Tuesday, October 03, 2006

I drove all night

Ξημερώματα Κυριακής, εκείνη ντυμένη με τα κυριλέ της, ένιωθε ωραία μέσα στο συνολάκι που έντυνε το κορμί της. Γυναίκα, με αυτήν την αίσθηση του "κάτι"... Γύριζε από κάλεσμα σε φίλους, περασμένες δύο το πρωί. Ξεκλείδωσε το αμάξι, μπήκε μέσα. Έκανε να πάρει τον δρόμο του γυρισμού. Βγήκε στη μεγάλη λεωφόρο.

Στο σιντί έπαιζε ένα δισκάκι με ροκ μπαλάντες της τελευταίας εικοσαετίας. Τα περισσότερα τραγούδια τα ήξερε απέξω. Εκείνη τη νύχτα όμως, ήταν η αφορμή για να ακροβατήσει μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Η διαδρομή ακολουθούσε γνώριμα μονοπάτια προς το σπίτι του κάπου εκεί κοντά. Τον δρόμο τον είχαν κάνει και μαζί αρκετές φορές και ειδικά βράδυ, όπως τώρα. Οδηγούσε το αυτοκίνητό της μετρημένα, αλλά νευρικά. Μια σκέψη της πέρασε από το μυαλό, να πήγαινε σπίτι του απόψε, να του χτυπήσει το κουδούνι, να μπει μέσα και εκεί στο επιτόπου, να πετάξει τα ρούχα της στο πάτωμα και να του κάνει έρωτα! Έναν έρωτα δίχως αύριο, στιγμιαίο και παθιασμένο, σαν τον άνεμο Σιμούν που σαρώνει την έρημο και μετά ξανά χάνεται όπως εμφανίστηκε.

Ρίγησε στη σκέψη, τσιτώθηκε. Είδε τον εαυτό της κυνηγό, κυρίαρχο, ολοκληρωτικά μέσα σε αυτό που ποθούσε! Ήθελε να νιώσει τον ανδρισμό του να επιβεβαιώνει την γυναικεία της ορμή, βίαια, αναπάντεχα, απελπισμένα. Και μετά πάνω στην έξαψη να έφευγε το ίδιο κυνηγημένη, όπως ένιωθε σαν θα περνούσε το κατώφλι της πόρτας του! Ήξερε πως δεν μπορούσε να τον έχει, παρόλα αυτά της έλειπε ο τρόπος που της έκανε έρωτα κάποτε...

Είχε φτάσει πια στο κέντρο της πόλης, στα μεγάφωνα ακουγόταν ένα τραγούδι των Lonestar το "Amazed". Δυνάμωσε την ένταση, τραγουδούσε μαζί τους "...every little thing that you do, baby I'm amazed by you..." και συνέχιζε τη πορεία της. Έφτασε στη περιοχή της μα δεν έστριψε προς το σπίτι. Προσπέρασε και μπήκε στην Εθνική Οδό. Απέναντί της τα φώτα του Σαρωνικού έφεγγαν τις μεγάλες βιομηχανικές εγκαταστάσεις με λάμψεις που αντανακλούσαν στο νερό. Συνέχισε να οδηγεί, τρεις το πρωί και είχε όρεξη να πάει όπου τη βγάλει ο δρόμος. Μέσα στη νύχτα, μόνη στο αμάξι, με του μυαλού τις εικόνες να χαράζουν πορεία.

Μετά από ώρα επέστρεψε σπίτι με την επιθυμία της να μεγαλώνει. Το απραγματοποίητο την πυροδοτούσε! Έβγαλε τα ρούχα της, έμεινε γυμνή. Δεν άντεχε τίποτα πάνω της πάλι κι έπεσε στο κρεββάτι. Ένα άγγιγμα ήταν αρκετό να την κάνει να ζητά την πραγματοποίηση της φαντασίωσης. Βρήκε καταφύγιο στη φαντασία, χαϊδεύοντας το σώμα της για να νιώσει την αίσθηση που αποζητούσε. Ένας βαθύς αναστεναγμός την έκανε να κοπάσει, μα και να σχηματίσει ένα δάκρυ στα μάτια της. Τώρα πια ζητούσε μόνο την αγκαλιά και το χάδι του, τη ζεστασιά του, για να κλείσει τα μάτια.

Η ώρα είχε πάει επτά το πρωί. Η κούραση είχε πάρει πια τη θέση της επιθυμίας. Έκλεισε τα μάτια της παραδωμένη και κουλουριάστηκε στα σεντόνια. Η σκέψη καταλάγιασε, μα η μοναξιά της όχι.

Image Hosted by ImageShack.us
picture by Google Images

(c) Marialena, 02/10/2006

13 comments:

alcimede said...

Περιγράφεις κάτι πολύ οικείο. Ευτυχώς αυτή τη στιγμή στο πεδίο της λήθης, δυστυχώς (ή μήπως ευτυχώς;) καταδικασμένο να επιστρέψει.
Καλημέρα

Marialena said...

Καλή σου μέρα! "...καταδικασμένο να επιστρέψει, ευτυχώς ή δυστυχώς"! Το θέμα είναι το δικαίωμα του καθενός μας στην ευτυχία, στην ζωή την ίδια. Κατακτάται, δεν αποκτάται. Εδώ η ηρωϊδα διαλέγει τον δρόμο της φυγής ως τον πιο βολικό για εκείνη.
Μένει όμως με την αίσθηση του ανικανοποίητου ξανά και ξανά.
Γιατί και μέχρι πότε? Εδώ είναι το ζήτημα...

Με πυροδότησες να σκεφτώ βαθύτερα με το σχόλιό σου, σ' ευχαριστώ!

Sailor said...

Kαλημέρα αγωνιστική
από την Εμπόλεμη Ζώνη !

Η μοναξιά είναι αποτέλεσμα
της Φαντασίωσης
Τί είδους δικαίωμα είναι αυτό στην ευτυχία και μάλιστα και στη Ζωή
μέσω φαντασίωσης
Η ζωή και αν θέλεις και η ευτυχία
δεν είναι εικονική πραγματικότητα
και φαντασίωση
Αλλά σκέτη πραγματικότητα !

Βέβαια, όποιος θέλει μπορεί να
φαντασιώνεται με ότι του αρέσει
με ότι τραβάει η καρδιά του,
αλλά αυτό δεν είναι η Ζωή, που
ψάχνει, αν ψάχνει βέβαια

Γιατί λάθος ψάχνει !

Καλό πρωινό !

Marialena said...

Καλημέρα Καπετάνιε μου! Γιατί λες εμπόλεμη ζώνη, στον πόλεμο πας?
Το θέμα είναι να αντιλαμβανόμαστε τη διαφορά μεταξύ της φαντασίας και της πραγματικότητας και να επιλέγεις σε ποιά θέλεις να ζεις.
Όμως υπάρχουν και φορές που σε ξεπερνάνε κάποια πράγματα, είτε το θες είτε όχι!

An-Lu said...

Καλη-μεσημερούδια....
Πότε θα μάθουμε πως ο καλύτερος σύντροφος της χωής μας είμαστε εμείς;;;;;;

Marialena said...

Αντιχαίρετε! Χμ, στο θέμα της ερωτικής επαφής και επικοινωνίας μεταξύ δύο συντρόφων, είναι λίγο δύσκολο έτσι που το θέτεις....

...αλλά από εμάς ξεκινάνε όλα, σωστά το λες! φιλιά πολλά γοργονοφιλοσοφίτσα μου!

Klearchos said...

Πολύ δυνατό! Δυστυχώς δεν είναι εύκολο το μυαλό να ξεφύγει από έναν μεγάλο έρωτα... Όλα τον θυμίζουν... Η μουσική... Οι γωνίες και οι σκιές της πόλης... Τελικά καταλήγεις να ψάχνεις να βρεις ομοιότητες σε κάθε πρόσωπο που περνάει από μπροστά σου...

Klearchos said...

Κάτι δεν πάει καλά με τους γραφικούς χαρακτήρες στο τελευταίο comment σου...

Marialena said...

Όντως είχα πρόβλημα με τις ελληνικές γραμματοσειρές Κλέαρχε. Σ'ευχαριστώ για την επισήμανση, το έφτιαξα τώρα!

Σου έγραφα λοιπόν πως είπες εδώ κάτι πολύ σωστό που μου έφερε στον νου δύο πολύ αγαπημένα τραγούδια μου. Το ένα είναι από την Χάρη Αλεξίου το "΄Ολα σε θυμίζουν" που λέει κάπου "... όλα σε θυμίζουν γλυκά και αγαπημένα, πράγματα δικά σου καθημερινά..." και το άλλο από τον Αντώνη Ρέμο οι "Νύχτες Μοναξιάς" που σε ένα στίχο λέει "...μα είναι κάτι νύχτες μοναξιάς που δεν ξημερώνουν, τα δικά σου λόγια σαν καρφιά μέσα μου ματώνουν..." και έχεις μια εικόνα του τι σημαίνουν και τα δυό μαζί!

Δεν κυνηγώ Χίμαιρες, αλλά αναρωτιέμαι τι αντίτιμο πρέπει να πληρώνουμε για να νιώσουμε τα πιο απλά και πιο όμορφα πράγματα στη ζωή μας?

Να σαι καλά για το σχόλιο, σε φιλώ!

Ημίαιμος-Imiaimos said...

Χαμογέλα στη ζωή για να σου χαμογελάσει. Πόσες φορές θα στο ...γαυγίσω ρε γαμώ το. ΧΑΜΟΓΕΛΑ. Σου πάει! :))))

Marialena said...

Μήνυμα ελήφθη όβερ! Νααααα ένα μεγάλο χαμόγελο καλέ μου σκυλάκο!
Λέγε λέγε το κοπέλι, κάνει τη γριά και θέλει... που θα μας πάει? ;-D

panagiota said...

τζουτζουκα δεν περιμενα την ηρωιδα σου να μην παει να του βαραει τα κουδουνια ...και,οποιος προλαβε τον ΚΥΡΙΟ ΕΙΔΕ ΜΕΤΑ.νομιζω οτι οι σκεψεις πρεπει να γινονται πραξεις.Να ξεπερναμε τα ορια μας,καποιες φορες,(χρειαζεται)για να ξερουμε τουλαχιστον αν αξιζει τον κοπο να υποφερουμε.θα ηθελα γλυκεια μου να γραψεις και την αλλη βερσιον.Αν συναντιοταν εκεινη την απιθανη ωρα,τι θα γινοταν?Δεν ειναι καλυτερα με κατι τετοια μη αποδεκτα κολπακια(απο τον κοινωνικο περιγυρο)να εξασφαλιζουμε και τις δικες μας ισοροπιες?
την ευτυχια την αλληλοχαριζουμε.οσοι δεν το καταλαβαν να μεινουν μονοι τους.
Η τιμωρια τους θα ειναι να ξαναγεννηθουν μονοι....ετσι δεν ειναι αστροπαιδο?

Marialena said...

Παναγιώτα μου, τον φύτεψες τον σποράκο σου πάλι... ξέρεις τι κάνεις! Αν η ηρωίδα μας δεν ξαναπαίξει την άλλη βερσιόν στο ίδιο σενάριο, θα βρει τον τρόπο να αλλάξει σεναριογράφο και να πρωταγωνιστήσει σε άλλη ταινία, έννοια σου! Καλημέρες και κάτσε καλά φιλενάδα!