Monday, December 31, 2007

΄Αγιε Βασίλη δεν ζητάω πολλά, μόνο ένα δώρο θέλω!

Αγαπητέ μου ΄Αγιε Βασίλη,

τώρα θες να σου πω αν ήμουν "καλό κορίτσι", κοτζάμ γαϊδούρα? Ε, μην είσαι αδιάκριτος, αυτά δεν λέγονται... Κοίτα όμως, επειδή από μένα υπάρχουν και χειρότερα (φτου-φτου) και δεν θες να μπλέξεις, ένα δωράκι θα σου ζητήσω μόνο φέτος, αυτό εδώ της φωτογραφίας, που χμ... δεν ξέρω πως να στο περιγράψω κιόλας!

Image Hosted by ImageShack.us


Image Hosted by ImageShack.us


Free Image Hosting at allyoucanupload.com

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Free Image Hosting at allyoucanupload.com

Free Image Hosting at allyoucanupload.com

Free Image Hosting at allyoucanupload.com

Θα μου το φέρεις Αγιούλη μου, τι λες? Τι σου ζητώ η γυναίκα, δεν είναι τίποτα δύσκολο...! Α, να μην ξεχάσω φέρε μου κι ένα υπογλώσσιο σε παρακαλώ, γιατί απ' τη συγκίνηση, καταλαβαίνεις... έχω πάθει το κατιτίς μου χρονιάρες μέρες!!!

La Bouche - Be My Lover


Από το 1996, "Be My Lover" techno dance hit, που κάναμε τα dancefloors να αναστενάξουν και όχι τίποτα άλλο, αλλά για χατήρι του πλάσματος μέχρι και pole dancing θα έκανα, Σάκηηηηη!!!

Marialena, 17/12/2007 (Καλή Χρονιά και Χρόνια Πολλά)

Friday, December 28, 2007

Εκπληκτική Χριστουγεννιάτικη Διακόσμηση!



Απίστευτο και όμως αληθινό...!

Wednesday, December 26, 2007

Χριστουγεννιάτικη Αθήνα

Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα, πήρα μαζί μου τη φωτογραφική μηχανή στην Αθήνα και τελειώνοντας ένα απόγευμα από τη δουλειά, περπάτησα στο κέντρο έχοντας τα μάτια μου στραμμένα πάνω στις διακοσμήσεις στους δρόμους και στις πλατείες.

Free Image Hosting at allyoucanupload.com
Η Πανεπιστημίου στο ύψος της Ομόνοιας

Free Image Hosting at allyoucanupload.com
Η Πλατεία Ομονοίας από την οδό Αθηνάς

Με σακούλες από ψώνια λόγω των εορτών στα χέρια, με σκούφο και γάντια λόγω του καιρού και μπουφάν χοντρό και με το ipod στα αυτιά η αθεόφοβη, περπατούσα και έστηνα την ψηφιακή σαν άλλη γιαπωνέζα τουρίστρια, αιχμαλωτίζοντας στον φακό στιγμές από την πόλη μας, που τέτοιες μέρες ειδικά σαν πέσει η νύχτα τα πολύχρωμα λαμπιόνια της δίνουν μιαν άλλη αίσθηση.

Free Image Hosting at allyoucanupload.com
Η θέα από το μπαλκόνι μου ένθεν...

Free Image Hosting at allyoucanupload.com
... κι ένθεν!

Γυρίζοντας στο σπίτι ενώ είχε ήδη βραδυάσει για τα καλά, έστησα τη μηχανή ξανά στο μπαλκόνι του σπιτιού και απαθανάτισα τη θέα που αντικρύζω σαν βραδυάσει, στη δική μου γειτονιά, έτσι για να θυμόμαστε πως αλλάζει το τοπίο όταν ντύνεται στα γιορτινά.


Αφιερωμένο: Celine Dion - Ave Maria
(υπέροχο τραγούδι-υπέροχη ερμηνεία)

Μαριαλένα, 26/12/2007

Monday, December 24, 2007

Χριστουγεννιάτικο Δώρο

Αυτή η χρονιά που μόλις τελείωνε τα είχε όλα για την Έλενα. Πήρε μετάθεση για το Ηράκλειο, αφού τόσα χρόνια στην επετηρίδα περίμενε πως και πως να διοριστεί μόνιμα. Είχε γεννηθεί σε ένα χωριό στην Ευρυτανία, όπου οι δικοί της, άνθρωποι του μόχθου μα και προοδευτικοί τα χρόνια εκείνα, την προέτρεψαν να σπουδάσει, να μορφωθεί. Στο Πανεπιστήμιο πέρασε στη Νοσηλευτική στα ΤΕΙ και έπειτα αφού τελείωσε, έδωσε εξετάσεις και πέρασε στο Πανεπιστήμιο, στην αντίστοιχη σχολή.

Δούλευε ενώ σπούδαζε, διάβασμα και νυχτέρια ως αποκλειστική για να βγαίνουν τα έξοδα και μην παραβαρύνει την οικογένεια με τα έξοδά της. Γνώρισε και ένα παλληκάρι που δούλευε στο ΕΚΑΒ και έκαναν σχέση. Δεν κυνηγούσε Χίμαιρες η Έλενα απ' τη ζώη της. Αγαπούσε τον σύντροφό της, περίμενε να αποφοιτήσει και από το Πανεπιστήμιο και να πιάσει δουλειά ως νοσηλεύτρια και από κει και πέρα είχε ο Θεός.

Μα μετά από 3 χρόνια σχέσης, κάτι δεν πήγαινε καλά μεταξύ τους. Εκείνος άρχισε να γίνεται απόμακρος και να μην είναι όπως παλιά, ενώ η Έλενα έντρομη ανακάλυψε πως είχε παράλληλη σχέση με κάποιαν άλλη, ποιός ξέρει για πόσο καιρό. Εκείνος τα αρνήθηκε όλα στην αρχή, αλλά πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις, της είπε πως ήταν ερωτευμένος με την άλλη κοπέλα και δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Ήταν παραμονές Χριστουγέννων σαν και τώρα, όταν εκείνος μάζεψε τα πράγματά του από το σπίτι της και έφυγε από τη ζωή της. Η Έλενα εκείνο το διάστημα είχε τελειώσει με την πτυχιακή της και περίμενε να ορκιστεί για να πάρει το πτυχίο της Νοσηλευτικής.

Ξενοίκιασε το διαμέρισμα που έμενε και πήγε πίσω στο χωριό της για να ξεκουραστεί για τις γιορτές. Η αδελφή της ανέλαβε να την παρηγορήσει για τον χωρισμό και εκείνη μαζεύοντας τα κομμάτια της, έκανε τη καρδιά της πέτρα και έβαζε στόχο τον διορισμό της σε κάποιο νοσοκομείο. 'Ηταν ευαίσθητος άνθρωπος και χαμηλών τόνων. Δούλευε και σε ένα ιδιωτικό ιατρείο ως βοηθός στο Καρπενήσι και από κει και πέρα περίμενε.

Και ο διορισμός για το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ηρακλείου ήλθε κοντά δυο χρόνια μετά και εκείνη αναστατωμένη από τα αναπάντεχα νέα, ετοιμαζόταν να ανοίξει πανιά για τον τόπο του διορισμού της. Μάζευε τα πράγματά της και ενώ στοίβιαζε τα ρούχα της στις βαλίτσες που θα έπαιρνε μαζί της, βρήκε ανάμεσα στις μπλούζες της, μια φωτογραφία που της θύμιζε τα περασμένα όσο ήταν στην Αθήνα. Σαν στήλη άλατος κοιτούσε τη φωτογραφία, δυο ανθρώπων που έμοιαζαν ευτυχισμένοι μαζί και τα μάτια της βούρκωσαν. Τόσον καιρό μετά, είχε κλειστεί στον εαυτό της και δεν είχε ανοιχθεί ξανά σε κάτι καινούργιο. Πήρε την φωτογραφία και την έχωσε σε μια βαλίτσα, ενώ σκούπισε τα μάτια της και συνέχισε να μαζεύει τα πράγματά της.

Έφυγε για την Κρήτη, με τις ευχές των δικών της και με την έξαψη της καινούργιας ζωής. Εγκαταστάθηκε στο Ηράκλειο σε ένα διαμέρισμα προς την Χανιόπορτα, σε μια μάλλον πολύβουη γειτονιά και ξεκίνησε να εργάζεται στο Νοσοκομείο. Το αντικείμενό της απαιτητικό, την είχαν τοποθετήσει στην Μονάδα Εκτάκτων Περιστατικών, τον κυματοθραύστη όλων των απρογραμμάτιστων εισαγωγών στο Νοσοκομείο, ειδικά τις ημέρες που εφημέρευε. Οι βάρδιες πολλές, τα ωράρια συχνά υπερέβαιναν το 8ωρο και η κούραση συσσωρευόταν. Πήγαινε σπίτι και ξάπλωνε στο κρεβάτι αποκαμωμένη από το τρέξιμο. Δυο μήνες είχε συμπληρώσει υπηρεσίας και ενώ τα Χριστούγεννα ήταν προ των πυλών, διαπίστωσε πως δεν δικαιούταν άδεια ακόμα, αλλά μόνο από τον καινούργιο χρόνο και μετά.

Στεναχωρήθηκε γιατί ήθελε να πάει να δει τους δικούς της στο χωριό, μα δεν γινόταν αλλιώς ακόμα. Η μάνα της έστειλε ένα δέμα με καλούδια σπιτικά αλλά και κάτι που δεν το περίμενε. Ένα σετ μαχαίρια, ανοξείδωτα, για την κουζίνα. Ανατρίχιασε όταν τα είδε η Έλενα, μα όταν ρώτησε τη μάνα της, εκείνη της απάντησε πως της άρεσαν και γι' αυτό της τα έστειλε να τα έχει στο καινούργιο της σπίτι.

Η Έλενα είχε αρχίσει να μην τρώει με όρεξη πια, γεγονός που το απέδιδε στην κούραση από τη δουλειά. Ούρε το σώμα της δεν το εκτιμούσε κι ας ήταν ακόμα νέα κοπέλα. Όχι ότι είχε κάποιο πρόβλημα, αλλά έβλεπε τον εαυτό της άσκημο κι αποκρουστικό. Ο ύπνος της είχε χάσει την ηρεμία του και στη δουλειά πήγαινε με το ζόρι. Εκεί η προϊσταμένη της την προσέγγισε μια μέρα και τη ρώτησε τι συμβαίνει. Η Έλενα δεν ήξερε τι να απαντήσει, αλλά η πιο έμπειρη γυναίκα την πήγε σε έναν ψυχιάτρο στο νοσοκομείο που ήξερε, για να μπορέσει η Έλενα να εκφράσει αυτά που την απασχολούσαν.

Μετά από συζήτηση μεταξύ τους, ο γιατρός της είπε πως πάσχει από κατάθλιψη και θα της συνταγογραφούσε κάποια αγωγή αντικαταθλιπτική για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τη κατάστασή της και της πρότεινε να συνεχίσουν τις συνεδρίες στο ιατρείο του. Η Έλενα, σκεπτική, βυθίστηκε για το υπόλοιπο της βάρδιας στη σιωπή της και ενώ στα κρυφά άφηνε τα δάκρυα να κυλήσουν, αναρωτιόταν πως είχε οδηγηθεί στην κατάθλιψη.

Η προϊσταμένη της έσκυψε στοργικά από πάνω της και προσπάθησε να την παρηγορήσει, μα η Έλενα χαμογέλασε συγκαταβατικά ενώ η σκέψη αυτή δεν έφευγε από το μυαλό της. Πήγε σπίτι σε κακό χάλι και εκεί που πήγε στην κουζίνα για να ετοιμάσει κάτι να φάει, παρόλο που με το ζόρι είχε βάλει κάτι στο στόμα της όλη μέρα στη δουλειά, είδε ξανά πάνω στον πάγκο το σετ με τα μαχαίρια που της είχε στείλει η μάνα της.

Πήρε ένα μεγάλο που κόβουν το κρέας και το περιεργάστηκε, αλλά σχεδόν αμέσως το άφησε ξανά πάνω στον πάγκο. Σε δυό μέρες ερχόταν τα Χριστούγεννα και την επόμενη μέρα ήταν απογευματινή. Πήγε στο μπάνιο και έκανε ένα ζεστό ντους ενώ το νερό έτρεχε πάνω στο σώμα της σχεδόν ασυναίσθητα. Τυλίχθηκε με την πετσέτα και ξαναπήγε στην κουζίνα. Πήρε ένα χαρτί που βρήκε στο τραπέζι και άρχισε να σημειώνει κάτι πάνω. Όταν τελείωσε, ξανάπιασε στο χέρι το μαχαίρι και παρατηρούσε τη γυαλιστερή του λεπίδα. ΄Αγγιξε για μια στιγμή τη μύτη του που λόγω του αιθέρα, έκοψε ένα χιλιοστό από το μήλο του δακτύλου της. Έβαλε το δάκτυλο στο στόμα, αλλά πήρε το μαχαίρι και πήγε στο δωμάτιό της.

Έψαξε τις βαλίτσες της και βρήκε που είχε φυλάξει τη φωτογραφία εκείνη με τον πρώην της που ανακάλυψε τυχαία όταν πακετάριζε στο χωριό. Την κοίταξε ξανά και το χέρι της άρχισε να τρέμει καθώς τα μάτια της έρρεαν δάκρυα καυτά πάνω στα μάγουλά της. Μέσα σε αναφυλιτά ψέλλισε ένα παράπονο αφού τον αγαπούσε και ήθελε να κάνουν οικογένεια, γιατί εκείνος την απατούσε, μα απάντηση δεν έλαβε από κανέναν, ούτε στην πραγματικότητα, μα ούτε και στη φαντασία της ακόμα.

Πήρε το μαχαίρι από δίπλα της και το κρατούσε σφιχτά με το δεξί της χέρι. Στο άλλο χέρι είχε τη φωτογραφία και τρέμοντας από την ένταση, πλησίασε το δεξί της χέρι προς το σώμα της. Μια κίνηση έκανε και το μαχαίρι έφτασε μέχρι τη καρδιά της, αφήνοντάς την νεκρή με έναν γδούμπο. Το σώμα της έμεινε ακίνητο ενώ το αίμα από το μέρος της καρδιάς έβαφε κόκκινη τη λευκή πετσέτα. Τα μάτια της ατένιζαν το άπειρο στο ταβάνι, ενώ η καρδιά είχε πάψει πια να χτυπά μετά την εισβολή του μαχαιριού μέσα της.

Την επόμενη μέρα δεν εμφανίστηκε στη δουλειά, ούτε και τις ακόλουθες και τότε η προϊσταμένη της άρχισε να την αναζητεί στο κινητό της μάταια. Κάλεσε την αστυνομία, αναφέροντάς τους την ταραχή της Έλενας την τελευταία φορά που την είχε δει πριν τα Χριστούγεννα. Οι γείτονες είχαν μέρες να την δουν ή να την ακούσουν και ο σπιτονοικοκύρης άνοιξε με το δικό του κλειδί στους αστυνομικούς που πήγαν να ερευνήσουν τι συμβαίνει. Βρήκαν ένα σημείωμα πάνω στο τραπέζι της κουζίνας που έγραφε μόνο "Σας ζητώ μόνο να με συγχωρέσετε, δεν είμαι καλά τελευταία..." και στη συνέχεια ανακάλυψαν στη κρεβατοκάμαρα το πτώμα μιας νεαρής γυναίκας, περίπου 30 ετών, με ένα μαχαίρι καρφωμένο στη καρδιά. Η αιτία του θανάτου σύμφωνα με τον ιατροδικαστή αποδόθηκε σε αυτοκτονία.

Marialena, 02/12/2007

(σ.σ. Η ιστορία αυτή δεν βασίζεται σε πραγματικά πρόσωπα και καταστάσεις)

Friday, December 21, 2007

Omar Faruk Tekbilek

Ανακάλυψα τον σπουδαίο αυτόν μουσικό του κόσμου, τον Τουρκικής καταγωγής βιρτουόζο Ομάρ Φαρούκ Τεκμπιλέκ, μέσα από έναν φίλο με μεγάλη μουσική παιδεία, όταν μια βραδυά στο σπίτι του μου έβαλε να ακούσω αποσπάσματα από το άλμπουμ του "Whirling" με δερβίσικη μουσική και τότε μου συνέβη μια απίστευτη εμπειρία σαν διακτινισμός σε άλλον γαλαξία μέσα από τις συνθέσεις του!


Omar Faruk Tekbilek - Hu Allah

Για καιρό δεν ήξερα κάτι γι' αυτό που είχα ακούσει τυχαία τότε, μα όταν μου δώθηκε η ευκαιρία, ο φίλος μου αποκάλυψε ποιός ήταν ο συνθέτης του άλμπουμ και μου έδωσε ένα αντίγραφο του cd. Φέτος, βρήκα και την πλήρη του δισκογραφία στο Salonica On Line και πανευτυχής κατέβασα και τα υπόλοιπα άλμπουμ του που δεν είχα στη συλλογή μου!


Omar Faruk Tekbilek - Sufi

Τις μουσικές του Τεκμπιλέκ τις έχω συντροφιά μου στο γραφείο ενώ περνούν οι ώρες μα και συχνά στο σπίτι όταν θέλω να χαλαρώσω με ήχους τόσο οικείους, αλλά και συνάμα τόσο πολύ συναρπαστικούς, που έχουν γίνει μοναδικά κομμάτια της παγκόσμιας μουσικής μέσα από την έμπνευση του συνθέτη. Μου άρεσε που το γνωστό ανατολίτικο τραγούδι "Shinanay" το ερμήνευσε παρέα με την σπουδαία φωνή της Γλυκερίας προσθέτοντας ηχοχρώματα από Σπανιόλικη κιθάρα, αλλά και που τα κομμάτια που ερμηνεύει ο ίδιος, αντανακλούν την πνευματικότητα και την μουσική του παιδεία στις μουσικές παραδόσεις της Μεσογείου και της Ασίας, που τόσα χρόνια έχει εντρυφήσει!


Omar Faruk Tekbilek - I love you

Ελπίζω να απολαύσετε όπως κι εγώ την μουσική αυτή ιδιοφυία μέσα από τα βίντεο που παραθέτω εδώ για μια πρώτη γνωριμία με το έργο του. Καλή ακρόαση και καλά μουσικά ταξίδια στη μαγεμένη Ανατολή!

Link: Official Omar Faruk Tekbilek web page.

Μαριαλένα, 17/10/2007

Wednesday, December 19, 2007

Απλότητα


picture by Michael Fanelli "Sand Dunes"

Η γαλήνη είναι απλότητα.

Η απλότητα είναι ομορφιά.

Διαλέξτε μία μέρα σαν τη μέρα της απλότητάς σας.

Μιλήστε λίγο και ακούστε με προσοχή.

Κάντε κάτι αφανές και όμορφο για κάποιον με τον οποίον είστε κοντά.

Φάτε απλή και φυσική τροφή.

Βρείτε χρόνο να μην κάνετε τίποτα – απλώς περπατήστε, χαζέψετε τριγύρω, ζήστε τη στιγμή.

Εκτιμήστε κάθε σκηνή και κάθε άτομο όπως είναι.

Το απόγευμα, γράψτε τις εντυπώσεις σας και θα δείτε πόσο ευτυχισμένοι και γαλήνιοι θα νιώθετε.

σ.σ. Ευχαριστώ τη φίλη Κατερίνα για αυτά τα όμορφα λόγια που μου έστειλε...

Monday, December 17, 2007

Μια Κυριακή στον Ωρωπό


Θάλασσα και ουρανός σε αρμονία


Παιχνίδια με τα σύννεφα-1


Παιχνίδια με τα σύννεφα-2

Με αφορμή την μετάθεση ενός αγαπητού μέλους το SCH στη Βόρειο Ελλάδα, τη Κυριακή 18/11/2007, πήγαμε στον Ωρωπό περίπου 17 σκούτερ και μηχανές ποικίλου κυβισμού, για να αποχαιρετήσουμε τον φίλο μας Κώστα. Δεν ακολουθήσαμε την Εθνική Οδό, αλλά μέσω Πάρνηθας περάσαμε από τον επαρχιακό δρόμο του Κατσιμιδίου, Αγίου Μερκουρίου, Μαλακάσας, Μηλεσίου για να καταλήξουμε στον Ωρωπό μέσα από μια πανέμορφη ορεινή διαδρομή με θέα τον Ευβοϊκό στο βάθος.


Καφές με χαμόγελο στο Bay Queen!

Αφού ήπιαμε τον καφέ μας στο Bay Queen με θέα τον Ευβοϊκό απέναντι, πήγαμε για φαγητό λίγο πιο κάτω στην ταβέρνα του "Παραδείσου" όπου παρατάξαμε τα μηχανάκια μας απέναντι και καθήσαμε να απολαύσουμε τις νοστιμιές του μαγαζιού. Όμως ο καιρός μας ξεγέλασε και έτσι μετά τις 3, άρχισε να βρέχει με αυξανόμενη ορμή, με αποτέλεσμα μετά τις 4 ο καιρός να έχει επιδεινωθεί σημαντικά, ενώ στην Αθήνα είχε ήδη σταματήσει να βρέχει από ότι πληροφορηθήκαμε.


Η παρέα του ScooterClub Hellas παραταγμένη με θέα τη παραλία


Χμ, μήπως άρχισε να βρέχει ή μου φαίνεται?


Πως το θέλετε, με δυνατή βροχή ή...


...ακόμα πιο δυνατή βροχή?

Φύγαμε όμως υπό την καταρρακτώδη βροχή που έριχνε εκείνη την ώρα και με σταθερή ταχύτητα και πολύ προσεχτική οδήγηση, περάσαμε από τους Αγίους Αποστόλους και φτάσαμε στην Εθνική Οδό Αθηνών Λαμίας όπου η κατάσταση ήταν καλύτερη και η βροχή είχε περάσει. Με βρεγμένα γάντια και κράνος και με τις ραφές του (αδιάβροχου κατά τ' άλλα) παντελονιού μου για την περίσταση, έφτασα σπίτι αργά το απόγευμα, ευχαριστημένη για την συγκέντρωσή μας να χαιρετήσουμε τον φίλο μας και να του ευχηθούμε, με τη μηχανή μου να έχει ανταπεξέλθει στη δοκιμασία και με εμένα να κάνω τον σταυρό μου που δεν δημιουργήθηκε κάποιο πρόβλημα στην επιστροφή στη συντροφιά μας.

Φωτό από Μαριαλένα και ScooterClub Hellas, 2007


Μαριαλένα, 23/11/2007

Friday, December 14, 2007

Coca Cola Xmas Concert in Athens

To Μαζί για το Παιδί
Free Image Hosting at allyoucanupload.com

σας προσκαλεί στη Χριστουγεννιάτικη Συναυλία από την Coca Cola,
το Σάββατο 15 Δεκεμβρίου, ώρα 7.00 μμ,
στη Τεχνόπολη στο Γκάζι (Πειραιώς 100)

Free Image Hosting at allyoucanupload.com

Είσοδος ελεύθερη

Wednesday, December 12, 2007

Η γιατρός μου

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα πρώτης τάξης κωλόπαιδο που το έλεγαν Μαριαλένα. Το κωλόπαιδο αυτό, σαν πεισματάρικο κριάρι που είναι, όταν χρειαζόταν σαν παιδί και αργότερα σαν έφηβη να πάει στο γιατρό να της ελέγξει το σάκχαρό της, περιττό να πω πως ήταν το χειρότερό της. Το τι μούτρα κατέβαζε, τι δεν μίλαγε στο γιατρό της που τον ντρεπότανε κιόλας, απορούσε με την υπομονή του ανθρώπου που δεν νευρίαζε μαζί της.

Όμως όταν μεγάλωσε και πέρασε η αυτοκαταστροφική της εφηβεία και άρχισε να βγαίνει προς τον κόσμο ως νεαρή ενήλικη, χρειάστηκε να ξαναπάει στον γιατρό για να πάρει μια βεβαίωση και για καλή της τύχη εκείνος, τη παρέπεμψε στη βοηθό του που την ανέλαβε. Από τότε το τρελλό κριάρι μπήκε σιγά σιγά, με πολύ επιμονή από τη μεριά της γιατρού στον σωστό το δρόμο και 13 χρόνια μετά ξέρει πως αν δεν ήταν εκείνη να την αναλάβει σε μια δύσκολη στιγμή στα 23 της, ίσως τώρα να μην είχε καταφέρει να φέρει την υγεία της σε ισορροπία και το σάκχαρό της σε έλεγχο.

Συζητάμε συχνά με φίλους "ασθενείς" της συγκεκριμένης γιατρού, για το τι μας λέει, ή πως μας αντιμετωπίζει. Η επιμονή της και το δέσιμο που έχει με κάθε έναν από εμάς, είναι πράγματι μοναδικά και όλοι μας την αποκαλούμε η γιατρός μας, η γιατρός ΜΟΥ.
Θυμάμαι πως όταν ξεκίνησε να με βάζει σε σειρά, πόσο με είχε από κοντά προσπαθώντας να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζα τα πράγματα. Μαζί με την διαιτολόγο και την Εκπαιδεύτρια - Νοσηλεύτρια, μου διόρθωναν τα κακώς κείμενα και όταν έκανα τις για μένα-απολύτως δικαιολογημένες- παρασπονδίες μου, εκείνες προσπαθούσαν να με βάλουν να ακολουθήσω έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής, πράγμα που συν τω χρόνω το κατάφεραν.

Όταν με εξήταζε στο Διαβητολογικό Κέντρο του Νοσ. Παίδων "Αγλαία Κυριακού", ασχολείτο μαζί μου με τις ώρες, όπως έκανε και σε κάθε ένα παιδί που είχε αναλάβει και μου εξηγούσε τις αλλαγές που έπρεπε να κάνω για να βελτιώσω τον γλυκαιμικό μου έλεγχο. Όταν δε εγώ έκανα το κορόιδο, η αυστηρότητα στο βλέμμα της και το αμετάπειστο του ύφους της, ήταν αρκετό για να με κάνει να ακολουθήσω τις οδηγίες της, ήθελα δεν ήθελα. Όμως την επιβράβευση για τους νέους με διαβήτη που πήγαιναν καλά, την είχε προ ημερησίας τάξεως και δεν δίσταζε να πει το μπράβο σε παιδιά και γονείς.

Όσο περνούσε ο καιρός και είχα πια αναλάβει τα ηνία του να διαφυλάττω την υγεία μου κατά κύριο λόγο μόνη μου, η γιατρός μου άρχισε να αλλάζει συμπεριφορά. Το ίδιο παθιασμένη με τη δουλειά της πάντα, με το ίδιο σπινθηροβόλο βλέμμα και την ίδια αγάπη για τα παιδία, άρχισε να μην μου φωνάζει πια. Έχοντας μάθει διαφορετικά στις συναντήσεις μας, απόρησα μήπως κάτι είχε αλλάξει στη συμπεριφορά της, μόνο για να διαπιστώσω πως άρχισε να εκδηλώνει τη τρυφερότητα και το νοιάξιμο απέναντί μας αλλιώς.

Στην τελευταία μας δε συνάντηση το καλοκαίρι, μου μίλησε όπως θα μιλούσε και μια μητέρα στην ενήλικη κόρη της, τονίζοντάς μου τη σημασία του γυναικολογικού ελέγχου και της προστασίας στον έρωτα. Εκεί κατάλαβα πως δεν με έβλεπε πια σαν το κοριτσάκι που κάποτε ήμουν, αλλά σαν μια νέα γυναίκα που ζει μια ανάλογη ζωή. Πόσο διαφορετικό και άμεσο ήταν αυτό το μήνυμα, όταν η μητέρα μου που είναι της παλαιάς σχολής, αποφεύγει λόγω σεμνοτυφίας και έλλειψης θάρρους να θίγει τέτοια θέματα στο παιδί της?

Χθες το πρωί πήγα για μια επαγγελματική συνάντηση στο Τέρμα Αμπελοκήπων και τελειώνοντας πετάχτηκα στην οδό Μεσογείων, στο Διαβητολογικό Κέντρο. Ήθελα να χαιρετήσω πριν τις γιορτές τη φίλη μου τη Νοσηλεύτρια στο Κέντρο και φυσικά την γιατρό μου. Αφού περίμενα αρκετή ώρα να τις δω, άκουσα στο διάδρομο μια γνώριμη ζεστή φωνή, ήταν της γιατρού μου. Σηκώθηκα από το κάθισμα και πήγα προς εκείνη. Με κοίταξε ευθεία στα μάτια όπως πάντα και με ρώτησε αν είμαι καλά, με εκείνο το ενδιαφέρον που μόνο εκείνη ξέρει να δείχνει, έτοιμη να βοηθήσει αν χρειαστεί να ξεπεράσεις το οποιοδήποτε πρόβλημα. Της απάντησα πως πέρασα απλά να τη δω και εκεί είδα την πανέμορφη γιατρό μου, με τα φυσικά κόκκινα μαλλιά της και ρίζες από την Ισπανία, να είναι κουρασμένη από το ιατρείο που βρισκόταν σε εξέλιξη και τις ευθύνες της στο νοσοκομείο.

Λίγο πριν φύγω, άνοιξα με τρόπο τη πόρτα του ιατρείου της για να την χαιρετήσω. Ήλθε κοντά μου και με ξαναρώτησε αν όλα πηγαίνουν καλά, της χαμογέλασα και της απάντησα πως με το σάκχαρο δεν έχω πρόβλημα και έκανα μια φιγούρα σαν μπαλαρίνα, σαν παιδί. Της είπα πως θα πάω να τη δω με τον καινούργιο χρόνο και ακούμπησα τα χέρια μου στο πρόσωπό της, έτσι όπως κάνω σε όσους αισθάνομαι οικεία. Με κοίταξε με το βλέμμα του μαλώματος όπως παλιά και την πείραξα λέγοντάς της πως "είμαι καλό παιδί". Παρόλο που πλέον απέχω ηλικιακά από το να πηγαίνω στο Παίδων, δεν την αλλάζω όμως με κανέναν άλλον!

Συγκινήθηκα το δίχως άλλο και γράφοντας αυτό το κείμενο, θέλω να της πω πόσο την ευχαριστώ για όλα όσα έχει κάνει για μένα τόσα χρόνια. Αν δεν ήταν εκείνη, ίσως τώρα να μην μπορούσα να ζω μια φυσιολογική ζωή και να είμαι κυρία του εαυτού μου όσον αφορά τον διαβήτη μου. Για κάθε φωνή, για κάθε χαμόγελο, για κάθε παραίνεση και κάθε ώθηση να βελτιωθώ, η καρδιά μου σας ευγνωμονεί πολυαγαπημένη μου κυρία Ντιάνα Βαζαίου!

Image Hosted by ImageShack.us

Μαριαλένα και Ντιάνα το 2003, σε κοινή μας κοινωνική συναναστροφή.

Marialena, 11/12/2007

Monday, December 10, 2007

Μια νύχτα στο δάσος

Έφτασαν βράδυ στον προορισμό τους, μέσα από τον μικρό επαρχιακό δρόμο που τους οδήγησε σε εκείνο το χωριουδάκι μακριά από τον πολιτισμό. Το κρύο ήδη είχε κάνει αισθητή τη παρουσία του, καθώς τα δέντρα λυγούσαν στο θρόισμα του ανέμου.
Τα ρουθούνια τους ανέπνεαν επιτέλους καθαρό αέρα κι οξυγόνο από το βουνό, είχαν έλθει στο καταφύγιό τους.

Το ξύλινο σπίτι έστεκε βουβό περιτριγυρισμένο από δέντρα, στη σιγαλιά του δάσους. Τριγύρω τα γειτονικά αγροτόσπιτα είχαν και αυτά βυθιστεί στη σιωπή, η ώρα ήταν ήδη περασμένη. Η πόρτα του σπιτιού άνοιξε και με προσοχή μπήκαν μέσα. Ο άνδρας άνοιξε το φως και κρατώντας από το χέρι τη γυναίκα, την οδήγησε στο καθιστικό.

«Σ’ αρέσει εδώ» τη ρώτησε, ενώ εκείνη έβλεπε για πρώτη φορά τη ξύλινη καλύβα. Κούνησε καταφατικά το κεφάλι της και του χαμογέλασε. «Ωραία είναι…» του απάντησε, «ζεστό σπιτάκι». Εκείνος δεν έχασε καιρό και άναψε το τζάκι με τα προσανάμματα που βρήκε παραδίπλα. Οι φλόγες σιγά σιγά φώτιζαν το δωμάτιο περισσότερο και η μυρωδιά του ξύλου γινόταν ολοένα και πιο αισθητή καθώς καιγόταν.

Έβγαλαν τα πανωφόρια τους και κάθισαν στον καναπέ πίνοντας τσάι του βουνού με μέλι που βρήκαν στο ερμάριο. «Έχω να έρθω καιρό, μα το μέρος αυτό το αγαπώ πολύ» της είπε. «Έχω περάσει καλοκαίρια εδώ με τον παππού μου, αξέχαστα!» συνέχισε να λέει «τι να πρωτοθυμηθώ από τις ιστορίες που μου έλεγε παιδί…».

Τον κοίταξε μέσα στα μάτια, καθώς οι φλόγες της φωτιάς έκαναν τα μάτια τους να λάμπουν ακόμα περισσότερο. Της έπιασε το χέρι και άρχισε να το χαϊδεύει καθώς της το φιλούσε απαλά. Μια γλυκιά ανατριχίλα την συνεπήρε καθώς τα χείλη του άγγιζαν το δέρμα της. Τον κοιτούσε και όπως είχε σκύψει και της κρατούσε το χέρι, η ανατριχίλα ήταν ακόμα πιο έκδηλη. Γύρισε και την κοίταξε και εκείνος ενώ έγερνε προς το μέρος της. Πλησίασε το στόμα της και με τα χείλη του υγρά τη φίλησε με νόημα.

Εκείνη αναστέναξε αδιόρατα και τα χείλη συνέχισαν να παίζουν αναμεταξύ τους, με κάθε τους φιλί να γίνεται όλο και πιο εκφραστικό, όλο και πιο παθιασμένο. «Νεράιδα μου…» την αποκάλεσε ενώ τα σώματά τους είχαν έλθει ακόμα πιο κοντά. «Μωρό μου!» του ανταπάντησε εκείνη κλείνοντας τα μάτια. Έβγαιναν πολύ καιρό μαζί στην πόλη, εκείνος της είχε εξομολογηθεί τα αισθήματά του κι εκείνη τα αποδεχόταν, αλλά σήμερα ήταν η πρώτη φορά που βρισκόταν μόνοι τους και απερίσπαστοι σε εκείνο εκεί το ξύλινο σπιτάκι μέσα στο δάσος.

Της έβγαλε το πουλόβερ και φάνηκε το λευκό της δέρμα με το δαντελένιο της εσώρουχο να καλύπτει τα στήθη της. Άρχισε να την φιλάει στο στέρνο, στο λαιμό, πάνω στο στήθος ενώ εκείνη άρχισε να τρέμει από την αφύπνιση. Της χάιδεψε κάθε μαστό χωριστά, εξερευνώντας τον, ενώ ο στηθόδεσμος είχε πια δώσει τη θέση του σε δύο υπέροχα σχηματισμένα γυναικεία στήθη. Εκείνη έγειρε λίγο πίσω και οι αναστεναγμοί της βάθαιναν καθώς τα ζεστά του χέρια άγγιζαν το δέρμα στις θηλές. «Φίλησέ με…» του ζήτησε άξαφνα, «φίλησέ με σε παρακαλώ στο στήθος».

Εκείνος αχόρταγα περιεργαζόταν το κομμάτι αυτό του κορμιού της, καθώς εναλλάξ το φιλούσε και το χάιδευε, ενώ η γυναίκα σε κάθε του άγγιγμα αισθανόταν κύματα ηδονής να την πλημμυρίζουν. Άρχισε να την φιλά και στην κοιλιά και με το χέρι του ξεκούμπωσε το τζιν της. Η ζεστή του παλάμη άγγιξε τον αφαλό της και το υπογάστριο. Η συνέχεια ήταν ήδη προδιαγεγραμμένη καθώς η ηβική της χώρα ήταν η επόμενη του κίνηση. Του σήκωσε τα χέρια να βγάλει και το δικό του πουκάμισο. Ο ανδρικός κορμός αποκαλύφθηκε και στα δικά της μάτια. Άπλωσε τα χέρια της και τα τύλιξε στον λαιμό του ενώ τον φιλούσε πίσω από το αυτί και ανάσαινε με βαθιές αναπνοές. Το χέρι του έφτασε στη ζεστή φωλιά της και μια κίνησή του μόνο έφτασε για να αντιληφθούν και οι δύο πόσο το κορμί της αποζητούσε την επαφή με αυτόν τον άνδρα. «Χάιδεψέ με μωρό μου, χάιδεψέ με…» τον ικέτεψε ενώ το σώμα της είχε αρχίσει να συσπάται από τα ερεθίσματα. «Σ’ αρέσει νεράιδα μου, σ’ αρέσει?» τη ρώτησε, για να εισπράξει ένα βαθύτερο βογκητό ως απάντηση από τη μεριά της.

Εκείνη το λάτρευε το σεξ, την ανθρώπινη επαφή, την ένωση των δύο σωμάτων όταν συνέβαινε. Απλά ίσως ο κώδικας ηθικής της, ίσως οι αναστολές της, συχνά δεν την άφηναν να εκδηλώσει την πραγματική της ανάγκη, καλύπτοντας το πάθος πίσω από ένα πέπλο συστολής και αμηχανίας. Απόψε όμως, τίποτε δεν είχε σημασία εκτός από αυτό που γινόταν μεταξύ τους, η αίσθηση της ανακάλυψης, της χαρτογράφησης του σώματος του άλλου ανθρώπου μέσα από την επαφή τους. Ήθελε από καιρό να έλθουν πιο κοντά και τώρα τίποτε άλλο δεν είχε σημασία.

Εκείνος τη θαύμαζε, τη ποθούσε, ήθελε να την κάνει δικιά του ως γνήσιο αρσενικό που ήταν. Λεκτικά της είχε εκδηλώσει πόσο την ήθελε, αλλά μέχρι τώρα οι συνθήκες δεν το έκαναν δυνατό, μέχρι που έφυγαν για σαββατοκύριακο στο βουνό και βρέθηκαν οι δυο τους στο δάσος. Της αφαίρεσε και τα υπόλοιπα ρούχα αφήνοντάς την γυμνή να φωτίζεται από τις φλόγες του τζακιού, ως άλλη αναδυόμενη Αφροδίτη του Μποτιτσέλι. Έβγαλε και τα δικά του, αποκαλύπτοντας και τη δική του γύμνια εμπρός της, μοιάζοντας με τους πρωτόπλαστους στον Παράδεισο. Η παλάμη της αγκάλιασε το όργανό του, ενώ είχε ήδη ξεπροβάλλει περήφανο και έτοιμο για όλα. Παλλόταν στη χούφτα της ενώ εκείνος γευόταν τους χυμούς του κορμιού της.

«Θέλω να σε νιώσω μέσα μου» του είπε ψιθυριστά ενώ είχε φτάσει να ποθεί την ολοκλήρωση της επαφής μαζί του. Την κοίταξε όπως ο λύκος στοχεύει στη λεία του και σιωπηλός μα αποφασισμένος έκανε αυτό που του ζήτησε. Εκείνη νιώθοντας την αίσθηση του άνδρα μέσα της, γαλήνεψε για λίγο και με τα μάτια μισάνοιχτα τον έβλεπε φωτισμένο να επιτελεί την κίνηση της προαιώνιας ένωσης ανάμεσά τους.
Δεν μπορούσε πια να κρατηθεί άλλο και άφησε τον εαυτό της ελεύθερο στον έρωτά τους. Η αναπνοή της πια ακουγόταν βαθιά και μικροί αναστεναγμοί έβγαιναν από μέσα της ενώ η παλινδρομική κίνηση τη γέμιζε με ενέργεια. Έκλεισε τα μάτια της και χάθηκε μέσα στο ρίγος του ηδονικού της σπασμού, ενώ εκείνος πλησίαζε περισσότερο στα έγκατα της σπηλιάς της. Για ένα δευτερόλεπτο, η γυναίκα ένιωσε να χάνει τον κόσμο γύρω της και να προβάλλει στο μυαλό η εικόνα μιας άλλης πραγματικότητας. Μια κραυγή βγήκε από το στόμα της, δηλώνοντας πως ο οργασμός την είχε κατακλύσει. Εκείνος κατάκοπος και κάθιδρος έγειρε πάνω της ενώ λίγο μετά αποτραβιόταν από μέσα της έχοντας κορυφώσει με τη σειρά του.

«Έλα εδώ» του είπε, «έλα στην αγκαλιά μου» και άνοιξε τα χέρια της να τον δεχτεί στο νοτισμένο της στέρνο. Με την ανάσα του ακόμα κοφτή ξάπλωσε πάνω της, ενώ το σώμα του βάραινε καθώς τα λεπτά κυλούσαν. Του χάιδεψε τα μαλλιά, το κεφάλι, τη πλάτη, ενώ ένιωθε την αίσθηση της πληρότητας που της είχε λείψει πολύ καιρό από τη ζωή της. Τον φίλησε τρυφερά στην κορυφή του κεφαλιού του ενώ συνέχισε να τον κρατά στην αγκαλιά της. Ήθελε να του πει πολλά, μα οι λέξεις απλά δεν έβγαιναν από μέσα της. Γύρισε το κεφάλι του και την κοίταξε «τώρα είσαι δική μου νεράιδα μου» της αποκρίθηκε προσθέτοντας «μόνο δική μου τώρα πια» με μια αίσθηση θριάμβου και επιβεβαίωσης από μέρους του! Εκείνη κοίταξε το ταβάνι και μετά εκείνον που κρατούσε στα χέρια της και του απάντησε χωρίς δεύτερη σκέψη «ναι είμαι δική σου τώρα πια, μόνο μην με αφήσεις, κράτα με…» και τότε ένιωσε αγάπη να την πλημμυρίζει και τα μάτια της βούρκωσαν καθώς τα χείλη τρέμοντας, έλεγαν αυτά τα λόγια.



© Marialena, 13/10/2007 (στον Jean, που θα μπορούσε να ήταν ο ήρωας της ιστορίας, αλλά δεν το θέλησε ποτέ να γίνει...)

Friday, December 07, 2007

Celine Dion - Taking Chances


Celine Dion Taking Chances Lyrics


The recording of Taking Chances at the studio

Taking Chances Lyrics in Greek by Marialena, 2007

Δεν ξέρω πολλά για την ζωή σου.
Δεν ξέρω πολλά για τον κόσμο σου, αλλά
Δεν θέλω να μείνω μόνη απόψη,
Σε αυτόν τον πλανήτη που ονομάζεται Γη.

Δεν γνωρίζεις για το παρελθόν μου και
Δεν έχω κατασταλάξει για το μέλλον μου.
Και ίσως αυτό προχωράει πολύ γρήγορα.
Και ίσως να μην είναι για να διαρκέσει.

Αλλά τι λες στο να παίρνεις ρίσκα,
Τι λες στο να πηδήσεις στο γκρεμό?
Χωρίς να ξέρεις αν υπάρχει σταθερό έδαφος από κάτω
Ή χέρι να κρατήσεις, ή η κόλαση ζωντανή,
Τι λες,
Τι λες?

Θέλω απλά να ξαναρχίσω
Και ίσως θα μπορούσες να μου δείξεις πως να το προσπαθήσω
Και ίσως θα μπορούσες να με δεχθείς,
Κάπου κάτω από το δέρμα σου?

Αλλά τι λες στο να παίρνεις ρίσκα,
Τι λες στο να πηδήσεις στο γκρεμό?
Χωρίς να ξέρεις αν υπάρχει σταθερό έδαφος από κάτω
Ή χέρι να κρατήσεις, ή η κόλαση ζωντανή,
Τι λες,
Τι λες?

Και είχε η καρδιά μου πληγωθεί,
Μα γυρίζω πάντα πίσω και για άλλο, ναι.
Δεν υπάρχει κάτι καλύτερο από την αγάπη να σε σηκώσει,
Όταν είσαι ξαπλωμένος χάμω στο πάτωμα εκεί.
Γι' αυτό μίλα μου, μίλα μου,
Όπως μιλούν οι εραστές.
Ναι περπάτησε μαζί μου, περπάτησε μαζί μου,
Όπως περπατούν οι εραστές.
Όπως το κάνουν οι εραστές.

Αλλά τι λες στο να παίρνεις ρίσκα,
Τι λες στο να πηδήσεις στο γκρεμό?
Χωρίς να ξέρεις αν υπάρχει σταθερό έδαφος από κάτω
Ή χέρι να κρατήσεις, ή η κόλαση ζωντανή,
Τι λες,
Τι λες?

Δεν ξέρω πολλά για την ζωή σου
Και δεν ξέρω αρκετά για τον κόσμο σου.




H Celine Dion κυκλοφόρησε στις 13 Νοεμβρίου τον καινούργιο της δίσκο με τίτλο "Taking Chances" λίγους μήνες μετά το γαλλόφωνο "D'elles". Το πρώτο της βίντεο από το ομώνυμο τραγούδι μας δείχνει τη Celine ανανεωμένη και με τη φωνή της να παραμένει κορυφαία στο μουσικό είδος που υπηρετεί τόσα χρόνια με πιστότητα. Μόλις άκουσα λίγες μέρες πριν το συγκεκριμένο κομμάτι, επικεντρώθηκα στους στίχους που με άγγιξαν από την πρώτη στιγμή. Η τραγουδίστρια μπορεί να έχει μια ήρεμη οικογενειακή ζωή με τον άνδρα και τον γιό της, αλλά σε αυτό το τραγούδι αναφέρεται σε ένα θέμα που ως γυναίκα που ακόμα "ψάχνομαι" ό,τι και αν σημαίνει αυτό, χτύπησε ευαίσθητες χορδές. Κάπως έτσι δεν ξεκινάμε όλοι μας να γνωρίσουμε προσωπικά έναν άλλον άνθρωπο?

Δεν το κρύβω ότι μ' αρέσει η Celine, για την φωνάρα της, τη σκηνική της παρουσία, το ταλέντο της, την ακτινοβολία της σαν άνθρωπος, γι' αυτό που βγάζει προς τα έξω. Δεν είναι όμορφη, αλλά έχει αυτό το λεγόμενο star quality που την κάνει ξεχωριστή. Πέντε χρόνια μετά τις επιτυχημένες της εμφανίσεις στο αμφιθέατρο του ξενοδοχείου Ceasar's Palace στο Las Vegas, που σημειωτέον κατασκευάστικε ειδικά για να φιλοξενήσει την παράστασή της "A new day has come", η Celine παρουσιάζει τη νέα της δισκογραφική δουλειά και περιοδεύει ανά τον κόσμο.

Προσωπικά θα ήθελα πολύ μια τέτοια καλλιτέχνιδα να επισκεπτόταν και την χώρα μας για να δώσει έστω μια συναυλία, τώρα που είναι στην ακμή της και συναρπάζει με τα τραγούδια της. Με την ίδια ευκολία που επισκέπτεται τις πρωτεύουσες των πολιτειών στις ΗΠΑ που δεν είναι όλες μεγαλουπόλεις και απαστράπτουσες, ένα ικανό καλλιτεχνικό γραφείο θα μπορούσε να την φέρει και στη χώρα μας όταν θα επισκευθεί την Ευρώπη το 2008 για να την απολαύσουμε και εμείς στη χώρα μας.

Καλή ακρόαση, Μαριαλένα

22/11/2007

Wednesday, December 05, 2007

Το τραγούδι της καρδιάς σου

Όλοι έχουν ένα τραγούδι μέσα στην καρδιά τους.
Όλοι έχουν έναν λόγο που υπάρχουν εδώ και μία εποχή για να κάνουν την ύψιστη και πιο ευεργετική συνεισφορά τους.
Κανείς δεν γνωρίζει ποια είναι αυτή ή πότε είναι αυτή για οποιονδήποτε άλλον

Μόνο η δική σου η καρδιά γνωρίζει ποια και πότε είναι για σένα. Η καρδιά
σου θέλει να τραγουδήσει.
Υπάρχει μία αιτία για όλα και ένας σκοπός στη ζωή σου.
Πάρα πολλοί αποτυγχάνουν να ακούσουν το τραγούδι στην καρδιά τους κι έτσι
αποτυγχάνουν να βρουν τον σκοπό τους και τον ρόλο τους.
Τι κάνει την ψυχή σου να τραγουδάει και την καρδιά σου να χορεύει;
Κάνε αυτή την ερώτηση! στον εαυτό σου αλλά μην βιαστείς να απαντήσεις.
Ζήσε μ' αυτήν την ερώτηση μία μέρα, μία εβδομάδα, ένα μήνα, και άσε την να
καλέσει την καρδιά σου να σου μιλήσει.

Και όταν είσαι απόλυτα σίγουρος ότι αυτό που σου λέει η καρδιά σου είναι
αληθινό, τότε άρχισε να καλείς τις αλλαγές που είναι απαραίτητες στη ζωή σου για να ζήσεις σύμφωνα με το τραγούδι σου.

Να έχεις υπομονή γι αυτό.

Sunday, December 02, 2007

Θεσσαλονίκη μου!

Χθες βράδυ αργά, πήρα στα χέρια μου ένα βιβλίο που είχα παραγγείλει και περίμενα από καιρό για σένα, Αρχόντισσα του Βορρά. Μέσα στην ησυχία της νύχτας που προχωρούσε, ξεφύλιζα τις σελίδες του και ρουφούσα αχόρταγα τις πληροφορίες και τις εικόνες από τη Θεσσαλονίκη "μου". Καθώς προχωρούσα, με έπιασε ένα ρίγος και η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά φτάνοντας ο απόηχος μέχρι το στέρνο μου.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, παιδί αυτής της πόλης είμαι και ακόμα και τώρα είναι η πόλη μου, οι αναμνήσεις μου, το παρόν μου. Μα εσύ Θεσσαλονίκη μου, είσαι βαθιά κρυμμένη στο υποσυνείδητό μου, είσαι κομμάτι μου αφανέρωτο, είσαι ο κρυφός μου πόθος!

Free Image Hosting at allyoucanupload.com
Image by http://diadromes.pblogs.gr

Είσαι όμορφη μέσα στην ασχήμια σου, Θεσσαλονίκη μου. Από την είσοδό σου Δυτικά μέχρι το αεροδρόμιο, από το βιομηχανικό σου Βορρά μέχρι την απεραντοσύνη του θαλασσινού Νοτιά σου, είσαι ετερόκλητα γοητευτική. Έχω μια ξεθωριασμένη φωτογραφία που παριστάνω τον Ποπάυ, ήρωα των νηπιακών μου χρόνων, μπροστά από το Θέατρο Μακεδονικών Σπουδών, όταν ο αδελφός μου προωράκι 6 μηνών φιλοξενείτο στο ΑΧΕΠΑ στη θερμοκοιτίδα. Το ΑΧΕΠΑ το θυμάμαι, έστω και αν έχουν περάσει πάνω από 30 χρόνια...

Μετά επέστρεψα στην πενταήμερη του σχολειού μου και περπάτησα στην Αριστοτέλους, ήπια τον καφέ μου για πρώτη φορά με θέα την Πλατεία, πήρα ως ανάμνηση μια κόκκινη μπαντάνα που την έχω πάντα δεμένη στο λεβιέ του κιβωτίου στο αυτοκίνητό μου, ίσως για να σε θυμίζει, ίσως για να με φέρει ξανά κοντά σου κάποτε. Ανέβηκα στον Λευκό Πύργο και έμαθα την ιστορία του, επισκέφθηκα τις βυζαντινές εκκλησιές σου. Έφαγα τα ξακουστά σουτζουκάκια του Ρογκότη στο λιμάνι, πήρα το πρώτο μου γεμιστό τσουρέκι από τον Τερκενλή που η νοστιμιά του δεν μοιάζει με κανένα άλλο, πήγα μέχρι το Πανόραμα στην άκρη του Χορτιάτη για να θαυμάσω τη θέα της πόλης από ψηλά, δοκίμασα και τρίγωνα!

Free Image Hosting at allyoucanupload.com
Image by www.focusmag.gr

Περπατώντας μιαν ακόμα φορά στη Καμάρα, ανακάλυψα τον Ναό του Αγίου Παντελεήμονος, ανήμερα της γιορτής του, όταν πηγαίνοντας για τον Αγιο Δημήτριο, πρόσεξα μια εκκλησία με στοιχεία ύστερα ρωμαϊκά στην κατασκευή της τοιχοποιίας του και στον γυρισμό, χωρίς να ξέρω δρόμους και αριθμούς, πήγα πάλι στο ίδιο μέρος και προσκύνησα την εικόνα από τον 13ο αιώνα που φυλάσσεται εκεί, σε αυτόν τον μικρό ναϊσκο που οι πιστοί φρόντιζαν με αγάπη περισσή. Ιασονίδου και Αρριανού γωνία.

Και ξαναγύρισα αργότερα για τον γάμο συναδέλφου, στον Ιερό Ναό Κυρίλλου και Μεθοδίου παντρευότανε και εμείς κλείσαμε ξενοδοχείο στην Βασιλίσσης Όλγας. Χριστούγεννα ήταν θυμάμαι, τέτοιος καιρός. Πήγα από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό με το λεωφορείο μέχρις εκεί και «κάτι» με έπιασε όταν έφτασα στη γειτονιά της παραλίας. Πολύ αργότερα έμαθα πως εκεί ήταν τα σπίτια των εβραίων της Θεσσαλονίκης και συνέβησαν διάφορα πριν και μετά την κατεδάφισή τους. Ο γάμος εξελίχθηκε σε ένα τρικούβερτο ποντιακό γλέντι, όπου εμείς οι «Αθηναίοι» σαν χαζά κοιτούσαμε τα σόγια να εναλλάσσονται στη πίστα χορεύοντας ποντιακούς χορούς. Κι έπειτα περπάτησα ξανά στο κέντρο στην αγορά και ψωνίζαμε δωράκια για γκόμενους με τις συναδέλφους από μικρά μαγαζάκια στην Ερμού, παρέα με το παραδοσιακό Τερκενλή ανά χείρας για το σπίτι.

Free Image Hosting at allyoucanupload.com
Image by http://fps.gr

Πέρασε ο καιρός και μιαν άνοιξη πήρα ξανά το τρένο και έφτασα κοντά σου Θεσσαλονίκη μου για να επισκεφθώ φίλους. Και είδα την Αρχαία Αγορά και μαγεύτηκα ειδικά όταν την αντίκρισα νύχτα να φωτίζονται τα αρχαία ερείπια με μεγαλοπρέπεια. Περπάτησα ξανά στη παραλία σου, πριν τα έργα, πήγα στο Μπιτ Παζάρ να χαζέψω αντίκες και εκεί που δεν το περίμενα, ήλθε ο έρωτας σαν τον Βαρδάρη, να με συνεπάρει Πλανεύτρα μου… Κι έφυγα πάλι μεθυσμένη από το απροσδόκητο και με έναν λόγο παραπάνω για να σε έχω στη καρδιά μου.

Ξαναγύρισα έναν χρόνο κοντά πριν, μόλις έγιανε το πονεμένο πόδι μου με λαχτάρα να έλθω ξανά να σε νιώσω. Έτσι γνώρισα την παραλία της Αρετσούς και το Ντεπώ, το Φάληρο και το Καραμπουρνάκι. Κι έλεγα από μέσα μου, πόσο θα μου άρεσε να έμενα σε αυτές τις γειτονιές, να αντικρίζω τον Θερμαϊκό στην ανατολή και τη δύση.
Πήγαμε και στην πλατεία Άθωνος, στα ταβερνάκια με τους νόστιμους μεζέδες και τη διακόσμηση από παλιά ελληνική ταινία, ήπιαμε και το ποτό μας χαζεύοντας την θέα από τον ανακαινισμένο πύργο του ΟΤΕ στην Έκθεση. Και εκεί είχα τους φίλους μου να μου εξηγούν τις γειτονιές και τα κατατόπια σου, πόλη μου μάγισσα και να τα βλέπω όλα μαγικά από ψηλά.

Free Image Hosting at allyoucanupload.com
Image by www.rottweilers.gr-com

Αχ, Θεσσαλονίκη μου αν μπορούσες να με νιώσεις… Κάποιοι γνωστοί με κίνητρο τον έρωτα για παιδιά δικά σου, αφήνουν τη βολεμένη τους ζωή στην Αθήνα και ανηφορίζουν να αλλάξουν ζωή στην αγκαλιά σου. Χαίρομαι για την τόλμη, για την τρέλα της υπέρβασης, να αλλάξεις πανιά στα βόρεια, ίσως και ανομολόγητα να ζηλεύω κατά βάθος που εγώ είμαι ακόμα δειλή για κάτι τέτοιο και μέσα μου ονειρεύομαι σε ένα όνειρο όμοιο σχεδόν με επτασφράγιστο μυστικό που θα το πάρω μαζί μου, ότι θα έπαιρνα την μηχανούλα μου παρέα και θα διέσχιζα τους δρόμους σου ξανά, ανακαλύπτοντας την Άνω Πόλη, τη Περαία, το Σέιχ Σου ή με το αυτοκίνητο παρέα θα έφτανα ξανά μέχρι τον Όλυμπο και την πανέμορφη Πιερία, ή θα εξορμούσα για να γνωρίσω την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη που είναι terra incognita για μένα ακόμα.

Λένε πως οι άνθρωποι που αναπνέουν τον αέρα σου Θεσσαλονίκη μου, είναι διαφορετικοί από εμάς τους Νοτίους. Πιο ανθρώπινοι ακόμα, πιο άμεσοι, λιγότερο απόμακροι από εμάς εδώ τους «πρωτευουσιάνους». Πες μου αγαπημένη μου, από πού και πότε εμείς οι δυο έχουμε ξανασυναντηθεί, ποια γονίδια κουβαλάω που έχουν το όνομά σου χαραγμένο ανεξίτηλα μέσα μου? Μέσα στο όνειρο, σε μια καινούργια ανατολή που θα ήταν όλη δικιά μου καθώς ο ήλιος θα ξεπροβάλλει από τον Θερμαϊκό και θα φωτίσει ξανά τα μνημεία της μυριόχρονης ιστορίας σου, έτσι ονειρεύομαι πως θα εξελιχθεί το όνειρο, αυτό το μύχιο, σιωπηλό νανούρισμα που με κoυλαντρίζει για να πείθω τον εαυτό μου ότι υπάρχει ένα καλύτερο αύριο.

Free Image Hosting at allyoucanupload.com
Image by www.rottweilers.gr-com

Γι’ αυτό και μόνο σ’ ευχαριστώ Θεσσαλονίκη μου!

© Marialena, 02/12/2007

Υ.Γ. «Κι αν δεν ανέχεσαι τα βουρκωμένα μάτια
αν δεν μπορείς τις μακρινές διαδρομές,
στη Σαλονίκη να μην έρχεσαι ποτέ
τις Κυριακές, τις Κυριακές...»

Πέγκυ Ζήνα, «Στη Σαλονίκη»

Friday, November 30, 2007

Η γαλλική καμπάνια για το AIDS

Image Hosted by ImageShack.us

Περισσότερες πληροφορίες από τον Flash.gr

1η Δεκεμβρίου - Παγκόσμια Ημέρα Κατά του AIDS


Free Image Hosting at allyoucanupload.com

Πάρε τη ζωή στα σοβαρά - ενημερώσου και προφυλάξου!


Free Image Hosting at allyoucanupload.com

Το AIDS μας αφορά ΌΛΟΥΣ!!!

Links:
Όλα όσα θέλετε να μάθετε για το AIDS από τη Σύνθεση
Κέντρο Ελέγχου Ειδικών Λοιμώξεων
Συμβουλευτική για την Λοίμωξη και τη Νόσο HIV
Μαρία Παπαγιαννίδου: "Πως νίκησα το AIDS"

Wednesday, November 28, 2007

Θα με παντρευτείς?

Δυο χρόνια είχαν περάσει από τότε που την πρωτοσυνάντησε, ένα καλοκαίρι κατά τ' άλλα ανύποπτο. Εκείνος είχε επιστρέψει στη γη των προγόνων του να βρει τις ρίζες του, κάπου στη Νότια Ιταλία, ενώ εκείνη απλά έκανε διακοπές στον τόπο καταγωγής της κι έτσι οι ζωές τους διασταυρώθηκαν.

Το όνειρο του μεσήλικα πια, Ρόσσι, ήταν να αφήσει την Αμερική, όπου οι παππούδες του είχαν μεταναστεύσει στις αρχές του 20ου αιώνα σε αναζήτηση καλύτερης τύχης και να επιστρέψει παίρνοντας τη σύνταξή του στα παράλια της Mare Jonico για να ζήσει εκεί που πάντα αποζητούσε να επιστρέψει. Δεν είχε παντρευτεί ποτέ στην Αμερική, λέγοντας πως εξαιτίας της μεσογειακής του κατατομής, οι γυναίκες δεν τον προτιμούσαν παρά στρεφόταν προς άνδρες που αντιπροσώπευαν το αγγλοσαξωνικό πρότυπο, παρά προς τους "Λατίνους εραστές" που νόμιζε πως ήταν ένας από αυτούς. Γι' αυτό και είχε πλάσει στο μυαλό του πως επιστρέφοντας στην Ιταλία, θα έβρισκε μιαν Ιταλίδα να παντρευτεί και να κάνει παιδιά, παρά τα 50+ χρόνια που μετρούσε στη πλάτη του.

Η Μπιάνκα ήταν γέννημα θρέμα Ιταλίδα, με καταγωγή από τον Νότο κι εκείνη, τριαντάρα που ζούσε στη Ρώμη. Ωραία γυναίκα, με εκείνον τον αέρα που μόνον οι Ιταλίδες έχουν στο ντύσιμο και στη συμπεριφορά τους, ξεχωρίζοντας από τις υπόλοιπες Ευρωπαίες. Για τον Ρόσσι ήταν μάννα εξ ουρανού η γνωριμία με τη Μπιάνκα. Επιτέλους το όνειρό του θα αποκτούσε σάρκα και οστά εφόσον ανταποκρινόταν η Μπιάνκα στα αισθήματά του! Παρέβλεπε όμως μια λεπτομέρεια στο όλο σκηνικό: η Μπιάνκα έβλεπε και κάποιον άλλον παράλληλα.

Τον έλεγαν Μάουρο και ζούσε στο Μιλάνο. Είχαν σχέση εδώ και τρία χρόνια και εκείνη τον επισκεπτόταν κάθε δεκαπενθήμερο. Παρόλο που εκείνη έλεγε πως δεν της άρεσε το Μιλάνο καθόλου για να ζήσει εκεί, η επαφή τους συνεχίζονταν κανονικά.

Ο Ρόσσι με κάθε ευκαιρία επέστρεφε στην Ιταλία, είτε λόγω δουλειάς, είτε για διακοπές κι έτσι δεν έχανε ευκαιρία να συναντηθεί με τη Μπιάνκα. Όταν μάλιστα έλαβε και μια τιμητική διάκριση στην Αμερική, την προσκάλεσε να παρευρεθεί στην τελετή. Η Μπιάνκα πήγε και εκείνος ενθουσιάστηκε με την παρουσία της! Περνούσαν τον καιρό τους στα τεράστια εμπορικά κέντρα, ενώ η Μπιάνκα ψώνιζε και απολάμβανε τη φιλοξενεία του Ρόσσι. Όταν βρέθηκαν μπροστά από τη βιτρίνα του κοσμηματοπωλείου "Tiffany's", εκείνη κοντοστάθηκε και η ματιά της έπεσε στα μονόπετρα δακτυλίδια αρραβώνων. "Θέλω κάτι όμορφο και απλό, Ρόσσι" του είπε και τότε ο Ρόσσι χωρίς δεύτερη σκέψη, την οδήγησε μέσα στο κατάστημα για να πάρει μέτρα για το δακτυλίδι. Λίγες μέρες αργότερα η Μπιάνκα επέστρεψε στη Ρώμη.

Δεν πέρασε πολύς καιρός πριν ο Ρόσσι από τηλεφώνου, άφησε να εννοηθεί ότι είχε κάτι σημαντικό να της ανακοινώσει και εκείνη του πρότεινε να έλθει στην Ιταλία για να της το πει από κοντά. Άφησε τη δουλειά του και πήγε να την συναντήσει στη Ρώμη, έτοιμος να μοιραστεί μαζί της τον σκοπό για τον οποίο είχε επιστρέψει για μιαν ακόμη φορά στην Ιταλία. Με διάφορες δικαιολογίες δεν μπόρεσαν να βρεθούν ποτέ μόνοι τους στη Ρώμη και η Μπιάνκα μετέθεσε το δείπνο για όταν θα επισκεπτόταν από κοινού τη Νάπολη, ενώ στο κινητό της έπαιρνε συχνά ο Μάουρο.

Στη Νάπολη ο Ρόσσι γνώρισε και τους γονείς της Μπιάνκα και πίστεψε πως η συμπάθεια μεταξύ τους ήταν αμοιβαία. Εν τέλει, η ώρα του δείπνου τετ-α-τετ έφτασε και ο Ρόσσι με περισσή επισημότητα έβγαλε από την τσέπη του ένα κομμάτι χαρτί και άρχισε να διαβάζει τι είχε γράψει.

Η Μπιάνκα τον άκουγε αμίλητη, ώσπου εκείνος φανέρωσε ένα αμπαλαρισμένο κουτάκι κοσμηματοπωλείου. Είχε επιστρέψει στο Tiffany's για να της αγοράσει δακτυλίδι αρραβώνων, όπως εκείνη το είχε ζητήσει! Ούτε να ανοίξει το περιτύλιγμα η Μπιάνκα, ούτε καν που πλησίασε το χέρι της να δει τι είναι. "Ξέρεις, Ρόσσι, τη προηγούμενη εβδομάδα μου έκανε πρόταση γάμου ο Μάουρο και δεν του έχω απαντήσει ακόμα", του αποκρίθηκε μόνο ζητώντας ένα αντίγραφο από τη πρόταση γάμου που είχε γράψει για εκείνη και με την υπόσχεση ότι θα παραμείνουν φίλοι.

Ο Ρόσσι διέκοψε τη διαμονή του στην Ιταλία και επέστρεψε αμέσως μετά στην Αμερική, με το δακτυλίδι στις αποσκευές του. Ήλπιζε πως θα επικρατούσε του αντιπάλου του Μάουρο, στη καρδιά της Μπιάνκα και πως θα στεφόταν εκείνος νικητής στα αισθήματά της, έστω και αν το τηλέφωνο είχε πάψει πια να εμφανίζει το νούμερό της στην οθόνη και να ανταλάσσουν μηνύματα, όπως πρωτίτερα.



Μαριαλένα, 11/08/2007 (βασισμένο σε αληθινή ιστορία)

Monday, November 26, 2007

Η απειλή των Χημικών Αερίων

1. Μια φυσιολογική μέρα πάνω από τη Μάγχη
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
2. Και την Ιταλία
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
3. Πειράματα ελέγχου του κλίματος πάνω από τη Μάγχη
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
4. Χημικά Ίχνη
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
5. ...και πάνω από την Ιταλία (Σαρδηνία)
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
6. Χημικά Ίχνη
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
7. Νότια Ιταλία - Χημικά Ίχνη
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
8. Τι είναι οι χημικές γραμμές ;

Είναι γραμμές εναιωρήματος από :
βάριο
αλουμίνιο
και πολυμερή (ινίδια) πυριτίου
που απελευθερώνονται κατά χιλιάδες τόνους σε όλους τους ουρανούς του κόσμου από αεροπλάνα με κατάλληλο εξοπλισμό

9. Εξοπλισμός απελευθέρωσης χημικών ουσιών
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
10. Αεροπλάνα που ψεκάζουν τις χημικές ουσίες
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
11. Άλλα παραδείγματα
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
12. Δεν είναι αεροσκάφη αερογραμμών.
Τα αεροσκάφη αερογραμμών δεν πετάνε σε σχηματισμούς , ούτε ακολουθούν τέτοιες πορείες
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
13. Δεν κάνουν σχέδια … Δεν σβήνουν και επανεκκινούν τους κινητήρες …
Free Image Hosting at allyoucanupload.com

14. Οι κυβερνήσεις , όταν ρωτήθηκαν από πολίτες ή οργανώσεις:
γενικά αγνόησαν το ερώτημα (Ιταλία , Γαλλία , ...)
όταν απάντησαν, έδωσαν αόριστες απαντήσεις, όπως
ότι είναι μέρος των ερευνών για το φαινόμενο του θερμοκηπίου (USA)
ότι είναι μέρος των ερευνών για την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας (Γερμανία)


Στην πραγματικότητα ερευνούν τον τρόπο ελέγχου του κλίματος κατά βούληση

15. Παρεμπόδιση βροχής πάνω από την Αδριατική
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
16. Προσπάθεια ελέγχου ενός κυκλώνα
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
17. Η ικανότητα ελέγχου του κλίματος ισοδυναμεί με την κατοχή ενός όπλου μαζικής καταστροφής απείρως πιο ισχυρού και αποτελεσματικού από τα πυρηνικά όπλα:

τα πυρηνικά όπλα καταστρέφουν και μολύνουν με ακτινοβολία τα πάντα στην περιοχή δράσης τους : τα έμβια όντα , το έδαφος και τις πλουτοπαραγωγικές πηγές
(πετρέλαιο , μεταλλεύματα κλπ.)

η ξηρασία , οι πλημμύρες , οι κυκλώνες καταστρέφουν «μόνο» τα έμβια όντα , αλλά αφήνουν ανέγγιχτες τις πλουτοπαραγωγικές πηγές , στην διάθεση των «κυρίαρχων του κλίματος»

επίσης , μπορούν να χρησιμοποιηθούν χωρίς την συγκατάθεση της κοινής γνώμης (η δράση του όπλου δεν μπορεί να διακριθεί από μια φυσική καταστροφή) . Αν πχ. ξηρασία πλήξει μια περιοχή , αυτή θα αποδοθεί σε φυσικά αίτια και όχι σε ένα κράτος που θέλει να οικειοποιηθεί τον πλούτο της περιοχής αυτής.

18. Εικόνες από το έδαφος, λίγο μετά τον ψεκασμό των χημικών ουσιών
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
19. Στην συνέχεια ο άνεμος τα διασκορπίζει, και σε λίγες ώρες (3 - 4)… σχηματίζονται τεχνητά σύννεφα από σκόνη, που κρύβουν τον ήλιο
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
20. Τα τεχνητά σύννεφα ιριδίζουν εξαιτίας της σκόνης που τα δημιούργησε
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
21. Ιριδίζοντα αύννεφα
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
22. Έχουν σχήμα και σύσταση διαφορετική από τα φυσικά σύννεφα
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
23. …ανάλογα με τις ουσίες που χρησιμοποιούνται για την παραγωγή τους
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
24-27. …και της επεξεργασίας στην οποία υποβάλλονται
(σύννεφα βομβαρδισμένα με μικροκύματα – Project H.A.A.R.P)
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
28. Σύννεφα με τρύπες…
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
29. ...από τις οποίες τι πέφτει ;
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
30. Ίχνη χημικής σκόνης που σχηματίζουν σκιές οι οποίες δεν θα έπρεπε να υπάρχουν
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
31. Σύννεφα που σχηματίζουν : σφαίρα!!!
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
32. Τα χημικά προϊόντα για την παραγωγή των τεχνητών σύννεφων μπορούν να αγοραστούν ελεύθερα από το διαδίκτυο…
Free Image Hosting at allyoucanupload.com
33. …και μπορείτε να βρείτε εξειδικευμένες συμβουλές !!!
Free Image Hosting at allyoucanupload.com

34. Προφανώς , οι σκόνες αυτές απελευθερούμενες στην ατμόσφαιρα είναι πάρα πολύ επικίνδυνες για την υγεία . Αυτό συμβαίνει διότι :
 
Όλες προκαλούν αναπνευστικά προβλήματα
Τα πολυμερή είναι ινίδια πυριτίου, και η εισπνοή πυριτίου προκαλεί την σιλίκωση
Η σκόνη αλουμινίου βραχυπρόθεσμα , επιδρά αρνητικά στην μνήμη και στην ικανότητα συγκέντρωσης μακροπρόθεσμα , προκαλεί συμπτώματα παρόμοια με την νόσο Alzheimer
 
Η σκόνη βαρίου προκαλεί χρόνια κόπωση (μέσω χρόνιας αύξησης του μυικού τόνου)
καταστολή του ανοσοποιητικού συστήματος , αυξάνοντας την πιθανότητα νόσησης

35. Για να μάθετε περισσότερα μπορείτε να αναζητήσετε στο διαδίκτυο χρησιμοποιώντας τις λέξεις Scie chimiche και Chemtrail .

Στο YouTube υπάρχουν πολλά σχετικά film και ειδικότερα ένα που διδάσκει τον τρόπο διάκρισης των απλών και αθώων σύννεφων συμπύκνωσης (Contrail), που παράγονται από τα αεροσκάφη σε συγκεκριμένες ατμοσφαιρικές συνθήκες , από τα χημικά ίχνη (Chemtrail) που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο του κλίματος .

Καλές ιστοσελίδες εισαγωγής στο αντικείμενο είναι :
στα ιταλικά:
Sciechimiche.org
συμπληρωματική ιστοσελίδα αφιερωμένη στα χημικά ίχνη στα αγγλικά :
Rense.com
περιέχει μια μεγάλη συλλογή links πάνω στο αντικείμενο

Παρακαλώ να διαδώσετε το ντοκουμέντο αυτό !!!