Sunday, February 10, 2008

Κρύβομαι στο Αντίο


Ελευθερία Αρβανιτάκη "Κρύβομαι στο Αντίο"

Κρύβομαι στο αντίο και μετρώ αντίστροφα για την αποχώρηση από τον Τόπο των Ονείρων. Ξημερώνοντας Κυριακή, κλείνω ξανά τη βαλίτσα και κοιτάζω πίσω μήπως ξέχασα τίποτα... Όχι δεν ξέχασα τίποτα υλικό, μόνο τις δέκα ολόκληρες μέρες που πέρασα στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας, γεμάτες από καινούργια μέρη, άλλες εικόνες, γεύσεις, ανθρώπους και άρωμα μιας χώρας που ζει και αναπνέει σε άλλους ρυθμούς από την πατρίδα.

Κρύβομαι στο αντίο γιατί κάθε φορά που φεύγω από τη καθημερινότητα αναθαρρώ και αναπνέω έναν διαφορετικό αέρα, νομίζοντας πως τα έχω αφήσει όλα πίσω ενώ τα κουβαλώ σαν μια υπέρβαρη χειραποσκευή γεμάτη από ενθυμήματα που με γυρίζουν πίσω στο χρόνο. Και ενώ ξέρω ότι πρόκειται για ένα ακόμα ταξίδι αναψυχής, σκέφτομαι πως θα ήταν να ζούσα κι εγώ σε μια χώρα πολιτισμένη, με νόμους, με ανθρώπους που δεν φωνάζουν για να συνεννοηθούν, με ντόπιους που είναι απλοί και προσηνείς ενώ εμείς στα νότια έχουμε πλάσει την εικόνα του Γερμαναρά ή του γκασταρμπάιτερ (μετανάστη) από τη δεκαετία του 50 και του 60 με συνοδεία τα τραγούδια του Καζαντζίδη. Πάνε πια αυτά, έμειναν στη πρώτη γενιά των μεταναστών και τώρα πια η χώρα που τους φιλοξενεί είναι μια ευνομούμενη πολιτεία που χωράει ανθρώπους κάθε χρώματος, θρησκεύματος και φυλής. Αυτή η χώρα σέβεται τους πολίτες της γιατί την σέβονται και εκείνοι, έχει οικολογική συνείδηση και προστατεύει το περιβάλλον σε αντίθεση με την Ελλάδα που δείχνει να αγνοεί ακόμα τι σημαίνουν αυτοί οι όροι και πως πρέπει να είναι μια χώρα τον 21ο αιώνα.

Στο Eschborn που με φιλοξένησαν η οικογένεια του Martin και της Νέλλης, είδα πως είναι να συνυπάρχουν άνθρωποι από το Βορρά και τον Νότο της Ευρώπης που όμως ένωσαν τις δυνάμεις τους και ζουν αρμονικά μεταξύ τους και μεγάλωσαν τα παιδιά τους φιλελεύθερα και με σωστές βάσεις για το μέλλον, είναι κοντά τους χωρίς τον υπερπροστατευτισμό των δικών μας πατεράδων και μητέρων. Είδα σεβασμό, αγάπη, κοινή πορεία και τους χάρηκα που μετά από 25 χρόνια δείχνουν να είναι ακόμα ερωτευμένοι ο ένας με τον άλλον.

Δεν μπορώ τους αποχαιρετισμούς, συγκινούμαι πολύ και κλαίω σαν παιδί όταν πρέπει να πω αντίο. Δεν θέλω να πω αντίο κατ' αυτόν τον τρόπο στη πόλη και στους ανθρώπους που γνώρισα από κοντά τις μέρες και νύχτες που ήμουν εδώ. Θέλω να πω μονάχα ότι πέρασα πολύ όμορφα, πράγμα που είχε να μου συμβεί πολύ καιρό και φεύγω κρατώντας τις αναμνήσεις μου στις φωτογραφίες που τράβηξα και τις στιγμές που έζησα παρέα με όμορφους στη ψυχή ανθρώπους! Θέλω μόνο να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους φίλους μου τους Leifheit και την Παναγιώτα που με προσκάλεσε να έλθω να τους γνωρίσω από κοντά.

Αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα και ο ήλιος θα ανατείλει αυτή τη φορά από το παράθυρο του σπιτιού μου αντί από τα λειβάδια και τις ανοιχτωσιές που αντίκρυσα στη Γερμανία κάτω από τον καθάριο ουρανό που ξεχώριζε χωρίς τα φώτα της πόλης να τον αλλοιώνουν.

Η ζωή είναι τόσο αναπάντεχη και ανεπανάληπτη και στα καλά και στα άσχημά της και το τέλος μιας τέτοιας εμπειρίας έχει πάντοτε μια γλυκόπικρη αίσθηση σαν να μην θες να φτάσει στο τέλος το παραμύθι που τόσο σου άρεσε...

Marialena, 9/2/2008 (ακόμα στη Γερμανία, κρύβομαι στο αντίο)

8 comments:

N.Ago said...

Καλή βδομάδα!
Και δεν ξέρω γιατί σε κρύβει και η απόλυτη σιωπή…

Marialena said...

Καλησπέρα Νίκο μου. "κρύβομαι στη σιωπή" γιατί πολλές φορές η φλυαρία δεν έχει κανένα απολύτως νόημα, ειδικά σε περιπτώσεις που αυτό που θες να εκφράσεις δεν εκφράζεται με λόγια, γι' αυτό και μόνο...

φιλιά και καλή εβδομάδα και από μένα!

Sakis said...

Μην λές αντίο Μαριαλένα μου σε αυτά και σε αυτούς που σε έκαναν να τους αγαπήσεις και να περάσεις αναπάντεχα καλά.
Μην λες αντίο. Μη λές τίποτα, κράτησε τα μέσα σου όπως λες και ασε το μάγο χρόνο μιά μέρα του μέλλοντος να σε φέρει πάλι κοντά τους.

Ελα κοντά μας ξενιτεμένο μας πουλάκι, και προσπάθησε όσο μπορέσεις να κρατήσεις τους δικούς σου ρυθμούς που βρηκες και τους χάρηκες εκεί που ήσουν.

Marialena said...

Σου έχει τύχει ποτέ Σάκη μου, αγαπητέ μου φίλε, να νιώθεις πως θες να αλλάξεις σελίδα στη ζωή σου, να αφήσεις πίσω σου τη ζωή που έχεις φτιάξει καλώς ή κακώς?

Αυτό ένιωσα την τελευταία βραδυά πριν το ταξίδι της επιστροφής μου από Γερμανία και πλημμυρισμένη από συναισθήματα, έγραψα αυτό το κομμάτι, δανειζόμενη τον τίτλο από το ομώνυμο τραγούδι της Αρβανιτάκη.

Γνώρισα ανθρώπους που εξέπεμπαν την αγάπη του ενός προς τον άλλον, την αλληλοσυμπλήρωση και το μέστωμα που φέρνει ο χρόνος και η επαφή με τον σύντροφο, ζώντας σε μια κοινωνία που ήταν το υπόβαθρο για να δημιουργήσουν οικογένεια και καριέρα και εκεί συνειδητοποίησα τις διαφορές με τη δική μας νοοτροπία και στεναχωρήθηκα για τις διαπιστώσεις.

Ναι Σάκη μου, η αγάπη είναι το συστατικό που μας κρατάει εκεί που είμαστε ή ο φόβος όποιο από τα δυο υπερισχύει μέσα μας και σήμερα με τον τρόπο που μου έγραψες τις σκέψεις σου με συγκίνησες και με έκανες να νιώσω αυτήν την εγγύτητα που με κάνει να καταλαγιάζω λιγάκι.

Σ' ευχαριστώ... Εδώ είμαι κι εγώ κι ας ταξιδεύει ο νους και η ψυχή σε μέρη απάτητα και ανέγγιχτα από την κακία του κόσμου τούτου. Όσο αντέξουμε!

An-Lu said...

Στην ίδια χώρα "κρυφτήκαμε"!!!!

Marialena said...

Ναι είδες σύμπτωση? Εσύ στο Βερολίνο κι εγώ στη Φρανκφούρτη... Φαίνεται πως ήταν ο τόπος και ο χρόνος για να κάνουμε κάτι τέτοιο!

Φιλιά πολλά!

Sakis said...

Μούχει τύχει.
αλλά και ποτέ δεν ξεχνάω και δεν σταματάω να ονειρεύομαι, και να φαντάζομαι μιά καλύτερη ζωή για μένα και τους δικούς μου. Μόνο σε ένα περίγυρο που ευτυχεί μπορούμε να ευτυχήσουμε και να ζήσουμε όσο πιό πολύ ιδεατά και μείς!

Σευχαριστώ που σ'άγγιξα έστω και λίγο

Πολλά ζεστά φιλιά

Marialena said...

Σάκη μου αυτά που μου είπες με άγγιξαν πολύ περισσότερο από ό,τι νομίζεις, γιατί ήταν λόγια καρδιάς από αυτά που δεν περιμένεις να ακούσεις στα ξαφνικά.

Ναι, πόσο όμορφο είναι τα όνειρά μας να αποτελούν κινητήριο μοχλό για να κάνουμε τη ζωή μας λίγο καλύτερη...

Σε φιλώ!