Friday, March 14, 2008

Πάει καιρός...

Πάει καιρός αγαπητό μου ημερολόγιο, που συγκρότησα τις σκέψεις μου και βρήκα την όρεξη να σου τις καταθέσω. Ξέρω, ξέρω πως μέσα στο μυαλό μου επικρατεί ένας αέναος διάλογος μεταξύ των σκέψεών μου, αλλά για δεν ξέρω εγώ πόσο, άφηνα να κατοικοεδρεύουν μόνο στον κόσμο της σιωπής μου και πουθενά αλλού.

Δεν ξέρω τι έχω στο νου μου ακριβώς. Πολλά θα ήταν η σωστή απάντηση, αλλά όλα γύρω από έναν άξονα πάντα. Τον αγώνα για εξισορρόπηση, για καταξιώση, για επιδίωξη των προσωπικών στόχων, τη διατήρηση ψυχής και σώματος σε μια εύθραυστη ισορροπία που δεν καθορίζω, το κυνήγι της ευτυχίας, η διαπίστωση ότι όλα είναι ρευστά σε αυτήν τη ζωή.

Ενα παράξενο πράγμα, τα μάτια μου αναζητούν πάντα αυτό το κάτι που θα με κάνει να χαμογελάσω ή να οραματιστώ, ένα σύννεφο στον ουρανό που ταξιδεύει, το δειλινό που βάφει με χρώματα τον ορίζοντα, τα δέντρα που ανθίζουν, ένα παιδί που θα το κοιτάξω στα μάτια και θα του κάνω μια φατσούλα, ένα ζευγαράκι ερωτευμένων νέων ανθρώπων που περπατούν χέρι χέρι ή φιλιούνται στον δρόμο. Να ακούω μουσική και να τραγουδάω, να γράφω ποιήματα διαποτισμένα από τις σκέψεις μου, να διηγούμαι ιστορίες πραγματικές ή φανταστικές, να μοιράζομαι ένα γέλιο, ένα δάκρυ, μια αγκαλιά, ένα χάδι. Για μένα αυτά είνα τα όμορφα της ζωής.

Προχθές το βράδυ οδηγώντας τη μηχανή επιστρέφοντας σπίτι, απόγευμα που έδινε τη θέση του στο βράδυ, δεν έστριψα να πάω σπίτι, παρά συνέχισα το δρόμο μου μέχρι να φτάσω να αντικρύσω τη θάλασσα. Έπειτα πήρα το δρόμο της επιστροφής, ενώ έδινα γκάζι στη μηχανή για να ανεβάσει χιλιόμετρα και να νιώσω την αδρεναλίνη της ταχύτητας, έστω και για λίγο. 90+ χλμ, έδειχνε το κοντέρ ενώ ο δρόμος έμοιαζε να τελειώνει όσο έτρεχα.

Δεν έχω καταλήξει ακόμα τι θέλει ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος. Αυτό το θέμα είναι κάτι που με απασχολεί επί μακρόν, αλλά όσο και θέλω το ζήτημα της ευτυχίας δεν το έχω αποσαφηνίσει. Ξέρω όμως πως στο σπιτικό μου δεν είμαστε ευτυχισμένοι άνθρωποι δυστυχώς. Εχουμε κάνει την οικογενειακή μας ζωή έτσι που δεν έχουμε βρει τις ισορροπίες ανάμεσά μας. Θα ήθελα πολύ να μην είχε σοβαρά προβλήματα υγείας ο πατέρας μου στα 72 χρόνια του, θα ήθελα μαζί με τη μητέρα μου να απολάμβαναν πια με ηρεμία τους κόπους μιας ζωής που κόπιαζαν να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα και παραπάνω για όλους μας. Θα ήθελα ο αδελφός μου να ωρίμαζε μετά τον γάμο του και να μην κρυβόταν πίσω από τη γυναίκα του σε θέματα οικογενειακά και στεναχωρεί τους γονείς μας με τη συμπεριφορά τους.

Για μένα η ευτυχία μοιάζει με ένα όνειρο που μέχρι τώρα πιο πολύ σαν εφιάλτης μου εμφανίζεται. Δεν ζω στην ουτοπία, αλλά θα ήθελα να έχω μια οικογένεια που να εκδηλώνει την αγάπη της και να μην βασανίζεται από ανασφάλιες και άλυτα ζητήματα του παρελθόντος. Προσωπικά προτιμώ να αποστασιοποιούμαι, ενώ μέσα μου στοιβάζονται οι στεναχώριες. Ίσως αυτό το πράγμα έχει να μου δείξει ο διαβήτης μου σε αυτήν τη ζωή. Ότι η ευτυχία δεν χαρίζεται, αλλά κατακτάται, αυτό έχω καταλάβει μέχρι τώρα.

Νομίζω πως μια ζωή θα είμαι αγωνίστρια, ό,τι και αν σημαίνει αυτό. Ο αγώνας όμως για μια καλύτερη ζωή έχει το τίμημά του. Ίσως να είναι το ανικανοποίητο, η τελειοθηρία, η πρόσκαιρη ικανοποίηση. Όσο ζωή μου μένει ακόμα θα ήθελα να βλέπω τα αποτελέσματα των προσπαθειών μου να τελεσφορούν. Τουλάχιστον θέλω να καταφέρω να αγαπώ και να μ' αγαπούν οι άνθρωποι που έχουμε επιλέξει να συμβεί κάτι τέτοιο, όσο για τους υπολοίπους για κανέναν δε θέλω το κακό του, έστω και με έχον βλάψει. Δεν θέλω να ανταποδίδω "οφθαλμόν αντί οφθαλμού", έχω καρμικά κρίματα του λόγου μου, δεν θέλω κι άλλα.

Στις 3/3 έκλεισα 26 χρόνια με τον διαβήτη μου. Δεν έγραψα τίποτα, αυτές οι επέτειοι δεν είναι αφορμή για εορτασμούς, αλλά περισσότερο για ανασύνταξη και συμφιλίωση με τον εαυτό μου. Στα 26 του θα ήταν τώρα κοτζάμ άνδρας, ένας νέος άνδρας γεμάτος από ορμή για τη ζωή, όμως δεν είναι έτσι, είναι μόνο μια πάθηση, ένα σαράκι, που αργά ή γρήγορα θα καταφέρει να κάμψει την υγεία του σώματος και να δημιουργήσει προβλήματα που φτάνουν μέχρι τον θάνατο. Δε βαριέσαι, έτσι είναι η ζωή και πως να την αλλάξεις που έλεγε και ένα τραγούδι της δεκαετίας του '70.

Δεν έχω θανατολαγνεία ή κάποια άλλη εμμονή περί αυτού, αλλά όπως και οι περισσότεροι πάσχοντες από νεανικό διαβήτη, φλερτάρουμε μαζί του από πολλή νεαρή ηλικία. Με αφορμή την τραγική εξέλιξη της υγείας της Μαριέττας Γιαννάκου, παρακολουθούσα εναγωνίως τα νεότερα νέα για την ανάρρωσή της, καθώς ως διαβητική υπέστη ακρωτηριασμό του ενός άκρου από τον μηρό και έμφραγμα του μυοκαρδίου λόγω της αφαίρεσης του ποδιού της. Στεναχωρήθηκα πολύ, αφάνταστα πολύ, γιατί κανένας άνθρωπος δεν αξίζει τέτοια επιδείνωση της υγείας του, γαμώτο. Κι όμως, όταν υπάρχουν "έξυπνοι" που σου λένε ότι και καλά δεν είναι τίποτα ο διαβήτης και μην ανησυχείς και θα το ξεπεράσεις και άλλα τέτοια όμορφα, επιβεβαιώνουν για μια ακόμη φορά πως δεν έχουν ιδέα για το τι μιλάνε. Στου κασίδη το κεφάλι δηλαδή, να έχουμε να λέμε. Το αναφέρω συχνά αυτό το θέμα της κοινωνικής πλευράς του διαβήτη, γιατί με απασχολεί ως άνθρωπο.

Αραγε θα φτάσω στην ηλικία της κας Γιαννάκου αρτιμελής, ή θα με φάει η μαρμάγκα? Το ίδιο μου έλεγε και η καλή μου φίλη το Ονειράκι, όταν το συζητούσαμε και της έβαλα πάγο που ένα κορίτσι 24 ετών σκέφτεται πως θα πεθάνει, αλλά η σκέψη αυτή ήταν και δική μου, όσο και αν προσπαθούσα να την αποθαρρύνω από το να σκέπτεται έτσι. Γι' αυτό ίσως έχω αναπτύξει μια τέτοια οπτική που χαίρομαι στο μέγιστο τις μικροχαρές της ζωής, με έναν πολύ προσωπικό τρόπο τις περισσότερες φορές που μπορεί να εκδηλώνεται εξωτερικά ή όχι και μοιάζω να είμαι ερωτευμένη όταν αναφέρομαι με πάθος σε συναισθήματα. Δεν έχει σημασία αν υπάρχει κάποιος ή όχι στη ζωή μου για να με κάνει να νιώθω έτσι, αλλά εγώ βρίσκω τον τρόπο να ερωτεύομαι την κάθε στιγμή που περνά μέσα από τα φίλτρα μου, έστω και αν την επόμενη πέφτω ψυχολογικά και σκέφτομαι πάλι τη ματαιότητα του να είσαι ζωντανός. Ή του ύψους ή του βάθους σε μια εναλλαγή συναισθημάτων που μοιάζει με τρενάκι στο λούνα παρκ.

Ίσως αν υπήρχαν σχέσεις τέτοιες στη ζωή μου που να ένιωθα ότι είμαι απαραίτητη. Δεν το αισθάνομαι αυτό τώρα, λέω πως άμα τελείωνε η ζωή μου αύριο για παράδειγμα, θα θρηνούσαν οι γονείς και αδέλφια, θα στεναχωριόταν φίλοι και γνωστοί, μα εγώ λόγο ύπαρξης δεν θα είχα, κάνοντας τη διαφορά στη ζωή ενός συντρόφου ή πιθανών απογόνων.
Αυτή είναι η θαυματουργή δύναμη της αγάπης, το ότι σε κάνει να θες να ζήσεις μέχρι την τελευταία μέρα σου στη γη, κάνοντας τη διαφορά στη ζωή των αγαπημένων σου.

Σου είπα αρκετά απόψε αγαπητό μου ημερολόγιο, δεν θέλω να πω άλλα για την ώρα. Θα τα ξαναπούμε σύντομα, μιας και ο Απρίλης σηματοδοτεί πάντα σημαντικές αφετερίες στη ζωή μου.

Αγάπη για όλους εύχομαι, αγάπη...

Μαριαλένα, 14/3/2007

21 comments:

Faraona said...

AΦΩΝΗ...
Aπαλο σαν πουπουλο φιλι αφηνω...

Marialena said...

...και εγώ Φαραόνα μου, θα κρατήσω προσεκτικά το πούπουλο αυτό στη παλάμη μου και θα το χαϊδεύω μέχρι να αποκοιμηθώ.

Να σαι καλά, η Μαριαλένα είναι πολυδιάστατη, οι πτυχές της ζωής της αποτελούνται και από πράγματα που αναφέρω εδώ. Όλα μέσα στη ζωή είναι άλλωστε. Και συνεχίζουμε!

panagiota said...

Ξενυχτούλες μου,καλημέρα μεταμεσημεριάτικη σας στέλνω.
Μαριαλένα μου,επειδή ξέρω πως και πότε(ισως και τι τον ώθησε) σου εμφανίστηκε ο διαβήτης δεν θα πώ τίποτα επ'αυτού.
Θα πω μόνο να αφήσεις τους οικείους σου να βρούν μόνοι την άκρη των επιλογών τους,και να γίνεις απλά"παρατηρήτρια"με μόνο την αγάπη σου προς αυτούς,γιατί ο Ιωσηφ (ξέρεις ποιός)έλεγε,πως όταν βασανίζεται η ψυχή αρρωσταίνει πάντα το σώμα.
Μην χαλάς την ψυχούλα σου λοιπόν και όλα θα έρθουν στην στιγμή τους.Κι όπως λέει ένα τραγούδι"κάθε τι από μόνο του,θέλει απλά τον χρόνο του για να βρει τον δρόμο του"!
Φιλιά ηλιόλουστα...

Marialena said...

Παναγιώτα μου, είχα δεν είχα βρυκολάκιασα χθες, αλλά χαλάλι.

Ευτυχώς σήμερα ξημέρωσε μια υπέροχη ανοιξιάτικη μέρα που θέλοντας και μη, είναι ακαταμάχητη!

Χμ, σημασία δεν έχει το πριν πια, ο γέγονε γέγονε που λένε και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι, αλλά το τώρα, το παρόν αυτό που ζούμε...

Σοφά λόγια, μεστομένα μου λες που δεν μπορώ να αγνοήσω. Καρδιά μου, σ' ευχαριστώ, τουλάχιστον ήταν βασικό που στη δεδομένη στιγμή βγήκαν αυτά που με απασχολούσαν και όπως πάντα, έχει ο Θεός!

Φιλιά, φιλιά πολλά!

Sakis said...

κατάθεση ψυχής.
Ομορφα συζείς με το 26 χρονό σου. Φρόντιζέ τον και δεν θα σε κακομεταχειριστεί. Ειδικά αν έχεις θετική στάση και όταν ζεις τις κάθε όμορφες μικρές χαρές της μικρής ζωής μας. Αυτή είναι η ευτυχία μας. Μη το ψάχνεις αλλού.
Εμένα ο δικός μου είναι πιό μεγάλος . είμαστε σχεδόν δίδυμοι. Τον λένε polio. μου γίνεται βάρος μερικές φορές αλλά του το συγχωρώ. Δεν μπορώ να τον αφήσω μόνο. Μου έχει γίνει τροπος ζωής η παρουσία του.
Δεν ξέρω αν θα με ρίξει κάτω κάποτε καταπονημένο σώμα. Αλλά το σίγουρο είναι οτι αισθάνομαι πιό δυνατός από πολλούς νεώτερούς μου.

είμαι σιγουρος οτι και εσύ το ίδιο.

Marialena said...

Ναι Σάκη μου, κατάθεση ψυχής, γιατί αυτά τα θέματα δεν θέλουν περιτύλιγμα για να βγουν προς τα έξω, η αλήθεια δεν χρειάζεται φτιασίδια για να εκφραστεί.

Στους φίλους αναγνώστες που χρόνιες παθήσεις είναι άγνωστη έννοια, μια τέτοια αναφορά φαντάζει ίσως τρομακτική, αλλά αυτό που θέλω να πω και το λέω πάντα, είναι πως μαζί με εμάς υπάρχουν χιλιάδες άλλοι συνάνθρωποί μας που δοκιμάζονται καθημερινά με την υγεία τους. Αλλά δεν είναι μόνοι, αν δεν εκφράσουμε αυτά που μας απασχολούν με το πρόβλημά μας, δεν θα το μοιραστούμε και δεν θα το επικοινωνήσουμε προς τα έξω.

Πρόκληση είναι για μένα να ξεπερνάω τη στενωπό της φύσης του διαβήτη και να προσπαθώ να νιώθω σαν ένας άνθρωπος ανάμεσα στους άλλους μα ταυτόχρονα ιδιαίτερος εκ φύσεως και από χαρακτήρος.

Σάκη μου, θα πούμε κι άλλα με αφορμή τους αχώριστους συντρόφους μας στο κορμί μας και θα μοιραστούμε αυτά τα μικρά μυστικά που κάνουν την στήριξη τόσο μεγάλη.

Γιατί? Γιατί είμαστε άνθρωποι πάνω από όλα και αυτό έχει σημασία...

Sakis said...

Σιωπώ από συγκίνηση, αλλά και από το ότι τα έιπες όλα εσύ.
απλά κουνάω το κεφάλι και υποκλίνομαι στα απλά ανθρώπινα λόγια σου

Suspect said...

η ευτυχια ερχεται με την προσφορα...

Marialena said...

@ Σάκης: Το μαζί είναι πάντοτε πιο δυνατό από το μόνος, έτσι δεν είναι?

@ Suspect: Είχαμε κάνει μια συζήτηση παλιότερα πάνω σε αυτό το θέμα αν θυμάσαι. Και εγώ κρατώ πως χωρίς πρόθεση και διάθεση να ξεπεράσουμε τα στεγανά του εαυτού μας δεν έρχεται η ευτυχία....

Sakis said...

Είναι σίγουρα Μαρλεν μου. Αλλά υπο προυποθέσεις, αλλιώς χίλιες φορές μόνος. Το γνωρίζω καλά από τα τρια πρώτα χρόνια του πρώτου μου γάμου.

Marialena said...

Συμφωνώ μαζί σου Σάκη μου, αλλά το μόνος ή μαζί που λέω δεν αναφέρεται στο πολύ σημαντικό κομμάτι των προσωπικών σχέσεων, αλλά στο γεγονός ότι όταν κάτι στη ζωή μας, μας ξεπερνάει τότε το να μοιραζόμαστε τις σκέψεις μας πάνω σ' αυτό, βοηθάει να μην νιώθουμε μόνοι και να ανακαλύπτουμε πως πολλοί άνθρωποι σαν κι εμάς σκέφτονται και αισθάνονται κατά τον ίδιο τρόπο και αυτό είναι πολύ σημαντικό.

(μ' αρέσει που τα έγραψα όλα σε μια πρόταση, ουφ! ανάσα δεν πήρα...)

Sakis said...

Συγνώμη τότε συμφωνώ και επαυξάνω . Κάπου έχασα τον ειρμό Με συγχωρείς καλή μου

Marialena said...

Μην απολογείσαι Σάκη μου, γιατί δεν είπες κάτι για ζητάς συγνώμη, αλίμονο!

Ήμουν εστιασμένη στο κομμάτι της κοινωνικής αφύπνισης, ενώ εσύ έθιξες κάτι εξίσου σημαντικό, τη μοναχικότητα που αισθάνεται κανείς μέσα σε μια σχέση που δεν τον καλύπτει.

Νομίζω ότι αυτό το θέμα χρειάζεται να το εκθέσουμε εκ νέου, εσύ τι λες? Χωράει μεγάλη συζήτηση άλλωστε...

Sakis said...

Οτι θέλει το Μαρλενάκι και εγώ ακολουθώ¨-)

Marialena said...

Καλημέρα Σάκη μου! Είναι να μας δωθεί το έναυσμα για κάτι τέτοιο...
Δεν βιάζομαι, αλλά όταν θα προκύψει κάτι τέτοιο για να συζητήσουμε, θα το κάνουμε.

Anonymous said...

ντριιιιν!!!σου χτυπάω δεν ακούς??βγάλε τις παρωπίδες και ανοιξέ μου.με λένε διαβήτη και ήρθα επίσκεψη αλλά θα μείνω.πόσο??για μια ζωή...όσο καταφέρουμε να συζήσουμε.ξέρεις δεν με νοιάζει αν με φιλοξενήσεις με τιμές όπως μου αρμόζει,εγώ θα μείνω κ ας μην με δεχτείς..θαμαι ο πιο πιστός σου σύντοφος,μαζί θα μεγαλώνουμε ώρα με τν ώρα, ημέρα με τν ημέρα, χρόνο με τν χρόνο.μην με ξεχνάς γτ θα σε τιμωρώ,δν θες νομίζω να ξυπνάς το πρωί με πονοκέφαλο,να μην κοιμάσε τ βράδια και άλλα ξέρεις εσύ μην κάνεις τν κινεζούλα :P ;όχι δν είμαι κακός απλά δώσμου το χέρι σου να περπατήσουμε σαυτό το μονοπάτι που δεν είναι στρωμένο με ροδοπέταλα και θυμήσου τν πολυμ΄ξχανο οδυσσέα που πέρασε ουκ ολίγα μέχρι να φτάσει στον προορισμό του.θα δεις όλα καλά θα πάνε...........

καλή δύναμη στο δικό σου ταξίδι γλυκιά μου
χχχχ sogno

υ.γ.1. να προσέχεις τν συνεπιβάτη σου
2. αφιερωμένο το γλυκα γλυκα γλυκια μου με φωνή εφης θωδη για τ γενεθλια τ διαβητουκου σου
3.οχι δν λεω θα πεθάνουμε

Marialena said...

Ανατρίχιασα βρε Ονειράκι μου, δεν έχω λόγια για αυτό που μου έγραψες...

Θα θέλα πολύ να σε πάρω μια αγκαλίτσα για να σου πω το ευχαριστώ μου, όμως για την ώρα θα στη στείλω διαδυκτιακά.

Σε φιλώ γλυκειά μου, με πολλή αγάπη!

Anonymous said...

Είμαι 25 ετών και είμαι υγιής.
Τα μυνήματα σας μου υπενθυμίζουν πόσο τυχερός είμαι και πόσο ευτυχισμένος θα πρέπει να αισθάνομαι που έχω αυτό το προνόμιο στη ζωή. Σας ευχαριστώ.

Marialena said...

Αγαπητέ Ανώνυμε, είσαι 25 ετών και είσαι υγιής και χαίρομαι γι' αυτό. Το ίδιο είμαι και εγώ, μόνο που παράλληλα ζω με τον διαβήτη μου.

Η υγεία είναι ένα αγαθό που διαφυλάσσεται αν συμπεριφερθούμε με σεβασμό στο σώμα και το πνεύμα μας. Στο χέρι σου είναι να συνεχίσεις να είσαι υγιής και ευτυχισμένος με τη ζωή που ζεις.

Σου εύχομαι τα καλύτερα!

Sakis said...

Ανώνυμε
Η Μαριαλένα με κάλυψε με αυτά που σου είπε.
Συμπορέυομαι και εγώ με τα διπλά σχεδόν χρόνια από σένα και νοιώθω καλά και σε ισορροπία.
σου εύχομαι και εγώ τα καλύτερα και παντα σωματικά και πνευματικά υγιής.

Marialena said...

Το ίδιο και σε σένα Σάκη μου, το ίδιο και σε σένα...

Για μένα αυτό που είπα στο παλληκάρι είναι μια κατάκτηση που θα συνεχίσω να υπερασπίζομαι... Η υγεία δεν είναι θέμα τύχης, αλλά επιλογή και δείγμα αγάπης προς στον εαυτό μας.