Friday, October 12, 2007

Ναύπλιο: Το βάπτισμα του πυρός!

Η αρχή έγινε την Κυριακή των εκλογών, όταν με την παρέα του ScooterClub Hellas, πήγαμε ημερίσια εκδρομή στην Χαλκίδα και για πρώτη φορά πήγα με το 150 κυβικών σκουτεράκι μου μια τέτοια απόσταση στην Εθνική Οδό Αθηνών - Λαμίας. Το Honda μου, αποδείχτηκε αρκούντως αξιόπιστο και η μηχανή του ξεπέρασε σε απόδοση και οικονομία τις προσδοκίες μου, αποδεικνύοντάς μου, ότι δεν περιορίζεται μονάχα στη καθημερινή χρήση εντός της πόλεως.

Όμως, αυτήν την εβδομάδα, προγραμματίστηκε μια ανάλογη εκδρομή για το Ναύπλιο και μέχρι και το Σάββατο, είχα αποφασίσει ότι η μηχανή μου δεν θα ήταν κατάλληλη για ένα τέτοιο ταξίδι, οπότε ευχήθηκα καλό ταξίδι στους φίλους και προετοιμαζόμουν για μια ήρεμη Κυριακή εντός των τειχών. Για καλή μου τύχη, ο αδελφός μου προσφέρθηκε να μου παραχωρήσει για την εκδρομή το ολοκαίνουργιο megascooter του 600 κυβικών, το Honda Silver Wing 600 ABS, ένα άτι 50 ίππων που με προσκαλούσε να το δαμάσω καθ' οδόν.



Honda Silverwing 600 ABS

Η συνάντηση έγινε στο Περίπτερο Χαϊδαρίου νωρίς το πρωί και ακόμα 15 σκούτερ από 250 κυβικά και άνω, βρισκόταν παρκαρισμένα και έτοιμα να μας οδηγήσουν όπου θα τα πηγαίναμε. Η αρχική έκπληξη των φίλων για το όχημα 230 κιλών που οδηγόυσα αυτή τη φορά, μετατράπηκε σε πείραγμα για το αν θα το "πήγαινα", αλλά για μένα δεν υπήρχε περιθώριο να υπαναχωρήσω και να διαλέξω την βολή του σπιτιού μου από τη βόλτα στο Ναύπλιο, σαν άλλο πεισματάρικο και περιπετειώδες κριαράκι που είμαι!



Η παρέα του ScooterClub Hellas στο Ναύπλιο

Ξεκινήσαμε με καλό καιρό και ήλιο και με σταθερή ταχύτητα καταπίναμε τα χιλιόμετρα μέχρι την πρώτη μας στάση στον Ισθμό της Κορίνθου, όπου ακόμα ένα μέλος του Κλαμπ μας περίμενε με την συνοδηγό και το σκούτερ του από το Λουτράκι και αφού μας απαθανάτισαν με τις ψηφιακές τους μια ομάδα Γιαπωνέζων τουριστών, φύγαμε για την Εθνική Οδό Κορίνθου - Τριπόλεως και μέσα από καλό οδόστρωμα και διαδρομή στη φύση, φτάσαμε στον Κόμβο Στέρνας και από εκεί στο Ναύπλιο το μεσημέρι. Το Honda δεν με κούρασε καθόλου, γιατί η αίσθηση που είχα οδηγώντας το, ήταν αυτή της άνεσης του αυτοκινήτου σε δυο όμως ρόδες!



Πως λένε στα γιαπωνέζικα "cheese!" βρε παιδιά?





Το Μπούρτζι από το λιμάνι



Έχω και άμαξα, πάμε μια βόλτα?

Διασχίζοντας τους δρόμους της πόλης με τα νεοκλασσικά και τους ολάνθιστους κήπους, παρκάραμε σε παράταξη στη πλατεία απέναντι από το Μπούρτζι και καθήσαμε να πιούμε καφέ με θέα τη θάλασσα και τον δρόμο τον παραλιακό με την ανάλογη κίνηση. Εκεί χαζεύαμε τα καραβάκια για το Μπούρτζι που αναχωρούσαν δίπλα μας στη προκυμαία, τις μηχανές supersport με τους εντυπωσιακούς αναβάτες τους, ντυμένους με ολόσωμες δερμάτινες στολές και ταιριαστά κράνη, που έφταναν μετά τις δοκιμές στη Τρίπολη. Στη συνέχεια, κατευθυνθήκαμε πεζοί στη κοντινή πλατεία Συντάγματος όπου στην οδό Σταϊκοπούλου, φάγαμε νόστιμους μεζέδες στην Ταβέρνα του Βασίλη, που μας είχαν συστήσει φίλοι από εκεί.



Η παράταξη των σκούτερς στη πλατεία στη παραλία



Άποψη της Πλατείας Συντάγματος



Η περίφημη οδός Σταϊκοπούλου με τις ωραίες ταβέρνες

Μετά το φαγητό πήραμε τα σκούτερς και κατευθυνθήκαμε προς την κοντινή Ακροναυπλία, πάνω από το Ξενία όπου είχαμε θέα τον Αργολικό Κόλπο και το λιμάνι του Ναυπλίου, με τα ιστιοπλοϊκά που είχαν αράξει στην προκυμαία. Απέναντί μας το διάσημο Ενετικό Φρούριο με τα τείχη του να λούζονται από τον Αργολικό ήλιο και εμείς μαγεμένοι με τον καφέ στο χέρι κάτω από τα πεύκα στο ελικοδρόμιο, να καθόμαστε και να χαζεύουμε την απίστευτη ομορφιά του τοπίου!



Το Κάστρο του Παλαμηδιού στο βάθος



Άποψη της πόλης με το Παλαμήδι να δεσπόζει



Η θέα της παραλίας του Ναυπλίου με το Μπόυρτζι από το Ξενία



Η ώρα περνούσε και εμείς έπρεπε να φύγουμε εγκαίρως για την Αθήνα, εκμεταλλευόμενοι ακόμα το φως της ημέρας. Φύγαμε με βαριά καρδιά από το πανέμορφο Ναύπλιο και μέσω του κάμπου κατευθυνθήκαμε προς τα Δερβενάκια και από εκεί ξανά στην Εθνική Οδό μέσω του Ισθμού. Η κίνηση ήταν ανεκτή και μετά τα διόδια που χαιρετηθήκαμε, πήρε ο καθένας τον μοναχικό του δρόμο για την επιστροφή στην Αθήνα. Το μόνο που με ενόχλησε, ήταν ο δυνατός πλάγιος άνεμος στο ύψος των Μεγάρων, όπου με ταλαιπώρησε στο σώμα και όχι στη μηχανή η αίσθηση πως οι ριπές του ανέμου πήγαιναν κόντρα με την αεροδυναμική του σώματός μου, ενώ η μηχανή βρυχόταν και έσκιζε τον αέρα με την δύναμή της.


"Ποιός θα το λεγε Λαμπρόπουλε, πως στην επιστροφή θα έτρωγα τον αέρα της αρκούδας!" LOL! (για όσους πάσχουν από ανορεξία έβαλα τη συγκεκριμένη φρικαλεώδη φωτογραφία)

Επιστροφή στο σπίτι καθώς ο ήλιος έδυε, ανεφοδιασμός με βενζίνη στο λαίμαργο όχημα και παράδωση των κλειδιών στον ιδιοκτήτη του με την αίσθηση της ικανοποίησης ζωγραφισμένη στο πρόσωπό μου! Ως άλλη αμαζόνα κατόρθωσα να ξεπεράσω τα όριά μου μέσα από αυτήν την εμπειρία και το χαμόγελο είναι ζωγραφισμένο ως τώρα στα χείλη μου! Vincemus!

Μαριαλένα, 23/09/2007

10 comments:

panagiota said...

Η αμαζόνα της ασφάλτου χτύπησε και πάλι!!!
Δεν φοβάσαι εσύ τους αγέρηδες(ξέρω εγώ).
Ολα όμορφα!

An-Lu said...

Super!
Πάντα τέτοια και καλύτερα κούκλα μου!

melomenos said...

όμορφες οι εκδρομές σας!
σε βλέπω να παίρνεις μεγαλύτερη μηχανή :)
καλό σου σαββατοκύριακο

Suspect said...

ωραιο κλιπ!

MenieK said...

Ζηλεύω φριχτά, αλλά φριχτά όμως....:):):):)

N.Ago said...

Προτείνω ταξίδι στην Αλβανία με μηχανές!
Xωρίς πλακά.

Marialena said...

Καλημέρα καλοί μου φίλοι!

@ Παναγιώτα: Εγώ δεν τους φοβάμαι τους αγέρηδες μεν, εκείνοι όμως εμένα? χι,χι,χι (άλλα κανονίζουμε και άλλα μας βγαίνουν φιλενάς...)

@ An-Lu: ...και καλύτερα γοργονίτσα μου, μακάρι!

@ Melomenos: κοίτα στο επόμενο ποστ, από εσένα παρακινήθηκα αγαπητέ μου! όσο για μεγαλύτερη μηχανή, πιστεύω πως είναι δυνατό!

@ Suspect: Ευχαριστώ, ευχαριστώ!

@ Μένη: Αφού είσαι και εσύ εποχούμενη, δεν κανονίζεις να γίνεις μέλος της συντροφιάς μας στο ScooterClub Hellas? Η διάθεση μετράει πρώτα από όλα ζηλιαρογατούλα μου γλυκειά? Εγώ νομίζεις πως ξεκίνησα? Από 50άρι!

@ N.Ago: Πολύ καλή η ιδέα σου, με ταξιδιάρικες μηχανές ιδιαίτερα δεν είναι αδύνατο αυτό που προτείνεις! Υπάρχουν αυτές οι TDM 900, οι Transalp, Varadero κλπ που άνετα θα έφταναν μέχρι την Αλβανία...!

mat said...

Καλή μου Μαριαλένα !
Δεν έχει σημασία τι καβαλάς .
Ακόμη και με πατίνη πάς στην άκρη του κόσμου ;)
Πάντα καλά ταξιδια να έχεις .
!
:)))

Marialena said...

Καλέ μου Ματ, όντως δεν έχει σημασία τι καβαλάς αλλά πως το καβαλάς! Άλλωστε με ξέρεις πως ενώ το καταχάρηκα που οδήγησα ένα μέγα σκούτερ 600 κυβικών, εγώ για τις μετακινήσεις μου επιλέγω μια πιο μεσαίων κυβικών μηχανή για να συνδιάζω ευελιξία με ευχρηστία...!

Καλά μας ταξίδια, Περιηγητή μου, τώρα που χειμωνιάζει μπαίνουμε και σε άλλη εποχή με άλλα δεδομένα...

mat said...

Τωρα αρχίζουν τα καλά !
Αδειάζουν οι δρόμοι απο τους καλοκαιρινούς και μένουν οι λίγοι και παντος καιρού ! ;)
Ετσι κι αλλιώς το σινιάλο σπανίζει στις μέρες μας !

Να προσέχεις εκεί έξω !
:)))