Tuesday, April 04, 2006

Το χαμόγελο της Τζοκόντας

"Ποτέ μην εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους που χαμογελάνε
πολύ,Αντόνιο. Χαμογελούν πολύ αυτοί που έχουν υποφέρει
πολύ.

Είναι ένας τρόπος να κρύβεσαι κι ένας τρόπος για
να ξεχνιέσαι.

Εμείς που γελάμε πολύ είναι γιατί έχουμε
γνωρίσει τον πόνο.

Κανείς δεν είναι τόσο ευτυχισμένος
όσο αυτός που έχει υποφέρει,γιατί έχει νοιώσει το
βάρος του αέρα και γνωρίζει πως σε κάθε λεπτό υπάρχει
η πιθανότητα ενός τέλους.

Μέσα σε δευτερόλεπτα ο κόσμος μπορεί να αναποδογυρίσει και η μπάλα της γης να πέσει πάνω σου, και τότε τίποτα πια δεν θα είναι όπως πριν.

Γι'αυτό υπάρχουν χαμόγελα του πριν και χαμόγελα του μετά..."

Αυτό το απόσπασμα από αλληλογραφία που είχε με τον αγαπητό κ. Μαύρο Γάτο, παρέθεσε η φίλη Χνούδι σ' ένα από τα τελευταία της ποστ και σήμερα το πρωϊ που ξαναπέρασα για να διαβάσω τη σελίδα της, τα μάτια μου κυριολεκτικά σκάλωσαν στις λέξεις του αποσπάσματος. Ήταν σαν να μιλούσε για μένα όχι μόνο τώρα, αλλά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου!

Χαμογελώ πολύ αλλά δεν χαζογελάω, ούτε γελάω εύκολα δυστυχώς πια, παρόλο που το χιούμορ το έχω σε καθημερινή διάταξη στην επικοινωνία μου. Χαμογελώ, αλλά τα μάτια μου ξέρω πως αντικατοπτρίζουν την αλήθεια μου σε αυτούς που μπορούν να την διακρίνουν. Έχω μια καρδιά μικρού παιδιού και ωριμότητα μεγάλου ανθρώπου, τι οξύμωρο! Ναι, έχω πονέσει στο παρελθόν όχι μόνο για τα βάσανα του έρωτα, αλλά και εξαιτίας άλλων σημαντικών για μένα θεμάτων και προσώπων. Όμως σε καμμία περίπτωση δεν είμαι ψεύτικη, δεν υποδύομαι κάτι που δεν είμαι. Δεν είμαι σκιάχτρο να διώχνω τα πουλιά μακριά.

Δε ξέρω τι άλλο να πω γι' αυτό που διάβασα, το μόνο σίγουρο είναι πως μπήκα σε σκέψεις για το θέμα πως βλέπουμε τους άλλους και πως τον εαυτό μας και εκεί ο καθρέπτης της υποκειμεντικότητας είναι παραμορφωτικός και διαστρεβλωτικός τις περισσότερες φορές.

Εγώ, εσύ, ο άλλος, εμείς, εσείς, οι άλλοι, έννοιες που ορίζουν και καθορίζουν την εικόνα μας ως κοινωνικά όντα, τι ειρωνεία. Μεγαλώνεις με "χ" δεδομένα και στη πορεία χρειάζεται να τα αναθεωρήσεις, ανακαλύπτοντας ξανά τα ερείπια της Τροίας σου ως άλλος Ερρίκος Σλήμαν.

Θέλω να είμαι αυτή που ο Θεός έπλασε να είμαι, το πλάσμα, η γυναίκα, το παιδί, ο άνθρωπος, με αυτά που το περιβάλλον επέβαλε να είμαι (για να μπορώ να λειτουργήσω μέσα σε πλαίσια) και με αυτά που η ψυχή αντιλαμβάνεται πως είμαι πέρα από τα περιοριστικά πιστεύω της κοινωνίας μας.

Με φοβάσαι, μα γιατί με φοβάσαι έτσι εαυτέ μου εσύ πρώτα απ' όλα και μετά όλοι οι άλλοι ή είναι αυτή η ιδέα μια ακόμα παγίδα, μια φενάκη?

Καλησπέρα σας...!

10 comments:

the_return said...

Τρυφερές θηλυκές σκέψεις που τις διαβάζω
μέσα στο κατακλυσμιαίο φως ενός ανοιξιάτικου απογεύματος.

Marialena said...

Εύχομαι αυτό το φως να σε λούζει και να φτάνει μέχρι το τελευταίο κύτταρο του σώματός σου, προσφέροντας ανείπωτη ευχαρίστηση και ευδαιμονία! Καλησπέρα Return!

the_return said...

Καλησπέρα γλυκειά μου...πω πω, τι όμορφή ευχή ήταν αυτή!
Το αυτό και για σένα!

Xνούδι said...

Kαλησπέρες. Εγώ πάλι, σκέφτομαι πως αυτά που έγραψες εσύ σήμερα είναι σαν να μιλούν για μένα.:-)

Αντε να δούμε. Κάρμα κάρμα.

Σε φιλώ Μαριαλένα μου.

Δικηγόρος του Διαβόλου said...

Για να μπορεί κάποιος να χαμογελά, αυθόρμητα και ειλικρινά, πρέπει πρώτα να τα έχει βρει με τον εαυτό του και να έχει καλές σχέσεις μαζί του, αναθεωρώντας αν χρειάζεται πότε-πότε τις απόψεις του για τη ζωή και τους άλλους. Το χαμόγελο τότε είναι απόδειξη ψυχικής υγείας.

Ένα πράγμα δεν μπορώ να καταλάβω στο κατά τα άλλα θαυμάσιο παρατιθέμενο απόσπασμα της αλληλογραφίας: γιατί δεν πρέπει να εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους που χαμογελάνε πολύ, επειδή μόνο και μόνο έχουν υποφέρει πολύ;
Νομίζω ότι το χαμόγελο αυτών των πονεμέμων ανθρώπων, είναι πιο ειλικρινές.

eparxiakosaloni said...

μερικες φορες αναρωτιεμαι γιατι να ειμαι τοσο πρακτικος ? τοσο λογικος ? αλλα χαιρομαι που υπαρχουν και καποιοι αλλοι οπως η μαριλενα , και μου θυμιζουν οτι δεν ειναι ολα δουλεια , λογικη , τυποποιηση .

Citronella said...

Πολύ αληθινό Μαριαλένα μου αυτό για το χαμόγελο, και σίγουρα όποιος δει πιο προσεκτικά καταλαβαίνει τη μελαγχολία που μπορεί να κρύβει. Θίψη όχι για λόγους "στυλ" αλλά συσσωρευμένη από δύσκολες στιγμές. Κι αυτές τελικά σε κάνουν να νιώθεις πόση αξία έχει ένα χαμόγελο!

Εύχομαι να συνεχίσεις να είσαι πάντα έτσι όπως είσαι:)

ΠΡΕΖΑ TV said...

Γι'αυτο ολοι με λενε χαζοχαρουμενο!!!
Σωστη!!!

Sailor said...

Καλησπέρα Μαριαλένα μας!
Είσαι το πλάσμα, η γυναίκα
το παιδί με την χρυσή πάντα καρδιά.
Εγώ για χάρη σας
θα ανάβω κάθε νύχτα
το φεγγάρη σας
και αγγέλους θα κεντώ
στο μαξιλάρη σας.
Για όλα τα μοναδικά κορίτσια αυτής
της μικρής κοινότητας της
" Γειτονιάς των αγγέλων"
Μέσα από την μοναδική καρδιά και
ψυχή του καπετάνιου της θάλασσας
και της Ζωής!
Ναυτάκος!

irene_____ said...

Καλημέρα Μαριαλένα μου, τι όμορφο που είναι αλήθεια, να χαμογελάς αλλά και να σου ανταποδίδουν ένα ζεστό χαμόγελο!