Monday, July 09, 2007

Αυτό το καλοκαίρι...

Θυμάμαι πέρσι το καλοκαίρι που ήταν από τα δυσκολότερα που είχα περάσει ψυχολογικά. Η δουλειά είχε αυξηθεί απελπιστικά πολύ και ήμουν ράκος. Δε φτάνει που είχε χαλάσει μια φιλία που είχα επενδύσει πάνω της, από το τίποτα, όπως νόμιζα τότε, είχα και τα ανακούρκουδα ψυχολογικά μου να με στριμώχνουν στη γωνία μαζί με το γεγονός ότι το αγόρι που ήθελα με έφτυνε κανονικά και ας πίστευα εγώ το αντίθετο. Πήγα για λίγες μέρες στο εξοχικό και μετά στη Μάλτα που μου άφησε καλές εντυπώσεις σαν προορισμός.





Επιστροφή, Σεπτέμβρης, ξαναβρίσκομαι με έναν σημαντικό άνθρωπο στη ζωή μου, χλαπάτσα άγρια. Χαλάει και άλλη μια φιλία λόγω μαλακίας του άλλου μέρους, ξεκινάω ενεργειακή θεραπεία και ομοιοπαθητική και νομίζω πως ισορροπώ. Νοέμβρης και γελιέμαι αγάπη μου, πολύ άγρια. Σπάω το πόδι, δυο μήνες στο κρεββάτι, η ζωή αλλάζει στο δευτερόλεπτο. Γενάρης και αρχίζω να κυκλοφορώ ξανά, ταξιδάκι στη Θεσσαλονίκη σε φίλους, χτυπάει και η καρδιά πάλι δυνατά με το αγόρι που με έφτυνε. Φλεβάρης, απόκριες ξανά Θεσσαλονίκη, η ώρα της γαϊδουρινής συμπεριφοράς είχε σημάνει. Πάρε να χεις, το φτύσιμο ήλθε τότε. Σ' ερωτεύθηκα τρελλά βρε μπαγάσα, το κατάλαβες ποτέ σου αυτό? Του Αγίου Αγαπούλιου, με θυμάμαι και ο "χλαπάτσας" να μου πει πως είμαι η αγάπη της ζωής του, άφερημ, τι να του πεις του χριστιανού μετά, θέλω κι άλλο? Και γω σε αγάπησα και το ξέρεις τι σήμαινες για μένα βρε ξωτικό του δάσους, το ξέρεις κι ας μαζί δεν κάναμε και χώρια δεν μπορούσαμε. Όσο θυμάμαι τη μπλε μας αύρα μαζί ένα βράδυ... Μαθήματα σιάτσου, εξισορρόπιση ενέργειας και θεραπευτικό χάδι, να ανακουφιζόμαστε. Μοναξιά. Πάσχα στο εξοχικό, λίγα και καλά, νταβαντούρια, άστα για άλλους. Μάης, η δασκάλα μου αμφιβάλει αν θα τα καταφέρω λέει, λόγω πάθησης να συνεχίσω σπουδές στο σιάτσου. Κλονίζομαι και συ τέκνον βρούτε? Στο μυαλό είναι όλα μα... Πάρτυ στο Μερσέντες, περνάμε καλά, γνωρίζω νέους φίλους βλέπω παλιούς, στιγμές χαράς και κεφιού με την μπλογκοπαρέα. Χανόμαστε ξανά, δουλειές, υποχρεώσεις, περιμένω τι άραγε? Με θυμήθηκε και ο "γάιδαρος" και η φίλη με τη "μαλακία". Να πούμε τί βρε παιδιά, αν κουνιούνται οι βάρκες στο λιμάνι? Κάτι με τρώει, αλλά δεν ξέρω τι μέχρι που καταλαβαίνω ότι λέγεται "έλλειψη αγάπης" από το περιβάλλον. Σβουριχτή μου ρθε, άλλο να το λες και άλλο να το καταλαβαίνεις! Μοναχικότητα, διαισθητικότητα, έμπνευση, γραφή συστηματικά. Εκδρομές με τη μηχανή-- απόλαυση σε δύο τροχούς! Ιούνιος, ψάχνω να βρω τη χαμένη μου εσωτερική ηρεμία, ακούω αγαπημένες μουσικές και βλέπω ταινίες που έχω κατεβάσει και σχετίζομαι με τους πρωταγωνιστές. Μήπως θα μπορούσα να είμαι η Beatrice Potter, ή η λατρεμένη μου Constance Chatterley? Ξέρω εγώ... στη φαντασία όλα επιτρέπονται! Η εισπνεόμενη λέει ο γιατρός πως δεν είναι ακόμα ασφαλής. Πρέπει να περιμένουμε να δούμε τα προβλήματα από τη μακροχρόνια χρήση και μετά μπορεί να την πάρω. Μα φάρμακο είναι αυτή ή φαρμάκι? Βραδάκι Τρίτης τηλέφωνο ο αδελφός μου στους γονείς μας, "Παντρεύομαι στις 21 Ιουλίου θα έλθετε στο γάμο?" Σοκ!!! Η σφαλιάρα μου ήλθε ουρανοκατέβατη. Εκείνο το βράδυ, μεγάλωσα για άλλη μια φορά μέσα σε μια νύχτα. Πρώτα στα 11 και τώρα στα 36, χώρια όλα τα άλλα. Σαν ένα χέρι από το πουθενά να με άρπαξε και να με πέταξε σε άλλο μέρος, άλλη ζωή από εδώ και μπρος. Τέρμα τα ψέματα, πάπαλα. Ο μικρός παντρεύεται, Θεέ μου! Θα μείνει στο κάτω σπίτι, εγώ από πάνω. Η μέλλουσα σύζυγος δύσκολος άνθρωπος, είμαστε αντίθετοι χαρακτήρες, προβληματίζομαι για την συγκατοίκηση. Σκάσε και κολύμπα! Παίρνω τις αποφάσεις μου. Ποτίζω τον κήπο και κλαίω, δεν θα έχω δικαιοδοσία πια σε αυτόν πολύ σύντομα, μιας και ανήκει στο ισόγειο. Κοιτάω τη πασχαλιά μου, τον κρυφό έρωτα, τη λεμονιά, το πεύκο μου και όλα τα άλλα φυτά που ποτίζω και ελπίζω να μην ξεραθούν αν παραμεληθούν στη φροντίδα τους από το ζευγάρι. Ο αδελφός μου μετακόμισε ήδη κάτω, τον βλέπω σπάνια πια, άδειασε το σπίτι, έστω και αν όταν μέναμε μαζί δεν λέγαμε και πολλά, αλλά τουλάχιστον βλεπόμασταν. Το ύπουλο συναίσθημα της άδειας φωλιάς με διακατέχει. Σαν να λείπουν όλοι σε διακοπές διαρκείας και εγώ να έχω μείνει πίσω... Με πιάνω να θέλω να το βγάλω από πάνω μου μα δεν μπορώ να το αφήσω να με κατακλύσει. Μαζεύω τα κουράγια μου για να αντέξω τις αναταράξεις σε αυτήν τη μεταβατική περίοδο.




Painting by Mary Cassatt, "Summertime", 1894





Καύσωνας και ασκήσεις υπομονής στην αντράλα, η φονική πυρκαγιά ξεσπά στην Αττική, καταστέφεται η Πάρνηθα. Θρήνος. Ματώνει η καρδιά μου για την γενέθλια πόλη που αισθάνομαι πως μας αποδιώχνει από κοντά της με όλα αυτά. Πανσέληνος και στρέφομαι στο φεγγάρι. Ιούλιος και γυρεύω παρηγοριά στη δασκάλα μου, που με συνοπτικές διαδικασίες μου δείχνει πως δεν είναι διαθέσιμη. Άντε πάλι με τις εξιδανικεύσεις σου, ξύπνα! Αγάπα τον φίλο σου με τα ελαττώματά του. Τελειώνουν τα μαθήματα σε λίγο, έχω να πάρω και το δίπλωμα για μηχανή, καιρός να στρωθώ να διαβάσω τα τεχνικά, γιατί κάνω οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό. Στη δουλειά αρχίζω και το διασκεδάζω παρά τον φόρτο και ξεφεύγω λιγάκι με καλή διάθεση προς αυτούς που εξυπηρετώ. Πάλι καλά! Διακοπές πλησιάζουν και εγώ είμαι ακόμα σε νιρβάνα. Ούτε ένα μπάνιο φέτος, δεν βόλεψε και άλλες τέτοιες δικαιολογίες. Φλερτ, φιλί και χάδι, αρχή και τέλος μοιάζουν να είναι ένα και το αυτό. Η επιθυμία μου για άλλες πολιτείες δείχνει να μην είναι πραγματοποιήσιμη, λόγω τρίτων παραγόντων. Μπορεί να περνούσαμε καλά αν..., δεν πειράζει, αφού δεν...! Επαφές με φίλους και γνωριμίες με αξιόλογα άτομα, ξαναβρίσκομαι με παλιούς γνώριμους και χαίρομαι. Περνάει γρήγορα ο καιρός, αυτό το καλοκαίρι μου μοιάζει πως εξελίσσεται ραγδαία. Ούτε κάτω από το πεύκο μου, δεν έχω αξιωθεί να κάτσω ακόμα, στα μισά ήδη του καλοκαιριού. Τι περιμένω άραγε?


Marialena, 03/07/2007


σ.σ. Προσωπικά όμως πιστεύω ότι ένα φιλαράκι είναι ό,τι καλύτερο για δαύτες τις νύχτες μοναξιάς που δεν ξημερώνουν... (αφιερωμένα με αγάπη στη giotavita, που έχει υπομονή και ακούει ώρες ώρες τις εξομολογήσεις του τρελλού κριαριού και με τσιγκλάει να παίρνω μπρος εκεί που κολλάω!)

Καλή ακρόαση από τον Αντώνη Ρέμο και τους Onirama live στο νέο τους άλμπουμ από το Mad Secret Concerts! Γιατί η ζωή είναι τραγούδι που λέει και ο Domingo, M.

Υ.Γ. Μου έρχονται στο μυαλό κάποιοι στίχοι από άλλο ένα αγαπημένο τραγούδι, αυτή τη φορά του Μιχάλη Χατζηγιάννη: "Που ναι η αγάπη" λοιπόν σε όσους την αναζητούν αφιερωμένο!

Πού είναι η αγάπη που μ' ανέβασε στα σύννεφα
Δώσε μου κάτι τώρα που πέφτω, να σωθώ
πού είναι η αγάπη να μου αποδείξει πριν το τέλος
αν είναι απάτη ή αν είναι κάτι μαγικό


(...)

8 comments:

adaeus said...

Τι να σου πω καλή μου? Τα είπες μόνη σου όλα! Κάπως έτσι είναι οι ζωές όλων μας. Εγώ τουλάχιστον έχω μια σταθερά, να με οδηγεί και να με ανακαλεί στην τάξη ενίοτε... Τα παιδιά μου. Μπράβο σου που μπορείς και μοιράζεσαι τόσο προσωπικές καταστάσεις...
Σε φιλώ.

Ζαρατούστρα said...

Πρέπει να έχει κανείς πολύ κουράγιο για να κάνει μια τέτοια ενδοσκόπηση όπως η δική σου.

Έπειτα απο πολλές δυσκολίες (πίστεψέ με, πολύ πιο δυσάρεστες απο τις δικές σου) έχω να πω πως όλες κάτι μου αφήσαν... Δεν ξέρω αν με κάνανε καλύτερο ή χειρότερο άνθρωπο, δεν ξέρω αν άφησαν κάτι εξαργυρώσιμο σε κάποιο κοινωνικό ή εσωτερικό ενεχειροδανειστήριο... Πάντως κάτι αφήσανε, ακόμη και αυτή η επίπονη σίγουρα καταγραφή είναι ένα μεγάλο κέρδος.

Και δεν είναι καθόλου εμελητέο.

panagiota said...

Η Giotavita πάντα θα σε τσιγκλίζει οταν"κολλάς".
Η Λούλα θα συμβουλεύει μέσα απο τις ενοράσεις της.
Η madame DeBree θα πει πως η αγαπη ερχεται οταν δεν την περιμένουμε αλλά της αφήνουμε την πόρτα ανοιχτή.
Και η Παναγιωτα σ'ευχαριστει για την κατάθεση ψυχής που έκανες προς ολους εμάς, με θάρρος και προπάντων αληθεια.(αυτο΄σημαίνει πως ηδη εισαι στον δρόμο της εσωτερικής σου αναζήτησης).
Δεν ειναι προιόν υπομονής το ο,τι μπορω και ακούω...
Κατάλαβα πια πως μέσα απο τα"ακούσματα"των συνανθρώπων μας βρίσκουμε κι'ενα χαμενο κομμάτι του εαυτού μας που θέλει να δρομολογηθεί και να βγει απο την αφάνεια και την λήθη παίρνοντας εικόνα.χροιά και υπόσταση υπερνικώντας τα λαθη του παρελθόντος μας.
Μαθαινουμε μεσα απο τους γύρω μας αγαπημένο μου παιδι......

MenieK said...

Βάλε στο μπαλκόνι ένα γεράνι....(works every time!!)

Domingo said...

Η ζωή είναι ένα τραγούδι με κουπλέ να εναλλάσσονται από ματζιόρε σε μινόρε, αλλά όταν η αγάπη φουντώσει στην καρδιά μας, περνάμε σε ένα ρεφραίν με ξέφρενο ρυθμό, που μας σηκώνει στα ουράνια και τότε νομίζουμε ότι όλη η ζωή μας θα συνεχίσει να χορεύει με αυτό το ρεφραίν.
Όμως ο μεγάλος Συνθέτης έχει καθορίσει τέτοιους κανόνες στα τραγούδια, που μετά από το ρεφραίν ξαναγυρνάμε στα κουπλέ (ματζιόρε, μινόρε, ξανά ματζιόρε, ξανά μινόρε) και -Ω!!!- έρχεται πάλι η ώρα του ρεφραίν.
Κι έτσι η ζωή μας δεν είναι φλατ, δεν είναι βαρετή, γιατί ξέρουμε ότι το κουπλέ εναλλάσσεται με το ρεφραίν και τούμπαλιν.

N.Ago said...

Α ρε Marialena!
Σαν μαχαίρι μου χτύπησε αυτό με το Mercedes.
Είμαι λίγο για φτύσιμο που δεν κανόνισα να βρεθούμε για καφέ με τον άλλον αλλα, με φτύνεις όταν βρεθούμε!!!
Τι θα έλεγες να κανονίσω μέσα στη βδομάδα;
Τηλέφωνο δεν σου έχω αλλα, μου το στέλνεις με mail.
Άντε, θέλω να επανορθώσω.
Πολλά φιλιά σου στέλνω!!!

An-Lu said...

Αχχχχχ..εκείνον τον καφέ πότε θα τον πιούμε;

Marialena said...

Ψυχούλες μου όμορφες, ΌΛΕΣ οι ψυχούλες και εκείνοι που πήγε το χέρι σας να αφήσετε τη σκέψη σας σαν σχόλιο εδώ και όσοι διαβάσατε και προφανώς με μια αίσθηση "κάπως" πήγατε παρακάτω, θα ήθελα πολύ να σας είχα εδώ κοντά μου, να άνοιγα το σπιτικό μου και να σας καλοδεχόμουν, να σας έβλεπα, να σας άκουγα, να γελούσα, να σιωπούσα μαζί σας και αν με βλέπατε να κρατάω κανένα χεράκι και να το χαϊδεύω ή να τρίβω καμμιά πλατούλα, τότε θα ξέρατε πως η παρουσία σας θα μου είχε δώσει μεγάλη χαρά, μα πολύ μεγάλη!!!

Αλλά επειδή το μπλογκάκι μου είναι το εικονικό μου σπιτικό αυτή τη στιγμή, μετά από δυο μέρες που με επισκεφθήκατε, ώρα να δώσω και εγώ το στίγμα μου ως οικοδέσποινα.

@ Adaeus: Το κείμενο αυτό το έγραψα ένα βράδυ που αν δεν το έγραφα, θα έσκαγα. Τουλάχιστον βγήκε αυτό που αισθανόμουν και η ζωή συνεχίζεται, αυτό έχει σημασία!

@ Ζαρατούστρα: Κουράγιο είναι αυτό που βλέπουν οι φίλοι σε μένα, αλλά εγώ δεν ξέρω να το χαρακτηρίσω με λέξεις, είναι όμως μονόδρομος πια σε τέτοιες καταστάσεις. Ξέρεις, δεν θα ήθελα να συγκρίνω καμμία κατάσταση και κανένα παρελθόν, γιατί κάθε τι που έχει γραφτεί σαν βίωμα, έχει την δική του μοναδική αξία στη ζωή μας. Ας μην κάνουμε λοιπόν διαγωνισμό περί δυσκόλων οικογενειακών περιβαλλόντων και παιδικών ηλικιών γιατί αποτέλεσμα ουσιαστικό δεν θα έχει. Ας κοιτάμε μπροστά, ατενίζοντας με αισιοδοξία το μέλλον, ακόμα και όταν εκείνο μας παίζει κρυφτό ανάλογα την περίσταση. Ας μην είμαστε μοιρολάτρες και ηττοπαθείς εκ συστήματος. Ας είμαστε απλά ο εαυτός μας και όπου μας βγάλει το ταξίδι προς την δική μας Ιθάκη!

@ Μένη: Τώρα που το λες, καιρός να κοιτάξω με άλλο μάτι τα γεράνια στην πίσω αυλή. Ευκαιρία να τους πω μια καλή κουβέντα, έστω και αν τα είχα υποτιμήσει στο παρελθόν. Geranium life savers eh? Never crossed my mind dear! ;-D

@ Παναγιώτα: Αν και είμαι χειμαρρώδης και ανυπόμονη σαν χαρακτήρας, μεγαλώνοντας κατάλαβα σιγά σιγά ότι το να ακούμε έχει πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα από το να μιλάμε (αν και το τρελλό κριάρι νομίζει --τρομάρα του!-- ότι τα ξέρει όλα!!!). Μιλάμε και ακούγονται άδειες λέξεις και μεταφέρονται άδεια νοήματα έτσι και μόνο επειδή νομίζουμε πως επικοινωνούμε τις απόψεις μας. Μέγα λάθος! Η σιωπή είναι φίλος και όχι εχθρός, η στροφή προς τον εαυτό μας είναι απαραίτητη από ένα σημείο και μετά και όχι καταναγκασμός, γιατί πολύ απλά όλα εν σοφία εποίησε ο Κύριος (συμπεριλαμβανομένων και ημών των απολολότων προβάτων δυστυχώς).
Κρατάω τα περισσότερα από όσα έχουμε πει για το θέμα, είτε μου αρέσουν είτε όχι και συνεχίζουμε...

@ Domingo: Ναι η ζωή μοιάζει με την παρτιτούρα των έργων των μεγάλων μουσουργών, αλλά κάποιες φορές κλίνει προς τον Βάγκνερ και τον Μπετόβεν παρά προς τον Μότζαρτ και τον Ραβέλ. Κάνει και κάποια διαλείμματα για Σοπέν, Τσαϊκόφσκι και Ραχμάνινοφ, ενώ πολλές φορές φέρνει σε κάτι από Μάλλερ και Θεοδωράκη. Έτσι είναι φίλε μου, τίποτα δεν κρατάει για πάντα και τίποτα δεν είναι σταθερό σε αυτήν τη ζωή. Με όλα αυτά τα δεδομένα πορευόμαστε σαν εκτελεστές είτε σόλο είτε μέρος μιας μεγάλης πανανθρώπινης συμφωνικής ορχήστρας!

@ Ν.Ago: Αχχχ, θα σε μαλώσω τώρα Νικολάκη μου! Γιατί αισθάνεσαι καρδούλα μου άσχημα, πες μου γιατί? Δεν έχεις κανέναν λόγο να αισθάνεσαι έτσι, σε εκτιμώ και μ' αρέσεις έτσι ακριβώς όπως είσαι, γι' αυτό και δεν θέλω να μου στεναχωριέσαι για τέτοια. Λες και δεν ξέρω πόσο μπλέκουμε με τις δουλειές μας και ξεχνάμε και εμάς τους ίδιους με τις υποχρεώσεις μας. Ίσα ίσα εγώ είμαι εκείνη που δεν πιέζω καταστάσεις, όταν δεν γίνεται να είναι διαφορετικά. Θα τα πούμε εμείς σίγουρα, πότε μπορεί να μην ξέρω ακόμα, αλλά θα τα πούμε όπως και να έχει! Έχεις χρυσή καρδιά Νίκο μου, μακάρι να σου μοιάζαν και άλλοι από εδώ μέσα!

@ Αν-Λου: Κι έλεγα που είναι αυτή η ουρίτσα η γοργονένια τόσες μέρες, μήπως είχε πάει διακοπές και γι' αυτό χάθηκε? Αυτή την εβδομάδα λίγο δύσκολο μετά τη δουλειά, αλλά σε έχω στο νου μου. Θα μιλήσουμε βέβαια πρώτα. Σε ευχαριστώ που με αυτό σου το "αχχχχ" με σκέφθηκες γλυκειά μου!