Thursday, June 08, 2006

Σκέψεις δίχως νόημα και σημασία

Το Μαριαλενάκι από χθες βράδυ έχει υπερευαισθήσιες... Έπεσε για ύπνο αργά αφού έγραψε ένα ποίημα για κάποια μάτια όμορφα που την ενέπνευσαν, όχι κατ' ανάγκην πραγματικά, έβαλε στο cd αγαπημένα της τραγούδια από τον Αντώνη Ρέμο, που μιλούν για πόθο, για έρωτα, για αγάπη, τα τραγούδησε για μια ακόμα φορά και ξάπλωσε με έναν βαθύ αναστεναγμό πριν αποκοιμηθεί και ξεχαστεί από την πραγματικότητα.

Ξύπνησε νωρίς αν και δεν της έφτασε ο ύπνος, ξανάβαλε αγαπημένες μουσικές και καθώς ντυνόταν για τη δουλειά άνοιξε τη μπαλκονόπορτα να μπει φως και ήλιος και καθαρός αέρας. Η Άλκηστις Πρωτοψάλτη της έλεγε για τις θάλασσες που της μοιάζουν όταν πνίγουν τις αγάπες στο βυθό τους και κείνη έβρισκε τα λόγια αυτά τόσο πολύ αληθινά...

Ήρθε στη δουλειά, άνοιξε τον υπολογιστή της, κοίταξε την αλληλογραφία της, πόσταρε τα κειμενάκια της και ασχολείται με τα εργασιακά της ανόρεκτα. Της ήρθε και έγραψε ένα ακόμα ποίημα για έναν έκπτωτο άγγελο καθώς έπινε τον καφέ της ημέρας που θα το ανεβάσει αύριο στη σελίδα των ποιημάτων. Έβαλε να παίζει στον υπολογιστή Πέγκυ Ζήνα με το άλμπουμ Ματώνω. Θυμάται τα περσινά της που με αυτά τα καψουροτράγουδα ξεπερνούσε έναν δύσκολο χωρισμό το καλοκαίρι του 2005 και πισωγυρίζουν οι αναμνήσεις σε στιγμές ερωτικές και συντροφικές, που όσο πάνε και ξεφτίζουν στη μνήμη. "όταν πέφτει ένα αστέρι"...

Θέλει να την κάνει για άλλα, να χαθεί και από τον ίδιο της τον εαυτό, να ξεφύγει από την απόγνωση που την κυριεύει όταν έρχεται σε επαφή με το συναίσθημά της... Τρελλαίνεται, δεν αντέχει να πονάει έτσι, όχι για κανέναν άλλον άνθρωπο, αλλά για αυτήν την ίδια. Γράφει όμορφες λέξεις, πλάθει εικόνες, ταξιδεύει σε κόσμους φανταστικούς, μα γαλήνη πουθενά. Εδώ είναι η Κόλαση και ο Παράδεισος μωρό μου, κατάλαβέ το. Σε χάνω, σε χάνω, ...μ' ακούς?

Γράφει αυτές τις σκέψεις μόνο και μόνο για να εκτονωθεί, λες και η Πύθος των Δαναϊδων γεμίζει ποτές με το τίποτα, το απόλυτο τίποτα!
Αχ, σε χάνω, σε χάνω, μ' ακούς? Σύνελθε!!!
Δεν θέλω, παράτα με..., άσε με να κάνω λάθος, δε γουστάρω να σωθώ, παράτα με!
Μην το κάνεις αυτό καρδούλα μου σε παρακαλώ, μη, γιατί τόση αγωνία γιατί...?
Άσε με δεν μπορώ πια, δεν μπορώ, βαρέθηκα, κουράστηκα, δεν μπορώ άλλο...

Ώρα να γυρίσει στις υποθέσεις που έχει να διεκπεραιώσει για σήμερα στο γραφείο. Έξω ωρύονται διαδηλωτές σε συλλαλητήριο και ησυχία μηδέν. Πίνει μια γουλιά καφέ ακόμα και επιστρέφει στην πραγματικότητα, μόνον που η "άλλη" πραγματικότητα είναι πάντα παρούσα.

Η ζωή συνεχίζεται... πάμε παρακάτω. Το βράδυ έχουμε έξοδο, πάμε παρακάτω!

Update: Τώρα ακούγονται στα ηχεία παλιά αγαπημένα της Αλεξίου και μας ρίξανε και δακρυγόντα για να διώξουν τους διαδηλωτές, πλακώσαν και τα ΜΑΤ. Τρέχουν μύτες και δακρύζουν μάτια στον 3ο όροφο. Μια χαρά πάμε... "Να μου το πεις το σ' αγαπώ και πάλι, να μου το πεις, η αγάπη είναι ζάλη".

8 comments:

An-Lu said...

Καλά....μαζί τους ακούμε τους ωρυόμενους??????
Σύνταγμα κι εσύ;

Sailor said...

Μαριαλενάκι έχω εντυπωσιαθεί με
όλα αυτά που γράφεις.
Θα ήθελα να ρωτήσω, έτσι απλα
εργάζεσαι σε ιδιωτική η δημόσια
δουλειά, η μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα ?

Καλό σου απόγευμα
και καλή ξεκούραση

Marialena said...

@ An-Lu: Downtown Omonoia Square! Μας ήλθαν αφού κατέβαιναν από σας, πολύ παλμός και βώμβος, χαμός...

@ Καπετάνιος: Μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα ήταν η προηγούμενή μου εργασία, τώρα είμαι στον ευρύτερο δημόσιο τομέα αλλά δεν θα επεκταθώ για λόγους προστασίας των προσωπικών μου δεδομένων, όπως καταλαβαίνεις.

Guerriero Da Luz said...

Δακρυγόνο άσμα! Καλησπέρες Μαριαλένα...

Citronella said...

Πες το κι έγινε ;)
Καλό βραδάκι Μαριαλενάκι, φιλιά πολλά!

Marialena said...

@ Gurriero: Άστα χθες το απόγευμα κλάψαμε με μαύρο δάκρυ από το Σύνταγμα μεχρι το Πολυτεχνείο. Ποιός σκέφτηκε τέτοια ωραία ιδέα να του δώσω συγχαρητήρια που μας δηλητηρίασε στα καλά καθούμενα?

@ Citronella: Τι να πω καρδούλα μου? Για δώσε μου σε παρακαλώ τη βοήθεια του κοινού μπας και πάρω στροφές και λειτουργήσω? Φιλιά, Μ.

An-Lu said...

Άστα να πανε άστα...τελικά για να αποφύγω τα δακρυγόνα, περπάτησα σχεδόν όλη την απόσταση Σύνταγμα-Άγιο Λουκά (πλην του κομματιού Βικτώρια-Κάτω Πατήσια)....αμάν!

Marialena said...

Κατάλαβα, μαρτύριο τράβηξες και συ, ε? Το βράδυ στη Στουρνάρη απέναντι από τα Goody's είδα και σπασμένα τζάμια αυτοκινήτων. Η Αθήνα γίνεται ζούγκλα σε χρόνο ντε-τε! Nice...