Thursday, October 23, 2008

Από αυτό που φοβάσαι δεν θα γλυτώσεις...

Η περασμένη εβδομάδα ήταν περίοδος εξετάσεων που ολοκληρώθηκαν μόλις σήμερα στο Νοσοκομείο των Παίδων (μην γελάσει κανείς, ναι εκεί...) για να διαπιστωθεί η κατάσταση της υγείας μου μετά την πάροδο δεκαετίας από την πρώτη φορά που σημειώθηκαν. Ομολογώ πως ήμουν ανήσυχη μέχρι να ακούσω τα αποτελέσματα, τα δέκα χρόνια που είχαν περάσει μήπως είχαν επιβαρυντική χρειά στον οργανισμό μου υπάρχοντος του διαβήτη. Όμως ευτυχώς διαψεύσθην όταν λίγες μέρες αργότερα έμαθα πως ήμουν καλύτερα και από πριν σε κάποια ζητήματα όπως η πάχυνση των αρτηριών που ήταν μέσα στα φυσιολογικά όρια για τους ενήλικες. Ανακουφίστηκα, μα περίμενα και σήμερα να δω τι θα έδειχνε ο υπέρηχος της καρδιάς, καθώς άγχος, στεναχώρια, απογοητεύσεις, κούραση και αϋπνία εξαιτίας όλων αυτών συχνά με έκανε να έχω ταχυκαρδία, χωρίς αυτό να με ενοχλεί κατά κανέναν άλλον τρόπο.

Ο καρδιολόγος στο Παίδων συμπαθέστατος και πολύ διακριτικός σαν άνθρωπος, έκανε τον υπέρηχο καρδίας και μου ανακοίνωσε πως όλα καλά, αλλά από τα 50 και μετά πρέπει να προσέχω γιατί υπάρχουν πολλοί επιβαρυντικοί παράγοντες, κληρονομικότητα, οργανικοί άλλοι παράγοντες όπως η χοληστερίνη ή η υπέρταση και φυσικά ο διαβήτης. Μάλιστα, έκανα μέσα μου, ακούγοντας τα λόγια του γιατρού, άλλα 13 χρονάκια και μετά αρχίζουν τα δύσκολα για την καρδιά μου... Το ξέρω πως από καρδιά θα πάω, δεν υπάρχει περίπτωση να την γλυτώσω, παρόλο που δεν καπνίζω, μετά την εμμηνόπαυση παύουν οι ορμόνες να προστατεύουν το γυναικείο σώμα και επιβαρύνεται, ειδικά στη περίπτωσή μου.

Μικρή όταν ήμουν, στα μαύρα πρώτα χρόνια της συμβίωσης με τον διαβήτη, έλεγα πως θα πεθάνω στα 30 μου (μαγικό νούμερο τότε), τα χρόνια πέρασαν και πάτησα τα 30 και τίποτε τέτοιο δεν συνέβη, μετά έλεγα πως τα 50 θα ήταν το όριο, Αλλά και πάλι προχωρόντας βλέπω πως πάλι του μυαλού μου αηδίες είναι αυτές, μα το περίεργο είναι πως και άλλοι φίλοι μου με διαβήτη τα ίδια μου λένε κατά καιρούς, οπότε έχει να κάνει με την ψυχολογία μας μάλλον παρά με οτιδήποτε άλλο, αυτές οι ικασίες. Όμως, βλέπω και την πραγματικότητα πως μια καρδιά που θα δουλεύει για 60 ή 70 χρόνια με διαβήτη και τυχόν άλλες επιβαρύνσεις οργανικές, πως να μην κλατάρει... τα καρδιοαγγειακά νοσήματα είναι η πρώτη αιτία θανάτου μετά τον διαβήτη παγκοσμίως. Ευχαρίστα αυτά τα δεδομένα που αναφέρω? Όχι καθόλου, αλλά από αυτό που φοβάσαι, δεν θα γλιτώσεις, όπως λέω και στον τίτλο αυτών μου των σκέψεων.

Αν τον φοβάμαι τον θάνατο? Μεγάλη κουβέντα, πολύ μεγάλη κουβέντα αυτή. Το να μην ζω μια μέρα δεν το φοβάμαι, πιο πολύ φοβάμαι για τους δικούς μου ανθρώπους, την οικογένειά μου, τους αγαπημένους φίλους τι θα απογίνουν ή πως θα πεθάνουν. Εγώ προσωπικά πάντα έλεγα στον εαυτό μου πως θα ήθελα έναν ανεπαίσχυντο και ειρηνικό θάνατο, να κοιμηθώ ένα βράδυ και το επόμενο πρωί να μην ξυπνήσω, έτσι απλά το θέλω, ούτε ταλαιπωρίες, ούτε να μην μου βγαίνει η ψυχή στο σκαλοπάτι του βιολογικού θανάτου. Το ότι θα με φάει αυτή η αρρώστια και οι επιπλοκές της θα με φάνε, χωρίς αντίλογο, αλλά τουλάχιστον ας φύγω σαν άνθρωπος και όχι σαν χτικιό βρε παιδί μου. Λέω τώρα...

Δεν με πειράζει και αύριο αν θελήσει να με πάρει ο Θεός από τη Γη, ας με πάρει, εγώ θα του πω πότε θα πεθάνω? Αν είναι γραμμένο μου να ζήσω παραπάνω στη ζωή μου, ας ζήσω, πάλι δεν έχω έλεγχο σε αυτά τα δεδομένα, έτσι όπως είναι η ζωή μου. Μετανιώνω όμως που έφτασα 37 χρονών γυναίκα και δεν έχω φέρει ένα παιδί στον κόσμο, να το μεγαλώσω με όση αγάπη μπορεί να βγει από την καρδιά μου σε έναν άνθρωπο, μετανιώνω που δεν έχω πει αυτό το "σ' αγαπώ" ακόμα στον σύντροφό μου, μετανιώνω που δεν αισθάνομαι ασφαλής μέσα στην αγκαλιά του, μετανιώνω που κάνω μια δουλειά που δεν μου προσφέρει τίποτε εκτός από την αμοιβή και παραμυθιάζομαι γι' αυτό, μετανιώνω που συνήθως έπαιρνα ρίσκα που με έκαναν να σπάω το κεφάλι μου και εκεί που έπρεπε έτρεμα σαν το κλωσσόπουλο μέχρι να προχωρήσω. Μετανιώνω που δεν αγάπησα τόσο τη Μαριαλένα, ώστε να της προσφέρω μια καλύτερη ζωή και ακόμα την παιδεύω...

Όμως δεν μετανιώνω για τα λάθη μου, τις αποτυχίες μου, τις απογοητεύσεις μου, τις μαλακίες μου, τις χαζομάρες μου, το κρυφτό με τη ζωή και τα θέλω μου και θυμώνω σαν μικρό παιδί όταν ο κόσμος γύρω μου είναι κακός και άδικος. Δεν μετανιώνω που έκανα έρωτα με τόση τρυφερότητα και τόσο πάθος που πλημμύριζε το Έιναι μου από ανείπωτα συναισθήματα. Δεν μετανιώνω που ακόμα και τώρα πιστεύω στο καλό στις καρδιές των ανθρώπων και στην Αγάπη που τα νικάει όλα. Δεν μετανιώνω που είμαι τόσο ρομαντική και τόσο ηλίθια ώρες ώρες. Δεν μετανιώνω που ενδυνάμωσα το μυαλό μου τόσο ώστε να έχω μια ασπίδα προστασίας ενάντια στον παραλογισμό που υπάρχει γύρω μου. Δεν μετανιώνω που κάνω υπομονή για να ξεφύγω από τις καταστάσεις και τους ανθρώπους που δεν με πάνε με τίποτε. (Χέστηκα!) Αν είχα την επιλογή να ζήσω ξανά, την ίδια τρελλή και ανικανοποίητη ζωή θα ζούσα μέχρι σήμερα και ο Θεός βοηθός...

Image Hosted by ImageShack.us
Σεπτέμβρης 2008, Οία Σαντορίνης σε όμορφες στιγμές

Μαριαλένα, 22/10/2008 (σαν διαθήκη μου μοιάζει αυτό, αλλά ποτέ δεν ξέρεις Θεός φυλάξοι!)

6 comments:

Citronella said...

Και πάνω από όλα δεν μετανιώνεις που είσαι αυτό το γλυκό πλασματάκι που είσαι:)
Φιλιά Μαριαλένα μου, κρατάμε τα όμορφα για να παίρνουμε δύναμη.
(Πολύ μού αρέσει αυτή η φωτογραφία σου)

anemos5 said...

Από αυτό που φοβάσαι δεν θα γλυτώσεις...με συγκίνησες,,καλησπέρα να είσαι σίγουρη γλυκιά μου κανένας δεν γλυτώνει απο αυτό που φοβάτε

morgana said...

μη σκεφτεσαι απο τι θα πας...πιο πολυ ποναει να ειμαστε ζωντανοι και να προσπαθουμε καθε μερα να ειμαστε υγιης, παρα να ειμαστε πεθαμενοι (ασε που πιστευω στη μετεσαρκωση οποτε δε χεμπαριαζω)...

Η μεγαλη κουβεντα που ειπες ειναι να αγαπαμε τον εαυτο μας. ΦΕΥ!

Σουζάνα Χατζηνικολάου said...

Καλησπέρα.
Τουλάχιστον να ζούμε το τώρα όσο πιο όμορφα μπορούμε,
να εκτιμούμε αυτά που έχουμε
και να ξέρουμε ότι από ΄δω είμαστε μόνο περαστικοί.
Η γνώση του τέλους μπορεί να γίνει πυξίδα στη ζωή μας.
Σκέψεις πιο αληθινές από οτιδήποτε. Που λίγοι τις τολμούν.
:)

pasta said...

Ο Θάνατος είναι το μόνο που σίγουρα θα μας συμβεί. Αργά ή γρήγορα. Οπότε ας χαρούμε τις εκπλήξεις της ζωής. Αυτό το κομμάτι με τα παιδιά δεν πάει με το υπόλοιπο. Αν νοιώθεις τη διάθεση να γίνεις μάνα, δεν είναι αργά. Μια απόφαση είναι όπως όλα τ΄άλλα ...

Marialena said...

Καλησπέρα αγαπητοί μου και από μένα!

Θα ήθελα πολύ να σας απαντήσω σε αυτά που μου επισημαίνετε στα σχόλιά σας:

@ Citronella: Για μπάτσες είμαι ώρες ώρες, δεν με χωράει ο τόπος και ο εαυτός μου ο ίδιος καλό μου κορίτσι. Ναι, αυτά τα όμορφα από το τίποτα είναι που αξίζουν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο χειροπιαστό ή αόρατο στη ζωή μας.

@ Άνεμος: Να σαι καλά, το θέμα δεν είναι να γλυτώσεις από το αναπόφευκτο, το θέμα είναι να συμφιλιωθείς με την ιδέα του περάσματος στην άλλη μεριά, στο άγνωστο και φοβικό. Όσο και αν φοβόμαστε τον Θάνατο, είναι και αυτό κομμάτι της Ζωής μας.

@ Μοργκάνα: Μαζί σου για την μετενσάρκωση, αν και με τέτοια ζωή που ζούμε, μας βλέπω να γινόμαστε μυρμήγκια σε μυρμηγκοφωλιά καλό μου! Φευ και ξανά φευ, δεν λες τίποτε!

@ Σουζάνα: Αυτές είναι σκέψεις που κάνω εδώ και κάποια χρόνια τώρα και με δεδομένα ορισμένα ερεθίσματα, βρίσκουν τρόπο να εκφραστούν και δια ζώσης. Αξία έχει το εδώ και τώρα, η στιγμή που την αφήνουμε και φεύγει πολλές φορές χωρίς να συνειδητοποιήσουμε την αξία της.

@ Πάστα: Παστούλα μου, γιατί δεν κολλάει αυτό περί παιδιού που είπα? Οι συνθήκες δεν είναι γόνιμες για κάτι τέτοιο ακόμα, καθώς η ζωή μου δεν έχει φτάσει στο σημείο εκείνο να δημιουργήσω οικογένεια και τότε να τεθεί το ενδεχόμενο ενός παιδιού. Το εξέφρασα ως επιθυμία μιας γυναίκας που αισθάνεται κάποια πράγματα και έχει κάποιες επιθυμίες για το μέλλον, αν αυτό είναι εφικτό και πραγματοποιήσιμο.