Wednesday, May 31, 2006

Μ’ αγαπάς? (διάλογοι)

Image Hosted by ImageShack.us

-Πες μου κάτι σε παρακαλώ…
-Τι?
-Μ’ αγαπάς?
-(…)
-Μ’ αγαπάς?
-Σε άκουσα, αλλά γιατί με ρωτάς?
-Δε ξέρω, κάτι μου συμβαίνει και…
-…και?
-Νιώθω να χάνομαι, να μην υπάρχω, έχουν σκοτεινιάσει τα πάντα γύρω μου.
-Καταλαβαίνω.
-Τι καταλαβαίνεις?
-Εσύ τι καταλαβαίνεις?
-Φοβάμαι, αυτό καταλαβαίνω, φοβάμαι.
-Τι φοβάσαι πες μου αν θες.
-Φοβάμαι πως δεν μ’ αγαπάς, φοβάμαι πως είμαι μονάχος σε αυτό που ζω. Βοήθεια!

-Εσύ αγαπάς τον εαυτό σου?
-Τι με ρωτάς τώρα, δεν το έχω σκεφτεί «…αγαπάς τον εαυτό σου», εγωιστικό μου ακούγεται αυτό.
-Καθόλου, ίσα ίσα είναι απαραίτητο για να βιώσεις την αγάπη.
-Μα η αγάπη αφορά τους άλλους, τους άλλους αγαπάμε…
-Μην το λες αυτό, είναι μόνον ένα κομμάτι της αγάπης αυτό. Τη δική σου την ανάγκη ποιος θα στην καλύψει πρώτα και κύρια?
-Αυτοί που είμαστε μαζί, το περιβάλλον μου.
-Και συ, θα τον ξεχάσεις τον εαυτό σου, από σένα για σένα δεν υπάρχει αγάπη?
-Δεν ξέρω, ειλικρινά δεν ξέρω. Νιώθω πως δεν το έχω βιώσει αυτό το συναίσθημα σε μένα τον ίδιο. Πως γίνεται, ξέρεις?

-Ξεκίνα από απλά πραγματάκια, καθημερινά και μην ξεχνάς να επιβραβεύεις και να δέχεσαι αντί να μαστιγώνεις τον εαυτό σου για οτιδήποτε συμβαίνει. Εκεί δεν τον αγαπάς, είναι σίγουρο.
-Μα κάποιος πρέπει να αναλαμβάνει την ευθύνη για ό,τι συμβαίνει.
-Και είσαι εσύ αυτός? Σε όρισε κάποιος να αναλάβεις αυτόν τον ρόλο?
-Εγώ ο ίδιος, το έχω υποχρέωση…
-…συγχώρα με, αλλά και υποχρέωση να χαίρεσαι που ζεις δεν έχεις στον εαυτό σου? Που θα καταλήξεις με αυτήν την συμπεριφορά, θες να πεθάνεις?

-Μ’ αγαπάς?
-Σ’ αγαπώ και σ’ αγαπώ πολύ περισσότερο απ’ ότι φαντάζεσαι αλλά με βγάζεις από τα ρούχα μου με τη λογική σου!
-(…)
-Έλα δω, πάρε μια αγκαλίτσα τον εαυτό σου γιατί εγώ δεν θα μαι το υποκατάστατό σου. Άλλο η αγάπη από τον άλλον, άλλο η αγάπη από σένα. Αν δεν έχεις το ένα πως ζητάς το άλλο, χατίρια δεν κάνει η ζωή, θα ταλαιπωρείσαι και αγάπη δεν θα βρίσκεις.
-Άσε με να το σκεφτώ, φοβάμαι…
-Πάρε όσο χρόνο θες, όταν θα είσαι έτοιμος, θα έρθει από μόνο του, μην το εμποδίσεις να συμβεί.
-Σ’ αγαπώ!
-Και γω σ’αγαπώ, όλα καλά θα πάνε στο υπόσχομαι...

(c) Μαριαλένα, 31/05/2006 (καθώς ένας μήνας γεμάτος απροσδόκητες συνειδητοποιήσεις τελειώνει και παραδίδει τη σκυτάλη του στο χρόνο)

4 comments:

Serenity said...

Νο comment. :-)

Micro-t said...

S'efxaristo! Pou mou 8imises na agapao ton eafto m, giati apo to poli aftomastigoma kati 8a pa8o sto telos. To diavasa se mia fili m(meso tilefonou!!) k se xirokrotise. Pros to paron m kani psixanalisi... Efxaristo lipon

Sailor said...

Μαριαλένα μου μοναδική.

Πρώτα, πρώτα, σε ευχαριστώ για
τις ευχές σου, για το αδέλφι μου.
Να είσαι πάντα καλά και πάντα θα
έχεις την ειλικρινή αγάπη μου.

Για το άλλο ας τον να φοβάται μην
χολοσκάς κορίτσι μου
Έτσι, απλά

Αφού ικανοποιήται όταν του λες
ότι τον αγαπάς, πες του το και
πήγαινε να πιείς ένα ποτάκι.

Καλό σου βράδυ
καλό ξημέρωμα
και πες του εκ μέρους μου
ότι τον αγαπάω.

Marialena said...

Καλημέρες Πρωτομηνιάτικες!
@ Serenity: No comment to your no comment, ;-}

@ Micro-T: Εγώ σ' ευχαριστώ που ο διάλογος αυτός είχε κάτι να σου πει και να σου χρησιμεύσει. Άμα δεν ταιριάζαμε δεν θα συμπεθεριάζαμε, σ' αγαπώ πολύ, Μ.

@ Sailor: είναι κομμάτι των δοκιμών μου, ν' αλλάξω συμπεριφορές αυτό Δημήτρη μου. Όλα θα γίνουν στην ώρα τους, έτσι δεν είναι?