Μικρή Πατρίδα

Γιώργος Νταλάρας - Χρήστος Θηβαίος "Μικρή Πατρίδα"


Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Μουσική: Γιώργος Ανδρέου
Πρώτη εκτέλεση: Παντελής Θεοχαρίδης
Άλλες ερμηνείες: Γιώργος Νταλάρας & Χρήστος Θηβαίος ( Ντουέτο ) || Χαρούλα Αλεξίου

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
τα χρόνια μου είχαν ρίζες ήταν δέντρα
που τα 'ντυσε με φύλλα η καρδιά
και τ' άφησε ν' ανθίζουν μες την πέτρα

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση
οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν νησιά
που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει
σε όνειρα σ' αισθήματα υγρά
το μυστικό τον κόσμο ν' ανασάνει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

````````````````````````````````````````````````````


Μικρή Πατρίδα είναι, η αγκαλιά της μάνας που κλείνει μέσα της τον κόσμο για ένα παιδί, τα χείλια του εραστή σου όταν αγγίζουν απαλά και παθιασμένα τα δικά σου, το μικρό αρκουδάκι κρεμμασμένο στη τσάντα σου που το αγγίζεις κάθε φορά που θυμάσαι πότε το πήρες, το χάδι στο κατοικίδιό σου όταν σε υποδέχεται μετά από μια κουραστική μέρα στο σπίτι, το ραβασάκι των φίλων σου για να σου πουν περαστικά, το χαμόγελο του παππού στο διπλανό σπίτι καθώς διασχίζεις τον δρόμο, οι φωτογραφίες σε ένα παλιό άλμπουμ από τότε που ήσουν παιδί και φάνταζαν όλα διαφορετικά, ίσως πιο όμορφα...

Μικρή Πατρίδα είναι, όσα κουβαλάς μέσα σου και που κανείς και τίποτε δεν πρόκειται να σου τα πάρει, το λουλούδι που φύτεψες και ποτίζεις στη γλάστρα καθώς βλέπεις να μεγαλώνει, το φόρεμα που έραψες από το ύφασμα της μαμάς στο πατάρι, το δακτυλίδι που φοράς δώρο από τον αγαπημένο, η πρώτη σου φορά που έκανες έρωτα, το παλιό σου ποδήλατο που ακόμα οδηγείς στο χωριό και που σε έχει πάει σε μέρη μόνο δικά σου, ο βράχος μέσα στη θάλασσα που κολυμπούσες μόνη ή με παρέα, το μπλουζάκι των διακοπών σου, το σημειωματάριο της πενταήμερης στη τρίτη λυκείου που το έχεις ακόμα κάπου, το λούτρινο που κέρδισες μια φορά στο λούνα παρκ, το άδειο μπουκάλι από άρωμα που σου θυμίζει πολλά...

Μικρή Πατρίδα είναι για όλους μας αυτό το κάτι το μοναδικό και ανεπανάληπτο. Αφιερωμένο!

Marialena, 1/2/2009

Ξύλινα Κορμιά

Θα θίξω τα γκομενικά πάλι, μιας και το θέμα είναι ανεξάντλητο, ανάλογα πως το βλέπει κανείς... Τα έχω "πάρει" γενικώς αυτόν τον καιρό με κάποιες φίλες μου, που μου δείχνουν ένα πρόσωπο ξένο προς αυτό που είχα συνηθίσει μέχρι τώρα.

Ο λόγος? Εχουν γκόμενο! Θα μου πείτε, σιγά το πράμα, λες και το να κάνει κανείς σχέση με ένα αγόρι π.χ. είναι κάτι το ασυνήθιστο. Κάθε άλλο, ο άνθρωπος είναι και συντροφικό όν και έχει ανάγκη την επαφή με έναν ερωτικό σύντροφο που να τον ελκύει. Όμως οι καλές μου αυτές "φίλες", όχι μόνον έχουν τον γκόμενο αγκαζέ, αλλά έχουν βαλθεί να με βάλουν σε περιπέτειες. Και εξηγούμαι:

Η πρώτη, συνομίληκή μου, είχε πάρει αμπάριζα ό,τι πετάει και ό,τι κολυμπάει μιας και μεγάλωσε και η μαμά την πιέζει να παντρευτεί, έτσι λοιπόν επειδή ο κόσμος είναι μικρός, "έπεσε" πάνω σε έναν γνωστό μου και έκανε κονέ. Τα νέα τα έμαθα από εκείνην και της ευχήθηκα καλή επιτυχία. Επειδή όμως γνωρίζω το αγόρι ανεξάρτητα από εκείνην, μου ζήτησε εν ψυχρώ να τον "παρακολουθώ" μήπως κάνει καμμία κουτσουκέλα με καμμιά άλλη. Τρελλάθηκα! Της εξήγησα πως εγώ δεν θα γίνω ο τρίτος άνθρωπος στη σχέση της και δεν πρόκειται να κάνω κάτι τέτοιο, αλλά εκείνη το αντιπαρήλθε ότι δεν μου ζήτησε δα και κάτι τόσο τραγικό για να ενοχληθώ. Δεν ξέρω τι να σκεφθώ πια για εκείνην που όσο ήταν στο ψάξιμο, όλο να βγούμε και να βγούμε ήταν και τώρα, μην τον είδατε τον Παναή.

Η δεύτερη, μικρότερή μου, ηράσθει ένα συνομίληκό μου, ο οποίος μετά από λίγους μήνες γνωριμίας και που ακόμα δεν έχει βρει δουλειά στα μέτρα του, μένει πια μαζί της στο πατρικό της, μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια. Η μητέρα του τον προορίζει για γαμπρό, αλλά η φίλη μου δεν είναι σίγουρη ότι αυτός είναι ο άνθρωπός της, καθότι αρέσκεται να τον φροντίζει, μα δεν ξέρει αν η καρδιά της τον αγαπά πραγματικά. Η προσωπική της ζωή είναι καθαρά δική της υπόθεση, αλλά σε μια κουβέντα που είχαμε πρόσφατα, μου πρότεινε για να μην είμαι μόνη, να "τα φτιάξω" με τον πρώην της που ουδέποτε με ενδιέφερε ερωτικά και αν δεν πάνε τα πράγματα καλά με τον νυν, να τον πάρω υπό την προστασία μου...! Ω, θεοί και δαίμονες, μου έφυγε το σκάλπ με αυτή της τη πρόταση.

Της είπα πως παρά το ότι κάνουμε παρέα, μάλλον δεν με ξέρει τόσο καλά όσο πίστευα, γιατί αλλιώς θα ήξερε για μένα ότι κάτι τέτοιο είναι απλά απαράδεκτο. Της εξήγησα πως προτιμώ να είμαι μόνη και αξιοπρεπής, παρά αναξιοπρεπής ακολουθώντας τη συμβουλή της. Να πω ότι φταίει το νεαρόν της ηλικίας της, να πω πως τώρα που σπίτωσε τον γκόμενο δεν έχει με τι να ασχοληθεί και θέλει να με "τακτοποιήσει"? Τι να πω, δεν ξέρω...

Πολλές φορές οι σχέσεις είναι απλή πρακτική αριθμητική και άλλες φορές πολύπλοκη εξίσωση που δεν είναι εύκολο να την λύσει κανείς. Το μόνο σίγουρο είναι πως κανείς τρίτος, δεν πρόκειται να αποφασίσει για σένα τι στο καλό θα κάνεις στη προσωπική σου ζωή.

Γιατί? Για έναν απλούστατο λόγο, πως οι άνδρες την σήμερον ημέρα, όσοι τουλάχιστον δεν έχουν καταλήξει στα προσωπικά τους, είναι είτε μαλθακοί ως χαρακτήρες είτε πολυσυλλεκτικοί, δηλαδή πετούν από κλαδάκι σε κλαδάκι και απ' εδώ παν' κι οι άλλες, που λένε. Για τους μαλθακούς να μην μιλήσω, καθότι το έχω αναπτύξει το θέμα παλιότερα και το κακό είναι πως νομίζουν πως αυτοί είναι εντάξει και ο υπόλοιπος κόσμος τους φταίει.

Θα πω για τους "ψαράδες" γοργονών ή μιας και είμαστε στη στεριά, γυναικών. Με την ευκολία χρήσης του διαδυκτίου και "επαφής" μέσα από σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, ιστολόγια, φόρουμς κλπ. το να επικοινωνήσει ένας άνδρας με μια άγνωστη γυναίκα, είναι το πλέον εύκολο. Κρυμμένοι πίσω από μια περσόνα που οι ίδιοι ελέγχουν, βγάζουν προς τα έξω έναν εαυτό, συχνά ξένο προς την πραγματικότητα.

Ναι, ζούμε σε μια εποχή μοναχική ως επί το πλείστον, σε μια κοινωνία ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις που είναι εύκολο να χαθείς μέσα στη καθημερινότητα, τις υποχρεώσεις και την έλλειψη επικοινωνίας με τον περίγυρο και γι' αυτό αυτή η διέξοδος που κατακλύζει τους κοινούς ανθρώπους, τα τελευταία χρόνια, έχει και τα δικά της χαρακτηριστικά.

Στα χρόνια του Facebook, Hi5, Zuni κλπ, το φλερτ είναι στιγμιαίο και αναλώσιμο, σαν μια γκοφρέτα που καταναλώνεις όσο χαζεύεις το προφίλ του άλλου. Σου αρέσει η φωτό του, σου αρέσει που γράφει πιασάρικα για τον εαυτό του και του στέλνεις μήνυμα για γνωριμία. Μπορεί να προκύψει συντάντηση από κοντά, οπότε μετά τον καφέ, γίνεται και ευθέως η πρόταση "πάμε να την βρούμε?" και έχεις να διαλέξεις μεταξύ μιας αρπαχτής και της αποχώρησης με γοργά. Αλλά δεν σε πολυνοιάζει κιόλας, μιας και έχεις κρατήσει ρεζέρβα, κάποιον άλλον που βρίσκεται δηλωμένος στον κυβερνοχώρο.

Αυτό διάβαζα τις προάλλες σε μια καθημερινή εφημερίδα που δημοσίευε την νέα κοινωνική τάση και προβληματίστηκα. Για μένα ισχύει μάλλον το αντίθετο, είμαι παραδοσιακή σε αυτά τα θέματα της προσέγγισης με το άλλο φύλο. Αν ο άνδρας δεν "αιχμαλωτίσει" το μυαλό μου, πως στο καλό θα απολαύσει και το κορμί μου?

Δεν έχω πρόβλημα για τις επαφές μέσω ίντερνετ, είμαστε άνθρωποι που ένα μεγάλο κομμάτι καθημερινότητας, διασκέδασης, επαφών και επικοινωνίας γίνεται μέσω του διαδυκτίου, αλλά τον έρωτα σε συσκευασία Big Mac, ποτέ μου δεν τον χώνεψα καλά. Ναι, μπορεί να προκύψει κάποια στιγμή και να γνωρίσεις έναν ενδιαφέροντα άνθρωπο και να τον κάνεις φίλο σου ή κάτι περισσότερο, κανένα πρόβλημα. Αλλά αυτό το απρόσωπο και απόμακρο που χαρακτηρίζει τις προσδοκίες επί προσωπικού, με προβληματίζει ιδιαίτερα.

Οι άνδρες σε μετράνε σύμφωνα με τον βαθμό του ερεθισμού του εγκεφάλου και του ανδρικού τους μορίου, όταν προκύπτει συνάντηση μέσα από αυτά τα δεδομένα. Μπορεί να σου μιλήσουν για εκείνους, για την πρώην ή την νυν, το πόσο καλά και άξια πλάσματα είναι και πως τους φαίνονται οι γυναίκες γενικότερα, αλλά στο τέλος το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Δυσκαμψία, μηνύματα που βομβαρδίζουν τον άλλον προσπαθώντας να τα καταφέρουν εντός μιας ή δύο ωρών, να σε "ρίξουν" στο κρεββάτι τους, να μαζέψουν πόντους για να εξαργυρώσουν την επιταγή του σούπερ μάρκετ στους φίλους τους μπροστά.

Που πήγε η αυτοσυγκράτηση, η εφυής προσέγγιση που ξεκλειδώνει την επιφυλακτική, συνήθως, γυναίκα απέναντί τους? Που πήγαν οι τρόποι και το τακτ. Αυτά τα πράγματα τα συναντάς πια μόνον στους πενηντάρηδες που έχουν την οικογένειά τους, τη καριέρα τους, τα ενδιαφέροντά τους και είναι κουλ (και δεν μιλάω για γκομενικές καταστάσεις με 50άρηδες, να εξηγούμεθα). Αναρωτιέμαι πότε θα κάνουν το ίδιο και μικρότεροί τους άνδρες, ή μήπως φοβούνται ότι αν φερθούν με μέτρο και σεβασμό στη γυναίκα απέναντί τους, εκείνη θα πει από μέσα της αφού δεν της την πέφτει πασιφανώς "α, τον μαλάκα!"

Που πήγε το να σε εμπνέει ο άλλος με τη προσωπικότητα και τη στάση του? Γιατί πρέπει το σεξ να είναι η απαρχή και όχι η συνέχεια μιας γνωριμίας? Γιατί πρέπει να κρύβουμε τα συναισθήματά μας και να αφήνουμε μονάχα τα ξύλινα κορμιά μας να δέχονται σπασμωδικές θωπείες ενός εραστή που μπορεί καν να μην μας ενδιαφέρει τελικά?

Αυτό το σεξ δεν με ενδιαφέρει, ούτε κατ' ουσίαν με ενδιέφερε ποτέ. Όταν ακούω έναν άνδρα να λέει το γνωστό παραμύθι, ίσα ίσα για να ξαλαφρώσει, σηκώνω ξανά το παραπέτασμα και σκέφτομαι "μια από τα ίδια...". Άλλωστε, στις προσωπικές μας σχέσεις δεν μετράει η ποσότητα και το μπάτε σκύλοι αλέστε, αλλά η ποιότητα και αυτό έχει το τίμημά του τελικά, όποιο και αν είναι αυτό. Ο έρωτας είναι τέχνη, είναι ζωή, είναι ανεπανάληπτο συναίσθημα και αίσθηση και εμείς αρκούμαστε μοναχά στα "προσεχώς".

Προς το παρόν, πάω να κατασκοπεύσω τον γκόμενο της μιας και να ανοίξω άσυλο για τους πρώην της άλλης φίλης μου, μιας και τώρα που το καλοσκέφτομαι, το καλό μου θέλουν τα κορίτσια, εγώ γιατί αρπάζομαι, μου λέτε? Α, να χαθώ για θηλυκό...


Δόμνα Κουντούρη - Left outside alone

Marialena, 30/1/2008

Η δική μου Αθήνα (μέρος 1ο)

Με τη φωτογραφική μου μηχανή στο χέρι, καθώς περπατώ στους πολυσύχναστους δρόμους της Αθήνας, σταματώ για μια στιγμή να θαυμάσω κάτι που μου τράβηξε την προσοχή, με τα χρώματα του ουρανού να αλλάζουν καθώς περνά η μέρα, απαθανατίζω τη πόλη όπου ζω και την αποτυπώνω μέσα από τα δικά μου μάτια, στο φως και το σκοτάδι, σαν μια προσωπική κατάθεση των στιγμιοτύπων που χαράσσονται για πάντα στη μνήμη.


Το τέρμα της οδού Αιόλου στο Μοναστηράκι όπως φαίνεται από την Ερμού


Η Παλιά Βουλή και το άγαλμα του Κολοκοτρώνη


Η Παλιά Βουλή από το πλάι και το άγαλμα του Τρικούπη μπροστά από το πάρκο


Το άγαλμα της Εθνικής Συμφιλίωσης στη Πλατεία Κλαυθμώνος


Η Κοραή και στο βάθος το κτήριο της Ακαδημίας Αθηνών


Η Εθνική Βιβλιοθήκη


Το κτίριο της Πρυτανείας στην Ακαδημία Αθηνών


Το πάρκο πίσω από τα παλιά δικαστήρια επί της οδού Σανταρόζα και Πανεπιστημίου


Το βυζαντινού ύφους κτίριο του Οφθαμιατρίου Αθηνών επί των οδών Πανεπιστημίου και Σίνα


Το νεοκλασσικό κτίριο της Εθνικής Τράπεζας στη γωνία των οδών Πανεπιστημίου και Πατησίων

Δεν έχει σημασία που τα μέρη που φωτογραφίζω ή τα μνημεία είναι χιλιοειδωμένα. Σημασία έχει πως κάθε φορά που η ματιά διασταυρώνεται μαζί τους, κάτι νέο, κάτι ολότελα διαφορετικό, είναι αυτό που θα σου στρέψει τη προσοχή προς τα αναγνωρίσιμα σημεία της Αθήνας.

...και η περιπλάνηση συνεχίζεται!

All photos, by Marialena 2008-2009

Μαριαλένα, 27/1/2009

Ζωντανοί Νεκροί

Είμαστε όλοι εμείς που λαθροθυρεύουμε τη κάθε μέρα που περνάει, μέχρι να ξημερώσει η επόμενη.

Είμαστε εμείς με το απλανές βλέμμα στο Μετρό κάθε φορά που με τα μάτια κομμένα από τη κούραση κι ας είναι πρωί ακόμα, βάζουμε τα ακουστικά στα αυτιά και ακούμε χιλιοπαιγμένες μελωδίες στο φορητό μας mp3 player. "Big girls don't cry" αγάπη μου, απλά χάνονται μέσα στα σκοτεινά τούνελ που καταπίνουν τους συρμούς έναν έναν και εμάς μαζί τους.

Είμαστε εμείς που είδαμε έκπληκτοι ένα ζευγαράκι να φιλιέται με πάθος, κόντρα στο τζάμι ενός βαγονιού, περιμένοντας να ξεκινήσει, χωρίς να διακόψουν το φιλί τους. Και δυο ακόμη παιδιά στην αποβάθρα να είναι αγκαλιασμένα και να δίνουν ένα φιλί δίπλα σου. Κοιτάς, δεν μπορείς να μην κοιτάξεις αυτήν την ομορφιά του κόσμου που εξανθρωπίζεται σε ένα φιλί γεμάτο από έρωτα, κυμματοθραύστη του γκρίζου και της βοής από τα σμάρια των ανθρώπινων βημάτων που σε οδηγούν στα υπόγεια μονοπάτια του μυαλού σου.



Είμαστε εμείς που το σκοτάδι όταν απλώνεται σε αυτήν την αλλόθρησκη πολιτεία, μοιάζει με το μαλακό υπογάστριο που ασυναίσθητα μεταμορφωνόμαστε, καθώς η φωτορύπανση σκεπάζει τις φωτεινές απολήξεις των άστρων στο ουράνιο στερέωμα και μέσα στην αλλαφιασμένη φωταψία, μας προκαλεί να αναζητήσουμε τι κρύβεται πίσω από το φωτεινό παραπέτασμα που σκεπάζει αυτήν τη πόλη.

Είμαστε εμείς που αντιδρούμε στα παράξενα και παράλογα του κόσμου τούτου, με τις "φυγές" μας, με τους διακτινισμούς του θυμικού σε άλλες παραλλήλους, μη ορισμένες από τη λογική, παρά μόνον από ισχνά δημιουργήματα μιας παραπαίουσας φαντασίας. Μας βλέπεις, μας γνωρίζεις ίσως εξ' όψεως μονάχα, γιατί το υποσυνείδητο είναι καλά κουρνιασμένο μέσα σε μια ιδιότυπη μήτρα που ανήκει στην Μήδεια που κουβαλάμε όλοι μέσα μας.

Είμαστε εμείς που ονειρευόμαστε έναν κόσμο αλλιώτικο, λιγότερο απάνθρωπο και βίαιο, περισσότερο ανθρώπινο και κατανοητό. Δεν περιμένουμε τίποτα, μα κατά βάθος αυτή η πεποίθηση, η ανάγκη, μας καθοδηγεί να είμαστε αυτοί που είμαστε, μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, όσο κρατάει η αποβίβαση και η επιβίβαση σε έναν συρμό του Μετρό.

Πρόσεξέ μας, είμαστε όλοι εκείνοι που θα μας δεις με τα ακουστικά στο κεφάλι, να κοιτάμε έξω από το παράθυρο του βαγονιού, βλέποντας μόνον την αντανάκλασή μας. Τα μεγάλα κορίτσια δεν κλαίνε, παρά μόνον αφήνονται μέσα στα σπλάχνα του Υπόγειου Σιδηρόδρομου, ψάχνοντας να βρουν τον εαυτό τους...

Marialena, 21/1/2008

America-America: η επιστροφή

Και το κορίτσι των δεκατεσσάρων ετών που είχε μαγευτεί από την πρώτη της επίσκεψη στην Αμερική, έμελε να επιστρέψει ξανά μετά από 12 χρόνια, νεαρή γυναίκα πια.

Είχε τελειώσει τις σπουδές της, δούλεψε σε μια μεγάλη εταιρία τροφίμων στην Αθήνα με εντατικούς ρυθμούς, σχεδόν εξοντωτικούς, αφού κάθε μέρα σχεδόν εργαζόταν σε 12ώρη βάση και αφού αυτό το κομμάτι έκλεισε για εκείνην μετά από κάποιον καιρό, έκανε στροφή στο να προσέχει περισσότερο την υγεία της και να βάλει επιτέλους τον διαβήτη της σε σειρά, αφού τον είχε παραμελήσει μετά από μια δύσκολη, σχεδόν αυτοκαταστροφική εφηβεία σε αυτό το ζήτημα.

Παράλληλα, ο παιδίατρός της πρότεινε να εργαστεί σε έναν διεθνή ερευνητικό οργανισμό για τον σακχαρώδη διαβήτη, κρατώντας το γραφείο και κάνοντας επαφές τόσο με φορείς για εξασφάλιση χρηματοδότησης της έρευνας, όσο και με τους πάσχοντες για ενημέρωση. Όμως, η υγεία της επιδεινώθηκε καθώς παρουσίασε επιπλοκές στα μάτια και έπρεπε να χειρουργηθεί για να αποφύγει περαιτέρω εξέλιξη της αμφιβληστροειδοπάθειας. Η πρώτη φορά ήταν χωρίς ιδιαίτερη ενόχληση, αλλά όταν όμως η κατάσταση δεν υποχωρούσε, έπρεπε να υποβληθεί ξανά σε νέο κύκλο επεμβάσεων με λέιζερ για να παταχθεί η κατάσταση έγκαιρα. Αυτήν την φορά, οι συνεδρίες ήταν τρομερά επώδυνες και την έκαναν να μην μπορεί να δει καθαρά για πολύν καιρό, αφήνοντας της μάλιστα και μειωμένη οπτική ικανότητα πια που ήταν απόρεια των ακτινοβολιών.

Για πρώτη φορά στη ζωή της συνειδητοποίησε πως δεν ήταν αθάνατη και πως η όρασή της δεν ήταν δεδομένη. Παρόλα αυτά, συνέχισε να πηγαίνει στο γραφείο κανονικά όσο διαρκούσε η θεραπεία και μάλιστα να οδηγεί έστω και το ένα μάτι δεν έβλεπε κάθε φορά που γύριζε από τον οφθαλμίατρο. Ο προϊστάμενός της ανέθεσε να πάει στην Αμερική, αυτήν τη φορά στο Σικάγο, για να εκπροσωπήσει τη χώρα μας σε ένα διεθνές συνέδριο που έκανε ο Ερευνητικός Οργανισμός για τους εκπροσώπους του.

Εκείνη παρόλη την ταλαιπωρία της δέχτηκε να πάει, καθώς έβαζε για μιαν ακόμα φορά στοίχημα με τον εαυτό της να τα καταφέρει παρά το πρόβλημα στην όρασή της. Μέσα Οκτώβρη ήταν η συνάντηση για πέντε περίπου μέρες και το ταξίδι με σταθμούς μετεπιβίβασης, πολύ κουραστικό καθώς πετούσε παραπάνω από μισή μέρα για να φτάσει στο Σικάγο. Βράδυ ήταν όταν τελικά έφτασε και μέσα από το βαν που την μετέφερε στο ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης, έβλεπε να περνούν από μπροστά της οι μεγάλες λεωφόροι και τα φώτα που με κίτρινο χρώμα έσπαγαν το μαύρο της νύχτας στον ουρανό.

Έφτασε στο ξενοδοχείο της δίπλα στις όχθες της Λίμνης Μίσιγκαν και περίμενε να ξημερώσει για να δει τους συναδέλφους της από το Διεθνές Ίδρυμα Έρευνας κατά του Νεανικού Διαβήτη, την οργάνωση που τότε πέραν από την εθελοντική της συμμετοχή, εργαζόταν πια στο γραφείο της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στην Αθήνα. Το ξενοδοχείο ήταν πολυώροφο και χτισμένο μπροστά από τον ποταμό Σικάγο, και από το δωμάτιό της, έβλεπε από ψηλά τη Λίμνη Μίσιγκαν και τους υπόλοιπους ουρανοξύστες που είχαν χτιστεί κατά μήκους της όχθης της λίμνης, δημιουργώντας στα μάτια της, μια εικόνα πολύ διαφορετική από ό,τι είχε συνηθίσει να αντικρύζει στη δική της χώρα. Τα φώτα στο βάθος ακόμα και μέσα στα βαθιά μεσάνυχτα, έδειχναν μια πόλη που δεν κοιμάται και λειτουργεί σε ρυθμούς μιας πολύβουης μεγαλούπολης.


Chicago, image by esteve.us

Της σύστησαν μια Ελληνοαμερικανίδα κυρία, την Άλεξ, η οποία ήταν υπεύθυνη για το γραφείο της Νέας Υόρκης, γνώρισε την Αγγλίδα ομόλογό της και πολλούς άλλους αξιόλογους ανθρώπους που ήταν αφιερωμένοι στον ίδιο σκοπό, την εξεύρεση θεραπείας για τον διαβήτη μέσω χρηματοδότησης της έρευνας παγκοσμίως.

Είχαν περάσει δώδεκα χρόνια από τη πρώτη της επίσκεψη στην Ουάσιγκτον και από τότε που είχε δει για πρώτη φορά τη φίλη της Σου από το Ουϊσκόνσιν. Αλληλογραφούσαν τακτικά, αντάλλασαν φωτογραφίες και δώρα στις γιορτές, όλα αυτά τα χρόνια και η 26χρονη ανέμενε με ανυπομονησία να φτάσει η φίλη της στο Σικάγο για να ιδωθούν ξανά μετά από τόσα χρόνια. Και η Σου έφτασε οδικώς και έκλεισε ένα δωμάτιο στο ίδιο ξενοδοχείο για να περάσουν τις μέρες της παραμονής της, μαζί.

Μια ζεστή αγκαλιά για τη χαρά που έσμιξαν και γλυκειά κουβεντούλα, σαν να είχαν να ιδωθούν από χθες, έμοιαζε να είναι η επαφή τους σαν ξανάσμιξαν. Η φίλη της δι' αλληλογραφίας ήταν εκεί, με σάρκα και οστά και περνούσαν παρέα τον ελεύθερο χρόνο που είχαν από το συνέδριο. Σε μια πρωϊνή συνάντηση, ένα βίντεο έδειχνε με τον πιο μελοδραματικό τρόπο τις επιπλοκές του διαβήτη, ανάμεσά τους και την τύφλωση. Έπιασε το χέρι της φίλης της σφιχτά και αναστέναξε, ενώ δάκρυα έτρεχαν από τα πληγωμένα της μάτια. "Εγώ δεν θα γίνω έτσι" της είπε, "δεν θέλω να γίνω έτσι..." έκανε με ένα αναφυλητό, ενώ κατέβασε το κεφάλι συγκινημένη... Με τη σκληρή Μοίρα, δεν τα πήγαινε ποτέ καλά, άλλωστε.

Η Σου έπρεπε να φύγει για τη πόλη της στο Ουϊσκόνσιν, λίγο νωρίτερα από την ίδια και το συνέδριο καθώς τελείωνε, της άφηνε λίγο χρόνο να γνωρίσει τη "Πόλη των Ανέμων" όπως ονομάζεται το Σικάγο και να το περπατήσει στο κέντρο, για να γνωρίσει καλύτερα αυτή την τόσο γνωστή πόλη. Η ομάδα μπάσκετ των Chigago Bulls, με τον Μάικλ Τζόρταν στα φόρτε του, γι'αυτό και πολλές βιτρίνες έφεραν τα σήματα της διάσημης ομάδας. Τα καταστήματα της πρωτεύουσας του Ιλλινόις, ήταν πολλά και γεμάτα από καταναλωτικά αγαθά. Εκεί είδε για πρώτη φορά τα Starbucks και πήρε ένα βραστηράκι για να το φέρει πίσω στην Αθήνα. Μαζί με την Άλεξ και την Ανν την αγγλίδα, σε μια βραδυνή τους έξοδο, επισκεύθηκαν και μια ελληνική ταβέρνα στο Σικάγο, ονόματι "Καρυάτιδες" που έμοιαζε να έχει ξεπηδήσει από το ντεκόρ ελληνικών ταινιών της δεκαετίας του '60!

Όμως το συνέδριο είχε φτάσει στο τέλος του κι έτσι ανανέωσε το ραντεβού με τους φίλους που είχε κάνει στον διεθνή οργανισμό και έφυγε για την Ελλάδα, ενώ αισθανόταν πως γύριζε πίσω γεμάτη από τις εντυπώσεις που είχε αποκομίσει κατά τη διάρκεια της παραμονής της στο Σικάγο. Το αεροπλάνο απογειώθηκε νωρίς το πρωί και έτσι, πρόλαβε και είδε από το φινιστρίνι το μέγεθος της Λίμνης Μίσιγκαν και τους ουρανοξύστες από ψηλά. Ύστερα, τα σύννεφα κάλυψαν τον ορίζοντα και το αεροπλάνο, έκανε μια στροφή προς τα ανατολικά πριν χαράξει τη πορεία του στο χάρτη προς τον προόρισμό του.

Marialena, 8/6/2008-18/1/2009

Ζωή Κλεμμένη

Ελευθερία Αρβανιτάκη - Ζωή Κλεμμένη

Στίχοι: Σταμάτης Σπανουδάκης
Μουσική: Σταμάτης Σπανουδάκης
Πρώτη εκτέλεση: Κατερίνα Σιάπαντα
Άλλες ερμηνείες: Ελευθερία Αρβανιτάκη

Ίσως εκείνο που ζητάς
εγώ να μην το έχω
κι απ' ό,τι ονειρεύτηκες
εγώ πολύ ν' απέχω.

Ίσως να μη σου φτάνω εγώ
γιατί πολλά ζητούσες
μα θα 'ταν όλα αλλιώτικα
αν λίγο μ' αγαπούσες.

Μη μ' αποφεύγεις μάτια μου
μη με κοιτάς σαν ξένη
ζωή που δε μοιράζεται
είναι ζωή κλεμμένη.

Ίσως να σε κρατάει εδώ
μονάχα η συνήθεια
μα όσα κι αν μου 'πες ψέμματα
σ' αγάπησα στ' αλήθεια.

σ.σ. Ζωή που δεν μοιράζεται... είναι ζωή κλεμμένη!

Μαριαλένα, 17/1/2009

Απόψε

The sky tonight, image by www.photozo.com

Απόψε, τα μάτια θε να κλείσω
τη φαντασία να σφαλίσω
και τη σιωπή να αγκαλιάσω
με τρυφερή αποδοκιμασία,
μιας και στα κόντρα ρεύματα
ποτέ μου δεν κολύμπησα,
ούτε για σένα θα ευχόμουν κάτι τέτοιο.

Απόψε, καθώς θα ψάχνω τον ουρανό
για σημάδια εφήμερα του αύριο,
θα αναζητώ μες το σκοτάδι
εκείνον τον διάττοντα αστέρα
που με την πτώση του στη γη,
θα αποκαλύψει την αλήθεια
στους αποδοκιμάζοντες σκεπτόμενους.

Απόψε, δεν είναι ημέρα ούτε νύχτα,
μα λυκόφως που σε προκαλεί
να δεις, να αγγίζεις και να νιώσεις,
τι ακριβώς, δεν ξέρω
μην με ρωτάς,
τις απαντήσεις θα τις δώσεις
εσύ και μόνο προς τον εαυτό σου.

Marialena, 11/1/2008

Prayer for Peace

The world prayer for peace comes from the Vancouver Assembly of the World Council of Churches :

For peace in your country
For the victims of violence everywhere
For those struggling for peace and justice
For churches in conflict situations
For a world without war and violence

Lead me from death to life,
from falsehood to truth,
Lead me from despair to hope,
from fear to trust.
Lead me from hate to love,
from war to peace,
Let peace fill our beings,
our world and our universe. Amen.

This decade has been named as the decade to overcome violence. In the logo, the hands represent a heart, above a broken yellow earth.

Pointers for Prayer : Many people pause for a moment at 12 noon to pray the prayer for peace wherever they are at that time. Why not join them? Alternatively, you could incorporate this prayer as part of your daily pattern for prayer.

Είμαστε όλοι Παλαιστίνιοι

Παραμονές του νέου χρόνου, διάλεξε το Ισραήλ να επιτεθεί στην Παλαιστίνη διεκδικώντας για μιαν ακόμη φορά τα Υψώματα του Γκολάν. Οι Ισραηλινοί, με τη γνωστή μέθοδο της επίθεσής και αποκλεισμού των κατεχομένων εδαφών, προσπάθησαν να εξολοθρεύσουν για μιαν ακόμα φορά τον Παλαιστινιακό πληθισμό που ζει στη λωρίδα της Γάζας, που από το 1948 έτος ίδρυσης του κράτους του Ισραήλ, είναι έδαφος διεκδίκησης των.

Ο νεοεκλεχθείς Πρόεδρος της Αμερικής, Μπαράκ Ομπάμα, όταν ζητήθηκε να σχολιάσει την κατάσταση, είπε πως η Αμερική έχει πρόεδρο, αποφεύγοντας να εμπλακεί εις την διπλωματική σκακιέρα και πιθανόν αυτό να του κοστίσει πόντους στη δημοτικότητά του ακόμα πριν αναλάβει την εξουσία στην Ουάσιγκτον. Η Χίλαρυ Κλίντον, που θα αναλάβει μετά την 20η Ιανουαρίου το Υπουργείο Εξωτερικών, είναι γνωστή για τα φιλοισραηλινά της αισθήματα, οπότε και τότε το κράτος του Ισραήλ δεν κινδυνεύει να χάσει τους από μηχανής συμμάχους του στη Δύση.

Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε 52η πολιτεία των Ηνωμένων Πολιτειών το Ισραήλ και όχι άδικα. Γιατί εκεί οι ΗΠΑ, έχουν τον δικό τους παράγοντα ελέγχου και αποσταθεροποίησης της Μέσης Ανατολής. Γιατί οι Εβραίοι ελέγχουν το χρήμα στις Τράπεζες της Αμερικής και όχι μόνο. Γιατί εκεί οι Αμερικανοί δοκιμάζουν τις νέες τεχνολογίες στις μηχανές πολέμου και διατηρούν τον έλεγχο της περιοχής. Άλλωστε ο νυν Πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπους, είναι εκείνος που έδωσε το πράσινο φως στις επιθέσεις των Ισραηλινών, με αφορμή τη δράση της Χαμάς στα κατεχόμενα, με την ιδεοληψία που τον διακατέχει περί "τρομοκρατών". Το διεθνές δίκαιο που παραβιάζεται στη Παλαιστίνη, δεν τον απασχολεί βέβαια...

Η περιοχή της Μέσης Ανατολής βρίθει από προβλήματα κυρίως εξωγενή, που έχουν γίνει καθεστώς λόγω του χειρισμού των Μεγάλων Δυνάμεων στη περιοχή. Πάρτε για παράδειγμα τη κατοχή του Βορείου Τμήματος της Κύπρου από τις Δυνάμεις Κατοχής των Τούρκων και που τόσα χρόνια το ζήτημα βρίσκεται στον ΟΗΕ, χωρίς να έχει δωθεί 29 χρόνια αργότερα μια σαφής λύση από τη πλευρά των Ηνωμένων Εθνών.

Όταν το 1948 θεσμοθετήθηκε το κράτος του Ισραήλ πάνω σε εδάφη που παραχωρήθηκαν από την Παλαιστίνη, η λωρίδα της Γάζας και τα υψώματα του Γκολάν υπήρξαν πάντοτε εδάφη υπό αμφισβήτιση. Οι ισραηλινοί δημιούργησαν νέες πόλεις όπως το Τελ Αβίβ και νέους οικισμούς και έφτασαν να καταπατήσουν τα εδάφη των γειτόνων τους, όπως της Παλαιστίνης και του Λιβάνου και έτσι να ξεκινήσει ο αγώνας δικαίωσής των πληθυσμών που επλήγεισαν που έχει λάβει τη μορφή της "ιντιφάντα", του αγώνα δηλαδή μέχρι τελικής πτώσεως. Με την υποστήριξη της Αμερικής κύρια αλλά και άλλων κρατών διεθνώς, το Ισραήλ συνεχίζει μέχρι και σήμερα την αδιάντροπη επεκτατική του πολιτική προς τις γειτονικές χώρες χρησιμοποιώντας ως μέσο, την βία και τον πόλεμο.

Στη Παλαιστίνη έχουν δημιουργηθεί αντάρτικες ομάδες όπως η Χαμάς, που με ορμητήριο γειτονικές χώρες της Μέσης Ανατολής, οργανώνουν την αντίσταση και την επίθεση κατά των Ισραηλινών, συχνά με χτυπήματα τρομοκρατικά που πλήττουν άμαχο πληθυσμό στο Ισραήλ και τότε το δόγμα το εβραϊκό "οφθαλμός αντί οφθαλμού και οδόντας αντί οδόντου" βρίσκει ανταπόκριση στην πολιτική του Ισραήλ. Η ανταπόδωση των Ισραηλινών στα τρομοκρατικά χτυπήματα είναι δρυμεία και επιφέρει την καταστροφή στους Παλαιστινιακούς συνοικισμούς στις αμφισβητούμενες από τους ίδιους περιοχές.

Με το θάρρος της γνώμης μου θα δηλώσω την αγανάκτησή μου ως πολίτης αυτού του κόσμου, μιας και οι Εβραίοι της Ευρώπης που διώχθησαν και εξολοθρεύτηκαν από τον Χίτλερ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, όσοι επέζησαν απετέλεσαν τη βάση για τον εποικισμό των παραχωρηθέντων εδαφών από την Παλαιστίνη μετά το πέρας του Δ.Π.Π., αλλά αυτό το κατακλυσμιαίο γεγονός του αφανισμού σχεδόν, ολόκληρου του έθνους τους από έναν αιμοσταγή δικτάτορα, δεν τους απέτρεψε από το να κάνουν τα ίδια και χειρότερα στον ντόπιο πληθυσμό της γης στην οποία τους επετράπει να ζήσουν μετά το Ολοκαύτωμα! Και σε καμμία περίπτωση δεν πιστεύω ότι είναι ο "περιούσιος λαός" του Θεού, πράγμα το οποίο ως άλλη θρησκευτική προπαγάνδα, έχουν διασπείρει στην υφήλιο από την εποχή που ήταν απλά ένας νομαδικός λαός κυνηγημένος από τους Αιγυπτίους, επί Μωυσή. Αυτή η επιβολιμιαία προπαγάνδα που περνάει από το δημοτικό ακόμα, περί λαού εκλεκτού και βασανισμένου, πρέπει κάποτε επιτέλους να σταματήσει, μιας και τα όποια θύματα, έχουν γίνει πια αδίστακτοι θύτες.

Σε μια εποχή που η υφήλιος γιόρταζε τον ερχομό του νέου χρόνου, επέλεξαν οι στρατιωτικές δυνάμεις του Ισραήλ να επιτεθούν ξανά κατά του Παλαιστινιακού πληθυσμού στη Γάζα, αφήνοντας μέχρι και σήμερα νεκρούς στο πέρασμά τους γυναικόπαιδα και αμάχους. Είναι γνωστή πια η πρόθεση του Ισραήλ, να σβήσει από τον χάρτη τον γηγενή πληθυσμό της Παλαιστίνης, προβάλλοντας ως αιτιολογία τη δράση της Χαμάς και άλλων ομάδων κρούσης κατά του ισραηλινού στρατού. Ο ΟΗΕ, τόσα χρόνια δείχνει αδύναμος να επιβάλλει την πολυπόθητη εκεχειρία στην περιοχή και να αποκαταστήσει τα συνταγματικά δικαιώματα των Παλαιστινίων στη χώρα τους.

Με ποιό δικαίωμα το Ισραήλ, έχει κόψει τη παροχή ηλεκτρικού, νερού, στα κατεχόμενα? Γιατί δεν αφήνει να εισαχθούν φάρμακα και τρόφιμα στη περιοχή? Γιατί οι κάτοικοι της Γάζας ζουν υπό το καθεστώς αφανισμού? Γιατί έχουν καταστραφεί τα σπίτια τους και οι άνθρωποι έχουν χάσει τις δουλειές τους? Γιατί το Ισραήλ κάνει ό,τι θέλει ατιμώρητο?

Όλο και πλησιάζουμε στην εκδοχή ότι ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος θα ξεκινήσει από την Μέση Ανατολή και κάπως έτσι θα χωριστεί ο κόσμος σε δυο στρατόπεδα, τους Καλούς και τους Κακούς, εξαρτάται πως το βλέπει κανείς...

Marialena, 4/1/2009

Καζαμίας 2009

Για να μπει με το καλό η νέα χρονιά, αποκλειστικά και μόνο σε αυτό το ιστολόγιο, φιλοξενούμε τις αστρολογικές προβλέψεις της διάσημης αστρολόγου-μελλοντολόγου, κυρίας Νούτση Καρατσούτση, η οποία είναι η εξ απορρήτων σύμβουλος γνωστών κοσμικών κυριών της Αθηναϊκής κοινωνίας και όχι μόνο!

Η κυρία Καρατσούτση, διαθέτωντας κληρονομικό χάρισμα που το είχε ο ξάλελφος της νύφης της αδελφής της κουνιάδας του θείου του πατέρα της, ο περίφημος Ξενοφών Καρατσούτσης με το όνομα, μας παραχώρησε τις αστρολογικές της προβλέψεις για το 2009 για κάθε ζώδιο. Απολαύστε τες!

ΚΡΙΟΣ
Το 2009 αγαπητοί Κριοί θα είναι ακόμα πιο σφικτόκωλο για εσάς. Μην περιμένετε πως με το να τρέχετε πάντα μπροστά από τους άλλους θα σας φέρει και τα πολυπόθητα αποτελέσματα. Μόνιμο παράπονό σας ότι δεν σας καταλαβαίνουν έτσι όπως σκέφτεστε κριαρίσια. Ευτυχώς που είστε ξερόλες και θα την βρείτε τη λύση αργά ή γρήγορα. Ερωτικά, είτε θα αναστενάξουν οι σουμιέδες, είτε θα κάνετε στροφή προς τον μοναχισμό. Αμήν!

ΤΑΥΡΟΣ
Τώρα για εσάς τα αργοκίνητα καράβια τι να σας πω? Κάντε δίαιτα γιατί όλο το νου σας στο φαί το έχετε τελευταία. Έχετε όμως κάτι μάτια αγελαδίσια που δύσκολα μπορεί να σας αντισταθεί κανείς. Ερωτικά, αν θέλετε είστε οι καλύτεροι εραστές με την υπομονή που διαθέτετε και την ακούραστη ενέργειά σας, αλλά αν δεν θέλετε ζήσε Μάη μου, άστο για άλλη φορά! Το 2009 θα σας παιδέψει, να είστε σίγουροι.

ΔΙΔΥΜΟΣ
Μέχρι να αποφασίσετε τι σας κάνει, μας κάνετε τα νεύρα τσατάλια των υπολοίπων. Δεν μπορείτε να διαλέξετε, πάρτε το χαμπάρι. Και πως καταλήγετε κάπου, είναι άθλος. Σπαστικοί είστε, παραδεχθείτε το, αλλά και γοητευτικοί με την αέρινη γοητεία σας. Γίνεστε και κωλόπαιδα ενίοτε και το ευχαριστιέστε. Ερωτικά, σας θέλουν αλλά δεν τους θέλετε, προτιμάτε τη σιγουριά του "ωχ, μωρέ δεν είμαι εγώ για τέτοια". Ξεπετούλες θα σας διανθίζουν την κατά τα άλλα στρεσογόνα καθημερινότητά σας και φυγές στο άπειρο. Το 2009 θα σας βρει και πάλι μόνους, αλλά δεν φταίει κανείς γι' αυτό εκτός από το κεφάλι σας!

ΚΑΡΚΙΝΟΣ
Ο μυξομούνης του ζωδιακού, η γκρίνια προσωποποιημένη! Είστε κρυφές σουπιές εσείς, μη κοιτάτε που το παίζετε "μάνες του λόχου" και θέλετε όλα να περνούν από τον έλεγχό σας, με την γκρίνια σας κάνετε τους άλλους να μην σας αντέχουν και υποχωρούν. Σας το είπα πως έχετε μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σας? Ερωτικά, αφήστε καλύτερα γιατί είστε κρύοι και άνοστοι αγαπητοί μου. Πολύ μη μου άπτου και της ηθικής παντιέρες... Το 2009 θα συνεχίσετε να γκρινιάζετε και ω! του θαύματος δεν προβλέπεται ανανέωση στην ερωτική σας ζωή, πάρτε το απόφαση!

ΛΕΩΝ
Ο βασιλεύς του ζωδιακού, ακαταμάχητος αλλά και κατά βάθος πολύπαθος Λέων, ψάχνει πάντα την αναγνώριση από τον περίγυρο και γίνεται συχνά φορτικός με την απαίτησή του να τον παραδέχονται όλοι. Έρμαιο των παθών του, είναι άστατος πολύ και έχει στο παλμαρέ του πολλές κατακτήσεις από το αντίθετο φύλο. Καλάμι καβαλημένο, πατήστε και λίγο στη γη, αλλά τι σας λέω, αφού εσείς είστε και άλλος δεν είναι! Το 2009 προβλέπεται να έχετε οικονομικές δυσκολίες, γι'αυτό τη Ferrari θα την αποκτήσετε στις αρχές του 2010 που θα σας ευνοήσουν τα άστρα.

ΠΑΡΘΕΝΟΣ
Η χαρωπή νοικοκυρά των ζωδίων. Έχετε μιαν μυστηριακή ομορφιά με συχνά πανέμορφα μάτια, αλλά αδελφάκια μου, είστε σχολαστικοί μέχρι θανάτου! Ή θα την βρίσκετε με το ξεσκονόπανο παρέα και την Βιλέττα, ή θα αναρωτιέστε γιατί δεν σας καταλαβαίνει ο κόσμος, εσάς τους τόσο εκπληκτικούς ανθρώπους. Εχετε ταλέντα προς την καλλιτεχνία, αλλά και ερωτικά είστε και εκφυλάκια χρυσούλια μου, ε? Όσοι είστε σε σχέση καλώς, αλλά όσοι ψάχνεστε για κάτι καινούργιο, το 2009 θα σας δυσκολέψει στις επιλογές σας.

ΖΥΓΟΣ
Η χαρά της ζωής είστε, επικοινωνιακοί, ανοιχτόμυαλοι, κοινωνικοί, έξυπνοι. Δίκαιοι και αντικειμενικοί. Όμως αν σας πιάσει το μονόχνωτο, κουβέντα δεν σας παίρνουν οι άλλοι. Τις στεναχώριες τις παίρνετε μέσα σας και σκάτε. Ερωτικά, έχετε μια λάμψη ιδιαίτερη, που κάνει τον περίγυρό σας να σας προσέχει. Τυχερούλια, όταν δεν οικτείρετε τον εαυτό σας, για τις περίεργες καταστάσεις που έχετε μπλέξει! Το 2009 δεν προβλέπεται αλλαγή στο στάτους της ζωής σας, εσείς τρώγεστε με τα ρούχα σας, αλλά υπομονή!

ΣΚΟΡΠΙΟΣ
Ο Νονός του ζωδιακού κύκλου. Κόζα Νόστρα και παύλα. Ευχαρίστως θα θέλατε να ζείτε στη γοτθική εποχή του μεσαίωνα, όπου όλα ήταν σκοτεινά και χθόνια. Ο Πλούτωνας ήταν συγγενής σας. Το πιο θανατερό βλέμμα σε άνθρωπο, το έχετε εσείς. Μυαλό ξυράφι, αλλά και εσείς έρμαιο των παθών σας. Σεξουαλικά όντα μέχρι θανάτου και πολυσυλλεκτικοί στον έρωτα. Θέλετε επιβεβαίωση από πολλούς θαυμαστές. Ταλαντούχοι και φανατικοί σε ό,τι είναι αυτό που πιστεύετε, θρησκεία, ιδεολογία, ή ιδεοληψία. Το 2009 θα ανακαλύψετε ή θα ασπαστείτε μιαν ακόμα θεωρία για την προέλευση του λαού των Ελ και θα κάνετε σχετική ομάδα στο Facebook, όπου ο Λιακόπουλος θα σας πει ότι του κλέψατε την ιδέα!

ΤΟΞΟΤΗΣ
Ευχάριστοι και δυναμικοί. Όχι ξερόλες όπως οι Κριοί, ούτε προσκηνύστε με όπως οι Λέοντες. Ακτινοβολείτε από δυναμισμό και διάθεση για ζωή, προσοχή στην επιπολαιότητά σας. Ιδεολόγοι, αλλά και αιθεροβάμονες συχνά, προσγειώνεστε ανώμαλα στη πραγματικότητα. Σας βγαίνει και ένας εγωϊσμός όταν σας πληγώσουν, άλλο πράγμα! Δυνατά μυαλά, αλλά και τάση προς την ιδιοτροπία και την τρέλλα. Προσέξτε το αυτό.
Ερωτικά, μην τρελλαθούμε καλοί είστε αλλά όχι οι κορυφαίοι, είστε πιο πολύ του φαίνεσθαι, παρά του είναι. Επιδέχεστε βελτίωση... Το 2009 μην θρέφετε φρούδες ελπίδες ότι θα αλλάξετε δουλειά ή θα πάρετε περισσότερα λεφτά. Καθήστε στα αυγά σας!

ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ
Τα κατσικάκια των ζωδίων! Παιδιά για σπίτι, συνήθως μελαχροινοί με υπέροχα ματάκια, σταθερή αξία στη δουλειά και με στόχους για να πετύχουν αυτό που επιδιώκουν. Εσωστρεφείς και κλεισμένοι στον εαυτό τους όταν αντιμετωπίζουν προβλήματα, κάνουν το μεγάλο μπαμ πάνω στα νεύρα τους και τα κάνουν λαμπόγυαλα. Μπορεί να πάρουν το ρόλο του θύματος σε μια σχέση για να την κρατήσουν και να οικτήρουν τον εαυτό τους για τις ευκαιρίες τις οποίες δεν αρπάνε από τα μαλλιά, αφού βαριούνται που ζουν. Γοητευτικοί και γαλαντόμοι, αλλά χωρίς ιδιαίτερα προσόντα στο σεξ, εκφυλάκια και αυτά ενίοτε, κρυμμένα πίσω από τη σοβαροφάνειά τους. Καταπιεσμένες ψυχές σε αυτή τη ζωή! Τι τα θέλεις τα στολίδια που σε τρων τα μαύρα φίδια? Το 2009 αγαπητοί μου, θα παραμείνετε μπακούρια όσοι από εσάς δεν... και για τους έχοντες σχέση, πάρτε ένα κράνος στους αγαπημένους σας, γιατί τα ξεσπάσματά σας θα είναι πολύ συχνά. Περαστικά σας!

ΥΔΡΟΧΟΟΣ
Εδώ και αν μιλάμε για γοητεία που δεν σε αφήνει ανεπηρέαστο! Πρωτοπόροι, ανήσυχα πνεύματα, αστράφτουν και προκαλούν τον θαυμασμό. Ιδεολόγοι και γυρολόγοι, αφήνουν την αίσθηση μιας σίγουρης ζωής για να πραγματοποιήσουν το πιο άπιαστο όνειρό τους και ας μετά πεθάνουν της πείνας. Ελεήμονες και φιλάνθρωποι, συχνά έχουν τη φιλανθρωπία ως τρόπο ζωής. Βαριούνται εύκολα σε σχέσεις και τους αρέσει η έντονη ζωή μπρος ή πίσω από τον προβολέα. Ερωτικά, απολαμβάνουν το σεξ μέχρι εξαντλήσεως και ερωτεύονται με πάθος, μέχρι την επόμενη κατάκτηση. Όταν εμείς πηγαίναμε, εκείνοι γύριζαν! Κατά βάθος μοναχικοί καβαλλάρηδες. Όσο και αν θέλετε να αλλάξετε τον κόσμο με τις επαναστατικές σας θεωρίες, το 2009 θα γίνετε ακόμα περισσότερο μέρος του συστήματος και αυτό σας κάνει να βγάζετε φλύκταινες. Υπομονή, ο κόσμος δεν είναι ακόμα έτοιμος για την δική σας εποχή του Υδροχόου...

ΙΧΘΥΣ
Το πιο φευγάτο ζώδιο είναι οι Ιχθύες. Θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι γκουρού στην Ινδία, ή ιεροκύρηκες στα βάθη της Αφρικής. Η διαίσθησή τους λειτουργεί στο μέγιστο, γι' αυτό και έχουν και ικανότητες να συλλαμβάνουν αυτά που συμβαίνουν στον περίγυρό τους εξωλεκτικά. Εσωστρεφείς και συχνά ιδιότροποι, έχουν μια μόνιμη δυσφορία και προβληματισμό στην έκφρασή τους. Ερωτικά τα ψαράκια μας είναι παράξενα πλάσματα, πολύ τρυφερά και υποτάσσονται στις βουλές ενός πιο αυταρχικού ζωδίου, ενώ μάλλον αισθάνονται πως ανήκουν σε διαφορετικό κόσμο από τον υπάρχοντα. Καλλιτεχνικές φύσεις ή επιστήμονες ή διδάσκαλοι, ασκούν μιαν ιδιαίτερη γοητεία στον περίγυρο. Το 2009, θα σας βρει να κεντάτε σεμέν κοντά στο παράθυρο, ή να πάρετε μιαν ακόμα γάτα στο σπίτι για συντροφιά, μιας και οι άνθρωποι σας έχουν απογοητεύσει. Το χαμόγελό σας είναι ντροπαλό, αλλά σας πάει να χαμογελάτε, γι' αυτό ξεκινήστε από τώρα!

Αστρολόγος-Μελλοντολόγος κα Νούτση Καρατσούτση,
τηλ. επικοινωνίας επί 24ώρου βάσεως: 800-11-12345
δέχεται με ραντεβού στο Κέντρο Επουράνιας Φώτισης,
Το Τρίτο Μάτι, Αθήνα
Επιτυχία εξασφαλισμένη, λύσιμο μαγείας και ξόρκια βασκανίας,
ερωτικά φίλτρα και υπνωτισμός για επικοινωνία με το υπερπέραν.
Τιμές φιλικές και άτοκες δόσεις για ποσά άνω των 300€.

Με τον Καζαμία του 2009, να ευχηθούμε καλές αντοχές για τον καινούργιο χρόνο που ξημερώνει μπροστά στα μάτια μας με υγεία και καρτερικότητα για όσα έρχονται απρόσμενα στη ζωή μας. Να μην ξεχνάτε να κρατάτε αναμμένη τη φλόγα της αγάπης μέσα στη καρδιά και να προσπαθείτε μέσα από τις πράξεις σας να γίνεστε ολοένα και καλύτεροι ως άνθρωποι, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα. Καλή Χρονιά!

Μαριαλένα, 27/12/2009

A Change Is Gonna Come - Seal

Seal - A Change Is Gonna Come, "Soul", 2008

A Change Is Gonna Come by Sam Cooke

I was born by the river in a little tent
Oh and just like the river I've been running ever since
It's been a long, a long time coming
But I know a change gonna come, oh yes it will

It's been too hard living but I'm afraid to die
Cause I don't know what's up there beyond the sky
It's been a long, a long time coming
But I know a change gonna come, oh yes it will

I go to the movie and I go downtown
somebody keep telling me don't hang around
It's been a long, a long time coming
But I know a change gonna come, oh yes it will

Then I go to my brother
And I say brother help me please
But he winds up knockin' me
Back down on my knees

Ohhhhhhhhh.....

There been times that I thought I couldn't last for long
But now I think I'm able to carry on
It's been a long, a long time coming
But I know a change gonna come, oh yes it will

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σε λίγα εικοσιτετράωρα το 2008 θα είναι πια παρελθόν, μια νέα χρόνια έρχεται να πάρει τη θέση του στις καρδιές και στη ζωή μας. 2009, νέες προοπτικές ανοίγονται με την έλευση του ημερολογιακού νέου έτους. Ο χρόνος είναι εφεύρεση ανθρώπινη που δημιουργήθηκε για να μπορούμε να "μετράμε" και να υπολογίζουμε τις αλλαγές που συνέβαιναν μέσα σε μια ημέρα, μιαν εποχή, να χωροθετούμε τα διάφορα καιρικά και αστρολογικά φαινόμενα, ακόμα και να εξηγήσουμε πως ένα μωρό εξελίσσεται σε έναν ενήλικα και στη συνέχεια γέροντα που έφτανε να πεθάνει.

Η ζωή σηματοδοτεί αέναες αλλαγές από τη στιγμή που αντικρύζουμε το πρώτο φως μέχρι τότε που κλείνουμε τα μάτια μας κατευθυνόμενοι προς την άλλη μεριά της σήραγγας. Το θαύμα το ίδιο της ζωής στον πλανήτη βασίζεται πάνω στις ανεπάλληλες αλλαγές που διαμορφώνουν τον πλανήτη μας σε τόπο βιώσιμο για κάθε είδους ζωής.

Όμως οι αλλαγές στη σύγχρονη κοινωνία που ζούμε, έχουν αποκτήσει και μια διάσταση περισσότερο κοινωνική, θα μπορούσα να πω, ένα μέτρο σύγκρισης αναμεταξύ των μελών της κοινωνίας. Επίπλαστο μεν, αλλά είναι ένας παράγοντας που υφίσταται στις μεταξύ μας σχέσεις. Θα πω πως πολλές αλλαγές είναι φυσικές και αβίαστες, όπως άλλες είναι επιβολιμιαίες και απαιτούν κόπο και χρόνο για να πραγματοποιηθούν.

Για όλες αυτές τις αλλαγές λοιπόν, που νιώθουμε πως έχει έλθει η ώρα να γίνουν, για όσες τις μελετάμε μα δεν έχουμε βρει την δύναμη ακόμα να τις πραγματοποιήσουμε, για όσες έρχονται παρά τη θέλησή μας και όσες αποδεικνύονται διαφορετικές από ότι εμείς πιστεύαμε, έρχεται η νέα χρονιά να μας επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει τις προσδοκίες μας και τους ισχυρισμούς μας.

Ας καλοσωρίσουμε το 2009 με αγάπη στη καρδιά μας και ας αφήσουμε όσα συνέβησαν το 2008 να τα πάρει το ποτάμι της Λήθης και να πάει εκεί που ανήκουν, στο παρελθόν. Ας πάρουμε μια βαθιά ανάσα και ας ανοίξουμε τα χέρια μας προς ό,τι έχει να μας φέρει καλό ή καλό, ευνοϊκό ή δυσμενές, η νέα χρονιά... A Change Is Gonna Come και το έχουμε τόσο πολύ ανάγκη....

Marialena, 28/12/2008

Το Πνεύμα των Χριστουγέννων

Χριστούγεννα 2008 και αναπόφευκτα στην ατμόσφαιρα κυριαρχεί η διαφορετικότητα των ημερών. Είναι άραγε τα φωτινά λαμπιόνια που αναβοσβήνουν και δημιουργούν μιαν μαγική αίσθηση στο χώρο, τα παραδοσιακά γλυκά που γλυκαίνουν τον ουρανίσκο μας, η ανταλλαγή δώρων με τους σημαντικούς για εμάς ανθρώπους, οι ευχές που δίδονται για το καλό του χρόνου, τα κάλαντα που ακούγονται ακόμα από τα στόματα των μικρών παιδιών, τα υπέροχα χριστουγεννιάτικα τραγούδια...



Όσα χρόνια και αν έχουν περάσει, η Γέννηση του Θεανθρώπου σηματοδοτεί κάθε φορά ένα καινούργιο ξεκίνημα, τη γέννηση της Ελπίδας ανάμεσα στους θνητούς. Ας αφήσουμε κατά μέρος το καταναλωτικό μας προκάλυμμα για να καλύψουμε όχι μόνον τις ανάγκες αλλά και τις ανασφάλειές μας, ας αφήσουμε την υπερκατανάλωση ποτών και φαγητών μαζί με τα ξενύχτια τις μέρες αυτές. Τι μένει πίσω από όλα αυτά? Μένει το γεγονός ότι 2009 χρόνια πριν ήλθε στη Γη ένας Πεφωτισμένος Άνθρωπος, ο Ιησούς από τη Γαλιλαία, ο Εμμανουήλ, που έμελλε να αλλάξει με τη ζωή του τον ρου της Ιστορίας. Μεγαλωμένος μέσα στον Ιουδαϊσμό, στα 12 του έφυγε από τη γεννέθλια γη και την οικογένειά του και εντρύφησε στις αποκρυφιστικές θρησκείες και τις πανανθρώπινες αλήθειες όλων των θρησκευτικών δογμάτων. Επέστρεψε στα 33 του, ώριμος άνδρας πια, να διδάξει τη διδαχή της αγάπης, της ανοχής, της πίστης στο Θεό, με έναν χιτώνα.

Και το σημαντικότερο, θυσιάστηκε σε μια πράξη υπέρτατης ταπείνωσης και αυτοθυσίας, για να δώσει τις βάσεις για τη διδασκαλία του, μέσα από ένα προμελετημένο έγκλημα που του αφαίρεσε τη ζωή μαρτυρικά πάνω στο Σταυρό. Αυτός λοιπόν ο Υιός του Θεού, ήλθε και έθεσε στον άνθρωπο το ερώτημα της συνείδησης, της ανθρώπινης διάστασής του, της πίστης σε έναν Θεό Καθολικό, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε μιαν εποχή που ο κόσμος χωρίζονταν σε πληβείους και άρχοντες, Ρωμαίους και υπόδουλους.

Έχει αλλάξει τίποτε ως τις μέρες μας από την εποχή του Χριστού? Κατά βάσην όχι. Ακόμα υφίστανται οι διαφορές στις κοινωνικές τάξεις στις κοινωνίες του σήμερα και παρόλο που έχουν ασπαστεί εκατομμύρια πιστών τον Χριστιανισμό, κάθε άλλο παρά ακολουθούν τα κηρύγματα του Κυρίου. Τα ένστικτα κυριαρχούν όπως και η ύλη, βυθίζοντας τον σύγχρονο άνθρωπο στην λήθη του καταναλωτισμού και της απληστείας.

Άραγε τα έχουμε ανάγκη τα Χριστούγεννα, έχουμε ανάγκη αυτό το δωδεκαήμερο που κάθε χρόνο έρχεται και παρέρχεται αφήνοντάς μας με συναισθήματα χαρμολύπης? Ναι, τα έχουμε ανάγκη γιατί η Ελπίδα δεν πεθαίνει όσο και αν εμείς με τις πράξεις και τις ιδεοληψίες μας τείνουμε να βουλιάζουμε ολοένα και περισσότερο στον μηδενισμό και την έλλειψη οραμάτων.


photos by Marialena, 2008

Για εκείνο το παιδί που γεννήθηκε πριν από δυο χιλιάδες χρόνια, για τα δικά μας παιδιά που ακολουθούν τα βήματά μας η γιορτή των Χριστουγέννων δεν είναι ένα καταναλωτικό πανυγηράκι που θα ξοδέψουμε τον 13ο μισθό μας ή το χαρτζηλίκι μας. Είναι η φλόγα στο άναμμα ενός κεριού που συμβολίζει την ψυχή μας την ίδια. Αν αφαιρέσουμε όλα αυτά τα επίπλαστα που κάνουμε, για να κοροϊδέψουμε το σαρκίο μας, ότι τα Χριστούγεννα είναι κάτι το διαφορετικό, θα μείνει η ουσία πως κάθε γέννηση σημαίνει μιαν καινούργια αρχή, κυριολεκτικά και μεταφορικά και αυτήν την φλόγα έχουμε την υποχρέωση προς τον εαυτό μας να την διαφυλάττουμε ως κόρη οφθαλμού, για να αποκτά αυτή η γιορτή των Χριστουγέννων νόημα στα μάτια που θέλουν να δουν πίσω από τα λαμπερά στολίδια και τα εφήμερα που τέρπουν μονάχα τα ακόρεστα κορμιά μας.


Celtic Woman - Have yourself a Merry Little Christmas

Χρόνια Πολλά, Καλά Χριστούγεννα!

Marialena, 24/12/2008

Εικόνες της Χριστουγεννιάτικης Αθήνας

Τα γεγονότα των τελευταίων εβδομάδων με είχαν αποκαρδιώσει ομολογώ, για το αν θα ήταν η Αθήνα γιορτινή τις ημέρες των Χριστουγεννιάτικων εορτών. Όμως, τελικά την τελευταία Κυριακή που τα καταστήματα μένουν ανοικτά, πήγα και εγώ να περιδιαβώ τους δρόμους του ιστορικού κέντρου της πόλης και να χαζέψω στα μαγαζιά.





Μπροστά από το Notos Galleries, ήταν δυο αιθέριες φιγούρες που άλλαζαν πόζα και στάση, δημιουργώντας ένα εξαίσιο θέαμα


Στην Αιόλου ξωτικά και ξυλοπόδαρος περπατούσαν πάνω κάτω και χαμογελούσαν στους περαστικούς


Το αγαπημένο παιχνιδάδικο στην Ερμού και Αιόλου, προοσκήνυμα για εμάς τα παιδιά στη καρδιά και χάζεμα στη βιτρίνα του για αγαπημένους ήρωες


Οι περουβιανοί ινδιάνοι ντύνουν με γλυκές μελωδίες της πατρίδας τους τη βόλτα στην Ερμού




Όμορφα στολισμένα δέντρα στην Ευαγγελιστρίας με φόντο τη Μητρόπολη Αθηνών


Και ο Ποσειδώνας γιορτάζει τα Χριστούγεννα στην Αθήνα?




Πλατεία Συντάγματος με φέτος μόνο το δέντρο να δίνει τον εορταστικό τόνο τριγύρω


Ένας αξιαγάπητος τετράποδος φίλος που πόζαρε μπροστά στη Παλαιά Βουλή για χατήρι μου




Kosta Boda και τα ελαφάκια ήταν ακόμα πιο όμορφα από τα καλούδια της βιτρίνας


Σταδίου και το νεοκλασσικό της Σανταρόζα στέκει αγέροχο ανάμεσα στα στολίδια του δρόμου


Μίνιμαλ στολισμός και στη πρόσοψη του Notos Galleries, που λάμπει όσο το σκοτάδι πέφτει

Είναι όμορφη τελικά η βόλτα στη Χριστουγεννιάτικη Αθήνα, έστω και αν η πόλη μας μετράει ακόμα τις πληγές της από τους βανδαλισμούς. Το περπάτημα στα στενά σοκκάκια της παλιάς πόλης, σε κάνει να ξεχνάς ότι βρίσκεσαι σε μια μεγαλούπολη του Νότου και πως κάποτε ανάμεσα στα διάφορα κτήρια υπήρχαν άνθρωποι που είχαν δημιουργήσει μιαν ανθρώπινη πολιτεία για να ζήσουν.

Photos by Marialena, Dec. 21, 2008 Athens, Greece

Imagine - John Lennon

Imagine - John Lennon

John Lennon » Imagine Lyrics

It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today...

Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace...

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world...

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one

This song is dedicated to a world that someday won't be imaginary anymore, but true for all mankind...

Marialena, 18/12/2008

Ειρηνική Επανάσταση

Τώρα που τα πράγματα τείνουν να καταλαγιάσουν και είδα σήμερα παιδιά ντυμένα στα λευκά, να προσφέρουν λουλούδια στους φρουρούς των ΜΑΤ στο Σύνταγμα, σε ένδειξη καλής θέλησης, άλλα να είναι καθισμένα στο έδαφος και να τραγουδούν το "Να μ' αγαπάς" του Σιδηρόπουλου απέναντί τους, η καρδιά μου ρήγισε στο θέαμα αυτό. Όσοι μαθητές βρίσκονταν στο Σύνταγμα από το πρωί, ήταν για έναν σκοπό, για να δείξουν πόσο πληγώθηκαν, πόσο πόνεσαν, πόσο θύμωσαν με όσαν είχαν γίνει με την δολοφονία του άτυχου Αλέξη το περασμένο Σάββατο.

Τα παιδιά αυτά είχαν μεγάλη καρδιά και έδειχναν στους άκαμπτους αστυνομικούς με τις ασπίδες και τα γκλομπς απέναντί τους, ότι ξέρουν να δίνουν τόπο στην οργή, γι' αυτό και ήταν εκεί εκείνη την ώρα, για να δώσουν ένα μήνυμα, να ξορκίσουν τα δικά τους φαντάσματα με το να τείνουν το χέρι στους χωρίς συναίσθημα, διαφυλάττοντες τη δημόσια τάξη. Άλλωστε, κάποτε ήταν στη θέση τους και εκείνοι που τώρα κλήθηκαν να τους αποτρέψουν να συναθροιστούν εν ειρήνη, προκαλώντας τους τον φόβο και την αγανάκτηση. Μα τα παιδιά, δεν πτοήθηκαν και το μήνυμά τους έφτασε περίτρανο στα αυτιά μας, κάνοντάς μας να ντραπούμε για μίαν ακόμη φορά που φτιάξαμε μια κοινωνία που δεν χωρά και καταπνίγει τα νεανικά τους όνειρα πριν καν αυτά γίνουν πραγματικότητα.


Πλατεία Τιενανμέν, Πεκίνο, 4 Ιουνίου 1999

Σκέφτομαι πόσοι εκπρόσωποι του Κοινοβουλίου απέναντι, έχουν αντιληφθεί το μέγεθος της κρίσης που μόλις ξέσπασε με αφορμή τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, αυτού του εφήβου με το πρόσωπο γεμάτο ορμή και λάμψη, όπως όλα τα θέλω της ηλικίας τους. Κρύφτηκαν όλοι τους στη Βουλή ή στα κομματικά τους γραφεία και έβγαιναν μόνο και μόνο για να κάνουν τις περίφημες, άνευ ουσίας, δηλώσεις τους στα τηλεοπτικά κανάλια, συνηθισμένοι όπως ο σκύλος του Παβλώφ, στην έκθεση στα ΜΜΕ, χωρίς να έχουν να προσφέρουν κάτι στην εκτόνωση της κρίσης.

Αντιλήφθηκαν τι ζητούν οι νέοι μας όταν διαδηλώνουν? Γιατί κατέβηκαν στους δρόμους και βροντοφώναξαν? Δεν με ενδιαφέρει καθόλου το πολιτικό κόστος, όταν χτίζεται το μέλλον για τις νέες γενιές. Με ενδιαφέρει, πως μέχρι σήμερα, καμμία κυβέρνηση μετά την μεταπολίτευση δεν έβαλε το μαχαίρι στο κόκκαλο, για να φέρει την περίφημη εκπαιδιευτική μεταρρύθμιση. Καμμία, ούτε ΠΑΣΟΚ, ούτε Νέας Δημοκρατίας. Τι ζητούν αυτά τα παιδιά, που δεν είναι παράλογο?

Ζητούν το δικαίωμα στη ΔΩΡΕΑΝ παιδεία και όταν λέμε δωρεάν, εννούμε δωρεάν και όχι με το καθεστώς που έχει διαμορφωθεί με την παραπαιδεία και τα προβλήματα στη δημόσια εκπαίδευση. Δεν είναι επιλογή της πολιτείας, να προσφέρει τη καλύτερη δυνατή παιδεία για τους πολίτες της, είναι επιτακτική ανάγκη, εκτός αν επιθυμεί να μετατρέψει το μαθητικό δυναμικό, σε πολίτες β' κατηγορίας στην Ευρώπη, προσφέροντάς τους περιορισμένες δυνατότητες κατάρτισης και μόρφωσης γενικότερα.

Τολμήστε κύριε Πρωθυπουργέ, που και εσείς έχετε παιδιά που σε λίγο θα πάνε σχολείο, να κάνετε την εκπαιδευτική επανάσταση, να αφήσετε πίσω σας μια παρακαταθήκη στον τομέα της εκπαίδευσης. Τολμήστε, να παρακάμψετε τυχόν αντιδράσεις και να προχωρήσετε προς την αναβάθμιση της παιδείας στη χώρα μας. Και ας μην σας ξαναψηφίσουν οι Έλληνες πολίτες, να έχετε αφήσει πίσω σας έργο και όχι συντρίμμια από τα σκάνδαλα που μαίνονται και την ελλειματική οικονομία.

Γιατί δεν πατάσσετε το φαινόμενο της παραπαιδείας και της φοροδιαφυγής? Θα έχει πολιτικό κόστος να αυξήσει τους μισθούς των εκπαιδευτικών, των αστυνομικών, των στρατιωτικών, των δημοσίων υπαλλήλων για παράδειγμα και να κρατήσει σταθερούς τους μισθούς των δικαστικών και των βουλευτών για παράδειγμα? Να περικόψει τα προνόμια των διευθυντών και διοικητών δημοσίων οργανισμών (δωρεάν αυτοκίνητα, βενζίνα, μπόνους κλπ) και να ενισχύσει άλλες ευπαθείς ομάδες? Δέχεται το κράτος την κακοδιαχείρηση και την διαφυγή κερδών όταν τα διαφυγόντα κέρδη από την υπόθεση του Βατοπεδίου, ξεπερνούν τη δική μας φαντασία?

Ναι, κύριε Πρωθυπουργέ, ελπίζω να μην χρειαστεί να αντιμετωπίσετε παρόμοια πολιτική κρίση όσο είστε στην εξουσία, αλλά κυριότερα να μην χρειαστεί εμείς οι απλοί πολίτες που δεν έχουμε όπλα, ή καδρόνια και πέτρες, φορώντας κουκούλες, να έλθουμε σε αντιπαράθεση με το καθεστώς. Καθεστώς κύριε Καραμανλή και ας είμαι οπαδός του Παύλου Μπακογιάννη που πίστευε στην αποτελεσματικότητα του πολιτεύματός μας και έπεσε ως θύμα αυτού από τα χέρια της τρομοκρατίας.


Swinging Sixties - Flower Image, by photobucket.com

Ποιά είναι τα ζητούμενα των νέων μας, τα ξέρετε? Εκτός από το δικαίωμα στη δωρεάν παιδεία, ζητούν θέσεις εργασίας, ένα περιβάλλον περισσότερο φιλικό, μια χώρα με υποδομές και οργάνωση και όχι τα χάλια που αντιμετωπίζουμε εδώ και χρόνια με την Δημοκρατία της Εξαπάτησης. Εξαπάτηση είναι όταν βγαίνουν οι πολιτικοί στα μπαλκόνια και υπόσχονται λαγούς με πετραχείλια, λες και ζούμε σε άλλη χώρα, λες και αν εκλεγούν ξανά και ξανά, θα αλλάξουν την καθεστικύα τάξη, το σύστημα που υπηρετούν.

Φέρτε επενδύσεις στην Ελλάδα, δώστε φορολογικές ελαφρύνσεις, να εγκατασταθούν επιχειρήσεις από το εξωτερικό στη χώρα μας και να προσλάβουν ανθρώπινο δυναμικό από τους νέους μας. Δημιουργείστε θέσεις εργασίας στην περιφέρεια για να απορροφούνται εκεί περισσότεροι από τους νέους που καταφεύγουν στα μεγάλα αστικά κέντρα, δώστε έμφαση στην ανάπτυξη και αφήστε καταμέρος το υδροκέφαλο Ελληνικό κράτος!

Τι? Δεν υπάρχουν λεφτά? Ελάτε τώρα... λεφτά υπάρχουν, μόνο που δεν ξέρετε που πηγαίνουν και πως διακινούνται καθώς φαίνεται. Σκληρή αλήθεια, μα αυτή είναι η αλήθεια. Τότε πως πλουτίζουν ημέτεροι και ασχολούμαστε με την αποκάλυψη των σκανδάλων τους? Είναι έτσι το σύστημα θα μου πείτε προφανώς. Λυπάμαι, δεν συμφωνώ.

Θα σας πω το εξής και πιστέψτε με, γιατί δεν είμαι τριτοφαλαγγίτισσα για να σας λέω άλλα και πιστεύω άλλα: Είστε όλοι σας ανίκανοι και υποκριτές, αγαπητέ μου. Ανίκανοι γιατί δεν τηρείτε την λαϊκή εντολή και πράττετε προς το κοινό καλό. Το αντίθετο, ενδιαφέρεστε για το φαίνεσθαι και όχι για το είναι, τελικά. Θα χαρώ ιδιαίτερα αν σας καταψηφίσουν άπαντες οι σκεπτόμενοι Έλληνες. Ούτε ο Γιωργάκης με πείθει, ούτε οι ηγέτες της ευρύτερης Αριστεράς με τη στάση της αμηχανίας και της υπόθαλψης στην πρόσφατη κρίση, με πείθουν για τις προθέσεις τους, εννοείται ούτε και οι ακροδεξιοί μπουφονίσκοι. Την καρέκλα θέλουν και εκείνοι...

Μαύρο στο Μαυρογυαλούρο, κύριε Πρωθυπουργέ και αν ενδιαφέρεστε για την υστεροφημία σας, κάντε επιτέλους κάτι σημαντικό για την χώρα, μην κρύβεστε και μην μένετε μόνο στις εξαγγελίες. Τώρα πια το ξέρουμε το παραμύθι. Εν τη παλάμη και ούτω βοήσομεν.

Μαριαλένα, 14/12/2008

Φεγγάρι μου χλωμό...

Πανσέληνος χθες το βράδυ, σε μιαν Αθήνα βροχερή και γκρίζα, γυρίζω από τη δουλειά το απόγευμα, έχει ήδη σκοτεινιάσει, περπατώ από τη στάση του λεωφορείου προς το σπίτι μου και καθώς πλησιάζω, βλέπω τη Σελήνη να λάμπει ανάμεσα στα σύννεφα!





Σταμάτησα στο μικρό παρκάκι απέναντι και με τις τσάντες στο χέρι όπως ήμουν, έβγαλα το κινητό από την θήκη του. Ακούμπησα στον στύλο και τράβηξα αυτές τις φωτογραφίες, ενώ το φεγγάρι απέναντί μου έπαιζε κρυφτό με τα σύννεφα...





Ήταν όμορφη αυτή η Πανσέληνος του Δεκέμβρη, θολή και απόμακρη, μα πάντα φωτεινή σε έναν χειμωνιάτικο ουρανό και την πλάση γύρω του να φοράει το μαύρο φόρεμά της για να ταιριάζει στα πιο σκοτεινά όνειρά μας.

(c) photos by Marialena, 2008

Μαριαλένα, 13/12/2008

Εσύ στο χώμα και εγώ στη φυλακή...

Είμαι πολύ θυμωμένη με όσα συμβαίνουν γύρω μου. Και πολύ αγανακτισμένη επίσης. Και προβλημαστισμένη για τα τεκταινόμενα των τριών τελευταίων ημερών, μετά τη δολοφονία του άτυχου Αλέξη Γρηγορόπουλου.

Μέσα σε αυτό το διάστημα, η πόλη στην οποία ζω, η Αθήνα, μετατράπηκε από μια προβληματική μεγαλούπολη, σε μια κατεστραμμένη προβληματική μεγαλούπολη. Τη Δευτέρα αναγκάστηκα να φύγω στα ξαφνικά, όταν στην δουλειά μου μας ενημέρωσαν ότι πρέπει να αποχωρήσουμε για την αποφυγή κινδύνου κατά τη διάρκεια του μαθητικού συλλαλητηρίου στην Ομόνοια. Φεύγω έγκαιρα και επιστρέφω στο σπίτι μου, από όπου μέσα από τον τηλεοπτικό μου δέκτη παρακολουθώ τις εικόνες της καταστροφής των δημοσίων κτιρίων στο κέντρο της Αθήνας.

Σήμερα παίρνω τηλέφωνο με αγωνία στο γραφείο "Να έλθω? Φοβάμαι ότι θα έχουμε πάλι επεισόδια" λέω στον προϊστάμενο και μου λέει να πάω μέχρι νεωτέρας. Πηγαίνω και αντικρύζω την οδό Πειραιώς καμμένη, με την άσφαλτο λιωμένη σε σημεία όπου είχαν ρίξει λίγες ώρες πριν τους κάδους απορριμάτων οι διαδηλωτές. Σκουπίδια παντού ριγμένα στο οδόστρωμα και η μυρωδιά να σου τρυπάει τα ρουθούνια. Προχωρώ προς την Πλατεία Ομονοίας και αντικρύζω καθώς μπαίνω στη Σταδίου καμμένα μαγαζιά με ωρολόγια και φωτογραφικά είδη και γύρω κόσμο να είναι μαζεμένος και να παίρνει σε σακούλες όσα εμπορεύματα δεν είχαν καεί! Μπαίνω στο γραφείο και αντικρύζω το Starbucks καμμένο και άλλα μαγαζιά απέναντι στη Πανεπιστημίου επίσης διαλυμένα. Η κατάσταση με τις σπασμένες τζαμαρίες και τα διαλυμμένα μαγαζιά συνεχίζεται και προς την Κάνιγγος, όπου μέσα στους πεζόδρομους η φρίκη της επίθεσης συνεχίζεται. Παντού συντρίμμια!

Ξαναφεύγουμε εντός δεκαλέπτου από τη δουλειά στις 12 το μεσημέρι για τους ίδιους προληπτικούς λόγους. Παίρνω τη μηχανή και κατευθύνομαι όπου με παραπέμπουν οι αστυνομικές δυνάμεις για να διαφύγω από τη πορεία στην Ομόνοια. Πανικός... επιστρέφω σπίτι και προσπαθώ να ενημερωθώ για τα τεκταινόμενα.

Ζήτησε λέει ο Πρωθυπουργός να ληφθούν αυστηρότερα μέτρα καταστολής των επεισοδείων και οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί αρνήθηκαν να συναινέσουν. Αναρωτιέμαι γιατί? Γιατί φοβούνται χειρότερες αντιδράσεις από τους εξεργερμένους ή μήπως γιατί έτσι θα έχουν στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση να λένε για την κυβέρνηση Καραμανλή που απέτυχε να πατάξει τις εχθροπραξίες? Δεν θα πω, ότι η επέμβαση του στρατού ή η επιβολή έκτακτης ανάγκης στη χώρα είναι το καλύτερο δυνατό, ούτε ότι αψήφιστα κανείς μπορεί να θεωρήσει μια από τις δυο λύσεις ως τη καλύτερη δυνατή. Όταν φτάνεις σε αυτό το σημείο, τότε έχουν ξεπεραστεί πολλά όρια στην δημοκρατία, δυστυχώς.

Θα πάρω όμως τα πράγματα από την αρχή, ξεκινώντας από τα γεγονότα του περασμένου Σαββάτου που οδήγησαν στον θάνατο του 16χρονου Αλέξη. Τα Εξάρχεια εκτός από τόπος διαμονής και εργασίας πολλών συμπολιτών μας στην Αθήνα, μετά την μεταπολίτευση είναι γνωστά και για την συγκέντρωση αναρχικών, αντιεξουσιαστών και ναρκωμανών μεταξύ άλλων. Μέσα στα στενά δρομάκια που απαρτίζουν τη συνοικία μέσα στο κέντρο της πόλης, επί σειρά ετών παίζεται το παιχνίδι της γάτας και του ποντικιού με την αστυνομία και τους νεαρούς αντιδραστικούς και οι συμπλοκές είναι συνήθεις. Αυτή τη φορά όμως, το όπλο του ειδικού φρουρού εκπυρσοκρότησε απέναντι στον όχλο που με μολότωφ απειλούσε να κάψει το αστυνομικό όχημα και πέτυχε στο ψαχνό έναν από τους παρευρισκόμενους, τον Αλέξη Γρηγορόπουλο. Αυτόπτες μάρτυρες λένε πως το παιδί το άφησαν αβοήθητο και έφυγαν οι υπόλοιποι, άλλωστε δεν ήταν εκεί για να τα βάλει με την αστυνομία ο ίδιος.

Τραγικό φινάλε μιας ζωής που τώρα ξεκινούσε σε ένα παιδί με αστικές καταβολές και μην έχοντας λόγο να τα βάλει με την ΕΛΑΣ. Ένα παιδί που μεγάλωσε με όλα τα καλούδια στη ζωή του, που του παρείχε η άνετη οικονομική κατάσταση των γονέων του, παρακολουθώντας ένα από τα καλύτερα ιδιωτικά σχολεία της πόλης και πηγαίνοντας με την παρέα του στα Εξάρχεια για να διασκεδάσει, όπως έκαναν το ίδιο Σάββατο και πολλοί άλλοι συνομίληκοί του καθώς φαίνεται. Ήταν η περιέργεια που τον ώθησε να αναμειχτεί στο ετερόκλητο πλήθος των συγκρουώμενων? Ή μήπως η ανάγκη να ανδρωθεί μέσα από ένα ανδραγάνθημα που θα τον έκανε να ξεχωρίζει στη παρέα του, λέγοντας πως τα έβαλε με την αστυνομία ένα βράδυ στην οδό Μεσολογγίου και την έβγαλε καθαρή?

Στη κοινωνία που ζούμε, δεν υπάρχουν πια προκλήσεις σε έναν νέο για να ωριμάσει και να γίνει από παιδί, άνδρας ή γυναίκα αντίστοιχα. Από το σπίτι ό,τι ζητήσουν το έχουν σε υλικό επίπεδο, οπότε δεν κοπιάζουν για να αποκτήσουν αυτά που επιθυμούν. Οι γονείς εργάζονται σκληρά για να μην λείψει τίποτε στα παιδιά τους και εκείνα, προσπαθούν να βρουν την άκρη τους μέσα από συμπεριφορές τύπου ΕΜΟ ή ακόμα και μέσα από την πρόκληση με την εξουσία, την αρχή, για να διαπιστώσουν τα όριά τους.

Μετά το φονικό η είδηση έφτασε στη πόλη με ταχύτητα φωτός και το σύνθημα "Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι" έγινε και πάλι κυρίαρχο στα νεαρά άτομα που βρίσκονταν στη περιοχή. Το αίμα ενός αθώου που βρέθηκε στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή, στοιχειώνει τις συνειδήσεις μας. Ο θύτης είναι και ο αποδιοπομπαίος τράγος, χρησιμοποίησε το υπηρεσιακό του περίστροφο για να βάλλει εναντίον αόπλου. Καμμία λογική δεν αιτιολογεί την πράξη του.

Η συνέχεια είναι λίγο ως πολύ γνωστή σε όλους μας. Ο φόνος του παιδιού είναι η αφορμή, για γενικευμένες αναταραχές στο κέντρο της πόλης με πρωτοστατούντες τους αντιεξουσιαστές και αναρχοαυτόνομους της περιοχής. Και πάλι καταφεύγουν στο κτήριο του Πολυτεχνείου στην Πατησίων για να μην τους πιάσει η αστυνομία, ενώ εκσφεντονίζουν πέτρες και μολότωφ εναντίον τους και παράλληλα καίνε τα πρώτα μαγαζιά εκεί κοντά, ενώ κάνουν πλιάτσικο σε είδη υψηλής τεχνολογίας από κοντινό κατάστημα. Η κάμερα δείχνει να φεύγουν με δυο δυο τις μητρικές της τελευταίας γενιάς των υπολογιστών και να χαμογελούν στον φακό, δείχνοντας πως "μας την έφεραν"!

Αντιεξουσιαστές με ακριβά γούστα και όρεξη να ανανεώσουν τη γκαρνταρόμπα τους τζάμπα, να προμηθευτούν κινητά τηλέφωνα νέας γενιάς και υπολογιστές ακριβούς, ενώ μέχρι και ασπίδες και σπαθιά σαμουράι κλέβουν από το γνωστό κατάστημα της Ομόνοιας και παίζουν με αυτά στο δρόμο, προφανώς εκστασιασμένα που πήραν για λάφυρα τα όπλα των ονείρων τους και των ηλεκτρονικών παιχνιδιών που παίζουν στους υπολογιστές τους!

Σέβομαι τη βουβή και σπαρακτική διαμαρτυρία των μαθητών που πήγαν στη ΓΑΔΑ στην Αλεξάνδρας και απόθεσαν λουλούδια στη μνήμη του νεκρού συμμαθητή τους με δάκρυα στα μάτια. Έδειξαν πως αυτό που συνέβη στον Αλέξη, τους συγκλόνισε βαθιά. Δεν έχω όμως λόγο να σεβαστώ την βιαιπραγία απέναντι σε ξένες περιουσίες που κάηκαν ή καταστράφηκαν μόνο και μόνο για να ξεσπάσουν τα αχαλίνωτα ένστικτά τους νεολαίοι περιθωριακοί. Σε αυτήν την περίπτωση ο ρόλος της αστυνομίας ήταν αναποτελεσματικός, όταν παραδίνονταν στη καταστροφή ιδιωτικές περιουσίες, ακίνητα και αυτοκίνητα, χωρίς έλεος από τους εμπρηστές τους. Δεν πήγαν να κάψουν τα δικά τους σπίτια ή αυτοκίνητα, όχι, πήγαν να κάνουν αντάρτικο με ξένα κόλυβα, φωνάζοντας στις αρχές "σταματήστε μας", εις μάτην. Οι αστυνομικοί τα είχαν χαμένα και δεν έπραξαν αυτό για το οποίο φορούν τη στολή και οπλοφορούν: να διαφυλάξουν τη δημόσια τάξη και τα ιδιωτικά συμφέροντα.

Αλλά έτσι είναι, έγιναν και εκείνοι κομματικά έρμαια της εκάστοτε κυβέρνησης και πολιτείας, όταν αντί να φρουρούν τα κτίρια και να εμποδίζουν τις καταστροφές, τους έχουν για να φυλάνε ως security υψηλά ιστάμενα πρόσωπα κατά δεκάδες. Μισθούς πείνας παίρνουν και εκείνοι και δυστυχώς παρατηρούμε φαινόμενα, είτε να εμπλέκονται σε εγκληματικές δραστηριότητες για να τα "κονομήσουν", είτε να παίρνουν κάθε φορά που έχουν υπηρεσία το μεροκάματο του τρόμου και να μην ξεκουνάνε από τα Τμήματα, ελλείψει προσωπικού. Αυτά τα χάλια έχουν καταντήσει την Μητροπολιτική Αστυνομία της Ελλάδας σε σούργελο, ανάξια να υπερασπισθεί τους πολίτες τους οποίους υπηρετεί!

Αλλά αυτά τα χάλια μας έφεραν σε αυτήν την κατάσταση, όταν το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου είναι ακόμα ενεργό και κοχλάζει, έχουμε τον πρώην Ηγούμενο της Μονής, Εφραίμ να το παίζει πολιτικός και να παρεμβαίνει στην διαδικασία διερεύνησης του σκανδάλου με προκλητικές δηλώσεις του, όταν τα εκατομμύρια των ευρώ διασπαθίζονται για ύποπτες αγοραπωλησίες μεταξύ του μοναστηριού και επενδυτών με σκοπό το κέρδος και εσύ λαέ βασανισμένε πληρώνεις όλο και περισσότερους φόρους για να κλείσει το έλλειμα, όταν τα κακώς κείμενα κουκουλώνονται και οι πολιτικοί εκστομίζουν αθώα ή ένοχα ψέμματα, νομίζοντας πως μας κοροϊδεύουν, τότε το ποτήρι ξεχειλίζει και το σπυρί σπάει. Και ιδού το αποτέλεσμα...

Δεν είμαι οπαδός της βίας, ούτε των συγκρούσεων πολιτών με την αστυνομία. Πιστεύω πως υπάρχουν πριν από αυτά και άλλα μέτρα αντιμετώπισης μιας κρίσης. Οι τέσσερις μέρες που έχουν περάσει έχουν αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια τους τόσο στην Αθήνα, όσο και μέσα στη ψυχή μας. Δεν ξέρω αν πρέπει να κλάψω για το αδικοχαμένο παλληκάρι, ή για τον εκτραχειλισμό που βιώνουμε αυτό το διάστημα. Η γενιά των παιδιών που μεγάλωσαν βολεμένα όπως και οι γονείς τους, εξεγείρονται και μαζί τους η κοινωνία δεν μπορεί πια να κρύψει τα ελλείματά της.

Αγαπητοί κυβερνόντες, παραδεχτείτε επιτέλους ότι σφάλατε και με τις πρακτικές σας οδηγήσατε τον τόπο σε κρίση. Ούτε το επίδομα θέρμανσης των 200€, ούτε οι προεκλογικές εξαγγελίες για αναπροσαρμογή των μισθών και συντάξεων με αύξηση 3%, πρόκειται να βγάλουν τον τόπο από την κρίση που μαστίζει την πολιτική ζωή του τόπου. Ο κοινοβουλευτισμός όπως τον γνωρίσαμε από το 74 και μετά, πέθανε ή εκπνέει τα λύσθια. Τα συνθήματα των κομμάτων που από τότε μας ακολουθούν, μοιάζουν πια παρωχημένα. Λυπάμαι να βλέπω να χωρίζεται ο λαός ξανά σε δεξιούς, φασίστες, αριστερούς, κουμούνια, ανάρχες και πάει λέγοντας. Προσωπικά με προσβάλλει όταν ακούω να εκσφενδονίζονται τέτοιοι χαρακτηρισμοί στους χώρους κοινωνικής δικτύωσης, από δήθεν αγανακτισμένους, πλην βολεμένους διανοούμενους και καλά. Με λυπεί που μια μερίδα νέων ανθρώπων δεν σκέφτονται το καλό της χώρας, αλλά πετάνε σαν άλλες κοτρώνες τα "εσείς οι φασίστες" και "εσείς οι χουντικοί", ενώ χαρακτηρίζονται "προοδευτικοί αριστεροί". Δηλαδή αν δεν φέρεις τη ταμπέλα του αριστερού ντε και καλά, είσαι αυτόματα φασίστας και χουντικός? Πόσο εύκολα καλλιεργείται η πόλωση και ο διπολισμός ανάμεσά μας! Ντροπής πράγματα, αυτοί είναι οι σκεπτόμενοι πολίτες που με την ψήφο τους θα βγάλουν τη χώρα από το αδιέξοδο?

Τα παιδιά μας μαθαίνουν πως η Ελλάδα είναι η χώρα του ωχαδελφισμού, του βολέματος, της ξάπλας και της ξεφτίλας και πως όλοι οι μεγάλοι είναι μαλάκες, καθώς ψάχνουν να βρουν το όραμά τους πεταμένο στα σκουπίδια της καταναλωτικής κοινωνίας που ζουν. Το 73 εξεγέρθηκαν οι φοιτητές στο Πολυτεχνείο με το σύνθημα "Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία", 35 ολόκληρα χρόνια μετά τι έχει αλλάξει αν εξαιρέσουμε ότι η Ελευθερία έχει αντικατασταθεί απο την Ασυδοσία στη γενιά των 700 ευρώ?

Μαριαλένα, 10/12/2008


Υ.Γ. Αυτό το κεράκι το ανάβω έστω και εικονικά, Αλέξη, στη μνήμη σου και εκεί που πας ελπίζω να είσαι καλύτερα πια... Ο κόσμος είναι πολύ σκληρός για ένα παιδί που κάνει όνειρα και θέλει να ζήσει!


Υ.Γ.2. Ο Παύλος Μπακογιάννης είπε κάποτε το σοφό πως "Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα", αλλά εμείς που τα καίμε και τα ρημάζουμε όλα, από τη βολή του καναπέ μας και διαμαρτυρώμεθα μέσα από τον υπολογιστή μας με ασφάλεια, με μαλακίες θα ασχολούμεθα τώρα?

Τα ματάκια σου τα δυο...

Πήγα χθες σε μιαν ειδική οπτομέτρη στην Αθήνα, εξειδικευμένη στις διαταραχές της ωχράς κηλίδας και της χαμηλής όρασης, καθηγήτρια Πανεπιστημίου πάνω σε αυτά τα ζητήματα στην Αμερική η ίδια, για να με ελέγχξει και να μου προτείνει τις καλύτερες δυνατές λύσεις για την αμφιβληστροειδοπάθειά μου και τη βελτίωση της όρασής μου.

Μετά από μια λεπτομερέστατη οφθαλμολογική εξέταση διάρκειας περίπου μιας και παραπάνω ώρας σε κάθε μου μάτι, η οπτικός διαπίστωσε πως α. τα γυαλιά μου μέχρι τώρα ήταν με λάθος προδιαγραφές για τα μάτια μου και β. πως η όραση στο αριστερό και πιο ευαίσθητο μάτι μου έχει πέσει στα 4/10. Σοκαρίστηκα, καθώς τόσο χαμηλή όραση δημιουργεί προβλήματα στις μετακινήσεις μου, στην αντίληψη της τρισδιάστατης πραγματικότητας και μπερδεύει τον εγκέφαλο στέλνοντάς του άλλα μηνύματα για το δεξί και άλλα για το αριστερό μου μάτι με αποτέλεσμα, πολύ συχνά, να μην βλέπω μπροστά ' ή δίπλα μου τι υπάρχει (π.χ. κλαδί, εμπόδιο, λακούβα) και να στραπακλιάζομαι.

Μου πρότεινε να ακολουθήσω μιαν θεραπευτική μέθοδο, η οποία έγγειται στο εξής: Για έναν χρόνο, θα φοράω για μιαν ώρα την ημέρα στο σπίτι ένα ζευγάρι γυαλιά σε στυλ Χάρρυ Πότερ (κοινώς γυαλαμπούκες) που θα καλύπτουν το δεξί μάτι που είναι το γερό και θα αναγκάζουν το αριστερό να βλέπει και για τα δυο για να ξαναμάθει ο εγκέφαλος να βλέπει και μέσα από αυτό, γιατί επί του παρόντος το διώχνει προς τα έξω γιατί βασίζεται στο δεξί που έχει την καλύτερη όραση. "Ευτυχώς ήλθες έγκαιρα" μου είπε, "αν το άφηνες θα το χάναμε το μάτι..." Ξανά κεραμίδα μου ήλθε στο κεφάλι, έτσι λοιπόν έρχεται εκείνη η στιγμή που ένα μάτι παύει να είναι λειτουργικό, σκέφτηκα. Δεν είχα το περιθώριο να πω όχι στη πρότασή της, ήδη εδώ και λίγο καιρό αντιλαμβανόμουν ότι κάτι έτρεχε πάλι με την όρασή μου και γι' αυτό έκλεισα το ραντεβού μαζί της κατ' αρχήν. "Έχεις γεννήσει?" με ρώτησε ξανά, "όχι" της απάντησα, "θα έχω πρόβλημα?" και κούνησε καταφατικά το κεφάλι της. Το ήξερα αυτό άλλωστε, για τον κίνδυνο να αιμορραγήσουν τα αγγεία των οφθαλμών σε εμάς τους πάσχοντες από διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια. Μια γνωστή μου πήγε στην Αμερική για να την παρακολουθούν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της με την συγκεκριμένη κατάσταση και να γεννήσει το παιδί της με ασφάλεια και να μην χάσει την όρασή της.

Το κόστος αυτών των βοηθημάτων είναι μεγάλο, αλλά ήδη τα παρήγγειλα και θα έλθουν σε δέκα μέρες περίπου, μαζί με ένα καινούργιο ζευγάρι γυαλιά που θα φοράω μονίμως πια. Από τότε μέχρι και έναν χρόνο μετά, θα πρέπει να κάνω καθημερινά τη θεραπεία μου, διαβάζοντας με τα γυαλιά αυτά. Μαζί με χάπια λουτεϊνης που θα παίρνω καθημερινά για να ενδυναμώσω την όρασή μου, καθώς αυτή η πρωτεϊνη υπάρχει στα μάτια μας και με τα χρόνια εξασθενεί και με την πρόσληψή της προλαμβάνονται εκφυλιστικές παθήσεις των οφθαλμών όπως ο καταρράκτης. Θα το κάνω, πρέπει να το κάνω, αν δεν θέλω να επιδεινωθεί και άλλο η όραση μου για τώρα. Δεν μπορώ να μην σκέπτομαι πως ίσως μεγαλώνοντας και με τα Χ χρόνια διαβήτη και επιπλοκών στη πλάτη μου, ίσως κάποτε θα φτάσω στην αναπηρία κυριολεκτικά και τότε η ζωή θα προσδιορίζεται από αυτό κατά κύριο λόγο. Πόσο εύκολο είναι να ζεις σε μια πόλη όπου η τυφλότητα είναι παράγοντας δυσχερούς μετακίνησης σε έναν πάσχοντα? Πόσα αναγκαστηκά θα αφήσεις πίσω για να προσαρμοστείς στη νέα πραγματικότητα? Πόσο μπορείς να έχεις μια φυσιολογική ζωή...?

Όχι, δεν είμαι ασθενής, αρνούμαι να το δεχτώ αυτό για μένα, πάσχων ναι, είμαι, ασθενής όμως όχι. Το τι θα γίνει με τον θυρεοειδή, τον διαβήτη, τη καρδιά, τα δάκτυλά μου και τα μάτια, Κύριος οίδε και εγώ εφάρμοσα. Σαν να έβαλα τον εαυτό μου πάλι απέναντι και να καθήσαμε παρέα να συζητήσουμε τα νέα ευρήματα. Σαν να με βλέπω απέναντί μου και να τείνω το χέρι μου για να συνεργαστούμε. Δεν είμαι έτοιμη να μπω ακόμα στον κόσμο του σκότους και της περιορισμένης κινητικότητας, ίσως να μην είμαι διατεθιμένη να παραδώσω τα όπλα ακόμα, στη μάχη για να ζήσω μιαν αξιοπρεπή και όχι μίζερη πραγματικότητα. Όμως πρέπει να είμαι προετοιμασμένη και για το μετέπειτα, αν το στοίχημα είναι να συμβιβαστώ με τους περιορισμούς της δικής μου ζωής εδώ στη γη, δεν έχω ξανά άλλη επιλογή. Και ας με κοιτάζουν παράξενα οι συνάδελφοι στο γραφείο, που δουλεύοντας ώρες μόνη μου, να ξεσπώ έξαφνα σε γέλια για το παραμικρό μικρό ή μεγάλο αστείο που θα λεχθεί ή εκεί που σκοτεινιάζω να λέω "δε βαριέσαι..." και να νομίζουν πως παίρνω ληγμένα και σταυροκοπιούνται. Μια συνάδελφος μου είπε πως αυτή η ανάλαφρη διάθεση είναι άμυνα του οργανισμού και της απάντησα ναι, έτσι είναι.

Αναρωτιέμαι πόση μεγάλη καρδιά γεμάτη αγάπη χρειάζεται να έχει ένας δικός μου σύντροφος από εδώ και εμπρός, για όλα αυτά που συμβαίνουν στη πραγματικότητά μου τώρα πια. Πόσο ανθρώπινος και ψυχικά σε επαφή με τον εαυτό του να είναι, για να μην απειληθεί από το δικό μου τρόπο ζωής. Η ψυχή μου είναι καλά, βλέπω το καλό και το κακό και το ξεχωρίζω, για όλα αυτά που συμβαίνουν, συνεχίζω και λέω μέσα μου "...προχώρα!", μόνον που όλα αυτά τα προχωρήματα θα ήθελα να τα μοιράζομαι και με κάποιον άνθρωπο πια, αλλά αν δεν είναι στα γραμμένα μου, τι να κάνω, θα πορευτώ όπως μου τα φέρνει η ζωή τελικά, με ή χωρίς γυαλαμπούκες που έκανα και χιούμορ στην ειδικό και της είπα πως αν είναι, να τα φορέσω για να βγάλω φωτογραφία πορτραίτου και να τη δημοσιεύσω στο Facebook, μπας και βρω κανά γαμπρό και τότε σκάσαμε στα γέλια.

Άντε, πάμε παρακάτω...

Μαριαλένα, 6/12/2008

Υ.Γ. Επειδή σε ένα από τα σχόλιά μου παρέθεσα λάθος το τηλέφωνο της ειδικού κας Σκούταρη, παρακαλώ σημειώστε το σωστό αριθμό, για όσους τυχόν ενδιαφέρονται να επικοινωνήσουν μαζί της:

210-3237622 & 3235131. Ευχαριστώ!

One Suitcase...

Fey - One Suitcase (Annis Version)

Annis - One Suitcase

I wanna hold you when you sleep
just to hear you when you're dreaming
and then I wisper all the things
I'm thinking of

I wanna freeze your kiss in mine
let me melt the ice between us
cause my crying time still the moment
I know I have to let you go

[Chorus]

One suitcase and the door
with the shoes on the floor
I've been here before
will there be a morning after
should I stay or should I go

One suitcase and the phone
that won't ring anymore
still something I should know
there will be a morning after
should I stay or should I go

A morning after...

Where are the words that could explain
all the sentimental feeling
and the heart I had
I tried to sail away every trip

I wanna hold your hands in mine
gotta break with chains that blind us
if I am heading to the place where
you know that I don't belong

[Chorus]

The morning after, the morning after...

It's so hard when you're in frame
silence just keeps you turning
I won't let myself feel
any afterburn

Cause I've tried to turn around
let's mistify a feeling
that I love to cry, everytime
I don't know what to say

[Chorus]

Lyrics taken down by Marialena, December, 2008
==============================================

Μια βαλίτσα μοιάζει να είναι η ζωή μας, άλλωτε γεμάτη από όνειρα και επιθυμίες και άλλωτε να βαραίνει αβάσταχτα από τις έννοιες και τα βάσανά μας...

Μια βαλίτσα είναι και η αγάπη, όταν την γεμίζεις με υποσχέσεις και προσδοκίες και την αποθέτεις στην καρδιά του άλλου ανθρώπου. Μια βαλίτσα που στην κατακρύμνηση των ισορροπιών, γεμίζει βιαστικά από τα ρούχα και τα απομεινάρια της ψυχής μας και μας συνοδεύει ξανά πίσω από εκεί που ξεκινήσαμε.

Το λατρεύω αυτό το τραγούδι, τόσο για τους στίχους, όσο και για την ερμηνεία της Annis, Σουηδής τραγουδίστριας που το ερμηνεύει τόσο εκφραστικά. "There will be a morning after, should I stay or should I go...?" αναρωτιέται καθώς βλέπει το αντικείμενο του πόθου της να κοιμάται και εκείνη θέλει να του ψιθυρίσει αυτά που ονειρεύεται. Θα υπάρξει το επόμενο πρωϊνό, να καθήσω ή να φύγω? αναρωτιέται καθώς αντιλαμβάνεται πως σαν μια βαλίτσα, δεν έχει χώρο στη ζωή του όταν αντιλαμβάνεται πως δεν ανήκει εκεί, ενώ μέμφει τον εαυτό της μέσα στην εκκωφαντική ησυχία της σιωπής του.

"One suitcase and the phone won't ring anymore, is there something I should know?" Αυτό το τηλέφωνο που έπαψε να χτυπά το έζησα και το τι επακολουθεί, είναι πάντοτε δυσάρεστο, όπως και λέει και στο τραγούδι. Τι μας κάνει σχεδόν αυτοκαταστροφικά, να ερωτευόμαστε τους λάθος ανθρώπους? Τι μας έλκυει προς το ανεκπλήρωτο? Γιατί οι επιλογές μας οδηγούν στη δυστυχία συνειδητά? Δεν υπάρχει τυχαιότητα στις επιλογές των ανθρώπων που μας περιστοιχίζουν. Μπορεί να δείχνει έτσι κατ' αρχήν, αλλά σε λίγο αποδεικνύεται πως και πάλι επιλέξαμε εκείνους που εν τέλει δεν είναι οι κατάλληλοι που θα μας κάνουν ευτυχισμένους. Δεν είναι εγωϊστικό, κάνε με ευτυχισμένο, λες και είναι δήλωση μετανοίας, όχι, κάνε με ευτυχισμένο, γιατί μπορώ εγώ να κάνω τον εαυτό μου ευτυχισμένο και να δώσω από το περίσσευμα της ψυχής μου και στους γύρω, όχι είμαι στα μαύρα μου τα χάλια, έλα εσύ και σώσε με και πάρε την ευθύνη του εαυτού μου. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα...

Με αυτήν τη βαλίτσα πορευόμαστε, βάζουμε και βγάζουμε από μέσα χρήσιμα και άχρηστα παραφερνάλια, καθώς τη μεταφέρουμε άλλωτε στο χέρι και άλλωτε στη πλάτη, αφήνοντάς τη στο πάτωμα, ή στο πατάρι για λίγο καιρό μέχρι να την ξαναχρειαστούμε. Είναι η βαλίτσα που μέσα της μεταφέρει αυτές τις λεπτές πτυχές του εαυτού μας που ξεδιπλώνονται ή αναδιπλώνονται ή ακόμα και σχίζονται, ανάλογα με τους ανέμους που εκτιθέμεθα.

Ευτυχισμένος είναι αυτός που θα μπορέσει κάποτε, να την αφήσει σε μια γωνιά, να την κλειδώσει και να της πει "δεν σε χρειάζομαι πια, σε ευχαριστώ που πορεύθηκες μαζί μου" και να ζήσει πλέον χωρίς βάρη και βαλίτσες που κουβαλούν προεκτάσεις δικές μας, χωρίς να τις αφήνουμε από το χέρι.

Μαριαλένα, 3/12/2008

A Thanksgiving wish!

I never thought that today I would come across such a surprise in my life. I was too blind to see beyond my very own eyes, when I opened my mailbox earlier in the morning. There it was an e-mail from Him, the one and only person who tattoed me with his love ever since we've been apart for so long now.

I was listening to Alanis' Morissette song "Forgive Me Love" (aka Your House), a couple of days ago and I thought of him very intensively, as if I was the one to crawl into his bedroom and smell the clothes he is wearing. My mind transcended to a virtual space where this was possible even for as long as this song lasted. And now, here he was wishing me a Happy Thanksgiving, while asking me what was the trouble with me lately, as he sensed it from afar! I couldn't and I wouldn't lie to him, much to my surprise. I just let him know about the challenging times I've been into for the past three months or so and I asked him of his whereabouts recently. If he was happy with his life, if he was in love with somebody new, if he's been OK or not.

I'd love to have a cup of tea with him if he was near, to talk about the old times and the new advancements in our lives. I'd face him with gladness, no hard feelings whatsoever, the past is left to memories by now. I'd love to see him again and feel good about it, to cherish the person I would talk to and communicate as we did before. I have the hinch that he's away by now, he has started a new life back in his homeland. I hope he does, life is all about seizing the opportunities that arise in the spark of the moment. No holding back, no stepping aside if not necessary, just carpe diem and the rest will follow.

I remember the things he used to tell me back in 2004 and they still remain intact in the back of my head. You deserve to be happy and I will be glad to provide that for you, he said, while I was not in a state to realize what he meant at that time. Yes damn it, I surely deserve to be happy, as much as anybody else who longs for it, in the face of the earth. I can see that now more than ever. I am tired of feeling like shit when love turns the other way around in my life. Appauled by egotism and flairboyance in the attitude of people I often meet. Where's the true meaning of love, can anybody tell me?

I wasn't able to feel comfortable with his life stance and way of facing things when we were together. I was afraid that his laid back attitude and disclosure would tear us apart. I didn't make the effort to x-ray his reactions and thoughts, all that he said and done was put under my perspective at all times. Big mistake! I didn't eventually love him the way I should, I only loved him with my own dreaded yet insecure notion of love. I didn't realize that then, only now that I've grown older and I can see things from a perspective, I understand much of my wrongdoings.

He obviously caught my mind's signals when I listened to this song that reminded me of him. He showed up in a flash, sending a message of thoughtfulness. I replied not because I had to, but for I wanted to say some things to him in respect to what we had then. I wish to God that he is happy with the life he's leading nowadays. That he has faced the troubles of the past that his family caused him and has made the changes needed to move on. I certainly hope that he has evolved further as a person and that he's been thinking of me without any hard feelings anymore. Afterall, he has always been a spiritual guide and a figure of inspiration to me, that's why I fell in love with him in the first place.

My sweet, my forest fairy, I wish you well. Your message today was one of the most distinctive gifts I would receive for Thanksgiving this year. May the Power be with you at all times, because you know I love you even though you haven't heard it come out of my mouth, but my heart speaks of your name in such a manner, that's hard to deny it.

This one is for You: Alanis Morissette - Your House



I pray to God that you are well, Love of my life...

Marialena, 28/11/2008

Update: On the other hand, I am having second thoughts on whether you deserve to be put in such a high level of esteem on my behalf. You propably do not, since you are just a human being with flaws and weaknesses, like everybody else. You had me and you lost me in a spin when you became mean and messy with me and set up a conspirancy using one of my friends then. I deserve to be happy with someone who believes so and makes it real for me and you my dear, chose the attitude of being vicious, acting like a a self destructive maniac. It's high time I moved on with my life again, you don't deserve my sympathy any longer. The game is over and I'm drawing the cards again to give myself a rest and focus on what I deserve more: love with someone who is ready and able to give love to me and receive love by me. If only you stood like a Man, when the times were calling you to do so, this person could be you once upon a time, but you didn't... 30/11/2008