Μικρή Πατρίδα

Γιώργος Νταλάρας - Χρήστος Θηβαίος "Μικρή Πατρίδα"


Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Μουσική: Γιώργος Ανδρέου
Πρώτη εκτέλεση: Παντελής Θεοχαρίδης
Άλλες ερμηνείες: Γιώργος Νταλάρας & Χρήστος Θηβαίος ( Ντουέτο ) || Χαρούλα Αλεξίου

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
τα χρόνια μου είχαν ρίζες ήταν δέντρα
που τα 'ντυσε με φύλλα η καρδιά
και τ' άφησε ν' ανθίζουν μες την πέτρα

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση
οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν νησιά
που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει
σε όνειρα σ' αισθήματα υγρά
το μυστικό τον κόσμο ν' ανασάνει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

````````````````````````````````````````````````````


Μικρή Πατρίδα είναι, η αγκαλιά της μάνας που κλείνει μέσα της τον κόσμο για ένα παιδί, τα χείλια του εραστή σου όταν αγγίζουν απαλά και παθιασμένα τα δικά σου, το μικρό αρκουδάκι κρεμμασμένο στη τσάντα σου που το αγγίζεις κάθε φορά που θυμάσαι πότε το πήρες, το χάδι στο κατοικίδιό σου όταν σε υποδέχεται μετά από μια κουραστική μέρα στο σπίτι, το ραβασάκι των φίλων σου για να σου πουν περαστικά, το χαμόγελο του παππού στο διπλανό σπίτι καθώς διασχίζεις τον δρόμο, οι φωτογραφίες σε ένα παλιό άλμπουμ από τότε που ήσουν παιδί και φάνταζαν όλα διαφορετικά, ίσως πιο όμορφα...

Μικρή Πατρίδα είναι, όσα κουβαλάς μέσα σου και που κανείς και τίποτε δεν πρόκειται να σου τα πάρει, το λουλούδι που φύτεψες και ποτίζεις στη γλάστρα καθώς βλέπεις να μεγαλώνει, το φόρεμα που έραψες από το ύφασμα της μαμάς στο πατάρι, το δακτυλίδι που φοράς δώρο από τον αγαπημένο, η πρώτη σου φορά που έκανες έρωτα, το παλιό σου ποδήλατο που ακόμα οδηγείς στο χωριό και που σε έχει πάει σε μέρη μόνο δικά σου, ο βράχος μέσα στη θάλασσα που κολυμπούσες μόνη ή με παρέα, το μπλουζάκι των διακοπών σου, το σημειωματάριο της πενταήμερης στη τρίτη λυκείου που το έχεις ακόμα κάπου, το λούτρινο που κέρδισες μια φορά στο λούνα παρκ, το άδειο μπουκάλι από άρωμα που σου θυμίζει πολλά...

Μικρή Πατρίδα είναι για όλους μας αυτό το κάτι το μοναδικό και ανεπανάληπτο. Αφιερωμένο!

Marialena, 1/2/2009

Ξύλινα Κορμιά

Θα θίξω τα γκομενικά πάλι, μιας και το θέμα είναι ανεξάντλητο, ανάλογα πως το βλέπει κανείς... Τα έχω "πάρει" γενικώς αυτόν τον καιρό με κάποιες φίλες μου, που μου δείχνουν ένα πρόσωπο ξένο προς αυτό που είχα συνηθίσει μέχρι τώρα.

Ο λόγος? Εχουν γκόμενο! Θα μου πείτε, σιγά το πράμα, λες και το να κάνει κανείς σχέση με ένα αγόρι π.χ. είναι κάτι το ασυνήθιστο. Κάθε άλλο, ο άνθρωπος είναι και συντροφικό όν και έχει ανάγκη την επαφή με έναν ερωτικό σύντροφο που να τον ελκύει. Όμως οι καλές μου αυτές "φίλες", όχι μόνον έχουν τον γκόμενο αγκαζέ, αλλά έχουν βαλθεί να με βάλουν σε περιπέτειες. Και εξηγούμαι:

Η πρώτη, συνομίληκή μου, είχε πάρει αμπάριζα ό,τι πετάει και ό,τι κολυμπάει μιας και μεγάλωσε και η μαμά την πιέζει να παντρευτεί, έτσι λοιπόν επειδή ο κόσμος είναι μικρός, "έπεσε" πάνω σε έναν γνωστό μου και έκανε κονέ. Τα νέα τα έμαθα από εκείνην και της ευχήθηκα καλή επιτυχία. Επειδή όμως γνωρίζω το αγόρι ανεξάρτητα από εκείνην, μου ζήτησε εν ψυχρώ να τον "παρακολουθώ" μήπως κάνει καμμία κουτσουκέλα με καμμιά άλλη. Τρελλάθηκα! Της εξήγησα πως εγώ δεν θα γίνω ο τρίτος άνθρωπος στη σχέση της και δεν πρόκειται να κάνω κάτι τέτοιο, αλλά εκείνη το αντιπαρήλθε ότι δεν μου ζήτησε δα και κάτι τόσο τραγικό για να ενοχληθώ. Δεν ξέρω τι να σκεφθώ πια για εκείνην που όσο ήταν στο ψάξιμο, όλο να βγούμε και να βγούμε ήταν και τώρα, μην τον είδατε τον Παναή.

Η δεύτερη, μικρότερή μου, ηράσθει ένα συνομίληκό μου, ο οποίος μετά από λίγους μήνες γνωριμίας και που ακόμα δεν έχει βρει δουλειά στα μέτρα του, μένει πια μαζί της στο πατρικό της, μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια. Η μητέρα του τον προορίζει για γαμπρό, αλλά η φίλη μου δεν είναι σίγουρη ότι αυτός είναι ο άνθρωπός της, καθότι αρέσκεται να τον φροντίζει, μα δεν ξέρει αν η καρδιά της τον αγαπά πραγματικά. Η προσωπική της ζωή είναι καθαρά δική της υπόθεση, αλλά σε μια κουβέντα που είχαμε πρόσφατα, μου πρότεινε για να μην είμαι μόνη, να "τα φτιάξω" με τον πρώην της που ουδέποτε με ενδιέφερε ερωτικά και αν δεν πάνε τα πράγματα καλά με τον νυν, να τον πάρω υπό την προστασία μου...! Ω, θεοί και δαίμονες, μου έφυγε το σκάλπ με αυτή της τη πρόταση.

Της είπα πως παρά το ότι κάνουμε παρέα, μάλλον δεν με ξέρει τόσο καλά όσο πίστευα, γιατί αλλιώς θα ήξερε για μένα ότι κάτι τέτοιο είναι απλά απαράδεκτο. Της εξήγησα πως προτιμώ να είμαι μόνη και αξιοπρεπής, παρά αναξιοπρεπής ακολουθώντας τη συμβουλή της. Να πω ότι φταίει το νεαρόν της ηλικίας της, να πω πως τώρα που σπίτωσε τον γκόμενο δεν έχει με τι να ασχοληθεί και θέλει να με "τακτοποιήσει"? Τι να πω, δεν ξέρω...

Πολλές φορές οι σχέσεις είναι απλή πρακτική αριθμητική και άλλες φορές πολύπλοκη εξίσωση που δεν είναι εύκολο να την λύσει κανείς. Το μόνο σίγουρο είναι πως κανείς τρίτος, δεν πρόκειται να αποφασίσει για σένα τι στο καλό θα κάνεις στη προσωπική σου ζωή.

Γιατί? Για έναν απλούστατο λόγο, πως οι άνδρες την σήμερον ημέρα, όσοι τουλάχιστον δεν έχουν καταλήξει στα προσωπικά τους, είναι είτε μαλθακοί ως χαρακτήρες είτε πολυσυλλεκτικοί, δηλαδή πετούν από κλαδάκι σε κλαδάκι και απ' εδώ παν' κι οι άλλες, που λένε. Για τους μαλθακούς να μην μιλήσω, καθότι το έχω αναπτύξει το θέμα παλιότερα και το κακό είναι πως νομίζουν πως αυτοί είναι εντάξει και ο υπόλοιπος κόσμος τους φταίει.

Θα πω για τους "ψαράδες" γοργονών ή μιας και είμαστε στη στεριά, γυναικών. Με την ευκολία χρήσης του διαδυκτίου και "επαφής" μέσα από σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, ιστολόγια, φόρουμς κλπ. το να επικοινωνήσει ένας άνδρας με μια άγνωστη γυναίκα, είναι το πλέον εύκολο. Κρυμμένοι πίσω από μια περσόνα που οι ίδιοι ελέγχουν, βγάζουν προς τα έξω έναν εαυτό, συχνά ξένο προς την πραγματικότητα.

Ναι, ζούμε σε μια εποχή μοναχική ως επί το πλείστον, σε μια κοινωνία ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις που είναι εύκολο να χαθείς μέσα στη καθημερινότητα, τις υποχρεώσεις και την έλλειψη επικοινωνίας με τον περίγυρο και γι' αυτό αυτή η διέξοδος που κατακλύζει τους κοινούς ανθρώπους, τα τελευταία χρόνια, έχει και τα δικά της χαρακτηριστικά.

Στα χρόνια του Facebook, Hi5, Zuni κλπ, το φλερτ είναι στιγμιαίο και αναλώσιμο, σαν μια γκοφρέτα που καταναλώνεις όσο χαζεύεις το προφίλ του άλλου. Σου αρέσει η φωτό του, σου αρέσει που γράφει πιασάρικα για τον εαυτό του και του στέλνεις μήνυμα για γνωριμία. Μπορεί να προκύψει συντάντηση από κοντά, οπότε μετά τον καφέ, γίνεται και ευθέως η πρόταση "πάμε να την βρούμε?" και έχεις να διαλέξεις μεταξύ μιας αρπαχτής και της αποχώρησης με γοργά. Αλλά δεν σε πολυνοιάζει κιόλας, μιας και έχεις κρατήσει ρεζέρβα, κάποιον άλλον που βρίσκεται δηλωμένος στον κυβερνοχώρο.

Αυτό διάβαζα τις προάλλες σε μια καθημερινή εφημερίδα που δημοσίευε την νέα κοινωνική τάση και προβληματίστηκα. Για μένα ισχύει μάλλον το αντίθετο, είμαι παραδοσιακή σε αυτά τα θέματα της προσέγγισης με το άλλο φύλο. Αν ο άνδρας δεν "αιχμαλωτίσει" το μυαλό μου, πως στο καλό θα απολαύσει και το κορμί μου?

Δεν έχω πρόβλημα για τις επαφές μέσω ίντερνετ, είμαστε άνθρωποι που ένα μεγάλο κομμάτι καθημερινότητας, διασκέδασης, επαφών και επικοινωνίας γίνεται μέσω του διαδυκτίου, αλλά τον έρωτα σε συσκευασία Big Mac, ποτέ μου δεν τον χώνεψα καλά. Ναι, μπορεί να προκύψει κάποια στιγμή και να γνωρίσεις έναν ενδιαφέροντα άνθρωπο και να τον κάνεις φίλο σου ή κάτι περισσότερο, κανένα πρόβλημα. Αλλά αυτό το απρόσωπο και απόμακρο που χαρακτηρίζει τις προσδοκίες επί προσωπικού, με προβληματίζει ιδιαίτερα.

Οι άνδρες σε μετράνε σύμφωνα με τον βαθμό του ερεθισμού του εγκεφάλου και του ανδρικού τους μορίου, όταν προκύπτει συνάντηση μέσα από αυτά τα δεδομένα. Μπορεί να σου μιλήσουν για εκείνους, για την πρώην ή την νυν, το πόσο καλά και άξια πλάσματα είναι και πως τους φαίνονται οι γυναίκες γενικότερα, αλλά στο τέλος το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Δυσκαμψία, μηνύματα που βομβαρδίζουν τον άλλον προσπαθώντας να τα καταφέρουν εντός μιας ή δύο ωρών, να σε "ρίξουν" στο κρεββάτι τους, να μαζέψουν πόντους για να εξαργυρώσουν την επιταγή του σούπερ μάρκετ στους φίλους τους μπροστά.

Που πήγε η αυτοσυγκράτηση, η εφυής προσέγγιση που ξεκλειδώνει την επιφυλακτική, συνήθως, γυναίκα απέναντί τους? Που πήγαν οι τρόποι και το τακτ. Αυτά τα πράγματα τα συναντάς πια μόνον στους πενηντάρηδες που έχουν την οικογένειά τους, τη καριέρα τους, τα ενδιαφέροντά τους και είναι κουλ (και δεν μιλάω για γκομενικές καταστάσεις με 50άρηδες, να εξηγούμεθα). Αναρωτιέμαι πότε θα κάνουν το ίδιο και μικρότεροί τους άνδρες, ή μήπως φοβούνται ότι αν φερθούν με μέτρο και σεβασμό στη γυναίκα απέναντί τους, εκείνη θα πει από μέσα της αφού δεν της την πέφτει πασιφανώς "α, τον μαλάκα!"

Που πήγε το να σε εμπνέει ο άλλος με τη προσωπικότητα και τη στάση του? Γιατί πρέπει το σεξ να είναι η απαρχή και όχι η συνέχεια μιας γνωριμίας? Γιατί πρέπει να κρύβουμε τα συναισθήματά μας και να αφήνουμε μονάχα τα ξύλινα κορμιά μας να δέχονται σπασμωδικές θωπείες ενός εραστή που μπορεί καν να μην μας ενδιαφέρει τελικά?

Αυτό το σεξ δεν με ενδιαφέρει, ούτε κατ' ουσίαν με ενδιέφερε ποτέ. Όταν ακούω έναν άνδρα να λέει το γνωστό παραμύθι, ίσα ίσα για να ξαλαφρώσει, σηκώνω ξανά το παραπέτασμα και σκέφτομαι "μια από τα ίδια...". Άλλωστε, στις προσωπικές μας σχέσεις δεν μετράει η ποσότητα και το μπάτε σκύλοι αλέστε, αλλά η ποιότητα και αυτό έχει το τίμημά του τελικά, όποιο και αν είναι αυτό. Ο έρωτας είναι τέχνη, είναι ζωή, είναι ανεπανάληπτο συναίσθημα και αίσθηση και εμείς αρκούμαστε μοναχά στα "προσεχώς".

Προς το παρόν, πάω να κατασκοπεύσω τον γκόμενο της μιας και να ανοίξω άσυλο για τους πρώην της άλλης φίλης μου, μιας και τώρα που το καλοσκέφτομαι, το καλό μου θέλουν τα κορίτσια, εγώ γιατί αρπάζομαι, μου λέτε? Α, να χαθώ για θηλυκό...


Δόμνα Κουντούρη - Left outside alone

Marialena, 30/1/2008

Ζωή Κλεμμένη

Ελευθερία Αρβανιτάκη - Ζωή Κλεμμένη

Στίχοι: Σταμάτης Σπανουδάκης
Μουσική: Σταμάτης Σπανουδάκης
Πρώτη εκτέλεση: Κατερίνα Σιάπαντα
Άλλες ερμηνείες: Ελευθερία Αρβανιτάκη

Ίσως εκείνο που ζητάς
εγώ να μην το έχω
κι απ' ό,τι ονειρεύτηκες
εγώ πολύ ν' απέχω.

Ίσως να μη σου φτάνω εγώ
γιατί πολλά ζητούσες
μα θα 'ταν όλα αλλιώτικα
αν λίγο μ' αγαπούσες.

Μη μ' αποφεύγεις μάτια μου
μη με κοιτάς σαν ξένη
ζωή που δε μοιράζεται
είναι ζωή κλεμμένη.

Ίσως να σε κρατάει εδώ
μονάχα η συνήθεια
μα όσα κι αν μου 'πες ψέμματα
σ' αγάπησα στ' αλήθεια.

σ.σ. Ζωή που δεν μοιράζεται... είναι ζωή κλεμμένη!

Μαριαλένα, 17/1/2009

A Change Is Gonna Come - Seal

Seal - A Change Is Gonna Come, "Soul", 2008

A Change Is Gonna Come by Sam Cooke

I was born by the river in a little tent
Oh and just like the river I've been running ever since
It's been a long, a long time coming
But I know a change gonna come, oh yes it will

It's been too hard living but I'm afraid to die
Cause I don't know what's up there beyond the sky
It's been a long, a long time coming
But I know a change gonna come, oh yes it will

I go to the movie and I go downtown
somebody keep telling me don't hang around
It's been a long, a long time coming
But I know a change gonna come, oh yes it will

Then I go to my brother
And I say brother help me please
But he winds up knockin' me
Back down on my knees

Ohhhhhhhhh.....

There been times that I thought I couldn't last for long
But now I think I'm able to carry on
It's been a long, a long time coming
But I know a change gonna come, oh yes it will

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σε λίγα εικοσιτετράωρα το 2008 θα είναι πια παρελθόν, μια νέα χρόνια έρχεται να πάρει τη θέση του στις καρδιές και στη ζωή μας. 2009, νέες προοπτικές ανοίγονται με την έλευση του ημερολογιακού νέου έτους. Ο χρόνος είναι εφεύρεση ανθρώπινη που δημιουργήθηκε για να μπορούμε να "μετράμε" και να υπολογίζουμε τις αλλαγές που συνέβαιναν μέσα σε μια ημέρα, μιαν εποχή, να χωροθετούμε τα διάφορα καιρικά και αστρολογικά φαινόμενα, ακόμα και να εξηγήσουμε πως ένα μωρό εξελίσσεται σε έναν ενήλικα και στη συνέχεια γέροντα που έφτανε να πεθάνει.

Η ζωή σηματοδοτεί αέναες αλλαγές από τη στιγμή που αντικρύζουμε το πρώτο φως μέχρι τότε που κλείνουμε τα μάτια μας κατευθυνόμενοι προς την άλλη μεριά της σήραγγας. Το θαύμα το ίδιο της ζωής στον πλανήτη βασίζεται πάνω στις ανεπάλληλες αλλαγές που διαμορφώνουν τον πλανήτη μας σε τόπο βιώσιμο για κάθε είδους ζωής.

Όμως οι αλλαγές στη σύγχρονη κοινωνία που ζούμε, έχουν αποκτήσει και μια διάσταση περισσότερο κοινωνική, θα μπορούσα να πω, ένα μέτρο σύγκρισης αναμεταξύ των μελών της κοινωνίας. Επίπλαστο μεν, αλλά είναι ένας παράγοντας που υφίσταται στις μεταξύ μας σχέσεις. Θα πω πως πολλές αλλαγές είναι φυσικές και αβίαστες, όπως άλλες είναι επιβολιμιαίες και απαιτούν κόπο και χρόνο για να πραγματοποιηθούν.

Για όλες αυτές τις αλλαγές λοιπόν, που νιώθουμε πως έχει έλθει η ώρα να γίνουν, για όσες τις μελετάμε μα δεν έχουμε βρει την δύναμη ακόμα να τις πραγματοποιήσουμε, για όσες έρχονται παρά τη θέλησή μας και όσες αποδεικνύονται διαφορετικές από ότι εμείς πιστεύαμε, έρχεται η νέα χρονιά να μας επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει τις προσδοκίες μας και τους ισχυρισμούς μας.

Ας καλοσωρίσουμε το 2009 με αγάπη στη καρδιά μας και ας αφήσουμε όσα συνέβησαν το 2008 να τα πάρει το ποτάμι της Λήθης και να πάει εκεί που ανήκουν, στο παρελθόν. Ας πάρουμε μια βαθιά ανάσα και ας ανοίξουμε τα χέρια μας προς ό,τι έχει να μας φέρει καλό ή καλό, ευνοϊκό ή δυσμενές, η νέα χρονιά... A Change Is Gonna Come και το έχουμε τόσο πολύ ανάγκη....

Marialena, 28/12/2008

Το Πνεύμα των Χριστουγέννων

Χριστούγεννα 2008 και αναπόφευκτα στην ατμόσφαιρα κυριαρχεί η διαφορετικότητα των ημερών. Είναι άραγε τα φωτινά λαμπιόνια που αναβοσβήνουν και δημιουργούν μιαν μαγική αίσθηση στο χώρο, τα παραδοσιακά γλυκά που γλυκαίνουν τον ουρανίσκο μας, η ανταλλαγή δώρων με τους σημαντικούς για εμάς ανθρώπους, οι ευχές που δίδονται για το καλό του χρόνου, τα κάλαντα που ακούγονται ακόμα από τα στόματα των μικρών παιδιών, τα υπέροχα χριστουγεννιάτικα τραγούδια...



Όσα χρόνια και αν έχουν περάσει, η Γέννηση του Θεανθρώπου σηματοδοτεί κάθε φορά ένα καινούργιο ξεκίνημα, τη γέννηση της Ελπίδας ανάμεσα στους θνητούς. Ας αφήσουμε κατά μέρος το καταναλωτικό μας προκάλυμμα για να καλύψουμε όχι μόνον τις ανάγκες αλλά και τις ανασφάλειές μας, ας αφήσουμε την υπερκατανάλωση ποτών και φαγητών μαζί με τα ξενύχτια τις μέρες αυτές. Τι μένει πίσω από όλα αυτά? Μένει το γεγονός ότι 2009 χρόνια πριν ήλθε στη Γη ένας Πεφωτισμένος Άνθρωπος, ο Ιησούς από τη Γαλιλαία, ο Εμμανουήλ, που έμελλε να αλλάξει με τη ζωή του τον ρου της Ιστορίας. Μεγαλωμένος μέσα στον Ιουδαϊσμό, στα 12 του έφυγε από τη γεννέθλια γη και την οικογένειά του και εντρύφησε στις αποκρυφιστικές θρησκείες και τις πανανθρώπινες αλήθειες όλων των θρησκευτικών δογμάτων. Επέστρεψε στα 33 του, ώριμος άνδρας πια, να διδάξει τη διδαχή της αγάπης, της ανοχής, της πίστης στο Θεό, με έναν χιτώνα.

Και το σημαντικότερο, θυσιάστηκε σε μια πράξη υπέρτατης ταπείνωσης και αυτοθυσίας, για να δώσει τις βάσεις για τη διδασκαλία του, μέσα από ένα προμελετημένο έγκλημα που του αφαίρεσε τη ζωή μαρτυρικά πάνω στο Σταυρό. Αυτός λοιπόν ο Υιός του Θεού, ήλθε και έθεσε στον άνθρωπο το ερώτημα της συνείδησης, της ανθρώπινης διάστασής του, της πίστης σε έναν Θεό Καθολικό, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε μιαν εποχή που ο κόσμος χωρίζονταν σε πληβείους και άρχοντες, Ρωμαίους και υπόδουλους.

Έχει αλλάξει τίποτε ως τις μέρες μας από την εποχή του Χριστού? Κατά βάσην όχι. Ακόμα υφίστανται οι διαφορές στις κοινωνικές τάξεις στις κοινωνίες του σήμερα και παρόλο που έχουν ασπαστεί εκατομμύρια πιστών τον Χριστιανισμό, κάθε άλλο παρά ακολουθούν τα κηρύγματα του Κυρίου. Τα ένστικτα κυριαρχούν όπως και η ύλη, βυθίζοντας τον σύγχρονο άνθρωπο στην λήθη του καταναλωτισμού και της απληστείας.

Άραγε τα έχουμε ανάγκη τα Χριστούγεννα, έχουμε ανάγκη αυτό το δωδεκαήμερο που κάθε χρόνο έρχεται και παρέρχεται αφήνοντάς μας με συναισθήματα χαρμολύπης? Ναι, τα έχουμε ανάγκη γιατί η Ελπίδα δεν πεθαίνει όσο και αν εμείς με τις πράξεις και τις ιδεοληψίες μας τείνουμε να βουλιάζουμε ολοένα και περισσότερο στον μηδενισμό και την έλλειψη οραμάτων.


photos by Marialena, 2008

Για εκείνο το παιδί που γεννήθηκε πριν από δυο χιλιάδες χρόνια, για τα δικά μας παιδιά που ακολουθούν τα βήματά μας η γιορτή των Χριστουγέννων δεν είναι ένα καταναλωτικό πανυγηράκι που θα ξοδέψουμε τον 13ο μισθό μας ή το χαρτζηλίκι μας. Είναι η φλόγα στο άναμμα ενός κεριού που συμβολίζει την ψυχή μας την ίδια. Αν αφαιρέσουμε όλα αυτά τα επίπλαστα που κάνουμε, για να κοροϊδέψουμε το σαρκίο μας, ότι τα Χριστούγεννα είναι κάτι το διαφορετικό, θα μείνει η ουσία πως κάθε γέννηση σημαίνει μιαν καινούργια αρχή, κυριολεκτικά και μεταφορικά και αυτήν την φλόγα έχουμε την υποχρέωση προς τον εαυτό μας να την διαφυλάττουμε ως κόρη οφθαλμού, για να αποκτά αυτή η γιορτή των Χριστουγέννων νόημα στα μάτια που θέλουν να δουν πίσω από τα λαμπερά στολίδια και τα εφήμερα που τέρπουν μονάχα τα ακόρεστα κορμιά μας.


Celtic Woman - Have yourself a Merry Little Christmas

Χρόνια Πολλά, Καλά Χριστούγεννα!

Marialena, 24/12/2008

Imagine - John Lennon

Imagine - John Lennon

John Lennon » Imagine Lyrics

It's easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today...

Imagine there's no countries
It isn't hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace...

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world...

You may say I'm a dreamer
But I'm not the only one
I hope someday you'll join us
And the world will live as one

This song is dedicated to a world that someday won't be imaginary anymore, but true for all mankind...

Marialena, 18/12/2008

One Suitcase...

Fey - One Suitcase (Annis Version)

Annis - One Suitcase

I wanna hold you when you sleep
just to hear you when you're dreaming
and then I wisper all the things
I'm thinking of

I wanna freeze your kiss in mine
let me melt the ice between us
cause my crying time still the moment
I know I have to let you go

[Chorus]

One suitcase and the door
with the shoes on the floor
I've been here before
will there be a morning after
should I stay or should I go

One suitcase and the phone
that won't ring anymore
still something I should know
there will be a morning after
should I stay or should I go

A morning after...

Where are the words that could explain
all the sentimental feeling
and the heart I had
I tried to sail away every trip

I wanna hold your hands in mine
gotta break with chains that blind us
if I am heading to the place where
you know that I don't belong

[Chorus]

The morning after, the morning after...

It's so hard when you're in frame
silence just keeps you turning
I won't let myself feel
any afterburn

Cause I've tried to turn around
let's mistify a feeling
that I love to cry, everytime
I don't know what to say

[Chorus]

Lyrics taken down by Marialena, December, 2008
==============================================

Μια βαλίτσα μοιάζει να είναι η ζωή μας, άλλωτε γεμάτη από όνειρα και επιθυμίες και άλλωτε να βαραίνει αβάσταχτα από τις έννοιες και τα βάσανά μας...

Μια βαλίτσα είναι και η αγάπη, όταν την γεμίζεις με υποσχέσεις και προσδοκίες και την αποθέτεις στην καρδιά του άλλου ανθρώπου. Μια βαλίτσα που στην κατακρύμνηση των ισορροπιών, γεμίζει βιαστικά από τα ρούχα και τα απομεινάρια της ψυχής μας και μας συνοδεύει ξανά πίσω από εκεί που ξεκινήσαμε.

Το λατρεύω αυτό το τραγούδι, τόσο για τους στίχους, όσο και για την ερμηνεία της Annis, Σουηδής τραγουδίστριας που το ερμηνεύει τόσο εκφραστικά. "There will be a morning after, should I stay or should I go...?" αναρωτιέται καθώς βλέπει το αντικείμενο του πόθου της να κοιμάται και εκείνη θέλει να του ψιθυρίσει αυτά που ονειρεύεται. Θα υπάρξει το επόμενο πρωϊνό, να καθήσω ή να φύγω? αναρωτιέται καθώς αντιλαμβάνεται πως σαν μια βαλίτσα, δεν έχει χώρο στη ζωή του όταν αντιλαμβάνεται πως δεν ανήκει εκεί, ενώ μέμφει τον εαυτό της μέσα στην εκκωφαντική ησυχία της σιωπής του.

"One suitcase and the phone won't ring anymore, is there something I should know?" Αυτό το τηλέφωνο που έπαψε να χτυπά το έζησα και το τι επακολουθεί, είναι πάντοτε δυσάρεστο, όπως και λέει και στο τραγούδι. Τι μας κάνει σχεδόν αυτοκαταστροφικά, να ερωτευόμαστε τους λάθος ανθρώπους? Τι μας έλκυει προς το ανεκπλήρωτο? Γιατί οι επιλογές μας οδηγούν στη δυστυχία συνειδητά? Δεν υπάρχει τυχαιότητα στις επιλογές των ανθρώπων που μας περιστοιχίζουν. Μπορεί να δείχνει έτσι κατ' αρχήν, αλλά σε λίγο αποδεικνύεται πως και πάλι επιλέξαμε εκείνους που εν τέλει δεν είναι οι κατάλληλοι που θα μας κάνουν ευτυχισμένους. Δεν είναι εγωϊστικό, κάνε με ευτυχισμένο, λες και είναι δήλωση μετανοίας, όχι, κάνε με ευτυχισμένο, γιατί μπορώ εγώ να κάνω τον εαυτό μου ευτυχισμένο και να δώσω από το περίσσευμα της ψυχής μου και στους γύρω, όχι είμαι στα μαύρα μου τα χάλια, έλα εσύ και σώσε με και πάρε την ευθύνη του εαυτού μου. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα...

Με αυτήν τη βαλίτσα πορευόμαστε, βάζουμε και βγάζουμε από μέσα χρήσιμα και άχρηστα παραφερνάλια, καθώς τη μεταφέρουμε άλλωτε στο χέρι και άλλωτε στη πλάτη, αφήνοντάς τη στο πάτωμα, ή στο πατάρι για λίγο καιρό μέχρι να την ξαναχρειαστούμε. Είναι η βαλίτσα που μέσα της μεταφέρει αυτές τις λεπτές πτυχές του εαυτού μας που ξεδιπλώνονται ή αναδιπλώνονται ή ακόμα και σχίζονται, ανάλογα με τους ανέμους που εκτιθέμεθα.

Ευτυχισμένος είναι αυτός που θα μπορέσει κάποτε, να την αφήσει σε μια γωνιά, να την κλειδώσει και να της πει "δεν σε χρειάζομαι πια, σε ευχαριστώ που πορεύθηκες μαζί μου" και να ζήσει πλέον χωρίς βάρη και βαλίτσες που κουβαλούν προεκτάσεις δικές μας, χωρίς να τις αφήνουμε από το χέρι.

Μαριαλένα, 3/12/2008

A Thanksgiving wish!

I never thought that today I would come across such a surprise in my life. I was too blind to see beyond my very own eyes, when I opened my mailbox earlier in the morning. There it was an e-mail from Him, the one and only person who tattoed me with his love ever since we've been apart for so long now.

I was listening to Alanis' Morissette song "Forgive Me Love" (aka Your House), a couple of days ago and I thought of him very intensively, as if I was the one to crawl into his bedroom and smell the clothes he is wearing. My mind transcended to a virtual space where this was possible even for as long as this song lasted. And now, here he was wishing me a Happy Thanksgiving, while asking me what was the trouble with me lately, as he sensed it from afar! I couldn't and I wouldn't lie to him, much to my surprise. I just let him know about the challenging times I've been into for the past three months or so and I asked him of his whereabouts recently. If he was happy with his life, if he was in love with somebody new, if he's been OK or not.

I'd love to have a cup of tea with him if he was near, to talk about the old times and the new advancements in our lives. I'd face him with gladness, no hard feelings whatsoever, the past is left to memories by now. I'd love to see him again and feel good about it, to cherish the person I would talk to and communicate as we did before. I have the hinch that he's away by now, he has started a new life back in his homeland. I hope he does, life is all about seizing the opportunities that arise in the spark of the moment. No holding back, no stepping aside if not necessary, just carpe diem and the rest will follow.

I remember the things he used to tell me back in 2004 and they still remain intact in the back of my head. You deserve to be happy and I will be glad to provide that for you, he said, while I was not in a state to realize what he meant at that time. Yes damn it, I surely deserve to be happy, as much as anybody else who longs for it, in the face of the earth. I can see that now more than ever. I am tired of feeling like shit when love turns the other way around in my life. Appauled by egotism and flairboyance in the attitude of people I often meet. Where's the true meaning of love, can anybody tell me?

I wasn't able to feel comfortable with his life stance and way of facing things when we were together. I was afraid that his laid back attitude and disclosure would tear us apart. I didn't make the effort to x-ray his reactions and thoughts, all that he said and done was put under my perspective at all times. Big mistake! I didn't eventually love him the way I should, I only loved him with my own dreaded yet insecure notion of love. I didn't realize that then, only now that I've grown older and I can see things from a perspective, I understand much of my wrongdoings.

He obviously caught my mind's signals when I listened to this song that reminded me of him. He showed up in a flash, sending a message of thoughtfulness. I replied not because I had to, but for I wanted to say some things to him in respect to what we had then. I wish to God that he is happy with the life he's leading nowadays. That he has faced the troubles of the past that his family caused him and has made the changes needed to move on. I certainly hope that he has evolved further as a person and that he's been thinking of me without any hard feelings anymore. Afterall, he has always been a spiritual guide and a figure of inspiration to me, that's why I fell in love with him in the first place.

My sweet, my forest fairy, I wish you well. Your message today was one of the most distinctive gifts I would receive for Thanksgiving this year. May the Power be with you at all times, because you know I love you even though you haven't heard it come out of my mouth, but my heart speaks of your name in such a manner, that's hard to deny it.

This one is for You: Alanis Morissette - Your House



I pray to God that you are well, Love of my life...

Marialena, 28/11/2008

Update: On the other hand, I am having second thoughts on whether you deserve to be put in such a high level of esteem on my behalf. You propably do not, since you are just a human being with flaws and weaknesses, like everybody else. You had me and you lost me in a spin when you became mean and messy with me and set up a conspirancy using one of my friends then. I deserve to be happy with someone who believes so and makes it real for me and you my dear, chose the attitude of being vicious, acting like a a self destructive maniac. It's high time I moved on with my life again, you don't deserve my sympathy any longer. The game is over and I'm drawing the cards again to give myself a rest and focus on what I deserve more: love with someone who is ready and able to give love to me and receive love by me. If only you stood like a Man, when the times were calling you to do so, this person could be you once upon a time, but you didn't... 30/11/2008

Μαντώ - Δεν είσαι εκεί

Μαντώ - Δεν είσαι εκεί

Δεν είσαι εκεί

Στίχοι: Πήγασος
Μουσική: Πήγασος
Πρώτη εκτέλεση: Μαντώ

Πάψε πια
Να μου λες "να περνάμε καλά"
Τι σημαίνει "περνάμε καλά"
Να τα βλέπεις όλα επιδερμικά

Σε χαλάει
Που σου λεω πως δεν είμαι καλά
Σε ρωτάω, πως να 'μαι καλά
Αφου νιώθω τόσο μόνη
Τόση μόνη. Τόσο μόνη

Όταν πονάω δεν είσαι εκεί
Σ' όλα τα δύσκολα που ψάχνει
Κάπου η καρδιά να στηριχτεί
Εσύ αλλάζεις διαδρομή
Όταν πονάω δεν είσαι εκεί
Μόνο στα εύκολα κοντά μου
Να 'σαι δε φτάνει. Δε φτάνει

Η ζωή
Δεν είναι εικόνα ούτε και καρτ-ποστάλ
Να κρατάς όποιον χαμογελά
Κι όποιος όχι
Δεν υπήρξε πουθενά

Δεν ακούς
Την αλήθεια. Η αλήθεια πονά
Θέλεις να σου χαιδεύω τα αυτιά
Η ανοχή μου τελειώνει
Τέλειωνει. Τέλειωνει.

Μαντώ... γιατί έτσι μας αρέσει! Σ' ένα τραγούδι ροκ που αφορά σε όλους μας τελικά. Και ειδικά αυτό το "να περνάμε καλά" ήλθε και έδεσε. Αφιερωμένο σε όσους από εμάς είναι εκεί, όπου και αν βρίσκονται, είναι παρόντες σε όλες τις φάσεις του φεγγαριού, από την πανσέληνο ώς την έκλειψη. Καλή ακρόαση!

Μαριαλένα, 31/10/2008

Soulmate - Natasha Bedingfield

Natasha Bedingfield - Soulmate

Natasha Bedingfield Soulmate Lyrics
Songwriters: Hauge, Mads; Bedingfield, Natasha; Tench, David;

Ασύμβατοι, δεν έχει καμμιά σημασία
επειδή κάποιος θα βρεθεί να ακούσει τη κραυγή μου
μίλησε αν είσαι συ, γιατί δεν είναι εύκολο να βρεθείς

Είναι πιθανόν ο κύριος Αξιαγάπητος να είναι ήδη στη ζωή μου?
ακριβώς μπροστά μου ή μήπως είσαι μεταμφιεσμένος

Ποιός δεν λαχταρά να έχει κάποιον στην αγκαλιά του
κάποιον που να ξέρει πως να σε αγαπήσει χωρίς να του το πεις
ας μου πει κάποιος γιατί είμαι μόνη μου
αν υπάρχει μια αδελφή ψυχή για τον καθένα μας

Εδώ είμαστε ξανά, οι κύκλοι ποτέ δεν σταματούν
πως θα βρω το άλλο μου μισό?
υπάρχει αρκετό για όλους
μα γιατί εγώ ακόμα περιμένω στην σειρά?

Ποιός δεν λαχταρά να έχει κάποιον στην αγκαλιά του
κάποιον που να ξέρει πως να σε αγαπήσει χωρίς να του το πεις
ας μου πει κάποιος γιατί είμαι μόνη μου
αν υπάρχει μια αδελφή ψυχή για τον καθένα μας
αν υπάρχει μια αδελφή ψυχή για τον καθένα μας

Οι περισσότερες σχέσεις μοιάζουν τόσο περαστικές
είναι όλες τους καλές, μα όχι αυτή η παντοτινή

Ποιός δεν λαχταρά να έχει κάποιον στην αγκαλιά του
κάποιον που να ξέρει πως να σε αγαπήσει χωρίς να του το πεις
ας μου πει κάποιος γιατί είμαι μόνη μου
αν υπάρχει μια αδελφή ψυχή για τον καθένα μας

Ποιός δεν λαχταρά να έχει κάποιον στην αγκαλιά του
κάποιον που να ξέρει πως να σε αγαπήσει χωρίς να του το πεις
ας μου πει κάποιος γιατί είμαι μόνη μου
αν υπάρχει μια αδελφή ψυχή για τον καθένα μας
αν υπάρχει μια αδελφή ψυχή για τον καθένα μας

Μετάφραση: Μαριαλένα, 2008

σ.σ. Είναι κάποια πράγματα που έρχεται η στιγμή που μιλάνε στη καρδιά σου. Ένας ήχος κλήσης στο κινητό μου φυλαγμένος από πέρσυ, είχε το κουπλέ αυτού του τραγουδιού σαν θέμα:
"Who doesn't long for someone to hold
who knows how to love you without being told
somebody tell me why I'm on my own
if there's a soulmate for everyone"

Μόλις τον ξανάκουσα, πρόσεξα τους στίχους και ήταν λες και μιλούσαν για μένα αυτήν την εποχή! Το υπέροχο αυτό τραγούδι είναι της Βρετανίδας τραγουδίστριας Natasha Bedingfield από το άλμπουμ της NB του 2007. Αυτοί όμως οι στίχοι είναι τόσο προσωπικοί που θα μπορούσε κάθε άνθρωπος που ψάχνει το άλλο του μισό να σχετιστεί μαζί τους.
Το τραγούδι είναι μια πανέμορφη μπαλάντα, τραγουδισμένη από μια όμορφη γυναικεία φωνή. Δεν ζητάς πολλά, κάποιον που να ξέρεις πως να σε αγαπήσει χωρίς να του το πείς, αν υπάρχει αυτή η αδελφή ψυχή για τον καθένα μας!

Αφιερωμένο σε όσους και όσες αναζητούν να βρουν το Soulmate τους ή αλλιώς την Αδελφή Ψυχή τους... Γιατί στον κόσμο αυτόν τον Μικρό τον Μέγα, κάπου υπάρχει!

Με αυτήν την ευχή ας ξεκινήσει αυτή η εβδομάδα και όπου μας βγάλει, με την κρυφή επιθυμία στη καρδιά και πυξίδα τα όνειρά μας!

Μαριαλένα, 20/10/2008

Try a little tenderness...

There are numerous times when I wonder what the hell goes on in my life in regards to my personals. Like a grasshopper I jump into any given opportunity to find what I am looking for, only to often find myself being let down by my expectations. I have had enough of it though. Been drawn by politeness and calmness in one's character, I realize that things are not what they seem when it comes to courtship. The majority of men want to lead you down to a sexual encounter, in order to fulfill their fantasies and/or find a way to express their sexual instincts with the company of a woman, if they happen to be heterosexuals.

What about the sentiments? When a man feels for you, he shows it one fine day. Even a macho guy knows how to break his girlfriend's heart with a notion or a statement. If he just wants to have fun, as they call it, a plain "have fun" whatever that means in their heads, he just acts as a programmed male who wants to get laid and that's it. Finitto!

I, as a woman, cannot act like that. It's not in my nature to think as such. I need my brain to be stimulated by the way a man comes on to me. If he's part of the above mentioned category of "get laid and leave", then it's no good, it's a turn off from the start.

I admire men who know how to play the waiting game and don't rush into suggesting you sex from the very beginning. Yes, sex is a natural process and making love is a social pattern to come closer to an erotic partner and enjoy the physical contact, but what lies in between of those two?

Men tend to like women for their physical features, such as breasts, buttocs, hair, lips etc, making a direct insinuation to sexual contact. I often listen to R n B songs stating how much the guy loves the ass of a lady, or her other body features, making no referral to who she really is, her character. As long as he likes a certain part of you, it's enough to come on to you?

Women on the contrary, not only like a man for his appearance but they find personality traits to cling in to him and like him, often putting second the fact he's not Mr. Perfect in terms of his looks. A combination that can carry both is more than welcomed, but we are not looking for Mr. Damn Sexy down the road from the first time we lay eyes on him. It's his charm and way of approaching that makes us feel enchanted.

We need to be a part of the fairy tale, the one that Cinderella finds her Prince Charming out of the blue, one way or the other. We like to be treated as someone special in his life. We enjoy seeing him act as a gentleman and find little excuses to hit it on to us, while knowing his goal is to guide us into his love nest (or ours...) for having the sex he has on his mind.

Recently I couldn't keep myself from asking the "now what?" question to my erotic partner, only to find him turn down any possibility of our contact becoming a relationship. "I just want us to have a good time when we see each other" he replied and I felt devastated by his statement. He was telling the truth from his point of view, no wonder, but as a person who acts sentimentally, I was let down by him by the time he told me so. I need to have something to believe in when it comes to relationships, I cannot act like a horny human being, who all she wants is to make out and being fucked by her suitor or lover. Sorry, it's no go!

There's so much pleasure and excitement to the act of love making between two partners who are attracted to each other. You feel like exploring a terra incognita, an unknown territory that is, which is by nature a factor to feel turned on by the whole thing. The way you make your partner become aroused and eventually cum into a blast of bodily fluids and psychological ecstasy, is a precious gift to be cherished by both. The way a male knows how to bring down the inhibitions of a female, the exchange of physical and mental stimuli, the abandonment of Ego for the sake of the Unity, is unparalleled!

I don't know shit about what happens in the minds of men of in their middle or late 30's these days. I guess they fantasize that there are too many willing cocumbines around to offer them the sexual excitement they're looking for, but in reality many of them are lonely people, leading an ordinary and at many times, dull life, which is deprived from a close steady relationship, which in other cases, would offer them the incentive to be committed. I am sorry to admit that there are people who are focusing on virtual sex on internet sites more, instead of exposing themselves into a real encounter within their social environment. It was never of my liking though.

Getting to know one person socially is one thing and flirting is another. In any case, a man who is not acting like a sexually deprived person is so much desirable than the other way around. Men who don't have sex regularly, go crazy over it when they live without it. But before that, there are so many things to consider on a woman's point of view and guess what the consideration is paying off when you loose a bit of your egoistic drives and start thiknking as a human being with a brain in his head and not in his penis. Even the male organ needs to be second best in order to conquer the castle of desire and unrevealed hedonism.

As far as I am concerned, all I am asking in a man, is a VERY BIG HUG to find a safe haven within and a LITTLE TENDERNESS to begin with... and the rest is yet to come!


Michael Buble - Try a little tenderness

Marialena, 4/10//2008

Hopeless Love

Άνοιξε τα Φτερά της
και πέταξε στα ανοικτά του Πελάγου.
"Φεύγω" του έγνεψε με μια ματιά
-του Ουρανού καθρέπτισμα-
"μα η Ψυχή μου ανασαίνει
μέσα από το βλέμμα σου".

Για σένα...


Dido "White Flag" (with lyrics)

Marialena, 28/9/2008

Ανόητες Αγάπες

Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας "Μη γυρίσεις"

Στίχοι: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας & Βέτα Μπετίνη
Μουσική: Τάκης Μπουρμάς
Πρώτη εκτέλεση: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας

Για θυμήσου καλά
Μήπως έχεις χαθεί μέσα σε δρόμους που καίνε
Βάλε εσύ μια φωνή
Και αν δεν είμαι εκεί Χάρη να μη με λένε

Δεν είναι η ανάγκη
Δεν είναι η μοναξιά που εκεί θα με φέρει
Έχω αντέξει πολλά
Δε με ξέρεις καλά κανείς δε με ξέρει

Μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις
Για ένα βράδυ μη με χαραμίσεις
Μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις
Για ένα βράδυ μη με χαραμίσεις

Μπαίνω μες στη σκιά
Με τυφλώνει το φως, μ' αρρωσταίνουν οι λέξεις
Έχω βαρεθεί
Δε θέλω να εξηγώ πρέπει εσύ να διαλέξεις

Όμως στο λέω ξανά
Μήπως έχεις χαθεί μέσα σε δρόμους που καίνε
Βάλε εσύ μια φωνή
Και αν δεν είμαι εκεί Χάρη να μη με λένε

Μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις
Για ένα βράδυ μη με χαραμίσεις
Μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις
Για ένα βράδυ μη με χαραμίσεις


Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας - Πυξ Λαξ "Ανόητες Αγάπες"

Στίχοι: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Μουσική: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Πρώτη εκτέλεση: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας & Πυξ Λαξ ( Ντουέτο )
Άλλες ερμηνείες: Γιώργος Νταλάρας & Πυξ Λαξ ( Ντουέτο )

Τα φέραμε από δω τα φέραμε από κει
άντε ξανά τα ίδια τα ίδια απ' την αρχή
τα φέραμε από δω τα φέραμε από κει
εγώ ξανά στο τίποτα στο γενικά εσύ στο γενικά

Νύχτες δίχως όνομα νύχτες χωρίς σκοπό
χαμένοι από χέρι χαμένοι και οι δυο
ανόητες αγάπες ανόητα φιλιά
λόγια λόγια λόγια λόγια ψεύτικα

Τώρα τι να σου πω τι να μου πεις κι εμένα
έτσι όπως παίξαμε κι οι δυο με ζάρια πειραγμένα
τα φέραμε από δω τα φέραμε από κει
εγώ ξανά στο τίποτα στο γενικά εσύ στο γενικά

Νύχτες δίχως όνομα νύχτες χωρίς σκοπό
χαμένοι από χέρι χαμένοι και οι δυο
ανόητες αγάπες ανόητα φιλιά
λόγια λόγια λόγια λόγια ψεύτικα


Πυξ Λαξ "Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο"

Στίχοι: Μάρω Βαμβουνάκη
Μουσική: Φίλιππος Πλιάτσικας
Πρώτη εκτέλεση: Πυξ Λαξ

Άγονη πλήξη μιας ζωής, δίχως έρωτα
της ερημιάς μου τέρας, της πόλης μου θηρίο μη με φοβάσαι
αλλοπαρμένη έκφραση οι τοίχοι σου θυμίζουν τον πρώτο σου έρωτα
οι πιο πολλοι αδιάφορα κενοί, σε λυγίζουν όπου και να 'σαι
στα σκοτεινά δρομάκια οι σκιές γλιστράνε επικίνδυνα

Στα ηλεκτρισμένα ξενυχτάδικα οι γυναίκες μισοκρύβονται πίσω απ' τη λήθη
Στα κολασμένα παζάρια της λεωφόρου οι αστυνόμοι
οι πλούσιοι επαρχιώτες μηχανόβιοι
μάσκες ακάλυπτες μικρές στο γύρο του θανάτου
που τρεμοπαίζουν τον άγγελο ή τον δαίμονα
στις άκρες των δακτύλων τους, ξημέρωμα Σαββάτου

Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς
στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω
δεν άντεξαν μαζί και χάθηκαν μακριά
κρύφτηκαν στις σπηλιές χαμένων παραδείσων

Ό,τι αξίζει πονάει, κι είναι δύσκολο
για να μην υποφέρεις φύγε μακριά μου, κρύψου από μένα
δεν ξέρω αν φεύγεις, τώρα, για το λίγο μου
ή αν αυτό που νιώθω ήταν πολύ
πολύ για σένα, πολύ για σένα

Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς
στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω
δεν άντεξαν μαζί και χάθηκαν μακριά
κρύφτηκαν στις σπηλιές χαμένων παραδείσων

Ό,τι αξίζει πονάει, κι είναι δύσκολο...

========================================

Απόψε μωρό μου θα σου μιλήσω μέσα από τις μουσικές και τους στίχους αυτών των αγαπημένων μου τραγουδιών. Διάβασε αυτούς τους στίχους, λέξη προς λέξη και θα μοιάζει η αφήγησή μου σχεδόν προσωπική.

Ομολογώ πως είχες δίκιο, τα θέλω όλα ή τίποτα, θέλω να ρουφήξω τη ζωή ως το μεδούλι, θέλω πριν πεθάνω να έχω ζήσει, τα θέλω όλα αυτά που βρίσκονται μέσα στο τίποτα μόνη ή με έναν συνοδοιπόρο το ίδιο ονειροπόλο και παράτολμο όπως κι εγώ...

Προτιμώ μια όμορφη φιλία από ένα αποτυχημένο φλερτ, αλλά μια φιλία χωρίς πόνο και αλληλοματαιώσεις, μια σχέση ελευθερίας και ισότητας, σεβασμού και αλληλοκατανόησης. Χωρίς την αίσθηση πως το αύριο είναι μια καινούργια μέρα, ή όλα στη ζωή μας είναι τετελεσμένα, ακόμα και η τρυφερότητα, η επαφή, ο συναισθηματικός μας κόσμος?

Γιατί στα λέω αυτά απόψε μέσα από αυτά τα τραγούδια, μαχαίρια στη καρδιά του κάθε υποψιασμένου υπνοβάτη, γιατί διάολε ένιωσα κάτι για σένα που με κινητοποίησε να αφήσω τη μετριοπάθεια κατά μέρος και να σε ιχνηλατίσω με όσο πάθος διέθετα μέσα από τις αισθήσεις μου. Και πότε πρόλαβες, θα μου πεις. Άν έχεις ακουστά ή γνωρίζεις τη διαισθητική σκέψη θα καταλάβεις τι εννοώ.

Είμαι άνθρωπος που δεν μπαίνω εύκολα σε καλούπια που πλάθουν οι άλλοι για μένα, στο είπα άλλωστε, αρρωσταίνω και μόνο στην ιδέα. Και εσύ καλέ μου θέλησες να είμαι κάπως αλλιώς, λίγο διαφορετική για να χωράω στα δικά σου εκμαγεία της ασφάλειάς σου. Όχι αυτό δεν γίνεται, δεν μπορώ να χωρέσω το "πολύ" της ψυχής μου στο ζητούμενο του "λίγο" σου, αυτό το "πολύ" υπάρχει για να έχω περιθώριο να μοιράζομαι με τους ανθρώπους γύρω μου τα καλά μου στοιχεία και δεν θέλω να ξεμείνω από ανθρωπιά και αγάπη για τον συνάνθρωπό μου και ας ελοχεύουν τέρατα και δράκοι στο δρόμο που βαδίζω, όσο αντέχω τα παλεύω τα όρνια που καραδωκούν να αρπάξουν τη ψυχή μου και δεν θα σε αφήσω να μεταμορφωθείς σε ένα από αυτά. Συμβιβάζομαι όμως πρόσκαιρα και προχωρώ, μέχρι να ανοίξει ο δρόμος σε αυτά που επιθυμώ, με όποιον θέλει να ακολουθήσει και να συμπλεύσει. Αλλιώς δεν πειράζει, κανένας δεν χρειάζεται να πληγώνεται...

Ό,τι αξίζει πονάει, κι είναι δύσκολο...

Αλλά τα βράδυα που θα αντικρύζεις τα αστέρια στον ουρανό και θα προβάλλει η δική μου η μορφή στα μάτια σου, να μην ξεχνάς πως οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο και μη φοβάσαι, δεν κινδυνεύεις πια από το ανέλπιστο, ο εχθρός τράπηκε σε φυγή ή μήπως κρύβεται ακόμα μέσα σου? Ελπίζω πως όχι και για μια φορά στη ζωή μου θα ήθελα να αποδειχθούν λάθος οι κασσάνδρειες προβλέψεις μου...

Με αγάπη,
(ψιθυρίζοντας χαμηλόφωνα και αργά όπως σου αρέσει...)
Μαριαλένα 10/9/2008

Λαϊκή Ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης Live 2008

Με την Πανσέληνο και την Έκλειψη του Αυγούστου να στήνει το πιο ονειρικό σκηνικό για συναυλία, είχα την τύχη να παρακολουθήσω για πρώτη μου φορά τη Λαϊκή Ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης, να ερμηνεύει ζωντανά ένα απάνθισμα από τα έργα του Συνθέτη, από όλες τις περιόδους της καλλιτεχνικής του δημιουργίας.


Γρηγόρης Βαλτινός - Αστέρι του Βοριά


Γρηγόρης Βαλτινός - Και Δόξα τω Θεώ


Γεράσιμος Ανδρεάτος - Κλαίει η Μάνα μου στο Μνήμα


Γεράσιμος Ανδρεάτος - Τη Κοπελιά μου τη λεν Ελενιώ


Γεράσιμος Ανδρεάτος - Στη Δραπετσώνα

Με μια ομάδα ερμηνευτών που ξεχώριζαν καθώς τραγουδούσαν με πάθος τα τραγούδια του Μίκη και με τη κόρη του Μαργαρίτα να δίνει το παρόν, σχεδόν με συστολή ενώ ερμήνευε κάποια σημαντικά για εκείνη τραγούδια από τη περίοδο της Δικτατορίας, η συναυλία εξελισσόταν σε ένα πολιτιστικό γεγονός που με συνέπαιρνε στη σφαίρα της ελληνικής λαϊκής μουσικής, επηρρεασμένης από τα βυζαντινά ακούσματα, τους θούριους, τα ρεμπέτικα και τη ποίηση των μεγάλων ελλήνων και ξένων ποιητών που μελοποιήθηκαν μέσα στα άσματά του.


Ηρώ - Σώμα του καλοκαιριού (Ηλιος ο πρώτος-Ελύτης)


Ηρώ - Η απαγωγή


Βασίλης Λέκκας - Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ


Μαργαρίτα Μαγιοπούλα


Του μικρού βοριά (Προσανατολισμοί- Ελύτης)

Ο Μίκης Θεοδωράκης δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στην εκδήλωση που τον τιμούσε ως επίτιμο πολίτη του Δήμου Βόχας στη Κορινθία, μιας και το σπίτι του δίπλα στη θάλασσα αποτελεί ορόσημο για την τοπική κοινωνία του Βραχατίου. Όταν ήταν νεότερος έκανε παρέα με ντόπιους, με τους οποίους διατηρούσε φιλικές σχέσεις, απλούς ανθρώπους του μεροκάματου με τους οποίους ο Συνθέτης έβρισκε ενδιαφέρον να συναναστρέφεται. Ώμως, η μουσική του και ο ιδιαίτερος τρόπος σύνθεσής του, μας έκανε να νιώθουμε πως ήταν κάθε στιγμή παρών μαζί μας εκείνη τη βραδυά.


Γεράσιμος Ανδρεάτος - Βράχο Βράχο τον Καϋμό μου


Ηρώ - Χρυσοπράσσινο Φύλλο


Βασίλης Λέκκας - Βρέχει στη Φτωχογειτονιά


Βασίλης Λέκκας - Μαργαρίτα Μαργαρώ


Ορχηστρικό - Ζορμπάς (προσέξτε τα πυροτεχνήματα στο τέλος!)

Καλό μήνα, καλή εβδομάδα και καλό μας φθινόπωρο!

Μαριαλένα, 1/9/2008

Μαντώ live 2008

Πέμπτη 7 Αυγούστου 2008, Ίσθμια Κορινθίας


Μαντώ - Δως μου λόγο να σωθώ (opening act)


Μαντώ - Στάχτη

Ήξερα από καιρό πριν ότι η Μαντώ, θα εμφανίζοταν στα Ίσθμια της Κορινθίας και η χαρά μου ήταν μεγάλη, καθώς μετά την κυκλοφορία του νέου της άλμπουμ, ανυπομονούσα να μου δωθεί η ευκαιρία να την δω ζωντανά για πρώτη φορά στη ζωή μου! Η φωνή της μεταλλική, αρκετές φορές έπιανε ψηλές οκτάβες και βοούσαν τα μικρόφωνα, η ίδια άμεση και προσυνής προς τον κόσμο και τα μικρά παιδιά, τραγουδούσε και έλαμπε! Εγώ με την κάμερα στο χέρι, μαγνητοσκοπούσα και προσπαθούσα να μην κουνιέμαι στο ρυθμό της μουσικής, ενώ γεμάτη όρεξη έκανα ...σεκόντο (ας το πούμε έτσι), μιας και δεν άφηνα τραγούδι για τραγούδι να μην τραγουδήσω με ζέση, γι' αυτό και μπορεί να ακούσετε μια mezzo soprano Marlen, να "άδει" στο background! ;P


Μαντώ - Θέλει άνεμο η αγάπη (πολυλατρεμένο μου!)


Μαντώ - Στον έβδομο ουρανό


Μαντώ - Θα θέλα μονάχα

Δρόμο πήρα, δρόμο άφησα και έφτασα στη γέφυρα των Ισθμίων (η άλλη βυθιζόμενη γέφυρα εκτός από αυτή της Ποσειδωνίας στο Λουτράκι), όπου μέσα στο μαύρο σκοτάδι βρήκα το δρόμο για τη μαρίνα των Ισθμίων. Βρίσκοντας θέση μπροστά μπροστά στη συναυλία ροκ που διοργάνωσε ο Δήμος Λουτρακίου Περαχώρας, είπα τη γνώριμη ατάκα στον εαυτό μου: "που πας μωρή τρελλή?", αλλά ως συνήθως το περιπετειώδες πνεύμα μου παρενεύει και δεν πήρα απάντηση!


Μαντώ - Όταν πονάω


Μαντώ - How you remind me

Η Μαντώ ντυμένη στα μαύρα εμφανίστηκε μετά τους Νόμισμα και ξεκίνησε τη συναυλία με το "Δως μου λόγο να σωθώ" (σχετικό βίντεο). Ακολούθησε μια αναδρομή σε παλαιότερες επιτυχίες της, όπως και σε τραγούδια από τη καινούργια της δισκογραφική δουλειά, αλλά και το πιο ωραίο ήταν ότι τραγούδησε και διεθνείς ροκ μπαλάντες όπως το How you remind me των Nickelback και το My immortal των Evanescence και το Paradise City των Guns N' Roses.


Μαντώ - My immortal


Μαντώ - Στον Αιγόκερω (closing act)

Η βραδυά έκλεισε με τον Αιγόκερω ενώ λίγο μετά τα μεσάνυχτα ο δρόμος της επιστροφής με τις μελωδίες που άκουσα εκείνη τη βραδυά ακόμα στο μυαλό μου, ειδικά το "Θέλει άνεμο η αγάπη" που είχα χρόνια να το ακούσω και ενθουσιάστηκα με τον στίχο. Μια σκέψη πέρασε από το μυαλό μου καθώς έπρεπε να βρω τον δρόμο της επιστροφής μέσα από ένα χωριό δίχως πινακίδες για οδοσήμανση για την Εθνική Οδό, είπα ξανά από μέσα μου: "που πας μωρή τρέλλή?", αλλά σημασία έχει ότι το ευχαριστήθηκα!

Μαριαλένα, 22/08/2008

Νόμισμα Live 2008

Ίσθμια Κορίνθου, Πέμπτη 7 Αυγούστου


Νόμισμα - Rock You Like A Hurricane


Νόμισμα - Dust In The Wind


Νόμισμα - Χίλιες Σιωπές


Νόμισμα - Όνειρα

Ο Νίκος και η Λεϊδά, αποτελούν το νέο ελληνικό συγκρότημα με το όνομα "Νόμισμα". Τους είδα ζωντανά σε μια ροκ βραδυά που διοργάνωσε ο Δήμος Λουτρακίου Περαχώρας, στη γέφυρα των Ισθμίων στη Κόρινθο. Στο συγκρότημα ξεχωρίζει η λαμπερή παρουσία της βιολονίστριας Λεϊδά, που είναι βιρτουόζος του βιολιού με κλασσική παιδεία, αλλά και εκπληκτική παρουσία στη σκηνή στα μοντέρνα ακούσματα. Η ζωντάνια και η ενέργειά τους μας ξεσήκωσε όλους που εκείνη τη βραδυά τους βλέπαμε από κοντά στην απόμερη μαρίνα των Ισθμίων με θέα τη θάλασσα.

Τα βιντεάκια είναι από τη ζωντανή τους εμφάνιση στις 7 Αυγούστου. Απολαύστε τους!

Μαριαλένα, 14/8/2008

Μιχάλης Χατζηγιάννης live 2008

Όταν έμαθα ότι ο Μιχάλης Χατζηγιάννης θα εμφανιζόταν στο Κατράκειο Θέατρο στη Νίκαια στις 14 Ιουλίου, η πρώτη μου σκέψη ήταν πως ήθελα να πάω για να τον δω γιατί είχα περίπου δυο χρόνια που ήταν η τελευταία φορά που τον είχα δει ζωντανά. Πήρα το εισητήριό μου λίγες μέρες πριν και με διάθεση να διασκεδάσω, κατευθύνθηκα προς τη Νίκαια. Δεν είχα αίσθηση που βρισκόταν το Θέατρο, μιας και ακόμα δεν γνωρίζω τόσο καλά την περιοχή εκεί, αλλά ευτυχώς με την μηχανή που με πήγαινε παντού και μετά από καθοδήγηση από τους κατοίκους έφτασα μαζί με το πλήθος στο Κατράκειο.


Εμείς οι δυό σαν ένα - νέο ακυκλοφόρητο τραγούδι

Το θέατρο κατάμεστο στη σκιά των βράχων και η συναυλία ξεκίνησε ακριβώς την ώρα που αναγράφονταν, 9.30 μμ. Δίπλα μου μια κυρία έπινε τη μπύρα της σε ένα ποτήρι (!!!) γυάλινο που είχε φέρει μαζί της και ομολογώ πως δεν το είχα ξαναδεί το θέαμα αυτό! Ο κόσμος εκεί ήταν από νήπια μέχρι μεσήλικες που ήλθαν να δουν τον γνωστό τραγουδιστή.
Φυσικά τα νέα παιδιά είχαν πάει κοντά στη σκηνή και μαζί του τραγουδούσαν όλα τα τραγούδια με μια φωνή!


Όμορφη Μέρα

Ο Μιχάλης εμφάνιστηκε στη σκηνή και έγινε πανδαιμόνιο στους θεατές καθώς άρχισε να ερμηνεύει γνωστές επιτυχίες του. Μου φάνηκε κάπως κουρασμένος στην αρχή αλλά στη συνέχεια παρά τη κούρασή του από τις συνεχείς συναυλίες, η ατμόσφαιρα ζεστάθηκε και αρχίσαμε να απολαμβάνουμε το πρόγραμμα.


Όνειρο Ζω & Χέρια Ψηλά

Παρά την απαγόρευση βιντεοσκόπησης της συναυλίας και τις περιπολίες των ανδρών ασφαλείας που έκαναν παρατηρήσεις σε όσους έβλεπαν με την κάμερα ή το τηλέφωνο στο χέρι να τραβούν πλάνα, κατόρθωσα αν και καθόμουν πρώτη σειρά να τραβήξω αυτά τα βιντεάκια με το ένα μάτι στους σεκιούριτι και με το άλλο στη σκηνή, παρακολουθώντας το πρόγραμμα.


Σε θέλω - το αποχαιρετιστήριο τραγούδι της βραδυάς

Γιατί το έκανα, όπως και οι δεκάδες άλλοι εκείνη τη βραδυά, για να έχω ένα ενθύμιο της βραδυάς και να μπορώ να μεταφέρω την ατμόσφαιρα της συναυλίας και στους άλλους! 12.30 πμ ο Χατζηγιάννης έκλεισε το πρόγραμμα με το "Σε θέλω" και εμείς σαν το κοπάδι, πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Όταν πριν από έξι χρόνια περίπου τον είχα ξαναδεί ζωντανά στο Θέατρο Φοίνικα του Περιστερίου, θυμάμαι πως εκτός από τα τραγούδια του, είχε πει και κλασσικά ροκ κομμάτια που μας έκαναν τότε να σηκωθούμε και να χορεύουμε στις κερκίδες. Τώρα πια το ρεπερτόριό του είναι πολύ μεγαλύτερο, αλλά εκείνη η βραδυά τότε είχε στην θύμησή μου την πατίνα της αθωώτητας. Τώρα πια, η επιλογή των τραγουδιών ήταν σαφώς διαφορετική, μα η φωνή του Χατζηγιάννη δεν έπαψε με το φεγγάρι απέναντι από τα βράχια να μας ταξιδέψει αυτή τη ζεστή νύχτα του καλοκαιριού, μέσα από τις νότες και τις μελωδίες των τραγουδιών.

"Είναι επικίνδυνα εδώ,
γι' αυτό καλύτερα που φεύγεις,
χρόνια προσπαθώ,
αυτό που χρόνια αποφεύγεις,
το σ' αγαπώ, το σ' αγαπώ..."

Marialena, 16/7/2008

A Moment Like This

Leona Lewis "A moment like this"

Ξημέρωμα Πρωτομαγιάς του σωτηρίου έτους 2008...

αγαπητό μου ημερολόγιο,

δυσκολεύομαι πολύ σήμερα να κάτσω να σου γράψω. Σε έχω ανοιχτό εδώ και δυο ώρες και σε αποφεύγω ενώ το μυαλό μου διασχίζουν χιλιάδες σκέψεις σαν ριπές ενός ψυχρού ανέμου που περνούν μέσα από τις φυλλωσιές με μανία.

Με αφορμή κάποια ερεθίσματά μου πρόσφατα, συνειδητοποίησα πως σιγά σιγά ολίσθησα πάλι στο να κλειστώ στον εαυτό μου ηθελημένα και αθέλητα, κι όντως αυτό συμβαίνει. Ναι, τα έχουμε πει αυτά χιλιάδες φορές στους μονολόγους μας τους εσωτερικούς, αλλά αυτή τη φορά βλέπω πως το κλείσιμο αυτό δεν είναι μόνο άμυνα κατά των εξωτερικών "επιθέσεων" ή μάλλον προσεγγίσεων να το πω από το άλλο φύλο, αλλά μοίαζει και σαν έναν σκοτεινό διάδρομο που δεν βλέπεις φως στο τέλος του για να ξεφύγεις.

Αγχώνομαι πάλι, χάνω ύπνο και όρεξη, είμαι ευαίσθητη στο παραμικρό, άκρη δεν βρίσκω με μένα. Η χαρά μέσα μου μοιάζει με τις ψιχάλες μιας αραιής βροχής και πότε ήταν διαφορετικά να μου πεις εσύ, αλλά το ένα μετά το άλλο με απομυζούν συναισθηματικά αυτήν την εποχή.

Προσπαθώ από κάπου να πιαστώ, κάπου να βρω ένα αγκίστρι να πάω κόντρα στην καταιγίδα, αλλά η θάλασσα της ψυχής μου είναι φουρτουνιασμένη και η ακτή μια πλησιάζει μια απομακρύνεται ενώ βολοδέρνω κρατώντας τη σανίδα σωτηρίας μου. Με παρατηρώ πως το σώμα μου έχει να νιώσει ένα άγγιγμα αγάπης να το διαπερνά, ούτε και εγώ θυμάμαι καλά από πότε ή μάλλον θυμάμαι με την μνήμη που δεν έχει αφή, αλλά έχει τη δύναμη να σου δίνει μπουνιά στο στομάχι.

Μεγάλο Σάββατο και εγώ με μυαλγίες λόγω ίωσης, λαιμό κλεισμένο και μύτη ταλαιπωρημένη από το μπούκωμα, βρίσκομαι στον καναπέ του σπιτιού μου, με πυτζάμες και ζακέτα και ένα πάπλωμα για να μην κρυώνω να βλέπω στη τηλεόραση τα τεκταινόμενα ξαπλωμένη. Οι κροτίδες στο βάθος έσπαγαν την ησυχία της νύχτας και εγώ εκεί μπουμπουλωμένη με το σκέπασμα, κοίταζα από το παράθυρο να χρωματίζεται ο ουρανός και με ένα ξέπνοο βλέμμα κοίταξα προς την πόρτα και ευχήθηκα να άνοιγε και να ερχόταν Εκείνος όπως κάποτε. Και έκλεισα τα μάτια και χαμήλωσα το κεφάλι και η εικόνα σχηματίστηκε στο μυαλό μου ολοζώντανη. Του είχα θυμώσει που όταν λαχταρούσα να νιώσω ασφάλεια μέσα στην αγκαλιά του εκείνος μου έφερνε προσκώμματα, αλλά τώρα μετά τα χρόνια που πέρασαν, απλά ευχόμουν να ήταν εκεί να ένιωθα τη παρουσία του και αυτό υποτίθεται θα μου έφτανε...

Μου είπε η Π. στη κουβέντα μας να κοιτάω το σήμερα και να μην αγχώνομαι για το αύριο, να ζω το σήμερα και ενώ διανοητικά συμφωνώ και επαυξάνω, μέσα μου κυριαρχεί ο πανικός του "δεν ξέρω πως να αφεθώ να με πλησιάσει ένας άνδρας", ενώ στο πίσω μέρος του μυαλού ξεπηδούν οι βδελυρές αναμνήσεις της απειλής της εγκατάλειψης από τους ανθρώπους που είναι σημαντικοί για μένα. Όταν ακούς το τροπάριο "θα φύγω και θα σ' εγκαταλείψω" και είσαι μόνο ένα παιδάκι πέντε, έξι, εφτά ή οχτώ-δέκα χρονών, τι εντύπωση θα σχηματίσεις? Θα ζεις με τον τρόμο πως αν θα φύγει ο γονιός σου εσύ θα χαθείς απροστάτευτη... Και επειδή δεν πραγματοποιούν τις απειλές τους οι μεγάλοι, έπειτα κάνεις προβολές όταν κάποιος άνθρωπος σε προσεγγίζει και το ίδιο που ένιωθες όταν άκουγες τις μεγαλοστομίες χωρίς να ξέρεις αν είναι αλήθεια ή ψέμματα, τώρα τα ανάγεις στη πραγματικότητα και λες στον εαυτό σου "δεν θέλω να πονέσω άλλο, δεν αντέχω την εγκατάλειψη".

Κρίνεις όποιους τολμήσουν να σε πλησιάσουν με αυστηρά κριτήρια και όταν κάποιος σε ενδιαφέρει, ω! του θαύματος στραβώνει η δουλειά από τον άλλον και μένεις πάλι παξιμάδι απορώντας αν έκανε η κότα το αυγό ή το αυγό την κότα! Κι ύστερα πάλι οχυρώνεσαι μέσα στον πύργο σου και ψάχνεις να βρεις την άκρη στον Μίτο της Αριάδνης.

Δευτέρα του Πάσχα ξημερώματα, του έστειλα ένα μήνυμα στο κινητό που είχα από παλιά. "Αγάπη μου χρόνια πολλά" του έγραψα. Ό,τι δεν μπόρεσα να του πω ζωντανά, το είπα τώρα μέσα από το κινητό. Σιωπή. Καμμιά απάντηση από μέρους του μέχρι σήμερα. "Σ'ευχαριστώ. Εύχομαι να είσαι καλά" μου έγραψε απατώντας μου αργά το βράδυ. Αγάπη που γινες δίκοπο μαχαίρι... και έκανα μια σκέψη πως αν είχα τα μυαλά που έχω τώρα τέσσερα χρόνια πριν, θα φερόμουν αλλιώτικα στις στιγμές της ανάγκης. Δάσκαλε που δίδασκες, οποία αποτελεσματικότης!

Τους καμαρώνω και θαυμάζω τους συνανθρώπους μας που δείχνουν να έχουν ισορροπία στη προσωπική τους ζωή. Είναι άξιοι συγχαρητηρίων, γιατί εγώ που βρίσκομαι στο άλλο άκρο ξέρω καλά τι τίμημα πληρώνω με το να μην έχω κάνει αυτές τις συνάψεις που επιτρέπουν να προσεγγίζεσαι και να αφήνεσαι στο να βιώνεις το σήμερα, το τώρα, τη στιγμή χωρίς άλλα παρελκόμενα. Βλέπω και τους άνδρες γύρω στην ηλικία μου ή και μεγαλύτεροι που ζουν στη κοσμάρα τους. Νομίζουν πως με το να απορροφώνται από την καρριέρα τους ή να προσπαθούν άκομα να σε κατακτήσουν με το τίποτα, ότι είναι και οι πρώτοι εραστές ή τουλάχιστον οι Ωραίοι Μπρούμελ! Τι λέτε βρε παιδιά, μόνο με μηνυματάκια και έλλειψη χρόνου και κινήτρου δεν γίνεται δουλειά στις σχέσεις με το άλλο φύλο, μην γελιόμαστε!
Δε φτάνει που αφήνουν τον εαυτό τους οι περισσότεροι και το ρίχνουν στο φαί και στο καθησιό, παρέα με τσιγάρα και αλκοόλ, καταλήγουν να παχαίνουν και να κυκλοφορούν σαν έξι μηνών έγκυοι με την κοιλιά τους τούρλα και θέλουν τις γυναίκες να πέφτουν στα πόδια τους... Έλεος, υπάρχει και το "παν μέτρον άριστον" φίλοι μου, πως να σας προσέξουμε έτσι, για πείτε μου? Που είναι ο αυτοσεβασμός σας, που???

Αχχχ, το πρωί θα κρεμάσω στο μπαλκόνι το στεφάνι από το ανθοπωλείο με τα μικρά λουλουδάκια που ετοίμασαν για τη Πρωτομαγιά. Στο οικόπεδο απέναντι, ξεχυνόμασταν από την παραμονή τα πιτσιρίκια της γειτονιάς και μαζεύαμε άγριες μαργαρίτες και ύστερα κόβαμε και από τα τριαντάφυλλα του κήπου και κρεμούσαμε το στεφάνι μας στο κάγκελο για το καλό. Μπορεί να μην ήταν το πιο όμορφο, αλλά ήταν το στεφανάκι που είχαμε φτιάξει με τα χέρια μας, ενώ τα λουλούδια τριγύρω μοσχοβολούσαν...

Καλή Πρωτομαγιά να έχουμε, με λουλούδια στα χέρια και ήλιο να ζεσταίνει τις καρδιές μας! Σε λίγο ξημερώνει η καινούργια μέρα, A Moment Like This!

Μαριαλένα, 01/05/2008

Ω! Γλυκύ μου Έαρ

Διανύουμε την πιο συγκλονιστική περίοδο στην Χριστιανική Ορθόδοξη Πίστη, την Εβδομάδα των Παθών. Από το "Ωσαννά, ωσαννά, ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της Νυκτός" στο "άρον άρον σταύρωσον αυτόν" και το "τετέλεσθαι!"

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο Ιησούς επέλεξε να θυσιαστεί στον Σταυρό του Μαρτυρίου, για να δείξει στην ανθρωπότητα την Υπέρτατη Θυσία. Πως αλλιώς άραγε αυτός ο νέος Ιουδαίος με τα ριζοσπαστικά διδάγματα, θα μπορούσε να εγκαθιδρύσει στις συνειδήσεις των απλών ανθρώπων αυτό που πρέσβευε? Ποιός άλλος ήταν διατεθιμένος να θυσιάσει τη ζωή του για δώσει το μήνυμα της Πανανθρώπινης Αγάπης στις γενεές που θα ακολουθούσαν?

Ο Αλιεύς των Ψυχών,
ο Άνθρωπος που αγάπησε και αγαπήθηκε,
ο Υιός του Θεού που καλεί τους πιστούς να ζουν σύμφωνα με το θέλημά Του,
ο Θνητός που άφησε την τελευταία του πνοή καρφωμένος πάνω σε έναν σταυρό ως άλλος κοινός εγκληματίας,
ο Ιησούς από την Ναζαρέτ, ο καρπός της άμωμου συλλήψεως της Παρθένου Μαρίας,
ο Διδάσκαλος,
ο Σωτήρας,
ο Κύριος.

Διάλεξε να πεθάνει εν μέσω της αναγέννησης της Γης, την εποχή της Άνοιξης. Κάθε φορά που η γη ανθίζει και ετοιμάζεται να δώσει τους καρπούς της για να θρέψει τα πλάσματα του Θεού, τότε ο Ιησούς οδηγείται μέσα από τη δοκιμασία, την αμφισβήτηση, τον εξευτελισμό και την εξόντωση, στη Τελική Έξοδο, στην Άνοδο εις τους Ουρανούς. Ως άλλη Περσεφόνη της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, δίνει το σώμα του στη Γη και το Πνεύμα του στο Άφθαρτο, προκαλώντας εμάς τους ανθρώπους που ετυμολογικά Άνω Θρώσκουμε, να βρούμε ξανά την σύνδεση με τον Δημιουργό μας και να ανακτήσουμε την θέση στον Παράδεισο που χάσαμε όταν αποκόψαμε τον ομφάλιο λώρο με την Πηγή της Ύπαρξής μας.

Οι πρόγονοί του θυσίασαν τον Αμνό για να σωθούν οι ομοεθνείς τους κατά την έξοδο από την Αίγυπτο από την ρομφαία του Άγγελου εκδικητή και ονόμασαν αυτή την εορτή σε θύμιση του θαύματος "Passover" που σημαίνει Πέρασμα. Ο Εμμανουήλ, ο γιός του ξυλουργού Ιωσήφ και της Μαρίας, έγινε ο ίδιος ο Αμνός του Θεού για να δώσει το εισητήριο στις ψυχές των θνητών προς την Αθανασία.


Νίκος Ξυλούρης "Οι πόνοι της Παναγίας"

Καλή Ανάσταση στις ψυχές μας,
Μαριαλένα
21/04/2008

Mango: Σαν τη Μόνα Λίζα

Mango - Come Mona Lisa

Ο Mango Pino είναι ένας τραγουδισής με ιδιαίτερη φωνή που μας έχει χαρίσει όμορφα τραγούδια όπως το Come Mona Lisa (που πρόσφατα διασκευάστηκε από την Ελευθερία Αρβανιτάκη με τίτλο "Μην Ορκίζεσαι"), που και στη χώρα μας έχει γνωρίσει μεγάλη επιτυχία. Με ιδιαίτερη φωνή που ανεβάζει οκτάβες σαν πριμαντόνα, ο Mango από τη δεκαετία του 80, κάνει καριέρα στην Ιταλία και μαγεύει με τα ροκ τραγούδια του.


Mango - Bella D' Estate

Από τη σχολή των Ιταλών ερμηνευτών όπως ο Lucio Dalla και o Zuchero, o Mango τραγουδά στη μητρική του γλώσσα και δίνει δυνατές ερμηνείες. Τώρα πια που βαδίζει προς τα πενήντα του, το νεανικό λουκ έχει δώσει τη θέση του σε μια ώριμη φωνή που συνεχίζει να τραβά την προσοχή μας. Τον Mango δεν τον προσέχεις γιατί είναι εντυπωσιακός στην εμφάνιση, αλλά γιατί η φωνή του ξεπερνά κάθε δεδομένο.


Mango - La rodine

Απλά απολαύστε τον! Ma che belle canzone!

Καλή ακρόαση,
Μαριαλένα 5/4/2008