Οι πραγματικοί φίλοι

Μην εγκαταλείπεις ποτέ τους πραγματικούς σου Φίλους
ακόμα κι αν αυτό σου προξενεί δυσκολίες.
Αν αυτοί σου προσφέρουν την αγάπη τους και την συντροφιά τους, εσύ έχεις μία ευθύνη: Να μην τους εγκαταλείψεις ποτέ!

Διότι:

Το να κάνεις έναν Φίλο είναι Ευλογία,
το να έχεις έναν Φίλο είναι Δώρο,
το να διατηρείς έναν Φίλο είναι Αρετή και
το να είναι κάποιος Φίλος σου είναι Τιμή!

(από τη φίλη μου τη Κατερίνα την Αλκυόνη)

σ.σ. Αφιερωμένο σε όλους μου τους Φίλους της Καρδιάς, που κατέχουν ξεχωριστή θέση στη ζωή μου, που βρισκόταν εκεί στη χαρά και στη λύπη, στο γέλιο και στο δάκρυ, στον έρωτα και την μοναξιά, κοντά ή μακριά, μα πάντα Φίλοι Αληθινοί.

Μαριαλένα 9/10/2008

Η γιατρός μου

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα πρώτης τάξης κωλόπαιδο που το έλεγαν Μαριαλένα. Το κωλόπαιδο αυτό, σαν πεισματάρικο κριάρι που είναι, όταν χρειαζόταν σαν παιδί και αργότερα σαν έφηβη να πάει στο γιατρό να της ελέγξει το σάκχαρό της, περιττό να πω πως ήταν το χειρότερό της. Το τι μούτρα κατέβαζε, τι δεν μίλαγε στο γιατρό της που τον ντρεπότανε κιόλας, απορούσε με την υπομονή του ανθρώπου που δεν νευρίαζε μαζί της.

Όμως όταν μεγάλωσε και πέρασε η αυτοκαταστροφική της εφηβεία και άρχισε να βγαίνει προς τον κόσμο ως νεαρή ενήλικη, χρειάστηκε να ξαναπάει στον γιατρό για να πάρει μια βεβαίωση και για καλή της τύχη εκείνος, τη παρέπεμψε στη βοηθό του που την ανέλαβε. Από τότε το τρελλό κριάρι μπήκε σιγά σιγά, με πολύ επιμονή από τη μεριά της γιατρού στον σωστό το δρόμο και 13 χρόνια μετά ξέρει πως αν δεν ήταν εκείνη να την αναλάβει σε μια δύσκολη στιγμή στα 23 της, ίσως τώρα να μην είχε καταφέρει να φέρει την υγεία της σε ισορροπία και το σάκχαρό της σε έλεγχο.

Συζητάμε συχνά με φίλους "ασθενείς" της συγκεκριμένης γιατρού, για το τι μας λέει, ή πως μας αντιμετωπίζει. Η επιμονή της και το δέσιμο που έχει με κάθε έναν από εμάς, είναι πράγματι μοναδικά και όλοι μας την αποκαλούμε η γιατρός μας, η γιατρός ΜΟΥ.
Θυμάμαι πως όταν ξεκίνησε να με βάζει σε σειρά, πόσο με είχε από κοντά προσπαθώντας να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζα τα πράγματα. Μαζί με την διαιτολόγο και την Εκπαιδεύτρια - Νοσηλεύτρια, μου διόρθωναν τα κακώς κείμενα και όταν έκανα τις για μένα-απολύτως δικαιολογημένες- παρασπονδίες μου, εκείνες προσπαθούσαν να με βάλουν να ακολουθήσω έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής, πράγμα που συν τω χρόνω το κατάφεραν.

Όταν με εξήταζε στο Διαβητολογικό Κέντρο του Νοσ. Παίδων "Αγλαία Κυριακού", ασχολείτο μαζί μου με τις ώρες, όπως έκανε και σε κάθε ένα παιδί που είχε αναλάβει και μου εξηγούσε τις αλλαγές που έπρεπε να κάνω για να βελτιώσω τον γλυκαιμικό μου έλεγχο. Όταν δε εγώ έκανα το κορόιδο, η αυστηρότητα στο βλέμμα της και το αμετάπειστο του ύφους της, ήταν αρκετό για να με κάνει να ακολουθήσω τις οδηγίες της, ήθελα δεν ήθελα. Όμως την επιβράβευση για τους νέους με διαβήτη που πήγαιναν καλά, την είχε προ ημερησίας τάξεως και δεν δίσταζε να πει το μπράβο σε παιδιά και γονείς.

Όσο περνούσε ο καιρός και είχα πια αναλάβει τα ηνία του να διαφυλάττω την υγεία μου κατά κύριο λόγο μόνη μου, η γιατρός μου άρχισε να αλλάζει συμπεριφορά. Το ίδιο παθιασμένη με τη δουλειά της πάντα, με το ίδιο σπινθηροβόλο βλέμμα και την ίδια αγάπη για τα παιδία, άρχισε να μην μου φωνάζει πια. Έχοντας μάθει διαφορετικά στις συναντήσεις μας, απόρησα μήπως κάτι είχε αλλάξει στη συμπεριφορά της, μόνο για να διαπιστώσω πως άρχισε να εκδηλώνει τη τρυφερότητα και το νοιάξιμο απέναντί μας αλλιώς.

Στην τελευταία μας δε συνάντηση το καλοκαίρι, μου μίλησε όπως θα μιλούσε και μια μητέρα στην ενήλικη κόρη της, τονίζοντάς μου τη σημασία του γυναικολογικού ελέγχου και της προστασίας στον έρωτα. Εκεί κατάλαβα πως δεν με έβλεπε πια σαν το κοριτσάκι που κάποτε ήμουν, αλλά σαν μια νέα γυναίκα που ζει μια ανάλογη ζωή. Πόσο διαφορετικό και άμεσο ήταν αυτό το μήνυμα, όταν η μητέρα μου που είναι της παλαιάς σχολής, αποφεύγει λόγω σεμνοτυφίας και έλλειψης θάρρους να θίγει τέτοια θέματα στο παιδί της?

Χθες το πρωί πήγα για μια επαγγελματική συνάντηση στο Τέρμα Αμπελοκήπων και τελειώνοντας πετάχτηκα στην οδό Μεσογείων, στο Διαβητολογικό Κέντρο. Ήθελα να χαιρετήσω πριν τις γιορτές τη φίλη μου τη Νοσηλεύτρια στο Κέντρο και φυσικά την γιατρό μου. Αφού περίμενα αρκετή ώρα να τις δω, άκουσα στο διάδρομο μια γνώριμη ζεστή φωνή, ήταν της γιατρού μου. Σηκώθηκα από το κάθισμα και πήγα προς εκείνη. Με κοίταξε ευθεία στα μάτια όπως πάντα και με ρώτησε αν είμαι καλά, με εκείνο το ενδιαφέρον που μόνο εκείνη ξέρει να δείχνει, έτοιμη να βοηθήσει αν χρειαστεί να ξεπεράσεις το οποιοδήποτε πρόβλημα. Της απάντησα πως πέρασα απλά να τη δω και εκεί είδα την πανέμορφη γιατρό μου, με τα φυσικά κόκκινα μαλλιά της και ρίζες από την Ισπανία, να είναι κουρασμένη από το ιατρείο που βρισκόταν σε εξέλιξη και τις ευθύνες της στο νοσοκομείο.

Λίγο πριν φύγω, άνοιξα με τρόπο τη πόρτα του ιατρείου της για να την χαιρετήσω. Ήλθε κοντά μου και με ξαναρώτησε αν όλα πηγαίνουν καλά, της χαμογέλασα και της απάντησα πως με το σάκχαρο δεν έχω πρόβλημα και έκανα μια φιγούρα σαν μπαλαρίνα, σαν παιδί. Της είπα πως θα πάω να τη δω με τον καινούργιο χρόνο και ακούμπησα τα χέρια μου στο πρόσωπό της, έτσι όπως κάνω σε όσους αισθάνομαι οικεία. Με κοίταξε με το βλέμμα του μαλώματος όπως παλιά και την πείραξα λέγοντάς της πως "είμαι καλό παιδί". Παρόλο που πλέον απέχω ηλικιακά από το να πηγαίνω στο Παίδων, δεν την αλλάζω όμως με κανέναν άλλον!

Συγκινήθηκα το δίχως άλλο και γράφοντας αυτό το κείμενο, θέλω να της πω πόσο την ευχαριστώ για όλα όσα έχει κάνει για μένα τόσα χρόνια. Αν δεν ήταν εκείνη, ίσως τώρα να μην μπορούσα να ζω μια φυσιολογική ζωή και να είμαι κυρία του εαυτού μου όσον αφορά τον διαβήτη μου. Για κάθε φωνή, για κάθε χαμόγελο, για κάθε παραίνεση και κάθε ώθηση να βελτιωθώ, η καρδιά μου σας ευγνωμονεί πολυαγαπημένη μου κυρία Ντιάνα Βαζαίου!



Μαριαλένα και Ντιάνα το 2003, σε κοινή μας κοινωνική συναναστροφή.

Marialena, 11/12/2007

James Blunt - 1973

Αυτό το κομμάτι με τον σημαδιακό τίτλο "1973", είναι το πρώτο τραγούδι που κάνει καριέρα στα τσαρτς από το καινούργιο άλμπουμ του Βρετανού τραγουδιστή που κυκλοφόρησε πρόσφατα, το "All the lost souls".


Μου άρεσε εξαρχής η γλύκα αυτού του τραγουδιού και προσέχοντας τους στίχους λίγο περισσότερο, διαπίστωσα πως αναφέρεται σε μια νέα γυναίκα το 1973 που 35 χρόνια μετά έχει πλέον μεταμορφωθεί σε μια ώριμη κυρία και ο τραγουδιστής ευχόταν να την είχε γνωρίσει στα νιάτα της, τότε το 1973, να χορεύουν τα Σαββατόβραδα και να πηγαίνουν για ποτό, τραγουδώντας το "Here we go again"...

Πως θα είμαστε εμείς μετά από 35 χρόνια άραγε το έχετε σκεφθεί? Το 1973 ήμουν ενάμιση έτους, καλά καλά δεν θυμάμαι και πολλά, εκτός από την επόμενη χρονιά το 1974 που καταλάβαινα και έχω αναμνήσεις από πολλά περισσότερα πράγματα στη ζωή μου τότε.

Σε 35 χρόνια από τώρα, άμα θέλει η Μοίρα μου να ζω ακόμα, θα είμαι 70 χρονών θείτσα. Άμα μοιάσω στα γονίδια της μαμάς μου, του "στρατηγού", μια χαρά θα είμαι, κοτσονάτη παρά την ηλικία μου, άμα όμως μοιάσω του πατέρα μου του "κυρίου πτεράρχου", θα με κλαίνε οι ρέγγες με τα αχ και τα βαχ, αλλά σε καμμιά περίπτωση δεν θα το βάζω κάτω (αυτό το έχω πάρει και από τους δυο, καλώς ή κακώς!)

Θέλω να είμαι στην εξοχή, κοντά στη φύση και να ζω ήρεμα και απλά (εγώ δύσκολο το βλέπω προς το παρόν, αλλά ποτέ δεν ξέρεις!) Σε ένα μικρό, ζεστό σπίτι, να έχω τα λουλούδια και τα δέντρα μου και να με ξυπνάνε τα πουλάκια, αντί για τα αυτοκίνητα που περνάνε από κάτω...

Αυτό το τραγούδι το αφιερώνω στη φίλη μου Παναγιώτα, γιατί εκείνη μου θύμισε ο James Blunt όταν αναφερόταν στη Simona στο τραγούδι και μάλιστα τη συγκεκριμένη εποχή η Παναγιώτα ήταν μια νέα γυναίκα έτοιμη για όλα, που ζούσε τη ζωή της μέσα στα 70's!

Καλή ακρόαση, Μαριαλένα
02/11/2007

Γεννημένος την 4η Ιουλίου!

Γεννημένος τη 4η Ιουλίου του 1972, ήσουν Δημήτρη μου, ένας μελαχροινός καρκινάκος μοναχοπαίδι, με αστική ανατροφή. Εγώ σε γνώρισα το 2001, ένα Σάββατο πρωί, όταν συναντηθήκαμε στο συνεργείο που κάναμε σέρβις στα αυτοκίνητά μας, ίδιο χρώμα, ίδιο μοντέλο και οι δυο μας. Στην αίθουσα αναμονής περίμενα τον Σταύρο τον μηχανικό μας να μου παραδώσει το αμάξι μου, όταν με πλησίασε και μου είπε στο αυτί: "Όχι βρε γαμώτο, κοίτα αυτό το παλληκάρι, κρίμα είναι, μια χαρά παιδί να πάει έτσι..." Τι συμβαίνει βρε Σταύρο, τι έγινε? τον ρώτησα ξαφνιασμένη. "Άστα να πάνε, ήξερα και τον πατέρα του, καλό παιδί ο Δημήτρης".

Επέστρεψα στη πολυθρόνα μου και κάθησα απέναντί σου. Ένα νέο παιδί αντίκρυσα και κατάλαβα πως ήσουν εσύ ο φίλος του Σταύρου. Κάποια στιγμή μου μίλησες θυμάμαι: "Γειά χαρά με λένε Δημήτρη και έχω καρκίνο" μου είπες. Στιγμιαία σου απήντησα πριν προλάβω να το συνειδητοποιήσω αυτό που είπες: "Είμαι η Μαριαλένα και έχω διαβήτη. Δεν ξέρω τι σημαίνει να έχεις καρκίνο, μα ξέρω τι είναι να ζεις με μια κατάσταση που κρατάει μια ζωή" σου απάντησα και το ένιωθα αυτό που σου είπα τότε. Μου έδειξες το αμάξι σου, μόλις βγήκες από το νοσοκομείο πήγες και άλλαξες το παλιό σου, παίρνοντας το ίδιο ακριβώς με το δικό μου και το καμάρωνες, έκανες τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε το πρώτο του σέρβις. Το είχες μονάχα λίγους μήνες στη κατοχή σου και λαχταρούσες να το οδηγείς και να το χαίρεσαι, έλεγες!

Η διαδικασία σύντομα ολοκληρώθηκε και ετοιμάστηκες να φύγεις. Πήγα να σε χαιρετήσω, μα μου είπες να μην σε αγγίξω γιατί μόλις είχες βγει από το νοσοκομείο και ήσουν επιρρεπής στα μικρόβια. Έφυγες και χάθηκες μπροστά μου. Βρήκα τον Σταύρο μου εξήγησε πως και ο πατέρας σου είχε πεθάνει από καρκίνο και τώρα εσύ ήσουν άρρωστος. Έφυγα και εγώ, μα ήσουν συνέχεια στον νου μου. Την Δευτέρα τηλεφώνησα στον Σταύρο και του ζήτησα το κινητό σου. Μου το έδωσε. Λίγες μέρες μετά τόλμησα να σε πάρω τηλέφωνο ένα βράδυ. "Δημήτρη, είμαι η Μαριαλένα που γνωριστήκαμε στο συνεργείο. Πήρα να δω τι κάνεις..." σου είπα και από εκεί τακτικά επικοινωνούσαμε για να πούμε τα νέα μας. Είχες χιούμορ, ήσουν και ομιλητικός και άφηνες το φλερτ να υπάρχει στην ατμόσφαιρα. Θυμάμαι ένα βράδυ που γύρισα από το γυμναστήριο, με πήρες τηλέφωνο και εγώ καθισμένη πάνω στο κρεβάτι με την πράσινη ριγέ κουβέρτα σου μιλούσα. Με ρώτησες κάποια στιγμή "τι φοβάσαι?" και εγώ πάγωσα. Ούτε και ήξερα τότε τι φοβόμουν, μα εσύ το είχες αντιληφθεί. Λέγαμε για σχέσεις και στη συνέχεια μου είπες πως δεν θα είχες πρόβλημα να παντρευτείς μια γυναίκα σαν κι εμένα. Κοκκάλωσα. Κανείς δεν μου το είχε πει αυτό ποτέ στη ζωή μου, πάντα κάτι τους έφταιγε σε μένα. Ο δυναμισμός, η ευαισθησία μου, ο διαβήτης μου, τα κέρατα στο κεφάλι μου, ξέρω εγώ, κάτι.

Μου είπες ότι κανόνιζες να φύγεις για Αμερική για να κάνεις θεραπεία για την μετάσταση που είχες πια στους λεμφαδένες σου. Τα χρήματα πολλά και σε βοηθούσαν γνωστοί και φίλοι να ανταπεξέλθεις στα έξοδα. Θα έφευγες το συντομότερο για Σιάτλ στην κλινική του πανεπιστημίου για την θεραπεία. Συναντηθήκαμε για τελευταία φορά στο Μικρολίμανο αρχές Δεκέμβρη. Με συνάντησες στη κολώνα απέναντι από το καφέ που θα πηγαίναμε. Ήταν ένα ηλιόλουστο μεσημέρι Σαββάτου θυμάμαι. Παρκάραμε και καθήσαμε κοντά στην θάλασσα, στη μαρίνα. Τα καστανά ζεστά μάτια σου ήταν τόσο μα τόσο ανθρώπινα, τότε, να ξερες! Σου είχα πάρει κάτι για το κατευώδιο, να το έχεις μαζί σου στο ταξίδι. Μου έλεγες για τις προετοιμασίες, είχες άγχος, το μυαλό σου πέταγε αλλού. Σου έδωσα το δωράκι σου, δυό ζωάκια αγκαλιασμένα λούτρινα. Με ρώτησες αν ήταν εικόνα, γιατί όλοι σου έφερναν εικόνες για να σε φυλάνε, αλλά εγώ προτίμησα να σου κάνω δώρο κάτι πιο προσωπικό. Ήθελα και στο είπα, αυτά τα δυο αρκουδάκια αγκαλιασμένα να σου κρατάνε συντροφιά στο πλάι σου, όπως θα ήθελα να σου κρατώ εγώ παρέα στις δύσκολες ώρες. Αν τα πράγματα πήγαιναν καλά, θα γύριζες μέχρι το καλοκαίρι μου έλεγες και τότε σου απάντησα ότι θα σε περιμένω να έλθεις να σε φιλοξενήσω και να σε φροντίσω στο εξοχικό μου.

Φύγαμε εκείνο το απόγευμα και σύντομα αναχώρησες για την Αμερική λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Μου έδωσες το e-mail σου να αλληλογραφούμε εκεί που θα έμενες. Μου έγραφες πως είχε κρύο και βροχή στο Σιάτλ και πως σε φιλοξενούσαν κάποιοι Έλληνες εκεί. Δεν ένιωθες και πολύ καλά, ήσουν εξασθενημένος. Μετά χάθηκες και ανησύχησα. Πήρα τηλέφωνο στο σπίτι σου, ήταν οι συγγενείς σου εκεί, μου είπαν πως μπήκες στο νοσοκομείο.

Σε σκεφτόμουν και έκανα την προσευχή μου για σένα Δημήτρη. Σε επόμενο τηλεφώνημα μέσα του Γενάρη πια του 2002, έμαθα πως η μητέρα σου ερχόταν να σε βρει γιατί η υγεία σου είχε επιδεινωθεί στο νοσοκομείο. Τέλος μου είπαν πως έπεσες σε κώμα, με τη μητέρα σου στο προσκεφάλι σου, καλέ μου.

Μπήκε Φλεβάρης και οι αλκυονίδες μέρες είχαν έρθει ξανά στην Αθήνα. Πρωί Τετάρτης και ανοίγω τα πατζούρια του δωματίου μου, για να με πλημμυρίσει ένας λαμπερός ήλιος που με έκανε να βγω στο μπαλκόνι να τον χαζέψω. Σηκώθηκα με καλή διάθεση. Γύρω στις 8 και κάτι το πρωί, χτυπάει το τηλέφωνο. Ήταν ο Σταύρος στη γραμμή. "Τι έγινε βρε Σταύρο, πως και με θυμήθηκες?" τον ρώτησα ενώ ετοιμαζόμουν να φύγω για τη δουλειά. "Πήρα να σου πω για τον Δημήτρη" μου είπε "δεν τα κατάφερε, πέθανε στις 8 του μηνός και η κηδεία του θα γίνει στην Αθήνα σε στενό οικογενειακό κύκλο" μου ανακοίνωσε και εκεί σκοτείνιασαν όλα.

Έφυγα για το γραφείο, ευτυχώς δεν ήταν μέρα υποδοχής κοινού η συγκεκριμένη. Έκλεισα την πόρτα και σαν χαμένη με πήραν τα κλάμματα. Με λυγμούς σου έγραψα ένα τελευταίο μήνυμα στον υπολογιστή και στο έστειλα στην ηλεκτρονική σου διεύθυνση, με την επιθυμία να σε φροντίζουν οι άγγελοι στον παράδεισο, τώρα που αναπαυόσουν στην αγκαλιά τους!

Ο καιρός πέρασε και εγώ έφυγα αρχές Ιουλίου για διακοπές στη Κέρκυρα με δυο ακόμα φίλες μου. Με τρελλό κέφι και οι δυό τους, με πυροδοτούσαν για να περάσουμε καλά. Όμως όταν ξημέρωσε 4 Ιουλίου κάτι έσπασε μέσα μου και ένιωσα πως ήθελα να σε θρηνήσω. Θα γινόσουν 30 χρονών αν ζούσες! Μου ήλθε στο μυαλό η επιστροφή σου από την Αμερική θεραπευμένος, η επιθυμία μου να περάσουμε μαζί τις διακοπές στο εξοχικό, ο θάνατός σου, όλα μαζεμένα, σε ένα συναίσθημα πένθους.

Δεν σε έχω ξεχάσει Δημήτρη μου, υπήρξες ένας ξεχωριστός άνθρωπος στη ζωή μου. Όποτε βρίσκομαι ξανά Μικρολίμανο και περνάω από το σημείο που συναντηθήκαμε τότε, σε φέρνω στο νου μου σαν εικόνα να με περιμένεις εκεί. Δεν ξέρω αν εκεί πάνω ψηλά που βρίσκεσαι και εσύ τώρα, θυμάσαι τη Μαριαλένα που γνωριστήκατε κάποτε... Ελπίζω να έλαβες τα χαιρετήσματα που σου έστειλα με την Αμαλία, όταν την αποχαιρετήσαμε ένα μήνα πριν. Να ναι η ψυχή σου αναπαυμένη εύχομαι και χαρούμενη απαλλαγμένη από τον καρκίνο, τίποτα άλλο!

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Αφιερωμένο: Παναγιώτης Ψάλτης - Άγγελε μου

Μαριαλένα, 04/07/2007

Την λένε ΜΟΙΡΑ!

Ο εκλεκτός ιστολόγος και φίλος Χρήστος Φασούλας, συγγραφέας και δημοσιογράφος, με τίμησε με το να με προσκαλέσει στην παρουσίαση του νέου του βιβλίου, στο βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης, τη Πέμπτη 28 Ιουνίου.

Εκεί είχα τη χαρά να συναντήσω και άλλους ιστολόγους μεταξύ άλλων, όπως ο Μπαμπάκης (mpampakis.wordpress.com), τη συγγραφέα Λεία Βιτάλη (leiavitali.blogspot.com) και την δημοσιογράφο Ελένη Γκίκα (alefmoha.blogspot.com).

Σε εγκάρδιο κλίμα ο συγγραφέας παρουσίασε το δεύτερο κατά σειρά βιβλίο του από τις εκδόσεις Μίνωας, ο αθλητικογράφος Αλέξης Σπυρόπουλος διάβασε κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο και στη συνέχεια η Ελένη Γκίκα αναφέρθηκε και εκείνη τόσο στο βιβλίο, όσο και στη γνωριμία και σχέση της με τον Χρήστο.

Η εκδήλωση έκλεισε σε χαλαρούς τόνους μετά από ερωτήσεις του κοινού πάνω στο βιβλίο και όχι μόνο, τις οποίες ο Χρήστος Φασούλας απάντησε με πολύ χιούμορ και χαμόγελο!


ΜΕ ΛΕΝΕ ΜΟΙΡΑ

H ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΕ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ

Είναι ένα μυθιστόρημα σχέσεων και αυτογνωσίας, ψυχώσεων και εμμονών, σοφίας και ευτυχίας, χαρακτήρων και συγκρούσεων, συμπτώσεων και μοιραίων. To βιβλίο κυκλοφόρησε αρχές του Μάη του 2007 από τις εκδόσεις «Μίνωας».
Το μόνο ουσιαστικό κοινό σημείο με το «Ο Έρωτας δεν κάνει για Πιλότος» (πέρα, ασφαλώς, από το στλ γραφής, το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό) είναι ότι ο κεντρικός ήρωας βρίσκεται μπροστά σ' ένα τραγικό αδιέξοδο. Πάνω στον πανικό του, αποφασίζει να εξομολογηθεί στο κασετοφωνάκι του -που εκτελεί χρέη ημερολογίου- τις ευκαιρίες που του έδωσε η ίδια του η μοίρα. Η μοίρα του, λοιπόν, τον ξαπόστειλε πίσω στο παρελθόν για ν' αλλάξει μια (μη) απόφαση που είχε πάρει κάποτε και που τον κατατρώει μια ζωή. Παρουσιάζονται, λοιπόν, οι τρεις εκδοχές της ζωής του ήρωα από τα 18 μέχρι τα 41 του χρόνια, εκδοχές αντίστοιχες με τις δικές του επιλογές. Οι δύο πρώτες εκδοχές, τα δύο πρώτα «σενάρια» της ζωής του παρουσιάζονται παράλληλα, ενώ το τρίτο -που οδηγεί και στην κορύφωση- παρουσιάζεται ξεχωριστά στο δεύτερο μέρος.
Αν θέλετε να πάρετε μια πρώτη εύση, κάντε κλικ στο link που υπάρχει στην κορυφή της σελίδας για να διαβάσετε την εισαγωγή. Και εν συνεχεία τα 4 πρώτα κεφάλαια. Θα σας πρόσφερα και τη συνέχεια, αλλά ο εκδότης μου... θα μου έκοβε τα ποσοστά!

Περισσότερα για τα ήδη δυο εκδοθέντα βιβλία του Χρήστου Φασούλα, θα βρείτε ΕΔΩ!


Από το κινητό μου, χαμόγελα του Χρήστου και της τρισχαριτωμένης κόρης του!

Δεν θα πω περισσότερα για την ΜΟΙΡΑ, απλά θα ευχηθώ αστείρευτες εμπνεύσεις στον Χρήστο και καλή επιτυχία στην πορεία του νέου βιβλίου του, που μόλις κυκλοφόρησε!

Μαριαλένα, 29/06/2007

Η ιστορία ενός κλόουν!*

Ονομάζεται Χρυσάνθη και είναι 72 ετών. Είναι μια γυναίκα που μεγάλωσε δύο παιδιά, παντρεύτηκε έναν άνδρα αρκετά μεγαλύτερό της και τώρα είναι χήρα και ζει κάπου στην πολύβουη Αθήνα.

Στο πατρικό της ο πατέρας της ήταν εκείνος που έκανε τα παιδιά του να αγαπήσουν το γέλιο και τη χαρά. Στη ζωή της δούλεψε, αντιμετώπισε καταστάσεις και τώρα πια μεγαλώνοντας έχει και τα δικά της προβλήματα υγείας να την δυσκολεύουν.

Όμως, η χαρά και η έμφυτη παιχνιδιάρα καρδιά, που από παιδί κουβαλά ποτέ δεν την έχει εγκαταλείψει, ούτε και στις δύσκολες ώρες. Πριν από λίγες μέρες μου ανακοίνωσε τα ευχάριστα: Θα έκανε πραγματικότητα το όνειρό της να γίνει κλόουν!

Τη Τετάρτη λοιπόν θα πήγαινε για πρώτη φορά στο σύλλογο παιδιών με νεοπλασματικές ασθένειες "Φλόγα" να δώσει μια παράσταση για τα παιδιά του συλλόγου. Ήταν ανήσυχη για το αποτέλεσμα, αν θα άρεσε στα παιδιά...!

Οι φίλες της έφτιαξαν μια στολή γεμάτη χρώματα και σχέδια και έναν μεγάλο πράσινο φιόγκο που ταιριάζει με τα υπέροχα μάτια της! Μια γνωστή μου παλιότερα μου είχε μιλήσει για αυτόν τον σύλλογο και για τα παιδιά εκεί και την ψυχολογία που έχουν και τώρα με την Χρυσάνθη ανακάλεσα αυτές τις εντυπώσεις. Παιδιά που περνούν τη δική τους δοκιμασία για να κερδίσουν το δικαίωμα στη ζωή, μα πάνω απ' όλα ΠΑΙΔΙΑ!!!

Γνωρίζοντας τη φίλη μου ξέρω πως βρήκε τον τρόπο να επικοινωνήσει με αυτές τις αγνές ψυχούλες παίζοντας και διασκεδάζοντάς τα. Θέλω να πιστεύω πως ένα κομμάτι αυτής της επαφής έφτασε και μέχρι τον Θεό τον ίδιο γιατί η Χρυσάνθη έχει μια καρδιά γεμάτη αγάπη για όλους! Είμαι συγκινημένη που έκανε το όνειρό της πραγματικότητα στα 72 της χρόνια και θα συνεχίσει με όλες της δυνάμεις να προσφέρει χαρά στα παιδιά!

Χρυσάνθη μου να σαι καλά, τίποτα άλλο!

Μαριαλένα, 23/03/2006

σ.σ. *Το κείμενό μου αυτό πρωτοδημοσιεύτηκε πέρσι στη σελίδα των Ανωνύμων Μελαγχολικών, μα με την ευκαιρία της χθεσινής κινητοποίησης για την ανέγερση του πρώτου παιδιατρικού ογκολογικού νοσοκομείου στην Ελλάδα, η αγαπημένη μου Χρυσάνθη και ο κλόουν της, ήλθαν ξανά στο νου μου, θυμίζοντάς μου τον αγώνα αυτών των απίστευτα θαρραλέων παιδιών. H Χρυσάνθη μέχρι και σήμερα συνεχίζει να επισκέπτεται τα παιδιατρικά νοσοκομεία ντυμένη κλόουν κάθε εβδομάδα και να κρατά συντροφιά σε παιδάκια που νοσηλεύονται εκεί.

Μ. 08/05/2007

This one is for you David!

David M. Gratta and the Consul General of Italy in Miami

Our lives met in August 2003 through exchanging e-mails. Our contact grew for social to caring. You live in the States, I live in Greece. Gradually we found out about our mutual interests and began to share inner felt thoughts and real life situations ever since. In August 2005 we met in person in Italy and spent 9 unforgettable days together, getting to know more of Magna Grecia and perhaps ourselves through the interaction. The care and thoughtfullness has never stopped between us.

Last night I received a parcel from the U.S. Mail. It was from you, David. I opened it up and found out that you had sent me an antique book of 1868! It was Demosthenis' The Phillipics in an Oxford publication. I began turning the pages, unfolding a piece of history through the text keeping in mind to handle it with care.

I was so touched by your gesture! You have provided me with a legacy and above all your dear thoughts in this very book! Instead of replying to you via e-mail, I have chosen to let the world know about this. David, you are a special person that has given me the incentive to become a better person in my life and I thank you for it.
You deserve to be appreciated and loved for all that you are in the course of your life.

I thank you for being one of my closest friends, through good and bad times and I hope I am proven worthy of your friendship, although there are times I feel I don't deserve that.

Marialena, May 31st, 2006

Μια ιστορία χωρίς happy end!

ΟΙ ΚΟΛΛΗΤΕΣ

Μια φορά και έναν καιρό είχα δύο κολλητές. Η πρώτη η Ελένη, ήταν συνάδελφος στην τότε εργασία μου και γνωριστήκαμε ενώ ήμασταν γύρω στα 25 μας. Στην αρχή η σχέση μας ήταν επαγγελματική αλλά σιγά σιγά εξελίχθηκε σε φιλική και μετά σε σχέση περισσότερο προσωπική – κολλητή. Με την δεύτερη, Έλενα και τούτη, γνωριστήκαμε μέσα από κοινές μας φιλανθρωπικές δραστηριότητες. Και εκεί η σχέση από τυπική έγινε πιο φιλική και μετά εμπιστοσύνης. Αυτή η φιλία ήλθε κάποια χρόνια αργότερα από την άλλη εδώ και περίπου 5 χρόνια.

Και οι τρεις μας δεν είχαμε δεσμό τότε και η ερωτική μας ζωή παρέπαιε μεταξύ μη υπαρκτής και σποραδικής και πάντα τρωγόμασταν με τα ρούχα μας, για την «λειψανδρία» κλπ χαζομαρίτσες περί σχέσεων. (η οποία ανωριμότητα που μας χαρακτήριζε τότε…) Με τις φίλες μου τηλεφωνιόμασταν τακτικά, είχαμε ατελείωτες συζητήσεις για τα δικά μας και πάλι από την αρχή και είχαμε και κοινωνικές εξόδους αλλά και διακοπές μαζί, με την καθεμία σε διαφορετική χρονική στιγμή. Όλα καλά!

Ώσπου άλλαξα εγώ δουλειά και αραίωσαν οι συναναστροφές μας αλλά θεωρούσα πως η σχέσεις μας δεν είχαν αλλάξει. Κρατούσαμε επαφή και δεν ανησυχούσα. Ήλθε η ώρα να γνωρίσουν εκείνες πρώτα, τον άνθρωπο με τον οποίον δημιούργησαν οικογένεια. Η μεν Έλενα έφερνε τον Βαγγέλη της στις εξόδους μας και περνούσαμε όλοι μαζί καλά, γιατί ο Βαγγέλης είναι κοινωνικό άτομο, η δε Ελένη γνώρισε τον Κώστα και μόνο μια φορά βγήκαμε όλοι μαζί, συμπεριλαμβανομένου και ενός ηλιθίου συναδέλφου του που ήταν σαν ανάποδο γαμώτο στη συμπεριφορά. Τέσπα!

Παντρεύτηκαν τα πουλάκια μου, η μεν Έλενα δεν με κάλεσε στο τραπέζι μετά, η δε Ελένη φέρθηκε σαφώς κοσμιότερα με το να μου απευθύνει μια συγκινητική πρόσκληση στο σουαρέ. Οι γαμπροί μέσα στη καλή χαρά εν τω μεταξύ και χαιρόταν που οι γυναίκες τους με είχαν φίλη κατά πως κατά καιρούς έχουν πει μπροστά μου. Στη πορεία διαπίστωσα πως την ίδια αίσθηση δεν είχαν πια οι γυναίκες τους! Και οι δύο τους όταν επικοινωνούσαμε, μου πρόβαλλαν προβλήματα που αντιμετωπίζουν, λες και δεν είχαν κάτι καλό να πουν για τη ζωή τους. Μια, δύο, τρεις αραιώσαμε και τα τηλεφωνήματα γιατί άρχισα να τα παίρνω με την επικοινωνία μας. Στη ζωή του Κώστα και της Ελένης ήλθε πριν λίγους μήνες ο μπέμπης, η Έλενα δεν έχει ακόμα παιδάκι. Μετά τον γάμο τους, τις ξαναείδα την μεν στο μαιευτήριο, τη δε πέρσι σε αποκριάτικη έξοδο που εγώ συνοδευόμουν από τον πρώην μου και αυτό ήταν.

Ο Κώστας είναι πλέον ο ασφαλιστής μου οπότε έχουμε και επαγγελματικές σχέσεις. Όταν επικοινωνήσουμε τηλεφωνικά για τα συμβόλαιά μου, δεν ξεχνά να μου πει ότι να κανονίσουμε με την Ελένη να βρεθούμε για καφέ και κάθε φορά που του λέω εγώ δεν έχω αντίρρηση, αλλά να κανονίσει με τη σύζυγό του και να μιλήσουμε, ποτέ δεν γίνεται έτσι. Σήμερα το βράδυ έγινε το ίδιο πράγμα. Με κάλεσε στο σπίτι τους (όπου σημειωτέον δεν έχω πάει ακόμα γιατί δεν με έχουν καλέσει) να πιούμε έναν καφέ, αλλά η Ελένη του είπε απριόρι, πως εγώ πηγαινοέρχομαι στο χωριό τα σαββατοκύριακα και δεν είμαι διαθέσιμη! Από την Πόλη έρχομαι… δηλαδή. Η δε Έλενα επικοινώνησε μαζί μου πριν τη Πρωτομαγιά και επειδή μας αρέσει και των δύο ο χορός, είπαμε να πάμε να χορέψουμε παρέα στο Λουτράκι. Εγώ φιλοξενούσα και μια φίλη μου στο σπίτι, οπότε θα βρισκόμασταν όλοι μαζί. Το βράδυ που κανονίσαμε, τελικά το ζευγάρι δεν ήλθε και την Τρίτη με παίρνει ένα τηλέφωνο να μου πει ότι δεν βρεθήκαμε γιατί ήταν λέει αδιάθετη τη συγκεκριμένη μέρα. Ούτε η Έλενα με έχει καλέσει σπίτι της μην φάω προφανώς τον Ευάγγελο, με τον οποίο έχει παθολογική εξάρτηση όπως διαπίστωσα εν τω μεταξύ και στο σπίτι της λέει, κάνει συνεχώς δουλειές γιατί βρωμίζει το σπίτι και θέλει καθάρισμα και δεν προλαβαίνει.

Δεν ισχύουν πια οι σχέσεις μας όπως τις ήξερα. Άλλαξαν τα δεδομένα στις ζωές μας και τώρα που είναι και οι δύο κυρίες Κουκουφρίκου, εγώ μια γυναίκα αδέσμευτη ακόμα, μια φίλη που έχουν φάει μαζί ψωμί και αλάτι και έχουμε μοιραστεί τα απόκρυφά μας μυστικά, δεν έχει θέση στη συζυγική τους ζωή. Δικαιολογίες!

Εγώ σαν άνθρωπος ποτέ δεν κυνήγησα τους παντρεμένους, είτε φίλους μου, είτε γνωστούς. Δεν με τραβάει το άθλημα, πως να το κάνουμε! Ούτε γουστάρω να γίνω κανενός η παλλακίδα δημιουργώντας ιψενικό τρίγωνο. Μόνη, μόνη, αλλά με το μέτωπο καθαρό, όλα κι όλα. Οι «φίλες» μου όμως, έχοντας τον φόβο μην και οι αντρούληδές τους λοξοκοιτάξουν μια άλλη γυναίκα που παραμένει ελκυστική, με κρατούν μακριά. Η νοοτροπία της Ελληνίδας θείτσας στο μεγαλείο της τον 21ο αιώνα!

Κορίτσια, ένα θα σας πω και να το βάλετε καλά στο νου σας, γιατί εγώ μαλάκας δεν έγινα ακόμη: Όταν εσείς νομίσετε ότι σας κάνω για φίλη και δεν σας απειλώ με την παρουσία μου, το πουλάκι θα έχει ήδη πετάξει μακριά και εγώ κάτι τέτοιες συμπεριφορές δεν τις γουστάρω, ούτε στη κοινωνική, αλλά ούτε στη προσωπική μου ζωή. Τσάγια και περαστικά σας και με το καλό να κλαίγεστε… εγώ πάω για άλλα!!!

(c) Μαριαλένα, 29/05/2006

Μπέμπης on line!

Χθες το βραδάκι πήγα στο Μητέρα να δω μαμά και γιό. Είχα πει στην Ελένη νωρίτερα ότι αν ήταν διαθέσιμος ο μπέμπης θα ήθελα να τον δω να τα πούμε! Μου έκανε την χάρη και όταν έφτασα τον βρήκα στην αγκαλιά της μανούλας του να κοιμάται γαλήνια. Πήγα να τον χαϊδέψω και κούνησε τα χεράκια του γιατί όπως μου είπε η μαμά του είναι πολύ ευαίσθητος στο άγγιγμα. Ναι, θα γίνει πανύψηλος κατά πως το κόβω, ο αδελφός της μαμάς του είναι γύρω στο 2.10. Του τράβηξα αυτήν τη φωτογραφία με το κινητό για να τον καμαρώσετε!

Η Ελένη φαινόταν ήρεμη και στην υγεία της είναι καλά. Η γιαγιά Κατερίνα κερνούσε και φρόντιζε για τα πάντα. Ήρθε λίγο αργότερα και ο μπαμπάς Κώστας και γελούσαν και τα "μουστάκια" του. Ο Ανδρέας ήρθε στη ζωή τους σε μια στιγμή που τον ήθελαν και οι δύο.

Της τηλεφώνησα πριν από λίγο για να της μεταφέρω τις ευχές σας! Χθες της τύπωσα και το δικό μου αρθράκι και της το πήγα να το διαβάσει και αν θέλει να το κρατήσει.

Όσο για μένα, αισθάνομαι πως αν ο Θεός με αξιώσει να γίνω κάποτε μητέρα, θα δώσω αγάπη πάνω απ' όλα στο παιδί μου. Σε λίγο καιρό γίνομαι όμως 35 και με το ιστορικό του διαβήτη μου, η προσπάθεια θα χρειαστεί να γίνει με πολύ μεγάλη προσοχή. Κάποτε όταν ένας "γκόμενος" με ρώτησε αν μου αρέσουν τα παιδιά, ξέσπασα σε κλάμματα γιατί δεν θα ήθελα το παιδί μου να παρουσιάσει και αυτό διαβήτη και δεν το άντεχα αυτό σαν προοπτική, όπως πολλές φορές συμβαίνει σε οικογένειες με ανάλογο ιστορικό. Στη πορεία έμαθα πως υπάρχει τρόπος προγεννετικά να "προδιαθέσεις" την αποφυγή τέτοιων καταστάσεων και ηρέμησα.

Τώρα πια δεν θέλω να είμαι μόνη μου σε μια τέτοια προσπάθεια. Θέλω να είμαστε μαζί με έναν σύντροφο ζωής που θα συντρέξουμε ο ένας τον άλλον και θα θελήσουμε να στήσουμε μια οικογένεια. Ο δρόμος μου δεν με έχει οδηγήσει ακόμα σε κάτι τέτοιο, αλλά δεν παραπονιέμαι. Προφανώς η δική μου η ώρα θα έρθει όταν πρέπει, άσχετα με τα δικά μου μυθεύματα. Ως τότε, ακροβατώ μεταξύ συναισθήματος και λογικής, καθημερινότητας και ονείρων!

Φίλοι μου καλοί, σας ευχαριστώ για τα όμορφα λόγια και τις ευχές που απευθύνατε στον μικρό Ανδρέα. Είθε οι Μοίρες να τον έχουν ράνει με τα μύρα τους και να στέκονται αρωγοί στη ζωή που ξεκινά. Χνούδι μου τρυφερό, Orlando σπιντάτε, Νίκο γλυκό TVπρεζόνι, Ναυτάκο με τις ευαισθησίες σου, Λεμόνι όμορφο στη ψυχή, Δύοντα Ανατέλλοντα με την αγάπη σου που πλημμυρίζει τις σελίδες μας, Μαύρε μου Γάτε τρισάκις νονέ και φυσικά Άρχοντα Κώστα με τις ευχές σου, ο Αντρίκος ο ανδρειωμένος είναι πολύ τυχερός που απέκτησε τέτοιους φίλους μόλις βγήκε απ' το αυγό. Ποιός ξέρει σε λίγα χρόνια από τώρα πως θα τον καμαρώνουμε...!

A star is born!

photo by Webshots.com

Είναι αγοράκι, είναι μόλις 2 ημερών και είναι ο γιός της φίλης μου της Ελένης. Ο Ανδρέας βγήκε στη ζωή το απόγευμα της Δευτέρας 13/03/2006 όταν η μαμά του πήγε να κάνει υπέρηχο όντας στον ένατο μήνα της κύησης και εκείνος αποφάσισε πως δεν ήθελε άλλο να ζει στη κοιλιά της. Είκοσι λεπτά μετά νάτος ο γιόκας, 51 πόντους ψηλός και 3.200 gr βάρος, να διεκδικεί το δικαίωμά του στη ζωή!

Η μαμά του είναι καλά όπως και ο μπέμπης. Με πήρε χθες το απόγευμα τηλέφωνο στη δουλειά. "Γειά σας" μου λέει χωρίς να καταλάβω ποιός είναι. "Γειά σας" λέω και γω περιμένοντας τη συνέχεια. "Να μας ζήσει" μου λέει και τότε καταλαβαίνω ότι είναι η Ελένη στο τηλέφωνο. Πώπω χαρές μάτια μου, γέννησε επιτέλους και πήγαν όλα καλά!

Με την Ελένη γνωριζόμαστε από την παλιά μου δουλειά στο Ίδρυμα του Διαβήτη. Εγώ ήμουν υπεύθυνη στο γραφείο και εκείνη γραμματέας και δεξί χέρι του Προέδρου. Ψηλή σαν τη Μπακογιάννη, μελαχροινή, με δύο πτυχία πανεπιστημίου και με την ανατροφή του κοριτσιού από σπίτι, όπως την θεωρούσαν κάποτε στην επαρχία απ' όπου κατάγονται οι γονείς της. Βρεθήκαμε να συνεργαζόμαστε και σύντομα ξεκινήσαμε να κάνουμε και παρέα έξω, οι δύο μπακούρες. Έχουμε πει τα σώψυχα της αρκούδας κατά καιρούς, αναλύοντας ώρες ατελείωτες γιατί δεν βρίσκουμε τον άντρα που θέλουμε (τρομάρα μας!)

Το Ράδιο στην Λεωφ. Αλεξάνδρας και αργότερα το GR Club στη Φιλοθέη ήταν από τα στέκια που συχνάζαμε, χορεύοντας και ενίοτε φλερτάροντας στα τέλη της δεκαετίας του 90. Ένα καλοκαίρι πήγαμε και μαζί διακοπές στην Κέρκυρα, το 2001. Μετά το 2003 εκείνη γνώρισε τον Κώστα. Με τα πάνω και τα κάτω τους στη σχέση έμειναν μαζί και το καλοκαίρι του 2005 παντρεύτηκαν. Αμέσως μετά έμεινε έγκυος και τώρα ήρθε το μωρό.
Μένει πια σε μαιζονέτα στα νότια προάστια και είναι πλέον σύζυγος, μητέρα, νοικοκυρά, εργαζόμενη.

Καλορίζικο το μωρό σας Ελένη μου και Κώστα! Να το μεγαλώσετε να γίνει ένας ισορροπημένος άνθρωπος, με ευφυία, με συναίσθημα, με αξίες, με οράματα. Καλοσώρισες Ανδρέα σ' αυτόν τον κόσμο, ελπίζω να αξίζει κάθε λεπτό της ζωής που σου ανήκει!