America-America: η επιστροφή

Και το κορίτσι των δεκατεσσάρων ετών που είχε μαγευτεί από την πρώτη της επίσκεψη στην Αμερική, έμελε να επιστρέψει ξανά μετά από 12 χρόνια, νεαρή γυναίκα πια.

Είχε τελειώσει τις σπουδές της, δούλεψε σε μια μεγάλη εταιρία τροφίμων στην Αθήνα με εντατικούς ρυθμούς, σχεδόν εξοντωτικούς, αφού κάθε μέρα σχεδόν εργαζόταν σε 12ώρη βάση και αφού αυτό το κομμάτι έκλεισε για εκείνην μετά από κάποιον καιρό, έκανε στροφή στο να προσέχει περισσότερο την υγεία της και να βάλει επιτέλους τον διαβήτη της σε σειρά, αφού τον είχε παραμελήσει μετά από μια δύσκολη, σχεδόν αυτοκαταστροφική εφηβεία σε αυτό το ζήτημα.

Παράλληλα, ο παιδίατρός της πρότεινε να εργαστεί σε έναν διεθνή ερευνητικό οργανισμό για τον σακχαρώδη διαβήτη, κρατώντας το γραφείο και κάνοντας επαφές τόσο με φορείς για εξασφάλιση χρηματοδότησης της έρευνας, όσο και με τους πάσχοντες για ενημέρωση. Όμως, η υγεία της επιδεινώθηκε καθώς παρουσίασε επιπλοκές στα μάτια και έπρεπε να χειρουργηθεί για να αποφύγει περαιτέρω εξέλιξη της αμφιβληστροειδοπάθειας. Η πρώτη φορά ήταν χωρίς ιδιαίτερη ενόχληση, αλλά όταν όμως η κατάσταση δεν υποχωρούσε, έπρεπε να υποβληθεί ξανά σε νέο κύκλο επεμβάσεων με λέιζερ για να παταχθεί η κατάσταση έγκαιρα. Αυτήν την φορά, οι συνεδρίες ήταν τρομερά επώδυνες και την έκαναν να μην μπορεί να δει καθαρά για πολύν καιρό, αφήνοντας της μάλιστα και μειωμένη οπτική ικανότητα πια που ήταν απόρεια των ακτινοβολιών.

Για πρώτη φορά στη ζωή της συνειδητοποίησε πως δεν ήταν αθάνατη και πως η όρασή της δεν ήταν δεδομένη. Παρόλα αυτά, συνέχισε να πηγαίνει στο γραφείο κανονικά όσο διαρκούσε η θεραπεία και μάλιστα να οδηγεί έστω και το ένα μάτι δεν έβλεπε κάθε φορά που γύριζε από τον οφθαλμίατρο. Ο προϊστάμενός της ανέθεσε να πάει στην Αμερική, αυτήν τη φορά στο Σικάγο, για να εκπροσωπήσει τη χώρα μας σε ένα διεθνές συνέδριο που έκανε ο Ερευνητικός Οργανισμός για τους εκπροσώπους του.

Εκείνη παρόλη την ταλαιπωρία της δέχτηκε να πάει, καθώς έβαζε για μιαν ακόμα φορά στοίχημα με τον εαυτό της να τα καταφέρει παρά το πρόβλημα στην όρασή της. Μέσα Οκτώβρη ήταν η συνάντηση για πέντε περίπου μέρες και το ταξίδι με σταθμούς μετεπιβίβασης, πολύ κουραστικό καθώς πετούσε παραπάνω από μισή μέρα για να φτάσει στο Σικάγο. Βράδυ ήταν όταν τελικά έφτασε και μέσα από το βαν που την μετέφερε στο ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης, έβλεπε να περνούν από μπροστά της οι μεγάλες λεωφόροι και τα φώτα που με κίτρινο χρώμα έσπαγαν το μαύρο της νύχτας στον ουρανό.

Έφτασε στο ξενοδοχείο της δίπλα στις όχθες της Λίμνης Μίσιγκαν και περίμενε να ξημερώσει για να δει τους συναδέλφους της από το Διεθνές Ίδρυμα Έρευνας κατά του Νεανικού Διαβήτη, την οργάνωση που τότε πέραν από την εθελοντική της συμμετοχή, εργαζόταν πια στο γραφείο της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στην Αθήνα. Το ξενοδοχείο ήταν πολυώροφο και χτισμένο μπροστά από τον ποταμό Σικάγο, και από το δωμάτιό της, έβλεπε από ψηλά τη Λίμνη Μίσιγκαν και τους υπόλοιπους ουρανοξύστες που είχαν χτιστεί κατά μήκους της όχθης της λίμνης, δημιουργώντας στα μάτια της, μια εικόνα πολύ διαφορετική από ό,τι είχε συνηθίσει να αντικρύζει στη δική της χώρα. Τα φώτα στο βάθος ακόμα και μέσα στα βαθιά μεσάνυχτα, έδειχναν μια πόλη που δεν κοιμάται και λειτουργεί σε ρυθμούς μιας πολύβουης μεγαλούπολης.


Chicago, image by esteve.us

Της σύστησαν μια Ελληνοαμερικανίδα κυρία, την Άλεξ, η οποία ήταν υπεύθυνη για το γραφείο της Νέας Υόρκης, γνώρισε την Αγγλίδα ομόλογό της και πολλούς άλλους αξιόλογους ανθρώπους που ήταν αφιερωμένοι στον ίδιο σκοπό, την εξεύρεση θεραπείας για τον διαβήτη μέσω χρηματοδότησης της έρευνας παγκοσμίως.

Είχαν περάσει δώδεκα χρόνια από τη πρώτη της επίσκεψη στην Ουάσιγκτον και από τότε που είχε δει για πρώτη φορά τη φίλη της Σου από το Ουϊσκόνσιν. Αλληλογραφούσαν τακτικά, αντάλλασαν φωτογραφίες και δώρα στις γιορτές, όλα αυτά τα χρόνια και η 26χρονη ανέμενε με ανυπομονησία να φτάσει η φίλη της στο Σικάγο για να ιδωθούν ξανά μετά από τόσα χρόνια. Και η Σου έφτασε οδικώς και έκλεισε ένα δωμάτιο στο ίδιο ξενοδοχείο για να περάσουν τις μέρες της παραμονής της, μαζί.

Μια ζεστή αγκαλιά για τη χαρά που έσμιξαν και γλυκειά κουβεντούλα, σαν να είχαν να ιδωθούν από χθες, έμοιαζε να είναι η επαφή τους σαν ξανάσμιξαν. Η φίλη της δι' αλληλογραφίας ήταν εκεί, με σάρκα και οστά και περνούσαν παρέα τον ελεύθερο χρόνο που είχαν από το συνέδριο. Σε μια πρωϊνή συνάντηση, ένα βίντεο έδειχνε με τον πιο μελοδραματικό τρόπο τις επιπλοκές του διαβήτη, ανάμεσά τους και την τύφλωση. Έπιασε το χέρι της φίλης της σφιχτά και αναστέναξε, ενώ δάκρυα έτρεχαν από τα πληγωμένα της μάτια. "Εγώ δεν θα γίνω έτσι" της είπε, "δεν θέλω να γίνω έτσι..." έκανε με ένα αναφυλητό, ενώ κατέβασε το κεφάλι συγκινημένη... Με τη σκληρή Μοίρα, δεν τα πήγαινε ποτέ καλά, άλλωστε.

Η Σου έπρεπε να φύγει για τη πόλη της στο Ουϊσκόνσιν, λίγο νωρίτερα από την ίδια και το συνέδριο καθώς τελείωνε, της άφηνε λίγο χρόνο να γνωρίσει τη "Πόλη των Ανέμων" όπως ονομάζεται το Σικάγο και να το περπατήσει στο κέντρο, για να γνωρίσει καλύτερα αυτή την τόσο γνωστή πόλη. Η ομάδα μπάσκετ των Chigago Bulls, με τον Μάικλ Τζόρταν στα φόρτε του, γι'αυτό και πολλές βιτρίνες έφεραν τα σήματα της διάσημης ομάδας. Τα καταστήματα της πρωτεύουσας του Ιλλινόις, ήταν πολλά και γεμάτα από καταναλωτικά αγαθά. Εκεί είδε για πρώτη φορά τα Starbucks και πήρε ένα βραστηράκι για να το φέρει πίσω στην Αθήνα. Μαζί με την Άλεξ και την Ανν την αγγλίδα, σε μια βραδυνή τους έξοδο, επισκεύθηκαν και μια ελληνική ταβέρνα στο Σικάγο, ονόματι "Καρυάτιδες" που έμοιαζε να έχει ξεπηδήσει από το ντεκόρ ελληνικών ταινιών της δεκαετίας του '60!

Όμως το συνέδριο είχε φτάσει στο τέλος του κι έτσι ανανέωσε το ραντεβού με τους φίλους που είχε κάνει στον διεθνή οργανισμό και έφυγε για την Ελλάδα, ενώ αισθανόταν πως γύριζε πίσω γεμάτη από τις εντυπώσεις που είχε αποκομίσει κατά τη διάρκεια της παραμονής της στο Σικάγο. Το αεροπλάνο απογειώθηκε νωρίς το πρωί και έτσι, πρόλαβε και είδε από το φινιστρίνι το μέγεθος της Λίμνης Μίσιγκαν και τους ουρανοξύστες από ψηλά. Ύστερα, τα σύννεφα κάλυψαν τον ορίζοντα και το αεροπλάνο, έκανε μια στροφή προς τα ανατολικά πριν χαράξει τη πορεία του στο χάρτη προς τον προόρισμό του.

Marialena, 8/6/2008-18/1/2009

Τα ματάκια σου τα δυο...

Πήγα χθες σε μιαν ειδική οπτομέτρη στην Αθήνα, εξειδικευμένη στις διαταραχές της ωχράς κηλίδας και της χαμηλής όρασης, καθηγήτρια Πανεπιστημίου πάνω σε αυτά τα ζητήματα στην Αμερική η ίδια, για να με ελέγχξει και να μου προτείνει τις καλύτερες δυνατές λύσεις για την αμφιβληστροειδοπάθειά μου και τη βελτίωση της όρασής μου.

Μετά από μια λεπτομερέστατη οφθαλμολογική εξέταση διάρκειας περίπου μιας και παραπάνω ώρας σε κάθε μου μάτι, η οπτικός διαπίστωσε πως α. τα γυαλιά μου μέχρι τώρα ήταν με λάθος προδιαγραφές για τα μάτια μου και β. πως η όραση στο αριστερό και πιο ευαίσθητο μάτι μου έχει πέσει στα 4/10. Σοκαρίστηκα, καθώς τόσο χαμηλή όραση δημιουργεί προβλήματα στις μετακινήσεις μου, στην αντίληψη της τρισδιάστατης πραγματικότητας και μπερδεύει τον εγκέφαλο στέλνοντάς του άλλα μηνύματα για το δεξί και άλλα για το αριστερό μου μάτι με αποτέλεσμα, πολύ συχνά, να μην βλέπω μπροστά ' ή δίπλα μου τι υπάρχει (π.χ. κλαδί, εμπόδιο, λακούβα) και να στραπακλιάζομαι.

Μου πρότεινε να ακολουθήσω μιαν θεραπευτική μέθοδο, η οποία έγγειται στο εξής: Για έναν χρόνο, θα φοράω για μιαν ώρα την ημέρα στο σπίτι ένα ζευγάρι γυαλιά σε στυλ Χάρρυ Πότερ (κοινώς γυαλαμπούκες) που θα καλύπτουν το δεξί μάτι που είναι το γερό και θα αναγκάζουν το αριστερό να βλέπει και για τα δυο για να ξαναμάθει ο εγκέφαλος να βλέπει και μέσα από αυτό, γιατί επί του παρόντος το διώχνει προς τα έξω γιατί βασίζεται στο δεξί που έχει την καλύτερη όραση. "Ευτυχώς ήλθες έγκαιρα" μου είπε, "αν το άφηνες θα το χάναμε το μάτι..." Ξανά κεραμίδα μου ήλθε στο κεφάλι, έτσι λοιπόν έρχεται εκείνη η στιγμή που ένα μάτι παύει να είναι λειτουργικό, σκέφτηκα. Δεν είχα το περιθώριο να πω όχι στη πρότασή της, ήδη εδώ και λίγο καιρό αντιλαμβανόμουν ότι κάτι έτρεχε πάλι με την όρασή μου και γι' αυτό έκλεισα το ραντεβού μαζί της κατ' αρχήν. "Έχεις γεννήσει?" με ρώτησε ξανά, "όχι" της απάντησα, "θα έχω πρόβλημα?" και κούνησε καταφατικά το κεφάλι της. Το ήξερα αυτό άλλωστε, για τον κίνδυνο να αιμορραγήσουν τα αγγεία των οφθαλμών σε εμάς τους πάσχοντες από διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια. Μια γνωστή μου πήγε στην Αμερική για να την παρακολουθούν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της με την συγκεκριμένη κατάσταση και να γεννήσει το παιδί της με ασφάλεια και να μην χάσει την όρασή της.

Το κόστος αυτών των βοηθημάτων είναι μεγάλο, αλλά ήδη τα παρήγγειλα και θα έλθουν σε δέκα μέρες περίπου, μαζί με ένα καινούργιο ζευγάρι γυαλιά που θα φοράω μονίμως πια. Από τότε μέχρι και έναν χρόνο μετά, θα πρέπει να κάνω καθημερινά τη θεραπεία μου, διαβάζοντας με τα γυαλιά αυτά. Μαζί με χάπια λουτεϊνης που θα παίρνω καθημερινά για να ενδυναμώσω την όρασή μου, καθώς αυτή η πρωτεϊνη υπάρχει στα μάτια μας και με τα χρόνια εξασθενεί και με την πρόσληψή της προλαμβάνονται εκφυλιστικές παθήσεις των οφθαλμών όπως ο καταρράκτης. Θα το κάνω, πρέπει να το κάνω, αν δεν θέλω να επιδεινωθεί και άλλο η όραση μου για τώρα. Δεν μπορώ να μην σκέπτομαι πως ίσως μεγαλώνοντας και με τα Χ χρόνια διαβήτη και επιπλοκών στη πλάτη μου, ίσως κάποτε θα φτάσω στην αναπηρία κυριολεκτικά και τότε η ζωή θα προσδιορίζεται από αυτό κατά κύριο λόγο. Πόσο εύκολο είναι να ζεις σε μια πόλη όπου η τυφλότητα είναι παράγοντας δυσχερούς μετακίνησης σε έναν πάσχοντα? Πόσα αναγκαστηκά θα αφήσεις πίσω για να προσαρμοστείς στη νέα πραγματικότητα? Πόσο μπορείς να έχεις μια φυσιολογική ζωή...?

Όχι, δεν είμαι ασθενής, αρνούμαι να το δεχτώ αυτό για μένα, πάσχων ναι, είμαι, ασθενής όμως όχι. Το τι θα γίνει με τον θυρεοειδή, τον διαβήτη, τη καρδιά, τα δάκτυλά μου και τα μάτια, Κύριος οίδε και εγώ εφάρμοσα. Σαν να έβαλα τον εαυτό μου πάλι απέναντι και να καθήσαμε παρέα να συζητήσουμε τα νέα ευρήματα. Σαν να με βλέπω απέναντί μου και να τείνω το χέρι μου για να συνεργαστούμε. Δεν είμαι έτοιμη να μπω ακόμα στον κόσμο του σκότους και της περιορισμένης κινητικότητας, ίσως να μην είμαι διατεθιμένη να παραδώσω τα όπλα ακόμα, στη μάχη για να ζήσω μιαν αξιοπρεπή και όχι μίζερη πραγματικότητα. Όμως πρέπει να είμαι προετοιμασμένη και για το μετέπειτα, αν το στοίχημα είναι να συμβιβαστώ με τους περιορισμούς της δικής μου ζωής εδώ στη γη, δεν έχω ξανά άλλη επιλογή. Και ας με κοιτάζουν παράξενα οι συνάδελφοι στο γραφείο, που δουλεύοντας ώρες μόνη μου, να ξεσπώ έξαφνα σε γέλια για το παραμικρό μικρό ή μεγάλο αστείο που θα λεχθεί ή εκεί που σκοτεινιάζω να λέω "δε βαριέσαι..." και να νομίζουν πως παίρνω ληγμένα και σταυροκοπιούνται. Μια συνάδελφος μου είπε πως αυτή η ανάλαφρη διάθεση είναι άμυνα του οργανισμού και της απάντησα ναι, έτσι είναι.

Αναρωτιέμαι πόση μεγάλη καρδιά γεμάτη αγάπη χρειάζεται να έχει ένας δικός μου σύντροφος από εδώ και εμπρός, για όλα αυτά που συμβαίνουν στη πραγματικότητά μου τώρα πια. Πόσο ανθρώπινος και ψυχικά σε επαφή με τον εαυτό του να είναι, για να μην απειληθεί από το δικό μου τρόπο ζωής. Η ψυχή μου είναι καλά, βλέπω το καλό και το κακό και το ξεχωρίζω, για όλα αυτά που συμβαίνουν, συνεχίζω και λέω μέσα μου "...προχώρα!", μόνον που όλα αυτά τα προχωρήματα θα ήθελα να τα μοιράζομαι και με κάποιον άνθρωπο πια, αλλά αν δεν είναι στα γραμμένα μου, τι να κάνω, θα πορευτώ όπως μου τα φέρνει η ζωή τελικά, με ή χωρίς γυαλαμπούκες που έκανα και χιούμορ στην ειδικό και της είπα πως αν είναι, να τα φορέσω για να βγάλω φωτογραφία πορτραίτου και να τη δημοσιεύσω στο Facebook, μπας και βρω κανά γαμπρό και τότε σκάσαμε στα γέλια.

Άντε, πάμε παρακάτω...

Μαριαλένα, 6/12/2008

Υ.Γ. Επειδή σε ένα από τα σχόλιά μου παρέθεσα λάθος το τηλέφωνο της ειδικού κας Σκούταρη, παρακαλώ σημειώστε το σωστό αριθμό, για όσους τυχόν ενδιαφέρονται να επικοινωνήσουν μαζί της:

210-3237622 & 3235131. Ευχαριστώ!

Τα 10 καλύτερα πράγματα που διαθέτουν όσοι έχουν διαβήτη

Το πανεπιστήμιο Johns Hopkins παρουσίασε στο διαδυκτιακό blog για τον διαβήτη το παρακάτω κείμενο για τα 10 καλύτερα πράγματα που διαθέτουν όσοι έχουν διαβήτη:

10. Είναι καλοί με τους αριθμούς. Ακόμα και αν δεν θεωρείς τον εαυτό σου μαθηματική διάνοια, κατά πάσα πιθανότητα εφαρμόζεις περισσότερα μαθηματικά από τους περισσότερους ανθρώπους. Σκέψου τους αριθμούς που παρακολουθείς κάθε μέρα: καθημερινές τιμές γλυκόζης, ετικέττες τροφών, μετρήσεις υδατανθράκων, εργαστηριακά αποτελέσματα και άλλα πολλά.

9. Είναι δημιουργικοί. Εφόσον η ρύθμιση του διαβήτη καταναλώνει κάποιον από τον πολύτιμο χρόνο κάθε μέρα, θα έχουν οπωσδήποτε σκεφθεί δημιουργικούς τρόπους για να συμπεριλάβουν τα γεύματα, τη σωματική άσκηση, τις μετρήσεις της γλυκόζης, τα φάρμακα και τις επισκέψεις στον γιατρό.

8. Είναι τεχνολογικά δεξιοτέχνες. Ας το παραδεχθούμε: ο μετρητής της γλυκόζης είναι εντυπωσιακή συσκευή. Χρησιμοποιώντας την μπορείς να ελέγχεις κάτι περισσότερο πολύπλοκο τεχνολογικά από το κινητό τηλέφωνό σου. ΄Οταν μάλιστα "κατεβάσεις' στοιχεία από τον μετρητή σου ή χρησιμοποιείς αντλία ινσουλίνης, είσαι πραγματικά δεξιοτέχνης.

7. Διαθέτουν γνώσεις διατροφής. Έχω ακούσει ότι γνωρίζουν για τη διατροφή περισσότερα από όσα είχαν σχεδιάσει να μάθουν και φυσικά, πολύ περισσότερα από τους φίλους τους.

6. Έχουν υποστήριξη από δομημένη κοινότητα. Η ύπαρξη του διαβήτη σε καθιστά αυτομάτως συνδεδεμένο με τα εκατομμύρια άλλα άτομα με διαβήτη.

5. Έχουν όφελος από τη σωματική άσκηση. Απολαμβάνουν όλα τα ίδια οφέλη όπως κάποιος χωρίς διαβήτη, αλλά η επίδραση της άσκησης στα επίπεδα της γλυκόζης, δυνατόν να είναι ακόμα μεγαλύτερη.

4. Έχουν ταχεία ενημέρωση για μεταβολές του τρόπου ζωής. Ο μετρητής γλυκόζης πληροφορεί σε όλα, αμέσως. Κάθε μεταβολή στη διατροφή, στο πρόγραμμα άσκησης ή στο σωματικό βάρος, αντικατοπρίζεται στα επίπεδα αυτά της γλυκόζης.

3. Είναι περισσότερο υγιείς. Μάλιστα, εμφανίζοντας τον διαβήτη μπορούν πραγματικά να βελτιώσουν την υγεία τους. Η νόσος τους δίνει κίνητρο να ακολουθήσουν σχέδιο γευμάτων, να ασκούνται και να προσέχουν το βάρος τους, μια αγωγή που εγγυημένα τους κάνει υγιέστερους.

2. Είναι καλά φροντισμένοι. Επειδή έχουν διαβήτη παρακολουθούνται τακτικά από τον γιατρό τους, ενώ επισκέπτονται ομάδα ειδικών (καρδιολόγο, ποδολόγο, οδοντίατρο, οφθαλμίατρο, διαιτολόγο και ακολουθούν και άλλοι στον κατάλογο).

1. Έχουν αυτογνωσία. Το να έχεις διαβήτη στη πραγματικότητα σου διαμορφώνει την προσωπικότητα. Σε αναγκάζει να έλθεις σε επαφή με την συναισθηματική σου πλευρά και σε διδάσκει πως συμπεριφέρεσαι σε μερικές δύσκολες καταστάσεις.

Μπορείς να ζήσεις μακρά και υγιή ζωή με - και ιδίως από - τον διαβήτη. Και το τελικό συμπέρασμα είναι ότι το κλειδί της μακροζωϊας είναι να φροντίζεις ένα χρόνιο νόσημα.

Είναι άραγε παράδοξο ότι τα συγγράμματα για τον διαβήτη έγραφαν προ 50 ετών, ότι τα παιδιά με διαβήτη είναι ευφυέστερα των συνομιλήκων τους?

Άρθρο από το Περιοδικό "Νεανικός Διαβήτης - Τα Νέα μας", τεύχος 66, Ιανουάριος - Μάρτιος 2008, σελίδα 8

Για την αντιγραφή,

Μαριαλένα, 14/4/2008

Σύνδεσμος: 14/11/2008: Η συνέντευξη των παιδιών με διαβήτη στην Ελευθεροτυπία

Me Tarzan, You Jane!

... ή αλλιώς τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι? Αυτή τη φορά θα διηγηθώ τα κατορθώματα του τρελλού κριαριού, το οποίο επιχείρησε να κάνει την τσίτα πάνω στα δέντρα μιαν ωραία πρωϊα (και μεσημβρία...).

Η πρόσκληση είχε γίνει από το Ελληνικό Παράρτημα του Διεθνούς Ιδρύματος Έρευνας Κατά του Νεανικού Διαβήτη (JDRFI), στην οποία καλούσε όσα άτομα με διαβήτη και φίλοι τους επιθυμούσαν, μπορούσαν να περάσουν μια μέρα στο Πάρκο Περιπέτειας στη Μαλακάσα. Δεν θα το έχανα με τίποτα κάτι τέτοιο, καθότι το είχα και απωθημένο από πέρσυ που παρά γουρουνότριχα δεν μπόρεσα να πάω εκεί σε μια εκδήλωσή που αφορούσε σε αυτοκίνητα εκτός δρόμου, γι' αυτό και φέτος ήθελα να πάρω το αίμα μου πίσω.

Ο καιρός καλός και ηλιόλουστος στα μέσα Οκτωβρίου και η παλιοπαρέα των φίλων με διαβήτη που χρόνια τώρα είμαστε συνοδοιπόροι στη πάθησή μας αλλά και στις μικροχαρές της ζωής, ήταν εκεί μικροί και μεγάλοι, για να διαπιστώσουμε τι στο καλό ήταν αυτό το Πάρκο Περιπέτειας!

Η τοποθεσία στις παρυφές της Πάρνηθας, κατάφυτη από πεύκα και χαμηλή βλάστηση, χαρακτηριστική του αττικού τοπίου και ανάμεσα στις φυλλωσιές, ξεφύτρωναν τα διάφορα σχοινιά, ξύλινες εξέδρες και από το πουθενά ιπτάμενοι στη κυριολεξία, αναβάτες, που διέσχιζαν το πάρκο απ' άκρη σε άκρη δεμένοι με τον γάτζο γύρω από τη μέση τους, ενώ η τροχαλία τους οδηγούσε στο εναέριο ταξίδι τους.









Αφού προμηθευτήκαμε τις απαραίτητες ταυτοτητούλες στο χέρι που μας έβαζαν στην είσοδο για τις δραστηριότητες, κατευθυνθήκαμε προς τα τραμπολίνο, όπου βλέπαμε δεμένους, πιτσιρίκια αλλά και ενηλίκους να χοροπηδούν! Ως κριάρι βεβαίως και μην έχοντας καμμιά συναίσθηση τι θα επακολοθούσε, προσφέρθηκα να ανέβω πρώτη για να δοκιμάσω το τραμπολίνο. Ο υπεύθυνος εκεί με έδεσε πισθάγκονα και σιγά σιγά ανέβαζε τα σχοινιά και με προέτρεπε να κάνω βαθιά καθίσματα για να ανυψωθώ περισσότερο στον αέρα. Αχχχχχ... καλά ήταν όσο οι ταλαντώσεις ήταν μικρές και ξανακατέβαινα, όμως όταν ο τύπος μου τραβούσε τα σχοινιά ακόμα περισσότερο για να φτάσω ψηλά, έκλεισα τα μάτια και ενώ το στομάχι χοροπηδούσε καθώς κατέβαινα (πέφτωωωωω....), ευχόμουν να μην ένιωθα αυτό το σώσιμο της ψυχής που έκανε τη διασκέδαση σχεδόν διαστροφή από την αίσθηση της πτήσης, έστω και για δευτερόλεπτα. Δεν μου έφτανε αυτό, μου έδειξε κιόλας ο υπεύθυνος πως να κάνω τούμπα στον αέρα(!!!) και εκεί που ανεβοκατέβαινα χωρίς λύπηση, έκανα και τη σχετική τούμπα με το κεφάλι πίσω, που βλέπεις το έδαφος ανάποδα καθώς στριφογυρνάς...









Κατέβηκα και λύθηκα από τα δεσμά του μαρτυρίου, ενώ όλο μου το σώμα έτρεμε από την έκκλυση της αδρεναλίνης και τον φόβο που είχε τραβήξει με την τρέλλα που με δέρνει. Σειρά είχαν και τα υπόλοιπα παιδιά, που το διασκέδασαν και εκείνα αρκούντως, καθώς οι κραυγές και το βλέμμα μετέπεια φανέρωνε το συναρπαστικό της όλης διαδικασίας!

Στη συνέχεια ορεξάτοι και για άλλη περιπέτεια, κατευθυνθήκαμε προς την εξέδρα όπου φορέσαμε τις ειδικές δέστρες στους γοφούς για να ετοιμαστούμε για κρέμασμα από τα δέντρα. Αφού μας αλυσσόδεσαν ξανά με τον νέο μας εξοπλισμό, σειρά είχε η εκπαίδευση πως να αιωρούμαστε στα δέντρα, κάνοντας πάντα χρήση των απαραίτητων γάτζων για να είμαστε πάντα ασφαλείς καθώς παριστάναμε τις μαϊμούδες από κλαρί σε κλαρί.





Αφού περάσαμε και τη βασική εκπαίδευση με μπόλικα πειράγματα, θαυμάζαμε τις μεγάλες διαδρομές και γι' αυτό επιλέξαμε την τρίτη και μεγαλύτερη σε δυσκολία διαδρομή του επιπέδου μας, γιατί όσο και αν βλέπαμε να ταλαιπωρούνται οι προηγούμενοι, εμείς πορωνόμασταν και θέλαμε να τη διασχίσουμε σαν λοκατζίδες!

Πάνω στα δέντρα λοιπόν, με 15 μέτρα ύψος και διάφορα εδάφη από κάτω μας να χάσκουν, έπρεπε να περάσουμε μιαν αρθρωτή γέφυρα, να κρεμαστούμε από το σκοινί και να περάσουμε απέναντι, να πηδήσουμε από σανίδα σε σανίδα για να συνεχίσουμε, να πηδήξουμε ξανά σαμπρέλες αυτοκινήτων, να παραστήσουμε τον Ταρζάν (χωρίς τη Τζέιν), ενώ δεμένοι έπρεπε να πιάσουμε το σχοινί, να αιωρηθούμε και να περάσουμε τις αραιά βαλμένες σανίδες μέχρι το επόμενο δέντρο και τελειώνοντας να κάνουμε δυο αιωρήσεις, τη μία με ανάποδη κλίση και την άλλη κατηφορική πριν προσγειωθούμε στο έδαφος. Μας πήρε περίπου μια ώρα να διασχίσουμε το πεδίο μάχης, μα στο τέλος ενώ εναλλάσονταν οι βαθμοί δυσκολίας στο εγχείρημα, στην αιώρηση με την ανάποδη κλίση έπρεπε δυο φορές να πάω στη βάση με τα χέρια σύρρωντας το σώμα μου προς την ανηφόρα και στο τέλος από την κούραση στα χέρια και στα πόδια, η αιώρηση της κατάβασης μου φάνηκε σαν βάλσαμο, φτάνωντας σύντομα ξανά στη γη!







Με τα πόδια να τρέμουν ξανά από την προσπάθεια της αναρρίχησης, αλλά και ικανοποιημένη από την ολοκλήρωση έτσω και σαν τσίτα, της εναέριας διαδρομής, καθήσαμε να φάμε ενώ βλέπαμε τους νεοφώτιστους αναρριχητές στο τραμπολίνο να κάνουν τούμπες και να εκστασιάζονται, όπως κάναμε και εμείς λίγο πριν.

Δυό μέρες μετά τα πλευρά μου αλλά και τα χέρια μου ήταν πιασμένα, αλλά την αίσθηση της περιπέτειας στη φύση και του κεφιού με τα φιλαράκια μου, δεν την αλλάζω με τίποτε. Αυτός ο χώρος είναι ιδανικός για να ξεσκάσει κάποιος στον ελεύθερο χρόνο του και να διασκεδάσει παρέα με τους φίλους του ενώ κάνει πράγματα τόσο διαφορετικά από την καθημερινότητά του, με τόση πολλή (ασφαλή) περιπέτεια! Πραγματικά ζήλευα τα μικρά παιδάκια που είχαν άγνοια του κινδύνου που διασκέδαζαν πραγματικά, ενώ έκαναν δραστηριότητες που σε εμάς τους μεγάλους φαινόταν δύσκολες, αλλά με αρκετή καλή θέληση και ακόμα περισσότερη διάθεση, τελικά δεν είναι ακατόρθωτες!

Links: Juvenile Diabetes Research Foundation Hellas
Adventure Park Πάρκο Περιπέτειας - Μαλακάσα

Μαριαλένα, 7/11/2008

photos by Marialena, 2008

Πάλι απ' την αρχή...

Με πήρε τηλέφωνο η διαβητολόγος μου τη Πέμπτη το πρωί: "Μαριαλένα παίρνεις φάρμακα για τον θυρεοειδή?¨ με ρώτησε. Όχι, δεν παίρνω της απάντησα, τόσα χρόνια το παρακολουθούμε και βλέπουμε πως πηγαίνει, της απάντησα αναρωτώμενη τι συμβαίνει. "Η TSH σου είναι πολύ χαμηλή και θέλω να επαναλάβεις την εξέταση μου είπε. "Έχεις ενδείξεις υπερθυρεοειδισμού και πήγαινε το συντομότερο να την επαναλάβεις".... Μάλιστα.

Να πω ότι χάρηκα για τα νέα αυτά? Δεν χάρηκα καθόλου ομολογώ. Αν έχω υπερθυρεοειδισμό, ζήτω που καήκαμε πάλι. Όχι τίποτε άλλο, αλλά τον τελευταίο χρόνο που έχω μειώσει το βάρος μου κατά δέκα κιλά, έχω χαρεί ιδιαίτερα που το σώμα μου ξαναβρήκε τη φόρμα του και είναι σε καλό δρόμο με τον έλεγχο του βάρους μου. Είμαι αρκετά ενεργητική και το να αρχίσω να παίρνω θυρορμόνη που μια σε πιάνει, την άλλη δεν σε πιάνει, το σκέφτομαι και αγανακτώ. Και δεν έχω άρνηση που λένε ότι πιάνει τους ασθενείς στα κακά μαντάτα, αλλά δεν γουστάρω και τα επακόλουθα της μη ρύθμισης μετά, αφού έχω παιδευτεί με αυτά τα ζητήματα για χρόνια με τον μεταβολισμό μου έχοντας διαβήτη τύπου 1.

Δεν θέλω να αρχίσω να ξαναπαίρνω βάρος ή να μην με καλύπτει η όποια αγωγή. Επικοινώνησα με την ομοιοπαθητικό μου αμέσως μετά και θα πάρω για δεκαπέντε ημέρες Thyroitinum 12CH πρωί βράδυ, για να δούμε πως θα ανταποκριθεί ο αδένας μετέπειτα. Όσο περνάει από το χέρι μου δεν θέλω να πάρω άλλα φάρμακα και όσο αντέξω.

Τώρα να υποθέσω πως το τρέμουλο στα χέρια μου ή η τριχόπτωση το καλοκαίρι ή ακόμα η βραχνάδα στη φωνή μου το πρωί (που δεν καπνίζω κιόλας) οφείλονται στον θυρεοειδή μου? Ε, μπορώ να ζήσω και με αυτά, για όνομα του Θεού...

Σήμερα το πρωί θα επαναλάβω την αιματολογική εξέταση για Τ3, T4 & TSH στη Βιοιατρική. Ο Θεός να βάλει το χέρι του, γιατί μου τη δίνουν οι θυρεοειδίτιδες μαμώτο...!

Από αυτό που φοβάσαι δεν θα γλυτώσεις...

Η περασμένη εβδομάδα ήταν περίοδος εξετάσεων που ολοκληρώθηκαν μόλις σήμερα στο Νοσοκομείο των Παίδων (μην γελάσει κανείς, ναι εκεί...) για να διαπιστωθεί η κατάσταση της υγείας μου μετά την πάροδο δεκαετίας από την πρώτη φορά που σημειώθηκαν. Ομολογώ πως ήμουν ανήσυχη μέχρι να ακούσω τα αποτελέσματα, τα δέκα χρόνια που είχαν περάσει μήπως είχαν επιβαρυντική χρειά στον οργανισμό μου υπάρχοντος του διαβήτη. Όμως ευτυχώς διαψεύσθην όταν λίγες μέρες αργότερα έμαθα πως ήμουν καλύτερα και από πριν σε κάποια ζητήματα όπως η πάχυνση των αρτηριών που ήταν μέσα στα φυσιολογικά όρια για τους ενήλικες. Ανακουφίστηκα, μα περίμενα και σήμερα να δω τι θα έδειχνε ο υπέρηχος της καρδιάς, καθώς άγχος, στεναχώρια, απογοητεύσεις, κούραση και αϋπνία εξαιτίας όλων αυτών συχνά με έκανε να έχω ταχυκαρδία, χωρίς αυτό να με ενοχλεί κατά κανέναν άλλον τρόπο.

Ο καρδιολόγος στο Παίδων συμπαθέστατος και πολύ διακριτικός σαν άνθρωπος, έκανε τον υπέρηχο καρδίας και μου ανακοίνωσε πως όλα καλά, αλλά από τα 50 και μετά πρέπει να προσέχω γιατί υπάρχουν πολλοί επιβαρυντικοί παράγοντες, κληρονομικότητα, οργανικοί άλλοι παράγοντες όπως η χοληστερίνη ή η υπέρταση και φυσικά ο διαβήτης. Μάλιστα, έκανα μέσα μου, ακούγοντας τα λόγια του γιατρού, άλλα 13 χρονάκια και μετά αρχίζουν τα δύσκολα για την καρδιά μου... Το ξέρω πως από καρδιά θα πάω, δεν υπάρχει περίπτωση να την γλυτώσω, παρόλο που δεν καπνίζω, μετά την εμμηνόπαυση παύουν οι ορμόνες να προστατεύουν το γυναικείο σώμα και επιβαρύνεται, ειδικά στη περίπτωσή μου.

Μικρή όταν ήμουν, στα μαύρα πρώτα χρόνια της συμβίωσης με τον διαβήτη, έλεγα πως θα πεθάνω στα 30 μου (μαγικό νούμερο τότε), τα χρόνια πέρασαν και πάτησα τα 30 και τίποτε τέτοιο δεν συνέβη, μετά έλεγα πως τα 50 θα ήταν το όριο, Αλλά και πάλι προχωρόντας βλέπω πως πάλι του μυαλού μου αηδίες είναι αυτές, μα το περίεργο είναι πως και άλλοι φίλοι μου με διαβήτη τα ίδια μου λένε κατά καιρούς, οπότε έχει να κάνει με την ψυχολογία μας μάλλον παρά με οτιδήποτε άλλο, αυτές οι ικασίες. Όμως, βλέπω και την πραγματικότητα πως μια καρδιά που θα δουλεύει για 60 ή 70 χρόνια με διαβήτη και τυχόν άλλες επιβαρύνσεις οργανικές, πως να μην κλατάρει... τα καρδιοαγγειακά νοσήματα είναι η πρώτη αιτία θανάτου μετά τον διαβήτη παγκοσμίως. Ευχαρίστα αυτά τα δεδομένα που αναφέρω? Όχι καθόλου, αλλά από αυτό που φοβάσαι, δεν θα γλιτώσεις, όπως λέω και στον τίτλο αυτών μου των σκέψεων.

Αν τον φοβάμαι τον θάνατο? Μεγάλη κουβέντα, πολύ μεγάλη κουβέντα αυτή. Το να μην ζω μια μέρα δεν το φοβάμαι, πιο πολύ φοβάμαι για τους δικούς μου ανθρώπους, την οικογένειά μου, τους αγαπημένους φίλους τι θα απογίνουν ή πως θα πεθάνουν. Εγώ προσωπικά πάντα έλεγα στον εαυτό μου πως θα ήθελα έναν ανεπαίσχυντο και ειρηνικό θάνατο, να κοιμηθώ ένα βράδυ και το επόμενο πρωί να μην ξυπνήσω, έτσι απλά το θέλω, ούτε ταλαιπωρίες, ούτε να μην μου βγαίνει η ψυχή στο σκαλοπάτι του βιολογικού θανάτου. Το ότι θα με φάει αυτή η αρρώστια και οι επιπλοκές της θα με φάνε, χωρίς αντίλογο, αλλά τουλάχιστον ας φύγω σαν άνθρωπος και όχι σαν χτικιό βρε παιδί μου. Λέω τώρα...

Δεν με πειράζει και αύριο αν θελήσει να με πάρει ο Θεός από τη Γη, ας με πάρει, εγώ θα του πω πότε θα πεθάνω? Αν είναι γραμμένο μου να ζήσω παραπάνω στη ζωή μου, ας ζήσω, πάλι δεν έχω έλεγχο σε αυτά τα δεδομένα, έτσι όπως είναι η ζωή μου. Μετανιώνω όμως που έφτασα 37 χρονών γυναίκα και δεν έχω φέρει ένα παιδί στον κόσμο, να το μεγαλώσω με όση αγάπη μπορεί να βγει από την καρδιά μου σε έναν άνθρωπο, μετανιώνω που δεν έχω πει αυτό το "σ' αγαπώ" ακόμα στον σύντροφό μου, μετανιώνω που δεν αισθάνομαι ασφαλής μέσα στην αγκαλιά του, μετανιώνω που κάνω μια δουλειά που δεν μου προσφέρει τίποτε εκτός από την αμοιβή και παραμυθιάζομαι γι' αυτό, μετανιώνω που συνήθως έπαιρνα ρίσκα που με έκαναν να σπάω το κεφάλι μου και εκεί που έπρεπε έτρεμα σαν το κλωσσόπουλο μέχρι να προχωρήσω. Μετανιώνω που δεν αγάπησα τόσο τη Μαριαλένα, ώστε να της προσφέρω μια καλύτερη ζωή και ακόμα την παιδεύω...

Όμως δεν μετανιώνω για τα λάθη μου, τις αποτυχίες μου, τις απογοητεύσεις μου, τις μαλακίες μου, τις χαζομάρες μου, το κρυφτό με τη ζωή και τα θέλω μου και θυμώνω σαν μικρό παιδί όταν ο κόσμος γύρω μου είναι κακός και άδικος. Δεν μετανιώνω που έκανα έρωτα με τόση τρυφερότητα και τόσο πάθος που πλημμύριζε το Έιναι μου από ανείπωτα συναισθήματα. Δεν μετανιώνω που ακόμα και τώρα πιστεύω στο καλό στις καρδιές των ανθρώπων και στην Αγάπη που τα νικάει όλα. Δεν μετανιώνω που είμαι τόσο ρομαντική και τόσο ηλίθια ώρες ώρες. Δεν μετανιώνω που ενδυνάμωσα το μυαλό μου τόσο ώστε να έχω μια ασπίδα προστασίας ενάντια στον παραλογισμό που υπάρχει γύρω μου. Δεν μετανιώνω που κάνω υπομονή για να ξεφύγω από τις καταστάσεις και τους ανθρώπους που δεν με πάνε με τίποτε. (Χέστηκα!) Αν είχα την επιλογή να ζήσω ξανά, την ίδια τρελλή και ανικανοποίητη ζωή θα ζούσα μέχρι σήμερα και ο Θεός βοηθός...


Σεπτέμβρης 2008, Οία Σαντορίνης σε όμορφες στιγμές

Μαριαλένα, 22/10/2008 (σαν διαθήκη μου μοιάζει αυτό, αλλά ποτέ δεν ξέρεις Θεός φυλάξοι!)

ΓΕΝΝΙΟΜΑΣΤΕ Ή ΓΙΝΟΜΑΣΤΕ?

Η αποκρυπτογράφηση ολόκληρου του κώδικα της ανθρώπινης ζωής, είναι αναμφισβήτητα ένα κολοσσιαίο τεχνικό επίτευγμα. Αλλά, ακόμα κι αν τελικά οδηγεί στην κατανόηση της λειτουργίας κάθε γονιδίου, θα μας επιτρέψει πραγματικά να προβλέπουμε ποιος ακριβώς θα αναπτύξει καρδιακές παθήσεις, ποιος γίνεται βίαιος ή ομοφυλόφιλος?

Τι γίνεται με την παιδική μας ηλικία, τη διατροφή μας, τις συνθήκες διαβίωσης, τα επίπεδα του άγχους μας? Μήπως οι επιστήμονες θα πρέπει να κοιτάξουν και το περιβάλλον μας ώστε να μπορέσουν να εξηγήσουν την υγεία και τη συμπεριφορά μας?

Φυσικά, απαντούν οι ειδικοί. Οι έρευνες έχουν δείξει ότι τα γονίδια παίζουν έναν εκπληκτικά σημαντικό ρόλο για σχεδόν όλα τα σύνθετα γνωρίσματα του ανθρώπου, είτε ιατρικά είτε σχετικά με τη συμπεριφορά του. Από την άλλη πλευρά, οι μεμονωμένες διαφορές σ' αυτά τα γνωρίσματα, οφείλονται τόσο στις γενετικές όσο και στις περιβαλλοντικές επιρροές.

Αξιοπερίεργα, όμως, η αποκάλυψη του ρόλου των γονιδίων μπροεί να εξηγήσει την επιρροή των περιβαλλοντικών παραγόντων με μεγαλύτερη ευκρίνεια από ποτέ. Παραδείγματος χάριν, με τη μελέτη του DNA κάποιου που πάσχει από διαβήτη, οι επιστήμονες θα είναι σε θέση να εξηγήσουν μέχρι ποιο σημείο τα γονίδια είναι υπεύθυνα για την ασθένειά του και μέχρι ποιο σημείο ο τρόπος ζωής του. Αυτό θα επιτρέψει στο γιατρό να προσαρμόζει μια θεραπευτική αγωγή που να περιλαμβάνει μόνο συγκεκριμένες αλλαγές στον τρόπο ζωής του ασθενούς.

Τελικά, όμως, γεννιόμαστε ή γινόμαστε αυτό που είμαστε? Παρόλο που οι ανωμαλίες στα γονίδια είναι η μόνη αιτία για μια μειοψηφία ασθενειών, για τις περισσότερες, όπως επισης και για τον καθορισμό της νοημοσύνης και των πτυχών της προσωπικότητάς μας, ο ρόλος της γενετικής δεν είναι πάνω από 50%. Το υπόλοιπο 50% θα μπορούσαμε να πούμε ότι οφείλεται στο περιβάλλον και στις εμπειρίες μας.

Άρθρο του περιοδικού Life Touch, Ιούνιος 2007, σελίδα 4

America, america!

Δεκατεσσάρων χρονών παιδί ήταν όταν πάτησε το πόδι της για πρώτη φορά στην Αμερική. Την πήρε ο πατέρας της μαζί σε ένα από τα ταξίδια του και εκείνη τον ακολούθησε με χαρά σε εκείνη την πρωτόγνωρη εμπερία. Θα συμμετείχαν από κοινού ως εκπρόσωποι της Ελλάδας στο παγκόσμιο συνέδριο για τον Νεανικό Διαβήτη και ούτε καν φανταζόνταν τη συνέχεια.

Πρώτος σταθμός Νέα Υόρκη, έμειναν κάπου στην 11η Λεωφόρο μαζί με τα πληρώματα της Ολυμπιακής. Στο βάθος έβλεπαν το Central Park. Της έκανε εντύπωση πως ο κόσμος στο δρόμο φορούσε αθλητικά παπούτσια ενώ ήταν ντυμένος με κουστούμια εργασίας και κρατούσε χαρτοφύλακες! Περπατώντας έφτασε μέχρι την 5η Λεωφόρο, είδε το Tiffany's, το Olympic Tower του Ωνάση, τα τεράστια πεζοδρόμια, τα κίτρινα ταξί που πλημμύριζαν τους δρόμους... Πήρε σαν αναμνηστικά ένα μπρελόκ "I love NY" και μια κουπίτσα εσπρέσσο με το Μανχάτταν και τους Δίδυμους Πύργους και αρκετές καρτποστάλ. Τα έχει ακόμα τα ενθυμήματα, τα κρατάει σαν κομμάτια της προσωπικής της ιστορίας.


New York, image by www.atp.com

Επόμενος σταθμός η πρωτεύουσα Ουάσινγκτον. Από το αεροδρόμιο Dulles, η διαδρομή προς στο ξενοδοχείο Mayflower απέναντι από το υπουργείο εξωτερικών. Ο ποταμός Ποτόμακ, το μνημείο του Washington, ένας θαυμάσιος υπέροχος κόσμος. Στο βάθος η λεωφόρος Pennsylvania και το Καπιτώλιο. Το βράδυ πριν το συνέδριο που είχαν έλθει να παρακολουθήσουν, μια βόλτα στο φουαγιέ του ξενοδοχείου και το δείπνο με εγκάρδιους αγνώστους που στο άκουσμα της λέξης "Ελλάδα" έκαναν σαν να γνωριζόντουσαν από παλιά. Η εικόνα του να τραγουδά όλη η αίθουσα στο τέλος του δείπνου το "The Greatest Love of All" της Whitney Houston, όρθιοι της έχει μείνει χαραγμένη βαθιά μέσα στη μνήμη.


Washington momuments, image by www.destinationhero.com

Το συνέδριο ξεκίνησε, η μικρή δίπλα στον πατέρα της να ακούει και να μιλάει τα λατρεμένα της αγγλικά, μόλις είχε πάρει και το Lower και διάβαζε για το Proficiency. Η γνωριμία με σημαντικούς ανθρώπους, η συνάντηση με εκπροσώπους από όλον τον κόσμο, κάποια άλλα παιδιά που βρίσκονταν εκεί με τους γονείς τους. Ένας φίλος Ελληνοαμερικανός γιατρός, τους πήρε να τους δείξει τη πόλη με το τεράστιο τζιπ του! Η επίσκεψη στο Lincoln Memorial, η θέα ως απέναντι στο Washington Momument στο βάθος, ο σιωπηλός φόρος τιμής σε όσους χάθηκαν στο Βιετνάμ λίγο πιο κάτω, στον τοίχο του μνημείου, το άγγιγμα των δακτύλων της πάνω στα χαραγμένα ονόματα, το δέος!


The Capitol Building, image by www.sitebelt.com

Η πόλη τη νύχτα, οι φτωχοί έγχρωμοι Αφροαμερικανοί που περιπλανίοταν στους δρόμους, ο Λευκός Οίκος φωτισμένος πίσω από τα ψηλά κάγκελα της μάντρας, πολύ πριν η τρομοκρατία τα κάνει όλα απάνθρωπα. Ψώνια στην αγορά της πόλης, το πρώτο τζιν από την Αμερική, αγορασμένο από ένα μαγαζάκι που ο υπάλληλος ήταν μαύρος με πράσινα μάτια (της φάνηκε θεϊκός μέσα στην εφηβική της φαντασία!), ένα ζευγάρι αθλητικά, ένα μπλουζάκι που το έχει φυλάξει ακόμα με την στάμπα της πόλης, βιβλία, ήταν ό,τι έφερνε πίσω.

Η μετάβαση στο στρατιωτικό νεκροταφείο Arlington στη Βιρτζίνια, οι συμμετρικοί λευκοί σταυροί των αποθανόντων να φτάνουν μέχρι εκεί που τελείωνε ο ορίζοντας, ο τάφος της οικογένειας Kennedy, η αλλαγή φρουράς πάνω από τη φλόγα που καίει άσβεστη στη μνήμη τους, η απόλυτη σιγαλιά μέσα στο καταπράσινο τοπίο.


The eternal flame marks the grave of President John Fitzgerald Kennedy, image by www.arlingtoncemetery.org

Ο περίπατος μπροστά από το Καπιτώλιο και τα σκιουράκια που ανέβαιναν πάνω στις μανόλιες, ολόκληρα δέντρα ευδοκιμούσαν στα πάρκα, το παιχνίδι με τα ζωάκια αυτά που ξεφύτρωναν από παντού, οι φωτογραφίες που ερεθίζουν τη μνήμη να θυμάται κάτι παραπάνω. Η επίσκεψη στο Smithsonian Institute Φυσικής Ιστορίας και στο Αεροναυτικό Μουσείο, τα εκθέματα, μουσεία που στη χώρα της έμοιαζαν σαν κάτι το πελώριο!

Το συνέδριο προχωρούσε και το κορίτσι παρατηρούσε για τρεις μέρες μια νεαρή κοπέλα να την κοιτά επίμονα. Λίγο πριν φύγουν, εκείνη την πλησίασε και της μίλησε. Ήταν Αμερικανίδα από την πολιτεία του Ουισκόνσιν κι εκείνη με διαβήτη. "Γειά χαρά" της είπε, "θες να γίνουμε φίλες?" "Μα εγώ μένω μακριά, σε άλλη χώρα" της απάντησε σαστισμένη η πιτσιρίκα, "δεν πειράζει, θα αλληλογραφούμε" της απάντησε η μεγαλύτερη κοπέλα και από τότε η φιλία τους κρατάει 22 ολόκληρα χρόνια!

Η δοκιμή για πρώτη φορά φυστικιών Casius από την Ινδία, το τρέξιμο στο αεροδρόμιο στην επιστροφή γιατί ξεχάστηκαν να ψωνίζουν αναμνηστικά μπαμπάς και κόρη, η αγωνία να προλάβουν το αεροπλάνο, η απογείωση, η ακτή του Ατλαντικού από ψηλά, τα Hamptons, η Φιλαδέλφεια, ξανά η Νέα Υόρκη και η Νέα Υερσέη και μετά ο Ατλαντικός, βαθύ μπλε του ωκεανού μέχρι που η αλλαγή της ζώνης ώρας να αφήνει πίσω της την Αμερικανική Ήπειρο.

Η επιστροφή στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, τα καλούδια που κουβάλησε μαζί της, η καινούρια φίλη που έκανε, το πρώτο γράμμα της γνωριμίας, το καλοκαίρι που ξεκινούσε! Τα δώδεκα χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι να ξαναπάει στην Αμερική, η συνέχεια...

Marialena, 25/07/2007

Παγκόσμιες Ημέρες Υγείας

Από τη Δευτέρα μέχρι και την Κυριακή 7-13 Απριλίου, 10 πμ -6 μμ, θα πραγματοποιηθεί στην Πλατεία Συντάγματος εκδήλωση από το Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης για όλες τις χρόνιες και σοβαρές παθήσεις με στόχο να ενημερωθεί το κοινό καθώς και να καθιερωθούν επίσημα πλέον οι παγκόσμιες ημέρες τους. Εκεί θα στηθεί ένα μεγάλο χωριό αποτελούμενο από πολλά σπιτάκια, όπου κάθε ένα θα εκπροσωπεί και μια νόσο. Θα συμμετέχουν Άσθμα, Ηπατίτιδα, Καρδιά, Οστεοπόρωση, Πνευμονοπάθεια, Αλλεργία, Καρκίνος, Διαβήτης κλπ.



Το Νεανικό Διαβήτη θα εκπροσωπήσει η Πανελλήνια Ένωση Αγώνος κατά του Νεανικού Διαβήτη

Η επικοινωνιακή αυτή πρακτική περιλαμβάνει εκδηλώσεις και εορτασμούς με στόχο να ευαισθητοποιήσουν και να ενημερώσουν το κοινό και να κινητοποιήσουν, ώστε να αποβάλλει κακές πρακτικές και συνήθειες.

Σας περιμένουμε όλους στο περίπτερο της ΠΕΑΝΔ γιατί η παρουσία σας θα είναι ιδιαίτερα σημαντική για τον αγώνα ευαισθητοποίησης της Πολιτείας στο θέμα του Διαβήτη.

Πάει καιρός...

Πάει καιρός αγαπητό μου ημερολόγιο, που συγκρότησα τις σκέψεις μου και βρήκα την όρεξη να σου τις καταθέσω. Ξέρω, ξέρω πως μέσα στο μυαλό μου επικρατεί ένας αέναος διάλογος μεταξύ των σκέψεών μου, αλλά για δεν ξέρω εγώ πόσο, άφηνα να κατοικοεδρεύουν μόνο στον κόσμο της σιωπής μου και πουθενά αλλού.

Δεν ξέρω τι έχω στο νου μου ακριβώς. Πολλά θα ήταν η σωστή απάντηση, αλλά όλα γύρω από έναν άξονα πάντα. Τον αγώνα για εξισορρόπηση, για καταξιώση, για επιδίωξη των προσωπικών στόχων, τη διατήρηση ψυχής και σώματος σε μια εύθραυστη ισορροπία που δεν καθορίζω, το κυνήγι της ευτυχίας, η διαπίστωση ότι όλα είναι ρευστά σε αυτήν τη ζωή.

Ενα παράξενο πράγμα, τα μάτια μου αναζητούν πάντα αυτό το κάτι που θα με κάνει να χαμογελάσω ή να οραματιστώ, ένα σύννεφο στον ουρανό που ταξιδεύει, το δειλινό που βάφει με χρώματα τον ορίζοντα, τα δέντρα που ανθίζουν, ένα παιδί που θα το κοιτάξω στα μάτια και θα του κάνω μια φατσούλα, ένα ζευγαράκι ερωτευμένων νέων ανθρώπων που περπατούν χέρι χέρι ή φιλιούνται στον δρόμο. Να ακούω μουσική και να τραγουδάω, να γράφω ποιήματα διαποτισμένα από τις σκέψεις μου, να διηγούμαι ιστορίες πραγματικές ή φανταστικές, να μοιράζομαι ένα γέλιο, ένα δάκρυ, μια αγκαλιά, ένα χάδι. Για μένα αυτά είνα τα όμορφα της ζωής.

Προχθές το βράδυ οδηγώντας τη μηχανή επιστρέφοντας σπίτι, απόγευμα που έδινε τη θέση του στο βράδυ, δεν έστριψα να πάω σπίτι, παρά συνέχισα το δρόμο μου μέχρι να φτάσω να αντικρύσω τη θάλασσα. Έπειτα πήρα το δρόμο της επιστροφής, ενώ έδινα γκάζι στη μηχανή για να ανεβάσει χιλιόμετρα και να νιώσω την αδρεναλίνη της ταχύτητας, έστω και για λίγο. 90+ χλμ, έδειχνε το κοντέρ ενώ ο δρόμος έμοιαζε να τελειώνει όσο έτρεχα.

Δεν έχω καταλήξει ακόμα τι θέλει ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος. Αυτό το θέμα είναι κάτι που με απασχολεί επί μακρόν, αλλά όσο και θέλω το ζήτημα της ευτυχίας δεν το έχω αποσαφηνίσει. Ξέρω όμως πως στο σπιτικό μου δεν είμαστε ευτυχισμένοι άνθρωποι δυστυχώς. Εχουμε κάνει την οικογενειακή μας ζωή έτσι που δεν έχουμε βρει τις ισορροπίες ανάμεσά μας. Θα ήθελα πολύ να μην είχε σοβαρά προβλήματα υγείας ο πατέρας μου στα 72 χρόνια του, θα ήθελα μαζί με τη μητέρα μου να απολάμβαναν πια με ηρεμία τους κόπους μιας ζωής που κόπιαζαν να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα και παραπάνω για όλους μας. Θα ήθελα ο αδελφός μου να ωρίμαζε μετά τον γάμο του και να μην κρυβόταν πίσω από τη γυναίκα του σε θέματα οικογενειακά και στεναχωρεί τους γονείς μας με τη συμπεριφορά τους.

Για μένα η ευτυχία μοιάζει με ένα όνειρο που μέχρι τώρα πιο πολύ σαν εφιάλτης μου εμφανίζεται. Δεν ζω στην ουτοπία, αλλά θα ήθελα να έχω μια οικογένεια που να εκδηλώνει την αγάπη της και να μην βασανίζεται από ανασφάλιες και άλυτα ζητήματα του παρελθόντος. Προσωπικά προτιμώ να αποστασιοποιούμαι, ενώ μέσα μου στοιβάζονται οι στεναχώριες. Ίσως αυτό το πράγμα έχει να μου δείξει ο διαβήτης μου σε αυτήν τη ζωή. Ότι η ευτυχία δεν χαρίζεται, αλλά κατακτάται, αυτό έχω καταλάβει μέχρι τώρα.

Νομίζω πως μια ζωή θα είμαι αγωνίστρια, ό,τι και αν σημαίνει αυτό. Ο αγώνας όμως για μια καλύτερη ζωή έχει το τίμημά του. Ίσως να είναι το ανικανοποίητο, η τελειοθηρία, η πρόσκαιρη ικανοποίηση. Όσο ζωή μου μένει ακόμα θα ήθελα να βλέπω τα αποτελέσματα των προσπαθειών μου να τελεσφορούν. Τουλάχιστον θέλω να καταφέρω να αγαπώ και να μ' αγαπούν οι άνθρωποι που έχουμε επιλέξει να συμβεί κάτι τέτοιο, όσο για τους υπολοίπους για κανέναν δε θέλω το κακό του, έστω και με έχον βλάψει. Δεν θέλω να ανταποδίδω "οφθαλμόν αντί οφθαλμού", έχω καρμικά κρίματα του λόγου μου, δεν θέλω κι άλλα.

Στις 3/3 έκλεισα 26 χρόνια με τον διαβήτη μου. Δεν έγραψα τίποτα, αυτές οι επέτειοι δεν είναι αφορμή για εορτασμούς, αλλά περισσότερο για ανασύνταξη και συμφιλίωση με τον εαυτό μου. Στα 26 του θα ήταν τώρα κοτζάμ άνδρας, ένας νέος άνδρας γεμάτος από ορμή για τη ζωή, όμως δεν είναι έτσι, είναι μόνο μια πάθηση, ένα σαράκι, που αργά ή γρήγορα θα καταφέρει να κάμψει την υγεία του σώματος και να δημιουργήσει προβλήματα που φτάνουν μέχρι τον θάνατο. Δε βαριέσαι, έτσι είναι η ζωή και πως να την αλλάξεις που έλεγε και ένα τραγούδι της δεκαετίας του '70.

Δεν έχω θανατολαγνεία ή κάποια άλλη εμμονή περί αυτού, αλλά όπως και οι περισσότεροι πάσχοντες από νεανικό διαβήτη, φλερτάρουμε μαζί του από πολλή νεαρή ηλικία. Με αφορμή την τραγική εξέλιξη της υγείας της Μαριέττας Γιαννάκου, παρακολουθούσα εναγωνίως τα νεότερα νέα για την ανάρρωσή της, καθώς ως διαβητική υπέστη ακρωτηριασμό του ενός άκρου από τον μηρό και έμφραγμα του μυοκαρδίου λόγω της αφαίρεσης του ποδιού της. Στεναχωρήθηκα πολύ, αφάνταστα πολύ, γιατί κανένας άνθρωπος δεν αξίζει τέτοια επιδείνωση της υγείας του, γαμώτο. Κι όμως, όταν υπάρχουν "έξυπνοι" που σου λένε ότι και καλά δεν είναι τίποτα ο διαβήτης και μην ανησυχείς και θα το ξεπεράσεις και άλλα τέτοια όμορφα, επιβεβαιώνουν για μια ακόμη φορά πως δεν έχουν ιδέα για το τι μιλάνε. Στου κασίδη το κεφάλι δηλαδή, να έχουμε να λέμε. Το αναφέρω συχνά αυτό το θέμα της κοινωνικής πλευράς του διαβήτη, γιατί με απασχολεί ως άνθρωπο.

Αραγε θα φτάσω στην ηλικία της κας Γιαννάκου αρτιμελής, ή θα με φάει η μαρμάγκα? Το ίδιο μου έλεγε και η καλή μου φίλη το Ονειράκι, όταν το συζητούσαμε και της έβαλα πάγο που ένα κορίτσι 24 ετών σκέφτεται πως θα πεθάνει, αλλά η σκέψη αυτή ήταν και δική μου, όσο και αν προσπαθούσα να την αποθαρρύνω από το να σκέπτεται έτσι. Γι' αυτό ίσως έχω αναπτύξει μια τέτοια οπτική που χαίρομαι στο μέγιστο τις μικροχαρές της ζωής, με έναν πολύ προσωπικό τρόπο τις περισσότερες φορές που μπορεί να εκδηλώνεται εξωτερικά ή όχι και μοιάζω να είμαι ερωτευμένη όταν αναφέρομαι με πάθος σε συναισθήματα. Δεν έχει σημασία αν υπάρχει κάποιος ή όχι στη ζωή μου για να με κάνει να νιώθω έτσι, αλλά εγώ βρίσκω τον τρόπο να ερωτεύομαι την κάθε στιγμή που περνά μέσα από τα φίλτρα μου, έστω και αν την επόμενη πέφτω ψυχολογικά και σκέφτομαι πάλι τη ματαιότητα του να είσαι ζωντανός. Ή του ύψους ή του βάθους σε μια εναλλαγή συναισθημάτων που μοιάζει με τρενάκι στο λούνα παρκ.

Ίσως αν υπήρχαν σχέσεις τέτοιες στη ζωή μου που να ένιωθα ότι είμαι απαραίτητη. Δεν το αισθάνομαι αυτό τώρα, λέω πως άμα τελείωνε η ζωή μου αύριο για παράδειγμα, θα θρηνούσαν οι γονείς και αδέλφια, θα στεναχωριόταν φίλοι και γνωστοί, μα εγώ λόγο ύπαρξης δεν θα είχα, κάνοντας τη διαφορά στη ζωή ενός συντρόφου ή πιθανών απογόνων.
Αυτή είναι η θαυματουργή δύναμη της αγάπης, το ότι σε κάνει να θες να ζήσεις μέχρι την τελευταία μέρα σου στη γη, κάνοντας τη διαφορά στη ζωή των αγαπημένων σου.

Σου είπα αρκετά απόψε αγαπητό μου ημερολόγιο, δεν θέλω να πω άλλα για την ώρα. Θα τα ξαναπούμε σύντομα, μιας και ο Απρίλης σηματοδοτεί πάντα σημαντικές αφετερίες στη ζωή μου.

Αγάπη για όλους εύχομαι, αγάπη...

Μαριαλένα, 14/3/2007

Διαβήτης και Πολιτική

Χθες το απόγευμα καθώς επέστρεφα με το Μετρό από το αεροδρόμιο Αθηνών, βρήκα κάτω από το κάθισμά μου μια εφημερίδα της προηγούμενης ημέρας και ξεκίνησα να την διαβάσω για να ενημερωθώ για τα πιο πρόσφατα νέα.

Καθώς διάβαζα τα άρθρα της επικαιρότητας, η ματιά μου έπεσε σε ένα μονόστηλο που έλεγε πως η κα Μαριέττα Γιαννάκου εισήχθη στο νοσοκομείο και κατόπιν εξιστορρούσε το ιστορικό της νοσηλείας της. Όταν στο τέλος έλεγε πως μετά από ένα διπλό κάταγμα στο δεξί της πόδι πέρσι και την εγχείρηση που ακολούθησε, παρουσίασε πόνο στο άκρο και επισκεύθηκε τον θεράποντα ιατρό της, διαπιστώθηκε ισχαιμία λόγω διαβητικής αγγειοπάθειας και για να σωθεί η ζωή της αποφασίστηκε σε ιατρικό συμβούλιο να κοπεί το πόδι.

Αυτή η είδηση με αναστάτωσε ψυχικά γιατί λυπήθηκα για την έκβαση της υγείας της και τον ακρωτηριασμό του ενός ποδιού της λόγω επιπλοκών του διαβήτη, γιατί αυτή η μοίρα κατατρέχει όλους τους πάσχοντες από διαβήτη με το πέρας των χρόνων και αυξανομένων των επιπλοκών που προκύπτουν στον οργανισμό. Όπως και ο μακαριστός Χριστόδουλος που έπασχε από διαβήτη και παρακολουθείτο από ομάδα γνωστών ιατρών και η περίπτωση της κας Γιαννάκου ανήκει στους δημόσιους άρχοντες που μαθαίνουμε κατόπιν εορτής για την πάθησή τους.

Εγώ σαν ένας ακόμα πολίτης-άτομο με διαβήτη σε αυτήν την χώρα, θα ήθελα από την κα Γιαννάκου ειδικά όταν ήταν Υπουργός Παιδείας αλλά και τώρα, να έβαζε σκοπό την ενημέρωση της κοινωνίας πάνω σε αυτήν την θανατηφόρα νόσο. Με πονάει που ενώ υφίσταται με τον σκληρότερο τρόπο την καταπόνηση της υγείας της και ούσα η ίδια ιατρός (νευρολόγος/ψυχίατρος) να μην δίνει την κοινωνική μάχη όπως λένε οι πολιτικοί για καλύτερη ενημέρωση και αφύπνιση του κόσμου γύρω από τον σακχαρώδη διαβήτη.

Δεν μπορούσατε κυρία Γιαννάκου να κάνετε σεμινάρια στα σχολεία γύρω από αυτό το ζήτημα αλλά και άλλα σημαντικά θέματα υγείας, πρόληψης και προστασίας στους μαθητές? Αν εσείς και κάθε ακόμα πολιτικός που χαίρει προβολής και δημοσιότητας δεν κάνετε το βήμα να βγείτε προς τα έξω, πως περιμένετε να αλλάξει η νοοτροπία του κοσμάκη για τον διαβήτη? Θέλετε απλά να κουνάνε το κεφάλι και να μουρμουρίζουν "η κακομοίρα τι έπαθε, είχε και ζάχαρο γι' αυτό της έκοψαν το πόδι". Είστε και δεινή καπνίστρια κιόλας και σας έφαγε η μαρμάγκα με τα αγγεία σας. Πείτε μου θα σας άρεσε αυτό?

Οργίζομαι και συγκινούμαι παράλληλα με το δράμα σας γιατί η απώλεια ενός μέλους είναι πάντα τραυματική και ελπίζω να επανέλθετε εξίσου δυναμικά στον δημόσιο βίο, δίνοντας το παράδειγμα και σε άλλους που βιώνουν παρόμοιες καταστάσεις, αλλά θα θελήσετε ποτέ να γίνετε ένα αναγνωρίσιμο πρόσωπο στη μάχη κατά του διαβήτη? Ρωτάω εσάς γιατί ο τ. Αρχιεπίσκοπος δεν βρίσκεται πια μαζί μας για να του τα ψάλλω ένα χεράκι κι εκεινού!

Όμως κυρία Γιαννάκου στις δύσκολες ώρες που περνάτε αυτόν τον καιρό στο κρεββάτι του νοσοκομείου σε καταστολή ακόμα, θα ήθελα οι άνθρωποι που σας απέκλεισαν από το ψηφοδέλτιο της Α' Αθήνας, γιατί σας άφησαν μόνη να δώσετε έναν άνισο αγώνα για την Παιδεία όσο ήσασταν υπουργός, να σεβόταν το έργο και τον αγώνα σας και να σας αξιοποιούσαν ανάλογα, αντί να σας αφήσουν στην άκρη στην ακμή της πολιτικής σας καριέρας και να υποθάλπτουν ζοφερά φαινόμενα ανυποληψίας και εξαθλίωσης στο κυβερνόν κόμμα. Οι επιλογές μας κάνουν τη διαφορά και σ' αυτό τον τομέα σας αδίκησαν. Κρίμα!


Μαριέττα Γιαννάκου, Βουλευτής Α' Αθηνών της ΝΔ

Links: Βιογραφικό Μαριέττας Γιαννάκου
Η κατάσταση της υγείας της Μ. Γιαννάκου

Μαριαλένα, 11/02/2008

Η γιατρός μου

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα πρώτης τάξης κωλόπαιδο που το έλεγαν Μαριαλένα. Το κωλόπαιδο αυτό, σαν πεισματάρικο κριάρι που είναι, όταν χρειαζόταν σαν παιδί και αργότερα σαν έφηβη να πάει στο γιατρό να της ελέγξει το σάκχαρό της, περιττό να πω πως ήταν το χειρότερό της. Το τι μούτρα κατέβαζε, τι δεν μίλαγε στο γιατρό της που τον ντρεπότανε κιόλας, απορούσε με την υπομονή του ανθρώπου που δεν νευρίαζε μαζί της.

Όμως όταν μεγάλωσε και πέρασε η αυτοκαταστροφική της εφηβεία και άρχισε να βγαίνει προς τον κόσμο ως νεαρή ενήλικη, χρειάστηκε να ξαναπάει στον γιατρό για να πάρει μια βεβαίωση και για καλή της τύχη εκείνος, τη παρέπεμψε στη βοηθό του που την ανέλαβε. Από τότε το τρελλό κριάρι μπήκε σιγά σιγά, με πολύ επιμονή από τη μεριά της γιατρού στον σωστό το δρόμο και 13 χρόνια μετά ξέρει πως αν δεν ήταν εκείνη να την αναλάβει σε μια δύσκολη στιγμή στα 23 της, ίσως τώρα να μην είχε καταφέρει να φέρει την υγεία της σε ισορροπία και το σάκχαρό της σε έλεγχο.

Συζητάμε συχνά με φίλους "ασθενείς" της συγκεκριμένης γιατρού, για το τι μας λέει, ή πως μας αντιμετωπίζει. Η επιμονή της και το δέσιμο που έχει με κάθε έναν από εμάς, είναι πράγματι μοναδικά και όλοι μας την αποκαλούμε η γιατρός μας, η γιατρός ΜΟΥ.
Θυμάμαι πως όταν ξεκίνησε να με βάζει σε σειρά, πόσο με είχε από κοντά προσπαθώντας να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζα τα πράγματα. Μαζί με την διαιτολόγο και την Εκπαιδεύτρια - Νοσηλεύτρια, μου διόρθωναν τα κακώς κείμενα και όταν έκανα τις για μένα-απολύτως δικαιολογημένες- παρασπονδίες μου, εκείνες προσπαθούσαν να με βάλουν να ακολουθήσω έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής, πράγμα που συν τω χρόνω το κατάφεραν.

Όταν με εξήταζε στο Διαβητολογικό Κέντρο του Νοσ. Παίδων "Αγλαία Κυριακού", ασχολείτο μαζί μου με τις ώρες, όπως έκανε και σε κάθε ένα παιδί που είχε αναλάβει και μου εξηγούσε τις αλλαγές που έπρεπε να κάνω για να βελτιώσω τον γλυκαιμικό μου έλεγχο. Όταν δε εγώ έκανα το κορόιδο, η αυστηρότητα στο βλέμμα της και το αμετάπειστο του ύφους της, ήταν αρκετό για να με κάνει να ακολουθήσω τις οδηγίες της, ήθελα δεν ήθελα. Όμως την επιβράβευση για τους νέους με διαβήτη που πήγαιναν καλά, την είχε προ ημερησίας τάξεως και δεν δίσταζε να πει το μπράβο σε παιδιά και γονείς.

Όσο περνούσε ο καιρός και είχα πια αναλάβει τα ηνία του να διαφυλάττω την υγεία μου κατά κύριο λόγο μόνη μου, η γιατρός μου άρχισε να αλλάζει συμπεριφορά. Το ίδιο παθιασμένη με τη δουλειά της πάντα, με το ίδιο σπινθηροβόλο βλέμμα και την ίδια αγάπη για τα παιδία, άρχισε να μην μου φωνάζει πια. Έχοντας μάθει διαφορετικά στις συναντήσεις μας, απόρησα μήπως κάτι είχε αλλάξει στη συμπεριφορά της, μόνο για να διαπιστώσω πως άρχισε να εκδηλώνει τη τρυφερότητα και το νοιάξιμο απέναντί μας αλλιώς.

Στην τελευταία μας δε συνάντηση το καλοκαίρι, μου μίλησε όπως θα μιλούσε και μια μητέρα στην ενήλικη κόρη της, τονίζοντάς μου τη σημασία του γυναικολογικού ελέγχου και της προστασίας στον έρωτα. Εκεί κατάλαβα πως δεν με έβλεπε πια σαν το κοριτσάκι που κάποτε ήμουν, αλλά σαν μια νέα γυναίκα που ζει μια ανάλογη ζωή. Πόσο διαφορετικό και άμεσο ήταν αυτό το μήνυμα, όταν η μητέρα μου που είναι της παλαιάς σχολής, αποφεύγει λόγω σεμνοτυφίας και έλλειψης θάρρους να θίγει τέτοια θέματα στο παιδί της?

Χθες το πρωί πήγα για μια επαγγελματική συνάντηση στο Τέρμα Αμπελοκήπων και τελειώνοντας πετάχτηκα στην οδό Μεσογείων, στο Διαβητολογικό Κέντρο. Ήθελα να χαιρετήσω πριν τις γιορτές τη φίλη μου τη Νοσηλεύτρια στο Κέντρο και φυσικά την γιατρό μου. Αφού περίμενα αρκετή ώρα να τις δω, άκουσα στο διάδρομο μια γνώριμη ζεστή φωνή, ήταν της γιατρού μου. Σηκώθηκα από το κάθισμα και πήγα προς εκείνη. Με κοίταξε ευθεία στα μάτια όπως πάντα και με ρώτησε αν είμαι καλά, με εκείνο το ενδιαφέρον που μόνο εκείνη ξέρει να δείχνει, έτοιμη να βοηθήσει αν χρειαστεί να ξεπεράσεις το οποιοδήποτε πρόβλημα. Της απάντησα πως πέρασα απλά να τη δω και εκεί είδα την πανέμορφη γιατρό μου, με τα φυσικά κόκκινα μαλλιά της και ρίζες από την Ισπανία, να είναι κουρασμένη από το ιατρείο που βρισκόταν σε εξέλιξη και τις ευθύνες της στο νοσοκομείο.

Λίγο πριν φύγω, άνοιξα με τρόπο τη πόρτα του ιατρείου της για να την χαιρετήσω. Ήλθε κοντά μου και με ξαναρώτησε αν όλα πηγαίνουν καλά, της χαμογέλασα και της απάντησα πως με το σάκχαρο δεν έχω πρόβλημα και έκανα μια φιγούρα σαν μπαλαρίνα, σαν παιδί. Της είπα πως θα πάω να τη δω με τον καινούργιο χρόνο και ακούμπησα τα χέρια μου στο πρόσωπό της, έτσι όπως κάνω σε όσους αισθάνομαι οικεία. Με κοίταξε με το βλέμμα του μαλώματος όπως παλιά και την πείραξα λέγοντάς της πως "είμαι καλό παιδί". Παρόλο που πλέον απέχω ηλικιακά από το να πηγαίνω στο Παίδων, δεν την αλλάζω όμως με κανέναν άλλον!

Συγκινήθηκα το δίχως άλλο και γράφοντας αυτό το κείμενο, θέλω να της πω πόσο την ευχαριστώ για όλα όσα έχει κάνει για μένα τόσα χρόνια. Αν δεν ήταν εκείνη, ίσως τώρα να μην μπορούσα να ζω μια φυσιολογική ζωή και να είμαι κυρία του εαυτού μου όσον αφορά τον διαβήτη μου. Για κάθε φωνή, για κάθε χαμόγελο, για κάθε παραίνεση και κάθε ώθηση να βελτιωθώ, η καρδιά μου σας ευγνωμονεί πολυαγαπημένη μου κυρία Ντιάνα Βαζαίου!



Μαριαλένα και Ντιάνα το 2003, σε κοινή μας κοινωνική συναναστροφή.

Marialena, 11/12/2007

World Diabetes Day 2007

*Διαβάστε το Ελληνικό κείμενο ΕΔΩ


Wednesday November 14th, is the World Diabetes Day, the day dedicated to raising awareness for this massive world epidemic known as "Diabetes Mellitus" or just Diabetes. For 2007 and 2008, the theme for World Diabetes Day 2007 and 2008 is Diabetes in Children and Adolescents, for the first time under the auspices of the United Nations. As more children are becoming overweight and inactive, type 2 diabetes is increasingly being diagnosed in young adults and children. Type 2 diabetes can be prevented in many cases by maintaining a healthy weight and being physically active.



Please watch these videos, look at the real people presented on them. Watch the kids who happen to live with diabetes and take a glance at their strive to stay alive. Take a look at their everyday lives and think about their right to living a healthy, fulfilling life while struggling to grow up as people with diabetes. Bear with them!



I wish I were a 10 year old again. A child that didn't have to grow up overnight after been diagnosed with Type 1 Diabetes. I wish I could play with my friends without worrying if I'm hungry, or need a shot, or I'm becoming tired because of raised blood sugar. I wish I were a child like everybody else around me and not being "sick" or "different" for one reason or another. I wish I could grow up without living with my diabetes 24/7/365. I wish I could love my body more and hate myself less for being a person with diabetes. I wish my blue eyes were shining from happiness and that smiling didn't mean anything less than enjoying life, like a child only knows who to live its' life!



I wish no more children, no more families, would have to go through the ordeal of the heartbreaking moment you hear that your child is diagnosed with Diabetes and that disease doesn't go away. I wish I wouldn't have to see another devastated parents going through their silent suffering for the diabetes of their children. I wish no more human beings would suffer from the complications of the disease and would have to live the rest of their lives amputated, blind, aching, going to dialysis, loosing their senses due to acute hypoglycemia, been sick, lonely and sad because their diabetes has not been easy on them.



I wish the Nine Plagues of Pharaoh in our times, would go away in terms of Diabetes Treatment. I wish one fine day a scientist or more would come up with the Cure, unrevealing the secrets of the malfunction of the pancreatic beta cells in our bodies. I wish that no more kids, no more youngsters will grow up to become obese, malnutritioned, hypertensive people with diabetes because of their daily food consumption.

I wish I will remain a little girl deep down inside remembering how I used to be while I was 10, for as much as I feel like and still hoping for the Cure to be found... because I want my life back, I want my future back, that's all I'm asking!

Marialena, World Diabetes Day, November 14th, 2007
(because this very day is dedicated to courage and hope for a better future)

Links:
World Diabetes Day
World Health Organization: Diabetes
American Diabetes Association - Diabetes News
What is diabetes and its' complications? from Metindia.net
Diabetes Mine: an insighter's look on diabetes
World Diabetes Day Highlights by VOA News
Inspired by Diabetes
SUGARFREE - The Greek Diabetes Portal

Άδοξο τέλος για την εισπνεόμενη ινσουλίνη!

Μετά λύπης μου είδα σήμερα στις σελίδες των διαδυκτιακών τόπων ενημέρωσης, πως η εισπνεόμενη ινσουλίνη που με τόσο μεγάλη ανυπομονησία, ανέμεναν το καλοκαίρι χιλιάδες ατόμων που πάσχουν από σακχαρώδη διαβήτη και λαμβάνουν ινσουλίνη μέσω ενέσεων, αποσύρθηκε από την διεθνή αγορά, επειδή δεν είναι οικονομικά επικερδής για την εταιρία παραγωγής της.

Η Pfhizer, διοχέτευε τη συγκεκριμένη μορφή ινσουλίνης ονόματι Exubera, σε δυο μόνο ευρωπαϊκές αγορές, αυτές της Ιρλανδίας και της Ελλάδας, με αποτέλεσμα να μην της επιφέρει κέρδος το συγκεκριμένο προϊόν, οπότε κρίθηκε ως ασύμφορο και αποσύρεται από την κυκλοφορία.

Λένε πως ο διαβήτης, είναι πάθηση των πλουσίων, που σημαίνει ότι εκτός από την συνεχή και αδιάλλειπτη προμήθεια των ινσουλινών, ένα ολόκληρο σύστημα υποστήριξης για την παρακολούθηση της ρύθμισης του σακχάρου, δημιουργείται γύρω από τον ασθενή, ζητώντας του να καταβάλλει ένα σεβαστό ποσό από τον οικογενειακό προυπολογισμό κάθε μήνα, για αγορά ταινιών μέτρησης, σκαρφιστήρων, βελόνων ή συριγγών για την χορήγηση της ορμόνης, γλυκαγόνες κ.α.

Επιπρόσθετα, οι πάσχοντες από διαβήτη οφείλουν να στραφούν σε υγιεινότερες μορφές τροφών, καταναλώνοντας ένα πλήρες διαιτολόγιο, ειδικά δε αν είναι παιδιά στην ανάπτυξη. Οι οικογένειες που μέλος τους έχει σακχαρώδη διαβήτη, συχνά οργανώνουν και περιστρέφουν την ζωή τους γύρω από τη συγκεκριμένη πάθηση, με συνέπεια να επηρρεάζονται όλες οι εν δυνάμει ισορροπίες.

Θυμάμαι που από μικρό παιδί σε ανάλογες συζητήσεις με την μητέρα μου, μου είχε εντύπωθεί πως η επιχείρηση "διαβήτης" είναι προφανώς επικερδέστατη, για να συντηρούν οι εταιρίες τόσο οι φαρμακευτικές όσο και αυτές που παράγουν τα περιφερειακά, όλο αυτό το σύστημα και δεν αλλάζουν τις πρακτικές τους άρδην για να εφαρμοστούν επιτέλους οι καινούργιες τεχνολογίες στην θεραπεία του σακχαρώδη διαβήτη.

Πάρτε για παράδειγμα τη συγκεκριμένη ινσουλίνη. Η χορήγησή της μέσω των αναπνευστικών οδών, ναι μεν εμπεριείχε κινδύνους επιβάρυνσης του αναπνευστικού, αλλά εφόσον αποδεικνύονταν ασφαλής για χρήση από τον γενικό πληθυσμό των διαβητικών, απάλλασε κατά πολύ από το καθημερινό και επαναλαμβανόμενο φόρτο των ενέσεων στο σώμα.

Τώρα όμως, υπό το βάρος της έλλειψης κέρδους μια τέτοια καινοτομία όπως η εισπνεόμενη ινσουλίνη αποσύρεται από την διεθνή αγορά, μην αφήνοντας περιθώρια επιλογής για τους χρήστες της, παρά την επιστροφή στην κλασσική μέθοδο των ενέσεων.

Οι υποσχέσεις που ακούμε χρόνια τώρα, για ανάπτυξη της νανοτεχνολογίας στις υποδόριες αντλίες ινσουλίνης, η μέτρηση της γλυκόζης αυτόματα στην ίδια συσκευή και ταυτόχρονη αναπροσαρμογή των δόσεων της ινσουλίνης από την αντλία, τη μεταμόσχευση των νησίδιων των κυττάρων που θα ενεργοποιήσουν τη "κοιμισμένη" λειτουργία των β-κυττάρων του παγκρέατος. Η βιοτεχνολογία προχωρά, μα εκατομμύρια πασχόντων από διαβήτη παγκοσμίως, παιδιά, νέοι και μεγαλύτεροι σε ηλικία, δεν επωφελούνται άμεσα από την πρόοδο των ερευνητικών προγραμμάτων και εφαρμογών, με αποτέλεσμα να επιβαρύνεται η υγεία τους σε σημαντικό βαθμό από τις λεγόμενες επιπλοκές της νόσου.


Dissapointed, image by www.creativematch.co.uk

Κάποτε πιστεύαμε πως υπάρχει θεραπεία για τον διαβήτη και θα την βρούμε, ελπίζω αν όχι στη δικιά μας τη γενιά, τουλάχιστον στις επόμενες, να γίνει επιτέλους πραγματικότητα, γιατί το να ζεις εφ'όρου ζωής με τον διαβήτη είναι βαρύ φορτίο!


Link: Αποσύρεται η εισπνεόμενη ινσουλίνη

Marialena, 19/10/2007

υ.γ. δεν πειράζει, εμείς σε πείσμα των καιρών, θα συνεχίσουμε να χαμογελάμε κι όσο αντέξουμε... 22/10/2007

Αγαπήστε τον εαυτό σας, είναι θεραπευτικό!

Της Ειρήνης Μωρελλά - Καφίρη, Φαρμακοποιού*

Όλοι λίγο πολύ γνωρίζουμε ότι η διάθεση και ο τρόπος αντιμετώπισης των καταστάσεων, ευχάριστων και μη, στη καθημερινή μας ζωή είναι επιλογή μας. Δηλαδή, μπορούμε να ελέγξουμε όχι το πως νιώθουμε, αλλά το πως θα το εκφράσουμε, γεγονός που μπορεί περαιτέρω να καθορίσει τη λεγόμενη στάση ζωής μας.

Υπάρχουν, λοιπόν, άνθρωποι που έχουν διαλέξει να ζουν με μια πιο αισιόδοξη αντίληψη απέναντι στον εαυτό τους και με τη ζωή, σε αντίθεση με εκείνους που αφήνονται σε πιο πεσιμιστικές θεωρήσεις των πραγμάτων. Και βέβαια, οι θεωρήσεις αυτές μπορεί να επηρρεάσουν όχι μόνο την έκβαση κάποιου θεραπευτικού σχήματος στην αντιμετώπιση μιας ασθένειας, αλλά και στη γενικότερη σωματική και πνευματική μας ισορροπία και ευεξία.

Όπως καταδεικνύουν πολλές επιστημονικές έρευνες σε διάφορους τομείς της υγείας, ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας, αλλά και το περιβάλλον μας είναι δυνατό να βοηθήσει να έχουμε ένα καλύτερο επίπεδο υγείας, δηλαδή να προλάβουμε ή ακόμα και να αντιμετωπίσουμε πολλές παθήσεις.

Ο εγκέφαλος παρουσιάζει την ιδιότητα να "προγραμματίζεται" ανάλογα με τις σκέψεις μας. Δηλαδή, κάποιες λέξεις που περικλείουν αρνητικότητα, όπως "δεν μπορώ", "δεν είμαι ικανός" κλπ. επανατροφοδοτούν ουσιαστικά τον εγκέφαλο μας με αρνητικά μηνύματα. Το αποτέλεσμα συνήθως είναι η γέννηση ή επανεκδήλωση αρνητικών συναισθημάτων.

Η θετικότητα των σκέψεών μας, σε οποιοδήποτε επίπεδο, μπορεί να μας κάνει όχι μόνο πιο ήρεμους, αλλά και περισσότερο υγιείς. Είναι πλέον επιστημονικά τεκμηριωμένο το γεγονός ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των παθήσεων έχουν ψυχοσωματική βάση. Φαίνεται ότι ο ανθρώπινος οργανισμός έχει εξαρχής ανεπτυγμένους αμυντικούς μηχανισμούς, που ελέγχονται από τον εγκέφαλο, οι οποίοι προσπαθούν να επαναφέρουν την ισορροπία όταν αυτή για κάποιο λόγο διαταράσσεται. Οι μηχανισμοί αυτοί εξασθενούν όταν ο εγκέφαλος για κάποιο λόγο φορτιστεί αρνητικά.

Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι το γεγονός ότι οι λέξεις λειτουργούν ως σύμβολα τόσο για εμάς όσο και για τον εγκέφαλό μας. Κάθε λέξη είναι σε θέση να υπενθυμίσει, όχι πάντα σε εκούσιο επίπεδο, κάποια δυσάρεστη ή ευχάριστη κατάσταση, γεγονός που στη συνέχεια πυροδοτεί μια σειρά από αντιδράσεις του οργανισμού προκειμένου αυτός να ανταπεξέλθει στο βιολογικό status που τα γεννηθέντα συναισθήματα έχουν διαμορφώσει. Δηλαδή, αν η λέξη που χρησιμοποιήσαμε προκάλεσε τη δημιουργία άγχους ή στεναχώριας, τότε σαν απόκριση, ο οργανισμός παράγει κάποιες ορμόνες, οι οποίες μπορούν να έχουν ιδιαίτερα βλαπτικές επιδράσεις. Παράδειγμα αποτελεί η ορμόνη κορτιζόλη, η οποία έχει σαν φυσιολογικό ρόλο την προσαρμογή του οργανισμού σε περιόδους παρατεταμένης νηστείας. Η υπερέκκριση κορτιζόλης για σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα, όπως επανέρχεται ως αποτέλεσμα ιδιαίτερα αγχωτικών καταστάσεων, προκαλεί πολλές "φθορές" στον οργανισμό μας με συνολικό αποτέλεσμα την εξασθένιση του ανοσοποιητικού μας συστήματος.

Το αντίθετο προκαλεί μια ευχάριστη σκέψη. Σε αυτή τη περίπτωση έχουμε αύξηση της συγκέντρωσης κάποιων βιογενών αμινών και πεπτιδίων, όπως η σεροτονίνη, που ενισχύουν τα συναισθήματα της ικανοποίησης και της ευχαρίστησης, βελτιώνουν τη διάθεση, καταπραϋνουν το άγχος και εξασφαλίζουν έναν ήσυχο ύπνο.

Δεν πρέπει να παραλείψουμε να αναφέρουμε ότι η επίδραση των ορμονών στην άμυνα του οργανισμού μας και στη γενικότερη σωματική μας υγεία οφείλεται στο ότι οι ορμόνες δεν εντοπίζονται μόνο στο νευρικό μας σύστημα, αλλά και σε άλλα σημεία του σώματός μας, όπου κατέχουν διαφορετικούς ρόλους. Για παράδειγμα, η σεροτονίνη βρίσκεται επίσης στα αιμοπετάλια, σε ορισμένα κύτταρα του ανοσοποιητικού και του πεπτικού μας συστήματος, ενώ η κορτιζόλη έχει πρωτεύοντα ρόλο στη ρύθμιση του ανοσοποιητικού.

Καθίσταται σαφές, λοιπόν, ότι η αυξημένη ένταση και στεναχώρια, είναι σε θέση όχι μόνο να επηρρεάσουν αρνητικά την αντιμετώπιση των παθήσεων, αλλά μπορούν ακόμα και να προκαλέσουν την πάθηση. Η υπερέκκριση κορτιζόλης προκαλεί εξασθένιση του ανοσοποιητικού, αύξηση της πιθανότητας εμφάνισης λοιμώξεων, καρκίνου, χειροτερεύει τα συμπτώματα του σακχαρώδους διαβήτη και καταστρέφει τα νευρικά μας κύτταρα.

Επειδή ο σύγχρονος ρυθμός ζωής επιβάλλει δυσάρεστες και αγχωμένες σκέψεις, είναι δείγμα καλής σχέσης με τον εαυτό μας η προσπάθεια εύρεσης τρόπων χαλάρωσης, καθώς και η παρατεταμένη εσωτερική παρατήρηση. Μην παραδίνεστε αμαχητί στο πνεύμα των ημερών που συνιστά αδιάκοπη και αλόγιστη χρήση σκευασμάτων, όπως είναι τα ηρεμιστικά, που βοηθούν στην επίτευξη μιας πλασματικής μόνο ηρεμίας, η οποία ουσιαστικά μετατρέπει την υπερευαισθησία ορισμένων ατόμων σε άκαμπτη αναλγησία.

Επιλέξτε πιο φυσικούς και λιγότερο "επικίνδυνους" τρόπους να χαλαρώσετε και προσπαθήστε να είστε πάντα σε επαφή με τον εαυτό σας και τα συναισθηματά σας. Αν και αυτή είναι η δύσκολη οδός, σίγουρα θα σας αποζημιώσει. Άλλωστε, πως θα είσαστε σε θέση να νιώσετε την ευτυχία, αν δε μπορείτε να νιώθετε τίποτα? Κάντε μια καλή αρχή, συμπεριφερθείτε στον εαυτό σας σαν να μιλούσατε σε κάποιον άνθρωπο που αγαπάτε, όπως για παράδειγμα σον καλύτερό σας φίλο. Θα του συνιστούσατε ποτέ να ζει βυθισμένος στο άγχος και τη στεναχώρια? Θα τον παρηγορούσατε?

Χρησιμοποιήστε τις ίδιες λέξεις με τις οποίες θα απευθυνόσασταν στο αγαπημένο σας πρόσωπο, όμως αυτή τη φροά μιλήστε έτσι στον εαυτό σας. Είναι μια τεχνική που μπορεί να προγραμματίσει τον εγκέφαλο με τέτοιο τρόπο, ώστε με την πάροδο του χρόνου να ελαττωθεί το άγχος και να αναπτυχθούν ιδιαίτερα ωφέλιμοι αυτό-προστατευτικοί μηχανισμοί, οι οποίοι βελτιώνουν την ποιότητα ζωής τόσο σε ψυχικό όσο και σε σωματικό επίπεδο.

Είναι πράγματι υψίστης σημασίας η επίτευξη και διατήρηση της ψυχικής μας ισορροπίας για να είμαστε υγιείς, αλλά και ευτυχισμένοι. Άλλωστε, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι πρώτος ο πατέρας της Ιατρικής υποστήριξε ότι "πρώτα νοσεί η ψυχή και μετά το σώμα".

Αγαπήστε τον εαυτό σας... είναι μια αγάπη που δεν θα σας προδώσει ποτέ!...

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΟΜΟΙΟπαθητική Ιατρική, τεύχος 40, σελ. 30-31

All you need is love, image by www.endemol.co.za

Links: Happiness is... A Virtual Moment of Joy!
Relentlessly Positive (Αθεράπευτα Θετικοί)

Η εισπνεόμενη ινσουλίνη είναι γεγονός!

Η συσκευή χορήγησης της νέας εισπνεόμενης ινσουλίνης

Το πρωί μίλησα με τη μητέρα μου στο τηλέφωνο. "Κάτι άκουσα στις ειδήσεις για την εισπνεόμενη ινσουλίνη" μου λέει, "έρχεται στην Ελλάδα..." Δεν την σπουδαιολόγησα την είδηση, είπα πως όταν επικοινωνήσω με τη γιατρό μου, θα την ρωτήσω σχετικά. Άλλωστε τόσα χρόνια ακούγαμε στα συνέδρια για αυτήν την ινσουλίνη, αλλά τίποτα δεν βλέπαμε!

Τώρα το απόγευμα, γύρισα σπίτι ένα πτώμα. Κάθησα για λίγο στον καναπέ και άναψα την τηλεόραση. Ένα κανάλι είχε ειδήσεις και έμεινα λίγο στη συχνότητά του για ένα θέμα που με ενδιέφερε. Στη συνέχεια ανήγγειλε ο παρουσιαστής ότι το επόμενο θέμα θα αφορούσε στην εισπνεόμενη ινσουλίνη και έτσι είπα να το ακούσω και αυτό, για να δω τι είναι.

Ξεκίνησε το ρεπορτάζ να λέει πως απευθύνεται σε διαβητικούς τύπου 2 (θεραπεία με αντιδιαβητικά δισκία δηλαδή) και αποθαρρύνθηκα προς στιγμήν, μέχρις που ανέφερε πως είναι κατάλληλη και για χορήγηση στα ινσουλινοεξαρτώμενα άτομα με διαβήτη κάτω από συγκεκριμένες προυποθέσεις και σκίρτησα. Λες να κάνει και για μένα αναρωτήθηκα?

Είμαι πολύ συγκινημένη αυτή τη στιγμή, όσο σκέφτομαι πως ένα κομμάτι της θεραπείας υποκατάστασης της ινσουλίνης θα γίνεται από δω και στο εξής κατ' αυτόν τον τρόπο. Μόνο μια ένεση θα έχουμε την ημέρα και αυτή θα είναι η ινσουλίνη 24ωρης βάσης για τον μεταβολισμό, ενώ οι προγευματικές μας δόσεις θα καλύπτονται από την εισπνεόμενη ινσουλίνη.

Δεν μπορώ να το πιστέψω μετά από 25 συνεχή χρόνια ενέσεων κάθε μέρα επί τέσσερις ή περισσότερες φορές βρέξει/χιονίσει, τώρα πια το κορμάκι μου να πάρει μια ανάσα και να μην αναγκάζομαι να νιώθω σαν σφουγγάρι από τα τόσα τρυπήματα από τις βελόνες! Θεέ μου είναι πραγματικότητα αυτό? Θα περιοριστούμε μόνο σε μια ένεση το βράδυ και πάπαλα?

Για φαντάσου, τώρα πια τα "αδέλφια" μου τα διαβητόπουλα, θα μπορούν να πουν πως η ζωή τους γίνεται καλύτερη σε ένα σημαντικό κομμάτι, αυτό της χορήγησης ινσουλίνης.
Θα θελα να είμασταν μαζί τώρα, αγκαλιά και να πανηγυρίζαμε για την εξέλιξη της τεχνολογίας υπέρ μας. Να μασταν παρέα με το Ρηνάκι μου, το Χρυσουλίνι μου, το Ονειράκι μου, τη Νατασούσκα, τον Κώστα, τον Παναγιώτη, την Κατερίνα, τον Μήτσο, την Ιωάννα, τη Φωτεινή, τον Χρήστο και όλα τα φιλαράκια στον σύλλογο και να χοροπηδάμε από χαρά... για φαντάσου! Να μεγαλώσει ο Μπαμπίνος και να γίνει αθλητής όπως το επιθυμεί και να μην τον κυνηγάει η μαμά του με την ένεση στο χέρι, το μωρό μου το γλυκό, αμήν Παναγία μου!

Από Δευτέρα λοιπόν θα πωλείται στα φαρμακεία η εισπνεόμενη, ενώ θα χορηγείται από όλα τα ταμεία. Η συσκευή χορήγησης (που μοιάζει λίγο με τσουτσού γαϊδάρου, έτσι μεγάλη που είναι...) κοστίζει για την ώρα 117 ευρώ, του οποίου τα ταμεία σκέφτονται να καλύψουν το κόστος στη συνέχεια (τι περιμένουν πάλι, άγνωστο!)

Ενδείξεις: Διαβήτης Τύπου 2 και Τύπου 1 (ινσουλινοεξαρτώμενος)
Αντενδείξεις: Εγκυμοσύνη, Κάπνισμα, Άσθμα, Βρογχίτιδα, ηλικίες κάτω των 18 ετών

Όχι τίποτα άλλο, έχω έναν ακόμα λόγο να χαίρομαι που συνειδητά δεν καπνίζω κιόλας, γιατί αλλιώς θα ήταν σαν να μου έπαιρναν το γλυκό από το στόμα, τώρα με την νέα ινσουλίνη. Εκφράζω τον προβληματισμό μου τι θα γίνει όταν θα υφιστάμεθα λοιμώξεις του άνω αναπνευστικού με καταρροή και δυσκαταποσία, αλλά ελπίζω να έχει προβλεφθεί και αυτό κατά τη χορήγηση.

Εντυπώσεις επί της ουσίας θα έχω, ελπίζω, όταν ξεκουνήσω και πάω στον διαβητολόγο να μου γράψει ινσουλίνες και του ζητήσω να μου συνταγογραφήσει και το καινούργιο φάρμακο.

Λες η ζωή να μας χαμογέλασε σε αυτήν την περίπτωση βρε παιδιά, λες...?

Μαριαλένα, 6/6/2007

Links: Advances in Insulin Therapy: The New Paradigm in Diabetes Care

25 χρόνια μετά...

Ήλθες στη ζωή μου στις 3 Μαρτίου του 1982, όταν στο Ναυτικό Νοσοκομείο Αθηνών βγήκαν τα αποτελέσματα των αιματολογικών μου εξετάσεων μετά από μια ίωση που δεν υπαναχωρούσε. Δεν σε ήξερα στην αρχή, ούτε μπορούσα να φανταστώ πως όταν προσπάθησε η μητέρα μου να μου πει τι έχω, εγώ με παιδική αφέλεια της απάντησα "κάντε μου ό,τι θέλετε, αρκεί να μην μου κάνετε ενέσεις"! Και τότε η μοίρα χαμογέλασε ειρωνικά μαζί μου και δείχνοντας το απάνθρωπο πρόσωπό της με καταδίκασε να μην περάσει μέρα ξανά από τη ζωή μου που να μην κάνω ενέσεις ινσουλίνης για να μείνω στη ζωή, έστω και αν πια δεν με πειράζει και με ενοχλεί το γεγονός αυτό καθ' αυτό.

Θυμάμαι πως όταν πρωτοάκουσα από τι μπορώ να "πάω" έχοντας διαβήτη, τρόμαξα! Όλα τα κακά της μοίρας μου θα μου συνέβαιναν σε ένα απροσδιόριστα τρομακτικό αύριο, που προέβλεπε αναπηρίες, δυσλειτουργίες, τύφλωση, νεφρική ανεπάρκεια, ακρωτηριασμούς, καρδιακή ανεπάρκεια και θάνατο και όλα αυτά εξαιτίας του διαβήτη. Είδα κιόλας το πρώτο παιδί που τη δεκαετία του 1920 υπεβλήθη σε ινσουλινοθεραπεία και από ένας φερόμενος σκελετός στην αγκαλιά της μάνας του, μεταμορφώθηκε σε παιδί ξανά στα 14 του και ο τρόμος μου μεγάλωσε, γιατί πιο πριν τα παιδιά με νεανικό διαβήτη υποβάλλονταν σε αυστηρότατη δίαιτα και στη συνέχεια πέθαιναν λίγο καιρό μετά τη διάγνωση, αφού δεν υπήρχε θεραπεία. Και εκεί μέσα στο παιδικό μου μυαλό μου εντυπώθηκε πως ζούσα πια "παρά φύσιν" και πως οι μέρες μου ήταν μετρημένες σε αυτή τη γη.

Έτσι μεγάλωνα μοναχικά μέσα στην άρνηση και στην υπερπροστασία, έχοντας να αντιμετωπίσω και τον μεγάλο μου φόβο για τις βελόνες που μέχρι τα 17 μου δεν μπορούσα να αντιμετωπίσω μόνη μου. Και κύλησε μια εφηβεία συμμορφωμένη και αυτοκαταστροφική παράλληλα, προσπαθώντας να με τιμωρώ κάθε μέρα για ό,τι μου συνέβαινε. Και το μυαλό δίψαγε να αντλεί γνώσεις από τα βιβλία και να μελετά, όπως το κορμί έψαχνε διεξόδους να νιώσει ζωντανό μέσα από την άθληση και τα πρώτα σκιρτήματα του έρωτα. Στα 23 ήλθε η αποδοχή των ευθυνών μου ως προς τον εαυτό μου και η ανάληψη της ευθύνης της ρύθμισης του σακχάρου μου αποκλειστικά από εμένα και άρχισε η ανάκαμψη, παράλληλα με την αντιμετώπιση προβλημάτων στα αγγεία των ματιών που οδήγησε στη πρώτη μεγάλη μου συνειδητοποίηση στα 24. Αυτή της θνητότητας του ανθρώπου. Συνειδητοποίησα πως έτσι απλά μια επιπλοκή μπορούσε να μου στερήσει την ικανότητα να βλέπω και δόξαζω τον Θεό για κάθε μέρα που περνά και βλέπω από τότε, μέχρι νεωτέρας. Χάνοντας μέρος της οπτικής μου οξύτητας από αμφιβληστοειδοπάθεια, η όρασή μου έπρεπε να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα και να μου επιτρέψει από κει και πέρα να λειτουργώ με μέρος αυτού που ήξερα ως όραση. Με τη νεανική ορμή που με διακατείχε, το πάλεψα τότε πολύ.

Άλλαζα θεραπείες, έβαλα κάποια παραπανίσια κιλά με την αλλαγή των ινσουλινών και κλείστηκα στον εαυτό μου που δεν μου άρεσε 10 κιλά βαρύτερος από το κανονικό για τέσσερα χρόνια περίπου. Η γιατρός μου, ηρωίδα με το απείθαρχο πλάσμα που είχε να κάνει, με έβαλε σε σειρά επιτέλους και η υγεία μου βελτιωνόταν σταθερά. Και έφτασα 28 χρονών για να συνειδητοποιήσω πως η προσωπική μου ζωή παράπαιε ανάμεσα στην ανυπαρξία και την προσμονή και εκεί λύγισα. Αναζήτησα βοήθεια σε φίλο ψυχολόγο που μου έδωσε τα πρώτα ερεθίσματα για να ψαχτώ περαιτέρω για όλα όσα είχα κάνει σύμβαση στη ζωή μου και με έπνιγαν.

Ενεργοποιήθηκα ενεργά στο σύλλογο των παιδιών με το διαβήτη και ξεκίνησα από τα 25 μου να προσφέρω στους συνανθρώπους μου που είχαμε αυτό το κοινωνικά κοινό χαρακτηριστικό και κάθε μέρα που περνούσε ανακάλυπτα πως δεν ήμουν μόνη στον αγώνα για ένα καλύτερο αύριο ζώντας με τον διαβήτη. Και παθιάστηκα με αυτό και ακόμα παθιάζομαι εμπρός στην αποδοχή και κατανόηση που μπορεί κανείς να δώσει στους ομοιοπαθείς του και όχι μόνο.

Έτσι έφτασα στα 32 μου και ο δρόμος μου με οδήγησε στο να βγάλω προς τα έξω αυτό που ένιωθα, αυτό το μπερδεμένο με ενοχές και προκαταλήψεις απορριπτικό σύμπλεγμα, για το ποιά είμαι και από κει και πέρα κάποια πράγματα δρομολογήθηκαν. Και ο δρόμος είναι μακρύς ακόμα, στο να αρχίσω να εξοικειώνομαι με την ιδέα πως η αγάπη δεν είναι κατ' ανάγκην απορριπτική, όπως το είχα βιώσει από παιδί και νέα γυναίκα στα προσωπικά μου.

Και φτάσαμε στο τώρα, το σήμερα, με τις αντοχές σιγά σιγά να μειώνονται φυσιολογικά, μα ο Πάνσοφος να δίνει δύναμη και κουράγιο για να ανταπεξέλθω στις προκλήσεις της ζωής. Πήγα να ελέγξω τα μάτια μου στον ετήσιο έλεγχο τις προάλλες και μέσα μου τη προηγούμενη νύχτα, βγήκε ξανά η σκέψη, ο φόβος, τι θα γίνει αν χρειαστεί να αντιμετωπίσω ξανά μια επιδείνωση στην όρασή μου. Και μετά είπα πως ό,τι είναι να γίνει θα γίνει, ότι και να λέω εγώ. Δε νομίζω πια πως θα αποδημίσω εις Κύριον νεότατη, αλλά αν το θελήσω, θα έχω χρόνια μπροστά μου μέχρι να αναπαυθώ. Αν κάνω οικογένεια, μπορεί να κάνω και παιδιά, που θα λατρεύω, αν αξιωθώ, ποιός ξέρει?

Μέσα μου έχω κάνει και διαθήκη σε περίπτωση που "τελειώσει το λαδάκι μου" που θα αφήσω τι και σε ποιόν από τα μετρημένα υπάρχοντά μου, γιατί ποτέ δεν ήμουν μόνο του χρήματος ως άνθρωπος. Και το ίδιο μου είπαν δύο φίλοι με διαβήτη, ηλικίας 23 και 31 ετών αντίστοιχα που συναντηθήκαμε πρόσφατα και ποτέ πριν δεν είχαμε συζητήσει ότι συμβαίνει. Παρόλο που με τη χαρά δεν τα πάω πολύ καλά, χωρίς να σημαίνει ότι την αποδιώχνω κιόλας, θέλω η θλίψη που έχει συσσωρευτεί από όλα αυτά τα παιδικά βιώματα να αφήσει χώρο και για ευτυχία στη ζωή μου και να κάνω και πράγματα που θέλω να κάνω, για να λέω πως άξιζε που ήλθα σε αυτή τη ζωή και όχι γιατί είμαι "το καλό παιδί" που πήγε υπέρ πίστεως!

Έγινες 25 χρονών, διαβήτη μου, κομμάτι μου, ψυχή της ψυχής μου! Είσαι μαζί μου 24 ώρες το 24ώρο, 365 μέρες το χρόνο και μαζί πορευόμαστε σε ό,τι κάνω και σκέπτομαι! Σε είχα πλάσει ως ένα τέρας ανθρωποβόρο, απαίσιο και αποκρουστικό, που σε έβρισκα μπροστά μου οτιδήποτε και αν έκανα σαν παιδί. Μετά άρχισα να γκρεμίζω τον τοίχο που είχα χτίσει για να σε αντικρούσω και να βλέπω τι υπάρχει παραέξω. Τώρα πια είσαι σαν ένα μωρό που έχει ανάγκη της φροντίδας μου για να είναι καλά. Ώρες ώρες βρίσκεσαι μπροτά μου εκεί που δεν σε θέλω, άλλες ησυχάζεις αλλά με το ένα μάτι με παρακολουθείς, μα δεν παρεμβαίνεις. Δεν μπορώ να σε αφήσω και να σε ξαναβρώ αργοότερα, ούτε για μια στιγμή, τόσο απαιτητικός είσαι! Τουλάχιστον μέσα από εσένα κατάλαβα την αξία της ζωής και ότι τίποτε δεν είναι δεδομένο όσο ζούμε. Μακάρι να έλεγα το ίδιο και για σένα κάποια στιγμή!

Χρόνια σου πολλά, 25ρησες πια, μεγάλωσες, μήπως είναι καιρός να ενηλικιωθείς σιγά σιγά? Τι λες, να κάνουμε μια προσπάθεια από κοινού, αποφασιστικά? Μπορούμε, έλα πιάσε μου το χέρι να προχωρήσουμε...


Marialena, 03/03/2007 (25 χρόνια μετά)

Για σένα: Evanescence - My Immortal (2003), ένα τραγούδι θρήνος,--γιατί προσπαθώ να σ' αγαπήσω και να αγαπήσω και μένα μαζί αλλά δεν μπορώ πολλές φορές και το ξέρεις. Για όλα αυτά τα χρόνια που περάσαμε και θα περάσουμε μαζί, αφιερωμένο!

Για να πάνε κάτω τα φαρμάκια!

Παρακολουθώντας την τηλεοπτική υστερία που επικρατεί στις μέρες μας, σχετικά με το παρασκεύασμα με το παράξενο όνομα "φραπελιά" και τις απέλπιδες προσπάθειες πασχόντων από καρκίνο, να απαλλαγούν από την αρρώστια τους πίνοντας αυτό το αυτοσχέδιο ρόφημα, είπα στην αρχή να μην δώσω σημασία στα τηλεοπτικά ρεπορτάζ.

Όμως, καθώς πολλοί πάσχοντες βγήκαν στα κανάλια για να κρούσσουν τον κώδωνα του κινδύνου σχετικά με τις αμφισβητούμενες ιδιότητες του ιδιοσκευάσματος με το γελοίο όνομα, στην αντιμετώπιση του καρκίνου, θυμίθηκα τα δικά μου χάλια, 25 χρόνια πριν και προβληματίστηκα.



Όταν το 1982 διαγνώστηκα με νεανικό διαβήτη, τη περίοδο που νοσηλεύτηκα στο Παίδων για να ρυθμιστεί το σάκχαρό μου, η οικεγενειά μου ήταν απελπισμένη από το γεγονός της εκδήλωσης της ασθένειάς μου στα ξαφνικά. Τότε, τις πρώτες μέρες μετά το συμβάν, στο νοσοκομείο ήδη, η μητέρα μου, Προϊσταμένη και η ίδια για χρόνια στο ΝΝΑ, συζητούσε με κάποια νοσηλεύτρια στο τμήμα για το πρόβλημα και εκείνη της πρότεινε να πάμε σε κάποιον που θα μπορούσε να με θεραπεύσει, με ανορθόδοξες μεθόδους!

Πήγαμε λοιπόν κάπου μεταξύ του Γουδιού και του Ζωγράφου, σε έναν κύριο που με έβαζε απέναντί του και με ένα σταυρουλάκι έκανε κυκλάκια μπροστά από το πρόσωπό μου και δεν ξέρω αν έλεγε και κάτι από μέσα του, εν τω μεταξύ. Όταν τελείωνε με αυτό το πράμα, υποτίθεται ότι κάτι έκανε με τα χέρια του στο αιθερικό μου σώμα, μα εγώ θυμάμαι πολύ καλά πως κρατούσα σθεναρή αντίσταση στις μαγγανείες του, δέκα χρονών σκατό που ήμουν.

Μετά, πρότεινε να πίνω κάτι ζουμιά που θα θεράπευαν και πάλι το διαβήτη. Το ένα ήταν σχοινόζουμο που μαζεύαμε από σχοίνα της Πεντέλης και όταν τα βράζαμε είχε ένα εμετικό άρωμα και γεύση, αλλά εγώ έπρεπε να πίνω παγωμένο ένα ποτήρι κάθε πρωί. Μετά ακολούθησε ζουμί από καρπουζόφλουδα, που ήταν εξίσου άνοστο και τέλος συνέστισε ο τσαρλατάνος να πιω κάτι οινοπνευματώδες, θα σας γελάσω τι, ουίσκι νομίζω που με έκαιγε!

Την αίσθηση του σχοινόζουμου όσα χρόνια κι αν έχουν περάσει, δεν την έχω ξεχάσει μέχρι και σήμερα, μετά από ένα τέταρτο του αιώνα! Ο διαβήτης μου όχι μόνον δεν θεραπεύτηκε, αλλά συνέχισε να είναι ένα κομμάτι του εαυτού και του σώματός μου και θα συνεχίσει να είναι, μέχρι να πεθάνω! Με τα χρόνια έχω επαναπροσδιορίσει τη σχέση μου με τη κλασσική ιατρική, τουλάχιστον στο φοβικό κομμάτι και έχω στραφεί και σε άλλες πιο φυσικές μεθόδους, όπως η ομοιοπαθητική για παράδειγμα. Δεν ξέρω και δεν μπορώ να αντιληφθώ την αγωνία των καρκινοπαθών μπροστά στην απειλή θανάτου, μα αυτό που καταλαβαίνω καλά, είναι πως ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη, ειδικά όταν είμαστε βουτηγμένοι στο άγχος, στην ανθυγιεινή διατροφή, στο καυσαέριο, στις καταχρήσεις, στη καθιστική ζωή και στην αποκοπή από την πραγματική φύση του ανθρώπου. Ξεπεράσαμε τα όρια και η φύση η ίδια μας εκδικείται, είτε με αρρώστιες του σώματος είτε της ψυχής.

Αν τα φύλλα της ελιάς αποτελούσαν πανάκεια, δεν θα περιμέναμε τώρα να το ανακαλύψουμε. Θα το ξέραμε ήδη, ακόμα και πριν γεννηθούμε, θα ήταν κομμάτι της γνώσης της πανανθρώπινης. Αλλά, μιας και η ζωή μας δεν αξίζει τίποτα, ας πιούμε ένα ποτηράκι φραπελιά στην υγειά μας!

Απαιτείται η γονική συναίνεση!

Μαρτυρία: Ο φιλαράκος μου ο Μπαμπίνος, είναι μόλις 11 ετών και έχει διαβήτη από βρέφος. Μια χαρά παιδάκι είναι! Η μαμά του στις δέκα κουβέντες που λέει, οι πέντε είναι "ΑΝΗΣΥΧΩ" για το παιδί, για διάφορα θέματα κλπ. Υποβάλλεται δε σε εξετάσεις ο μικρός επί παντός επιστητού, μήπως και...

Κάποια στιγμή γυρίζει ο τρισχαριτωμένος μπόμπιρας και λέει στη μαμά του: "Μαμά, άμα εκτός από διαβήτη, έχω και θυρεοειδή (που έχει η μαμά) αλλά και κυλιοκάκη (δυσανεξία στη λουτεϊνη - άσχετο!) και υψηλή χοληστερίνη (που έχει ο μπαμπάς), τότε δεν θα αντέξω!" και χαμηλώνει το κεφαλάκι του και πάει να κλάψει!

Μου ήλθε να την πνίξω αυτή τη μάνα, μα τον Θεό! Αντί να αφήσει το παιδί της να μεγαλώνει φυσιολογικά όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας του, του είχε φορτώσει τις χίλιες μύριες ανασφάλειες και δεν το βούλωνε η ρουφιάνα, να το αφήσει να πάρει ανάσα το παιδάκι!

Πείτε μου τώρα εσείς, είναι ή δεν είναι σωστό αυτό που λέγεται "πως αυτό που φοβόμαστε, μας συμβαίνει"! Τι φταίει αυτό το παιδάκι να φορτώνεται της μάνας τα παράλογα, μου λέτε? Και μετά λέμε ότι το παιδί έχει "πρόβλημα". ΛΑΘΟΣ μεγάλο! Οι γονείς και όσοι σκέφτονται σαν κι αυτούς, έχουν πρόβλημα και καλά θα κάνουν να το καταλάβουν! Θέλετε να λέγεστε και υπεύθυνοι γονείς μετά. ΆΛΛΑΞΤΕ ΜΥΑΛΑ πριν να είναι αργά!



Όχι τίποτα άλλο, τα έχουμε λουστεί αυτά τα τερτίπια σαν παιδιά, γι' αυτό και τώρα με πιάνει αλλεργία με τέτοιες συμπεριφορές!

Η ώρα της αλήθειας

(αυστηρώς ακατάλληλο για προκατειλημμένους!)

Αυτήν την κουβέντα αγαπητό μου ημερολόγιο, θα έπρεπε να την έχουμε κάνει πολλά χρόνια τώρα, αλλά βλέπεις όλο και απέφευγα να ανοίξω την συζήτηση με τον εαυτό μου, γιατί την κρατούσα ανείπωτη, σαν επτασφράγιστο μυστικό!

Ξέρεις καλά γιατί μιλάω, εαυτούλη μου. Ήλθε η ώρα να τα πούμε, εσύ τι λες? Θα κάνω εγώ την αρχή, δεν είναι ώρα για ντροπές... Λοιπόν πες μου σε παρακαλώ τι θα είχες κάνει ως τώρα στη ζωή σου, αν δεν είχες διαβήτη?



Ορίστε, παρακαλώ, κοιτάς αλλού? Πας να αλλάξεις θέμα συζήτησης? Όχι χρυσό μου, κάτσε εδώ να τα πούμε που σου λέω! Για λέγε να σ' ακούσω:

- Θα χες πιθανόν ακολουθήσει καριέρα στρατιωτικού σαν τους γονείς σου, αν δεν είχες διαβήτη?
- Θα είχες μάλλον αρκετές κακές συνήθειες, γιατί δεν θα υπολόγιζες το κόστος της υγείας σου?
- Θα χες περάσει την εφηβεία σου κοινωνικοποιημένη και όχι με αισθήματα αυτο-απόρριψης και οργής, εξαιτίας της πάθησής σου?
- Θα χες φύγει στο εξωτερικό με κάποιον τρόπο?
- Θα χες ένα λόγο λιγότερο να μην κολλάς στις προσωπικές σου σχέσεις?
- Θα χες ελάχιστα προβλήματα υγείας αφού θα εξέλιπε ο παράγων που τα δημιουργεί?
- Θα χες λιγότερα κολλήματα να αποδεχτείς τον εαυτό σου γι' αυτό που είναι?
- Θα χες πιθανόν οικογένεια και παιδιά μου λες? ή
- Θα χες αφιερωθεί στην καριέρα σου, ό,τι και να λες?



Σ' άκουσα σου λέω, σ' άκουσα! Μου φαίνεται πως πας να τα φορτώσεις όλα, εκεί που πονάς, ταπεινή μου άποψη. Καλά κάνεις, αφού ακόμα σε τρώει, να μην κρυβόμαστε! Να σου πω και εγώ τι έχεις κάνει μέχρι τώρα, ανεξάρτητα από το γεγονός του διαβήτη σου?
- Σπούδασες και αναζήτησες τη γνώση.
- Ανέλαβες την ευθύνη του εαυτού σου από ένα σημείο και πέρα.
- Έμαθες να οδηγείς, αγαπάς να ταξιδεύεις, λατρεύεις τη φύση και τη φυσική ζωή.
- Απέφυγες τις κακές συνήθειες, άλλωστε δεν σου ταιριάζουν σαν χαρακτήρας.
- Είσαι συναισθηματικά κολλημένη με την οικογένεια. Αυτό προϋπήρχε και ενισχύθηκε.
- Αγάπησες, αγαπάς και αγαπήθηκες. Λίγο το έχεις αυτό?
- Έμαθες να βλέπεις τους ανθρώπους με ανθρωπιά, με κατανόηση. Πόνεσες και κατάλαβες!
- Θα πεθάνεις όπως όλοι μας. Ο καθένας κάνει την πορεία του στη ζωή, αθάνατη θα σαι?
- Φοβάσαι και τη σκιά σου ακόμη, μη βγεις ακόμα στο τριπάκι της "ζωής με απ' όλα". ΟΚ! Πάω πάσο...
- Σκέφτεσαι τι θα απογίνεις χωρίς τους βαρβάρους σου? Άραγε υπάρχει ζωή μετά?
- Δεν σου τάξε το σύμπαν να μην πονέσεις για τίποτα. Στο πρόγραμμα είναι. Σου ταξε όμως να ζήσεις τη ζωή που διάλεξες σαν άνθρωπος, τ' ακούς?



Πάλι σε πήρε το παράπονο, ε? Έλα δω ψυχούλα μου, έλα δω, δώσε μου το χέρι σου και μαζί θα προχωρήσουμε. Τώρα που σε βρήκα δεν σ' αφήνω, έλα πάμε και μη φοβάσαι. Έλα!
-
Υ.Γ. Βάσω όταν μου ζήτησες να κάνω έναν απολογισμό του πριν και του μετά, γονάτισα! Ελπίζω αυτό εδώ να είναι μια καλή αρχή για να πάμε παρακάτω. Τουλάχιστον προσπάθησα.
-
Σχετικά links: Diabetes on Yahoo!, Sugarfree.gr, Πανελλήνια Ενωση Αγωνος Κατά του Νεανικού Διαβήτη, Juvenile Diabetes Research Foundation Intl

(c) Marialena, 25/09/2006