Η ομορφιά της Βόρειας Εύβοιας

Ποτέ δεν φανταζόμουν την ομορφιά που μπορούσε να αποκαλυφθεί μπροστά στα μάτια μου, όταν το περασμένο σαββατοκύριακο επισκεύθηκα για πρώτη φορά την περιοχή της Βόρειας Εύβοιας.

Η αφορμή δώθηκε όταν ο καλός φίλος Χρήστος, μου έστειλε ένα εφάνταστο μήνυμα προσκαλώντας με να συμμετέχω στην πρώτη καλοκαιρινή εκδρομή με δυο μηχανές μεγάλου κυβισμού και την παρέα έτοιμη για μια ακόμη εξόρμηση.

Η αναχώρηση ήταν για Σάββατο πρωί με καλό καιρό από Αθήνα, με τα πράγματά μας έτοιμα να μπουν στις μπαγκαζιέρες της μεγάλης μηχανής και εμείς να ανεβούμε στην αναπαυτική σέλα και να ξεκινήσουμε το ταξίδι μας. Οι φίλοι που είναι χρόνια ταξιδευτές, ήταν εφοδιασμένοι με κάθε σύγχρονο μέσο προσανατολισμού και επικοινωνίας, καθώς και με σύστημα ενδοεπικοινωνίας και μουσικής για να γίνει η διαδρομή μας ακόμα πιο διασκεδαστική.

Πρώτη μας στάση ήταν στη Νέα Αρτάκη, πέντε χλμ έξω από την Χαλκίδα, για να πιούμε ένα αναψυκτικό με θέα την θάλασσα και να σχεδιάσουμε τη διαδρομή από κει και πέρα.


Η παραλία της Νέας Αρτάκης

Φεύγοντας από την όμορφη παραλία της Αρτάκης, πήραμε τον δρόμο για τον "Πεθαμένο", εκεί που βρίσκονται οι ταβέρνες με τα γνωστά "χωριάτικα" μακαρόνια με μυζήθρα που είχα ακούσει ότι είναι νόστιμα και ήθελα να δοκιμάσω. Κάτω από τη μουριά καθήσαμε να φάμε σε μια από αυτές, αλλά το παραδοσιακό πιάτο δεν ήταν και τόσο φοβερό όσο το περίμενα καθώς τα μακαρόνια ήταν του εμπορίου, φτιαγμένα με λάδι και μυζήθρα και σερβιρισμένα σε μια γενναία μερίδα που δεν μπορούσες να την φας όλη τελικά. Ανθρακας ο θησαυρός δηλαδή!

Στη συνέχεια κάναμε μια στάση στον Άη Γιάννη τον Ρώσσο που γιόρταζε σήμερα στις 28 Μαίου, που ήταν μέσα στη διαδρομή μας, για να προσκυνήσουμε στη Χάρη του, βλέπαμε στη διαδρομή καθώς ανεβαίναμε το βουνό με τις μηχανές μας, εκατοντάδες πεζούς κάθε ηλικίας, νέοι, γέροι, μεγάλοι, μικροί, νήπια σε καροτσάκια ή από το χέρι, να βαδίζουν τα 65 χλμ που χωρίζουν την Χαλκίδα με το Προκόπι, το χωριό με την ομώνυμη εκκλησία, για να εκπληρώσουν το τάμα τους στον προστάτη Άγιό της Εύβοιας, γνωστό στα πέρατα της Ελλάδας. Ομολογώ πως συγκλονίστηκα ενώ προχωρούσαμε παράλληλα τον δύσκολο ανηφορικό δρόμο για να φτάσουμε στο Προκόπι και με διαπέρασε μια αίσθηση δέους αντικρύζοντας τους περιπατητές να πορεύονται στωϊκά τα χιλιόμετρα για να φτάσουν να προσκυνήσουν.


Ο ναός του Αγιου Ιωάννη του Ρώσσου

Ανεβήκαμε πάλι στις μηχανές και κατευθυνθήκαμε όσο ήταν ακόμα μέρα στην γνωστή παραλία της Αγίας Άννας, όπου ακόμα επικρατούσε ησυχία και έτσι μπορέσαμε να απολαύσουμε το καταπράσινο τοπίο που έσμιγε με την θάλασσα, ενώ γευόμασταν ένα παγωτό καθώς ο ήλιος έδυε.


Το παγωτό της γράφουσας με αρκουδάκι μπισκότο παρακαλώ!


Οι Varadero παίρνουν μια ανάσα στην Αγία Άννα




Η παραλία της Αγίας Άννας

Αφού το σκοτάδι είχε αρχίσει να πέφτει, εμείς ξεκινήσαμε να πάμε στον προορισμό μας για διανυκτέρευση, στη παραλία του Αχλαδιού, λίγο πιο βόρεια. Αφού αφήσαμε τα πράγματά μας στη πανσιόν του Κώστα στη παραλία, πεταχτήκαμε στη διπλανή ταβέρνα, όπου γευτήκαμε ένα νοστιμότατο μπιφτέκι γίγα μαζί με ομελέτα υπέρ πλούσια και κρασάκι. Και ενώ το βράδυ περνούσε, η φίλη που μας συνόδευε μας φώναξε να αντικρύσουμε το φεγγάρι καθώς πρόβαλλε από την θάλασσα. Πήρα την φωτογραφική μηχανή και ξαπλώνοντας κάτω, βγήκε αυτό το εκπληκτικό στιγμιότυπο.


Το φεγγάρι στο Αχλάδι είναι ανεπανάληπτο!

Επιστροφή στη πανσιόν και ύπνος ελαφρύς ενώ τα αηδόνια απέξω έστηναν χορωδία και ο Χρήστος στο μπαλκόνι να τα αφουκράζεται μαγεμένος! Το επόμενο πρωί, πρωινό δίπλα στη θάλασσα και αναχώρηση για το δεύτερο μέρος του ταξιδιού μας, να διασχίσουμε τα βουνά από το Αιγαίο ως τον Ευβοϊκό ξανά.

Πρώτη στάση στους καταρράκτες του Δρυμώνα, όπου μέσα στην άγρια φύση κατεβαίνοντας να περπατήσουμε δίπλα στο ποτάμι, αντικρύσαμε ένα θέαμα που μας έκανε να θέλουμε να μείνουμε εκεί και να ταξιδέψουμε με την φαντασία μας στη Γαλάζια Λίμνη.


Καβάλα στο δελφίνι, τον κόσμο γύρισα...








Η ομορφιά της φύσης μιλάει από μόνη της μπροστά στον καταρράκτη!

Στη συνέχεια ανεβήκαμε και άλλο μέσα στα βουνά περνόντας μέσα από ολάνθιστες κοιλάδες και βαθυπράσινα δάση να καλύπτουν τις πλαγιές, ενώ σταματήσαμε να προσκυνήσουμε στο παμπάλαιο μοναστήρι του Οσίου Δαυίδ, ανδρική μονή που υπάρχει από τον 16 αιώνα μ.Χ.






Η ιερά μονή του Οσίου Δαυίδ

Πήραμε και το μοσχομυριστό μελάκι από θυμάρι που πουλούσαν οι παραγωγοί έξω από το μοναστήρι και ενώ το υψόμετρο μειωνόταν και η βλάστηση άλλαζε, φτάσαμε στη γνωστή Λίμνη της Εύβοιας που βρέχεται από τον Ευβοϊκό.


Η παραλία της Λίμνης

Μου τράβηξαν τη προσοχή τα παλιά νεοκλασσικά σπίτια που διατηρούνται ακόμα, αλλά και η όλη αίσθηση αυτής της πολιτείας μου θύμισε τα Βάτικα, τη Νεάπολη Λακωνίας δηλαδή που είναι και αυτή πόλη - λιμάνι με τη δική της ζωή. Ενώ πίναμε το αναψυκτικό μας στη προβλήτα με το κύμα να σκάει στα πόδια μας, το γαλαζοπράσινο νερό και το σκάφος που διέσχιζε το κύμα μπροστά από τα μάτια μας, με έκαναν να θέλω νοητά να συνεχίσω να αντικρύζω τη γραμμή του ορίζοντα, όπως και εκείνο.


Πάμε να φύγουμε από εδώ και μην ρωτάς που πάμε, πάμε...

Όμως η ώρα του γυρισμού πλησίαζε και οι μηχανές μας περίμεναν για να φύγουμε προς τα πίσω νωρίς το απόγευμα. Μια στάση στη μέση του πουθενά κάναμε για να φάμε οι μισοί γευστικό σουβλάκι και οι άλλοι μισοί κόκκορα με μακαρόνια, που τα κοκκαλάκια τα έφαγε στη συνέχεια η δεσποινίς Αρτεμις, ενώ ξερογλύφονταν όταν της τα έφερα στο σπίτι.


Τα κοκόρ(γ)ια ήταν όντως νοστιμότατα στον Πλάτανο!

Φαγωμένοι και ευχαριστημένοι, κατεβήκαμε ξανά την ορεινή διαδρομή μέσω Μαντουδίου για τα παράλια της Εύβοιας και να αντικρύσουμε για μια ακόμα φορά το συγκλονιστικό θέαμα των προσκυνητών περιπατητών που κατευθύνονταν στον Αη Γιάννη τον Ρώσσο, θυμίζοντάς μου την θέληση της Πίστης στον άνθρωπο.

Επιστροφή στην Αθήνα ενώ έπεφτε το φως, καβάλα στην δυνατή γόησσα των χιλίων κυβικών και άφιξη στο σπίτι, κουρασμένη μεν αλλά τόσο πολύ γεμάτη από το διήμερο που έμοιαζε με πέντε μέρες διακοπών μακρυά από την καθημερινότητα. Αν θέλω κι άλλο? Ναι, για την ωραία παρέα, για την περιπέτεια, για την διαδρομή, για την φύση, για την εμπειρία, για όλα, ναι θέλω και άλλο...

Μέχρι την επόμενη τέτοια απόδραση, χαμογελώ έχοντας για θύμιση τις φωτογραφίες και τα αναμνηστικά του διημέρου!

photos by Marialena, 2008

Marialena, 28/5/2008

Σκουτεροεκδρομή στη Στενή Ευβοίας

Την Κυριακή των Βαϊων, 20 Απριλίου, με καλό καιρό και λιακάδα η σκουτεροπαρέα του ScooterClub Hellas, μαζευτήκαμε με σκοπό την ημερίσια εκδρομή μας στην Στενή Ευβοίας, έναν ορεινό προορισμό στο Όρος Δίρφυς, 30χλμ μακριά από την Χαλκίδα.


"Πετάει ο γάιδαρος Βάιε? Μμμμ, τι να σου πω βρε Μαριαλένα!"


Στα πιτ στοπ: Ας σφίξουμε λίγο την ανάρτηση να μην πλέει στο δρόμο...

Η διαδρομή μέχρι την Χαλκίδα ήταν άνετη, εκτός από τον αέρα που στην Εθνική Οδό δυσχέραινε την πορεία μας καθώς πηγαίναμε, αλλά σύντομα διανύσαμε τα περίπου 80 χλμ που χρειάζονταν για να φτάσουμε στη γραφική νύμφη του Ευβοϊκού.


Άποψη της Χαλκίδας από τη στεριά


Η γέφυρα της Χαλκίδας

Πρώτη στάση για καφέ δίπλα στα "τρελλά νερά" και χαλάρωση, ενώ ήλθε και μας βρήκε ένα ακόμα μέλος μας από τα Τρίκαλα, κάνοντάς μας έκπληξη για την εμφάνισή του στη Χαλκίδα.


Στα στενά του Ευρύπου


Καφεδάκι και αμπελοφιλοσοφία από τους σκουτεριστές


Τα "άτια" μας σε παράταξη στη Χαλκίδα

Στη συνέχεια, πήραμε τα σκούτερ μας και κατευθυνθήκαμε προς τη Νέα Αρτάκη και την ορεινή Εύβοια, περνόντας μέσα από πευκόφυτες πλαγιές και ανθισμένα οροπέδια μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό μας τη Στενή Ευβοίας. Η οροσειρά Δίρφυς είναι γνωστό χειμερινό θέρετρο, όπου υπάρχει χιονοδρομικό κέντρο, αλλά και μέρη για περίπατο ή ορειβασία ή ποδηλασία στο βουνό.


Στάση για ανασύνταξη στην Στενή




Καταπράσινο τοπίο στη Δίρφυ

Όσο ανεβαίναμε στο βουνό που είχε ακόμα χιόνι, διασχίζαμε αιωνόβια πλατάνια και το τοπίο είχε γίνει πια ορεινό. Μετά από ένα σύντομο διάλειμμα για ανασυγκρότηση, καταλήξαμε στην Άνω Στενή όπου ανάμεσα στα δέντρα και το γάργαρο νερό που έτρεχε στο ποτάμι δίπλα μας καθήσαμε να φάμε τα γνωστά για την περιοχή κρέατα και τυριά που παράγονται εκεί, στη ταβέρνα δίπλα στο νερό.


Γάργαρο νερό στα πόδια μας...


Μμμμ, γλυκό του κουταλιού και χυλοπίτες χωριάτικες από τις γυναίκες του χωριού


Φαγητό και ξεκούραση στην Άνω Στενή με θέα το ποτάμι

Αφού γευθήκαμε τα πεντανόστιμα εδέσματα μαζί με το γιαούρτι με μέλι σαν επιδόρπιο, πήραμε το δρόμο της επιστροφής, κάνοντας ένα πιτ στοπ στον Σείριο και διαπιστώνοντας πως τώρα που ακρίβυναν τα διόδια στην Εθνική Οδό Αθηνών Λαμίας από 2 ευρώ σε 2,75 για τα αυτοκίνητα και από 1,30€ σε 1,90!!! για τις μηχανές, τώρα τους ήλθε η φώτιση (για να μην το πω αλλιώς), να επενδύσουν το οδόστρωμα με νέα άσφαλτο στα προβληματικά σημεία της διαδρομής... με αποτέλεσμα, οι καθυστερήσεις και οι ουρές των αυτοκινήτων μέσα στην Εθνική Οδό σε όλα τα ρεύματα της καθόδου, γεγονός που μας άναγκασε να περνάμε ανάμεσα από τα αυτοκίνητα για να αποφύγουμε το μποτιλιάρισμα.

Σε αναμονή της επόμενης εξόρμησης, ομολογώ πως θέλω να ξαναπάω σε αυτό το πανέμορφο μέρος της Εύβοιας με τα ανέγγιχτα από τον άνθρωπο, ακόμα, τοπία.

Marialena, 4/5/2008

Link: Δίρφυς.gr

Φωτογραφίες: (c) ScooterClub Hellas, 2008

Μια Κυριακή στον Ωρωπό

Θάλασσα και ουρανός σε αρμονία


Παιχνίδια με τα σύννεφα-1


Παιχνίδια με τα σύννεφα-2

Με αφορμή την μετάθεση ενός αγαπητού μέλους το SCH στη Βόρειο Ελλάδα, τη Κυριακή 18/11/2007, πήγαμε στον Ωρωπό περίπου 17 σκούτερ και μηχανές ποικίλου κυβισμού, για να αποχαιρετήσουμε τον φίλο μας Κώστα. Δεν ακολουθήσαμε την Εθνική Οδό, αλλά μέσω Πάρνηθας περάσαμε από τον επαρχιακό δρόμο του Κατσιμιδίου, Αγίου Μερκουρίου, Μαλακάσας, Μηλεσίου για να καταλήξουμε στον Ωρωπό μέσα από μια πανέμορφη ορεινή διαδρομή με θέα τον Ευβοϊκό στο βάθος.


Καφές με χαμόγελο στο Bay Queen!

Αφού ήπιαμε τον καφέ μας στο Bay Queen με θέα τον Ευβοϊκό απέναντι, πήγαμε για φαγητό λίγο πιο κάτω στην ταβέρνα του "Παραδείσου" όπου παρατάξαμε τα μηχανάκια μας απέναντι και καθήσαμε να απολαύσουμε τις νοστιμιές του μαγαζιού. Όμως ο καιρός μας ξεγέλασε και έτσι μετά τις 3, άρχισε να βρέχει με αυξανόμενη ορμή, με αποτέλεσμα μετά τις 4 ο καιρός να έχει επιδεινωθεί σημαντικά, ενώ στην Αθήνα είχε ήδη σταματήσει να βρέχει από ότι πληροφορηθήκαμε.


Η παρέα του ScooterClub Hellas παραταγμένη με θέα τη παραλία


Χμ, μήπως άρχισε να βρέχει ή μου φαίνεται?


Πως το θέλετε, με δυνατή βροχή ή...


...ακόμα πιο δυνατή βροχή?

Φύγαμε όμως υπό την καταρρακτώδη βροχή που έριχνε εκείνη την ώρα και με σταθερή ταχύτητα και πολύ προσεχτική οδήγηση, περάσαμε από τους Αγίους Αποστόλους και φτάσαμε στην Εθνική Οδό Αθηνών Λαμίας όπου η κατάσταση ήταν καλύτερη και η βροχή είχε περάσει. Με βρεγμένα γάντια και κράνος και με τις ραφές του (αδιάβροχου κατά τ' άλλα) παντελονιού μου για την περίσταση, έφτασα σπίτι αργά το απόγευμα, ευχαριστημένη για την συγκέντρωσή μας να χαιρετήσουμε τον φίλο μας και να του ευχηθούμε, με τη μηχανή μου να έχει ανταπεξέλθει στη δοκιμασία και με εμένα να κάνω τον σταυρό μου που δεν δημιουργήθηκε κάποιο πρόβλημα στην επιστροφή στη συντροφιά μας.

Φωτό από Μαριαλένα και ScooterClub Hellas, 2007


Μαριαλένα, 23/11/2007

Λειβαδιά: Η πόλη της Λήθης και της Μνημοσύνης!

Θυμάμαι πως από την πόλη της Λειβαδιάς είχα περάσει προ αμνημονεύτων χρόνων, όταν έφηβη ακόμα πήγαμε οικογενειακή εκδρομή στους Δελφούς και αυτή ήταν η ανάμνηση που είχα από το πέρασμα μέσα από αυτήν τη πόλη.

Όμως, με την ευκαιρία των τακτικών εξορμήσεων με τις μηχανές, η ιδέα να πάμε μια Κυριακάτικη βόλτα στη Λειβαδιά με τα σκούτερ μας με βρήκε να έχω ενθουσιαστεί από την ιδέα και μόνο. Αυτή τη φορά δεν οδηγούσα εγώ μηχανή, αλλά μου έκανε την τιμή να με πάρει ως συνοδηγό του ένας καλός φίλος, που εγκαινίαζε σε μακρινές διαδρομές το ολοκαίρνουριό του Suzuki Burgman 650 Executive και εκεί αισθάνθηκα να κάθομαι σε βασιλικό βάθρο.


Οι τρεις οδηγοί μας (καμπαλέρος) με τα σούπερ σκούτερ τους!

Ως συνοδηγός, διαπίστωσα πως η Εθνική Οδός Αθηνών Λαμίας μέχρι τη Θήβα που στρίψαμε, είναι για κλάμματα. Διαφορές υψομετρικές στα οδοστρώματα, λακούβες, απρόσεκτοι οδηγοί, μας έκαναν να λαχταράμε κάθε τρεις και λίγο, ειδικά τώρα που οδηγούσαμε μια μηχανή στο Εθνικό Δίκτυο! Η διάθεση όμως παρέμενε ακμαία και όταν φτάσαμε επιτέλους στη Λειβαδιά, η παρέα που ήξερε το μέρος μας οδήγησε στις πηγές της Κρύας, όπου αγαλλίασε η καρδιά μου από το θέαμα.


Καθότι η αδυναμία στις σούπερ μηχανές δεν κρύβεται... (καταραμένη φτώχεια!)




Η παλιά πόλη της Λειβαδιάς με το κάστρο να δεσπόζει και τον ποταμό Ερείκυνα να ρέει σχηματίζοντας ρυάκια, καταρράκτες και λίμνες, μέσα σε πλούσια βλάστηση στις όχθες!
Καθήσαμε για καφέ στο Ξενία που ήταν και η τελευταία μέρα λειτουργίας πριν το χειμώνα και από κει αντικρύζαμε την όμορφη θέα και τις δυο πηγές της Λήθης και της Μνημοσύνης που έφερναν στον νου μου άλλους συνειρμούς που γύριζαν πολύ πίσω στην Μυθολογία και την αρχαιότητα!









Στη συνέχεια και αφού είχαν κατακλύσει τη πόλη οπαδοί της ΑΕΚ για αγώνα με τον τοπικό Λεβαδιακό, φύγαμε οδικώς και πήγαμε στον Καρακόλιθο, μια τοποθεσία προς Αράχωβα, 11 χλμ μακριά από την πόλη, για να φάμε στις τοπικές ταβέρνες με τα ντόπια κρέατα, τυριά και γαλακτοκομικά. Στο τέλος του λουκούλειου γεύματος, απολαύσαμε μια τσανάκα από φρέσκο γιαούρτι με μυρωδάτο μέλι, που προσωπικά είχα λυσσάξει να φάω από την ώρα που καθήσαμε στο τραπέζι (είμαι γλυκοδόντα, τι να κάνουμε?)




Οι κατατοπιστικές ταμπέλες για να χορτάσουμε την πείνα μας στον Καρακόλιθο!!!


και το νοστιμότατο μέλι με γιαούρτι της "γκαστρωμένης" γλυκοδόντας!

Κάναμε μια στάση για καφέ στην Αλίαρτο και καθώς το σούρωπο σιγά σιγά έβαφε τον ορίζοντα με το μαύρο του πέπλο, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής για Αθήνα. Αέρας αρκετός στην Εθνική, κίνηση εξίσου και εμείς με όλα τα ερεθίσματα από την ωραία μας εκδρομή, φτάσαμε το βράδυ στην πρωτεύουσα, κατάκοποι αλλά πανευτυχείς για την παρέα και την εμπειρία που είχαμε!

Links: Λειβαδιά: Πληροφορίες και Ιστορία

Μαριαλένα, 11/10/2007