Ζωντανοί Νεκροί

Είμαστε όλοι εμείς που λαθροθυρεύουμε τη κάθε μέρα που περνάει, μέχρι να ξημερώσει η επόμενη.

Είμαστε εμείς με το απλανές βλέμμα στο Μετρό κάθε φορά που με τα μάτια κομμένα από τη κούραση κι ας είναι πρωί ακόμα, βάζουμε τα ακουστικά στα αυτιά και ακούμε χιλιοπαιγμένες μελωδίες στο φορητό μας mp3 player. "Big girls don't cry" αγάπη μου, απλά χάνονται μέσα στα σκοτεινά τούνελ που καταπίνουν τους συρμούς έναν έναν και εμάς μαζί τους.

Είμαστε εμείς που είδαμε έκπληκτοι ένα ζευγαράκι να φιλιέται με πάθος, κόντρα στο τζάμι ενός βαγονιού, περιμένοντας να ξεκινήσει, χωρίς να διακόψουν το φιλί τους. Και δυο ακόμη παιδιά στην αποβάθρα να είναι αγκαλιασμένα και να δίνουν ένα φιλί δίπλα σου. Κοιτάς, δεν μπορείς να μην κοιτάξεις αυτήν την ομορφιά του κόσμου που εξανθρωπίζεται σε ένα φιλί γεμάτο από έρωτα, κυμματοθραύστη του γκρίζου και της βοής από τα σμάρια των ανθρώπινων βημάτων που σε οδηγούν στα υπόγεια μονοπάτια του μυαλού σου.



Είμαστε εμείς που το σκοτάδι όταν απλώνεται σε αυτήν την αλλόθρησκη πολιτεία, μοιάζει με το μαλακό υπογάστριο που ασυναίσθητα μεταμορφωνόμαστε, καθώς η φωτορύπανση σκεπάζει τις φωτεινές απολήξεις των άστρων στο ουράνιο στερέωμα και μέσα στην αλλαφιασμένη φωταψία, μας προκαλεί να αναζητήσουμε τι κρύβεται πίσω από το φωτεινό παραπέτασμα που σκεπάζει αυτήν τη πόλη.

Είμαστε εμείς που αντιδρούμε στα παράξενα και παράλογα του κόσμου τούτου, με τις "φυγές" μας, με τους διακτινισμούς του θυμικού σε άλλες παραλλήλους, μη ορισμένες από τη λογική, παρά μόνον από ισχνά δημιουργήματα μιας παραπαίουσας φαντασίας. Μας βλέπεις, μας γνωρίζεις ίσως εξ' όψεως μονάχα, γιατί το υποσυνείδητο είναι καλά κουρνιασμένο μέσα σε μια ιδιότυπη μήτρα που ανήκει στην Μήδεια που κουβαλάμε όλοι μέσα μας.

Είμαστε εμείς που ονειρευόμαστε έναν κόσμο αλλιώτικο, λιγότερο απάνθρωπο και βίαιο, περισσότερο ανθρώπινο και κατανοητό. Δεν περιμένουμε τίποτα, μα κατά βάθος αυτή η πεποίθηση, η ανάγκη, μας καθοδηγεί να είμαστε αυτοί που είμαστε, μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου, όσο κρατάει η αποβίβαση και η επιβίβαση σε έναν συρμό του Μετρό.

Πρόσεξέ μας, είμαστε όλοι εκείνοι που θα μας δεις με τα ακουστικά στο κεφάλι, να κοιτάμε έξω από το παράθυρο του βαγονιού, βλέποντας μόνον την αντανάκλασή μας. Τα μεγάλα κορίτσια δεν κλαίνε, παρά μόνον αφήνονται μέσα στα σπλάχνα του Υπόγειου Σιδηρόδρομου, ψάχνοντας να βρουν τον εαυτό τους...

Marialena, 21/1/2008

A Thanksgiving wish!

I never thought that today I would come across such a surprise in my life. I was too blind to see beyond my very own eyes, when I opened my mailbox earlier in the morning. There it was an e-mail from Him, the one and only person who tattoed me with his love ever since we've been apart for so long now.

I was listening to Alanis' Morissette song "Forgive Me Love" (aka Your House), a couple of days ago and I thought of him very intensively, as if I was the one to crawl into his bedroom and smell the clothes he is wearing. My mind transcended to a virtual space where this was possible even for as long as this song lasted. And now, here he was wishing me a Happy Thanksgiving, while asking me what was the trouble with me lately, as he sensed it from afar! I couldn't and I wouldn't lie to him, much to my surprise. I just let him know about the challenging times I've been into for the past three months or so and I asked him of his whereabouts recently. If he was happy with his life, if he was in love with somebody new, if he's been OK or not.

I'd love to have a cup of tea with him if he was near, to talk about the old times and the new advancements in our lives. I'd face him with gladness, no hard feelings whatsoever, the past is left to memories by now. I'd love to see him again and feel good about it, to cherish the person I would talk to and communicate as we did before. I have the hinch that he's away by now, he has started a new life back in his homeland. I hope he does, life is all about seizing the opportunities that arise in the spark of the moment. No holding back, no stepping aside if not necessary, just carpe diem and the rest will follow.

I remember the things he used to tell me back in 2004 and they still remain intact in the back of my head. You deserve to be happy and I will be glad to provide that for you, he said, while I was not in a state to realize what he meant at that time. Yes damn it, I surely deserve to be happy, as much as anybody else who longs for it, in the face of the earth. I can see that now more than ever. I am tired of feeling like shit when love turns the other way around in my life. Appauled by egotism and flairboyance in the attitude of people I often meet. Where's the true meaning of love, can anybody tell me?

I wasn't able to feel comfortable with his life stance and way of facing things when we were together. I was afraid that his laid back attitude and disclosure would tear us apart. I didn't make the effort to x-ray his reactions and thoughts, all that he said and done was put under my perspective at all times. Big mistake! I didn't eventually love him the way I should, I only loved him with my own dreaded yet insecure notion of love. I didn't realize that then, only now that I've grown older and I can see things from a perspective, I understand much of my wrongdoings.

He obviously caught my mind's signals when I listened to this song that reminded me of him. He showed up in a flash, sending a message of thoughtfulness. I replied not because I had to, but for I wanted to say some things to him in respect to what we had then. I wish to God that he is happy with the life he's leading nowadays. That he has faced the troubles of the past that his family caused him and has made the changes needed to move on. I certainly hope that he has evolved further as a person and that he's been thinking of me without any hard feelings anymore. Afterall, he has always been a spiritual guide and a figure of inspiration to me, that's why I fell in love with him in the first place.

My sweet, my forest fairy, I wish you well. Your message today was one of the most distinctive gifts I would receive for Thanksgiving this year. May the Power be with you at all times, because you know I love you even though you haven't heard it come out of my mouth, but my heart speaks of your name in such a manner, that's hard to deny it.

This one is for You: Alanis Morissette - Your House



I pray to God that you are well, Love of my life...

Marialena, 28/11/2008

Update: On the other hand, I am having second thoughts on whether you deserve to be put in such a high level of esteem on my behalf. You propably do not, since you are just a human being with flaws and weaknesses, like everybody else. You had me and you lost me in a spin when you became mean and messy with me and set up a conspirancy using one of my friends then. I deserve to be happy with someone who believes so and makes it real for me and you my dear, chose the attitude of being vicious, acting like a a self destructive maniac. It's high time I moved on with my life again, you don't deserve my sympathy any longer. The game is over and I'm drawing the cards again to give myself a rest and focus on what I deserve more: love with someone who is ready and able to give love to me and receive love by me. If only you stood like a Man, when the times were calling you to do so, this person could be you once upon a time, but you didn't... 30/11/2008

Kama Sutra

Γνωρίστηκαν μέσω αλληλογραφίας λίγο πριν κλείσουν τα τριάντα τους. Εκείνος ήταν Ινδός, εκείνη Ελληνίδα. Αμερικανοσπουδαγμένοι και οι δυο, έβρισκαν ενδιαφέρον στην μεταξύ τους αλληλογραφία, να μιλούν για την αρχαία ελληνική γραμματεία και φιλοσοφία και καθώς ο καιρός περνούσε η ανταλλαγή απόψεων μεταξύ τους γινόταν ολοένα και πιο ευχάριστη.

Επιχειρηματίας εκείνος εργοστασιάρχης στη πατρίδα του, ταξίδευε συχνά στην Ευρώπη για τις εξαγωγές που έκανε. Της ανακοίνωσε πως θα έφτανε στην Ελλάδα εκείνο το καλοκαίρι, για να έλθει σε επαφή με τους ντόπιους συνεργάτες του. Κανόνισαν να συναντηθούν, να γνωριστούν από κοντά επιτέλους.

Συναντήθηκαν στο ξενοδοχείο του στην Αθήνα. Μελαμψός, με υπέροχα κατσανά μάτια και φωτεινό χαμόγελο, την κατέκτησε με την ευγένειά του από την πρώτη στιγμή. Του πρότεινε το σαββατοκύριακο να τον φιλοξενήσει στο παραθαλάσσιο εξοχικό της έξω από την Αθήνα και εκείνος δέχτηκε με χαρά.

Με το αυτοκίνητό της έφτασαν στη παραλιακή τοποθεσία και τακτοποιήθηκαν στα δωμάτιά τους. Οι γονείς της ήταν στο δικό τους διαμέρισμα και το βράδυ έφαγαν όλοι μαζί συζητώντας για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και τον αντίστοιχο ινδικό μεταξύ τυρού και αχλαδιού. Μετά το δείπνο, βγήκαν έξω και κατευθύνθηκαν προς ένα δημοφιλές μπαράκι της περιοχής. Του άρεσαν οι ανατολίτικοι ρυθμοί και ενώ έπιναν το ποτό τους, της άγγιξε το χέρι με νόημα. Τότε εκείνη κατάλαβε πως του άρεσε και το παιχνίδι ξεκίνησε μεταξύ τους. Κάθησαν στην παραλία μπροστά από το μπαράκι και εκείνος τρυφερά ακούμπησε πάνω της όσο άκουγαν τον ήχο των κυμάτων να μπλέκεται γλυκά με την μουσική λίγο μακρύτερα.


Kama Sutra, image by www.dancingshakina.com

Γύρισαν σπίτι και κατευθύνθηκαν προς το δικό της διαμέρισμα. Καληνυχτίστηκαν στο χωλ και εκεί που εκείνη νόμιζε πως θα έπεφταν για ύπνο, εμφανίστηκε μπροστά της φορώντας μια κατάλευκη μακριά κελεμπία και κάθησε δίπλα της στο κρεβάτι. Τον κοίταξε με συστολή μα και δέος, έτσι μελαχροινός που ήταν και γεροδεμένος, φάνταζε σαν κάτι το ιδιαίτερο μέσα στη λευκή φορεσιά του.

"Ξέρεις" του είπε ξεροκαταπίνοντας, "δεν το έχω ξανακάνει αυτό..." εννοώντας πως ήταν ο πρώτος άνδρας που ερχόταν στο κρεββάτι της. "Ούτε και εγώ" της απάντησε, μα εκείνη τη στιγμή δεν είχε σημασία αν έλεγε αλήθεια ή ψέμματα. Αργά αργά, της αφαιρούσε τα ρούχα της ενώ φιλιόντουσαν και την ξάπλωσε στο κρεββάτι. Έβγαλε και εκείνος το φόρεμά του και φάνταζε στα μάτια της πελώριος! Ξάπλωσαν και η επαφή τους, ήταν ένας συνδιασμός ινδουιστικού τελετουργικού πασπαλισμένου με μεσογειακό ταπεραμέντο! Εκείνος ήξερε καλά να μην βιάζεται να προχωρήσει και εκείνη έβρισκε στο πρόσωπό του τον ιδανικό εραστή που της έξαπτε την επιθυμία να τον γευτεί μέχρι τέλους. Το κρεββάτι της είχε επιτέλους ευλογηθεί από την ένωση των δύο εραστών.

Τη νύχτα εκείνη, ο έρωτας που έκαναν ήταν μοναδικός, ανεπανάληπτος. Την επομένη πήγαν για μπάνιο στη παραλία, έφαγαν φρέσκο ψάρι και το απόγευμα επέστεψαν στην Αθήνα. Θα ξαναγύριζε σύντομα στη πόλη για τις δουλειές του, οπότε υποσχέθηκαν πως θα ξανασυναντηθούν τότε. Πήγε και τον πήρε πάλι από το ξενοδοχείο του και πήγαν σε ένα θεαματικό σημείο της πόλης να απολαύσουν τον καφέ τους. Το βράδυ καθώς τον άφηνε στο ξενοδοχείο, του ζήτησε να της κάνει έρωτα. Ένιωθε ήδη το κορμί της να θέλει να τον γευτεί και του το ζήτησε χωρίς ενδοιασμούς. Εκείνος ξαφνιάστηκε μα την οδήγησε στο δωμάτιό του. Με τελευταίο προπύργιο τα γαλάζια δαντελένια της εσώρουχα, το πάθος για κείνον φούντωνε μέσα της καθώς τα χείλη τους έσμιγαν στη χημεία των κορμιών τους. Τον είχε ερωτευθεί το δίχως άλλο, αυτόν τον ινδό καρδιοκατακτητή...

Της έστειλε ένα e-mail λίγο αργότερα, λέγοντάς της πως παντρεύτηκε στη πατρίδα του την κοπέλα που αγαπούσε εδώ και επτά χρόνια. Τον συνεχάρη και του ευχήθηκε τα καλύτερα, μα μέσα της κατακεραυνώθηκε καθώς αυτό που αντιπροσώπευε αυτός ο άνθρωπος για εκείνην ήταν σχεδόν ιδανικό. Νέος, γοητευτικός, ικανός εραστής, δημιουργημένος και καλλιεργημένος, τα είχε όλα όσα μπορούσε να φανταστεί ότι θα είχε ένας ιδεατός άνδρας για εκείνην. Και τώρα παντρευόταν μιαν άλλην στη πατρίδα του, τι ανόητη που ήταν να ελπίζει πως...

Η επικοινωνία τους άρχισε να αραιώνει σιγά σιγά και να γίνεται περισσότερο τυπική. Εξακολουθούσε να τον θέλει πολύ, μα πια αυτό ήταν μοναχά δικό της πρόβλημα. Την ειδοποιούσε πως θα επέστρεφε στην Ελλάδα για τις δουλειές του, μα εκείνη δεν άντεχε πλέον να τον ξαναδεί. Άλλες φορές κανόνιζε να λείπει, άλλες απλά του αρνείτο ευγενικά, μα εκείνος για πολλά ακόμα χρόνια επέμενε να θέλει να την ξανασυναντήσει.

Κάθε φορά που ελάμβανε μια τέτοια ειδοποίηση από εκείνον, αναστατωνόταν στη θύμησή του. Ένιωθε πως δεν μπορούσε πια να τον αντιμετωπίσει φιλικά, έστω και αυτό ίσχυε όσα χρόνια επικοινωνούσαν μέσω αλληλογραφίας. Εκείνη βρήκε το θάρρος να του εξομολογηθεί πως είχε νιώσει απέναντί του από τότε που τον φιλοξένησε στο σπίτι της, έστω και αν αυτή της η παραδοχή έγινε πέντε χρόνια σχεδόν μετά την πρώτη τους επαφή.

Καμμιά φορά τον αναπολούσε σαν εραστή καθώς στο τοπ 10 της ο συγκεκριμένος είχε καταλάβει την πρώτη θέση με τον τρόπο τον δικό του, τον καμασουτρικό που της έκανε έρωτα! Έμεινε ένα σάρι που της έφερε να τον θυμίζει κάθε φορά που το φορούσε σαν παρεό και εκείνες οι νύχτες του πάθους και της έξαψης που μοιράστηκαν οι ετερόκλητοι αυτοί εραστές. Αν μονάχα τα παραμύθια ζωντάνευαν, τώρα θα ήταν μια από τις γυναίκες του στο χαρέμι, στο παλάτι του κάπου στα βάθη της Ινδίας...


Kamasutra, image by rio1714@photobucket.com

Marialena, 16/06/2007

Από αυτό που φοβάσαι δεν θα γλυτώσεις...

Η περασμένη εβδομάδα ήταν περίοδος εξετάσεων που ολοκληρώθηκαν μόλις σήμερα στο Νοσοκομείο των Παίδων (μην γελάσει κανείς, ναι εκεί...) για να διαπιστωθεί η κατάσταση της υγείας μου μετά την πάροδο δεκαετίας από την πρώτη φορά που σημειώθηκαν. Ομολογώ πως ήμουν ανήσυχη μέχρι να ακούσω τα αποτελέσματα, τα δέκα χρόνια που είχαν περάσει μήπως είχαν επιβαρυντική χρειά στον οργανισμό μου υπάρχοντος του διαβήτη. Όμως ευτυχώς διαψεύσθην όταν λίγες μέρες αργότερα έμαθα πως ήμουν καλύτερα και από πριν σε κάποια ζητήματα όπως η πάχυνση των αρτηριών που ήταν μέσα στα φυσιολογικά όρια για τους ενήλικες. Ανακουφίστηκα, μα περίμενα και σήμερα να δω τι θα έδειχνε ο υπέρηχος της καρδιάς, καθώς άγχος, στεναχώρια, απογοητεύσεις, κούραση και αϋπνία εξαιτίας όλων αυτών συχνά με έκανε να έχω ταχυκαρδία, χωρίς αυτό να με ενοχλεί κατά κανέναν άλλον τρόπο.

Ο καρδιολόγος στο Παίδων συμπαθέστατος και πολύ διακριτικός σαν άνθρωπος, έκανε τον υπέρηχο καρδίας και μου ανακοίνωσε πως όλα καλά, αλλά από τα 50 και μετά πρέπει να προσέχω γιατί υπάρχουν πολλοί επιβαρυντικοί παράγοντες, κληρονομικότητα, οργανικοί άλλοι παράγοντες όπως η χοληστερίνη ή η υπέρταση και φυσικά ο διαβήτης. Μάλιστα, έκανα μέσα μου, ακούγοντας τα λόγια του γιατρού, άλλα 13 χρονάκια και μετά αρχίζουν τα δύσκολα για την καρδιά μου... Το ξέρω πως από καρδιά θα πάω, δεν υπάρχει περίπτωση να την γλυτώσω, παρόλο που δεν καπνίζω, μετά την εμμηνόπαυση παύουν οι ορμόνες να προστατεύουν το γυναικείο σώμα και επιβαρύνεται, ειδικά στη περίπτωσή μου.

Μικρή όταν ήμουν, στα μαύρα πρώτα χρόνια της συμβίωσης με τον διαβήτη, έλεγα πως θα πεθάνω στα 30 μου (μαγικό νούμερο τότε), τα χρόνια πέρασαν και πάτησα τα 30 και τίποτε τέτοιο δεν συνέβη, μετά έλεγα πως τα 50 θα ήταν το όριο, Αλλά και πάλι προχωρόντας βλέπω πως πάλι του μυαλού μου αηδίες είναι αυτές, μα το περίεργο είναι πως και άλλοι φίλοι μου με διαβήτη τα ίδια μου λένε κατά καιρούς, οπότε έχει να κάνει με την ψυχολογία μας μάλλον παρά με οτιδήποτε άλλο, αυτές οι ικασίες. Όμως, βλέπω και την πραγματικότητα πως μια καρδιά που θα δουλεύει για 60 ή 70 χρόνια με διαβήτη και τυχόν άλλες επιβαρύνσεις οργανικές, πως να μην κλατάρει... τα καρδιοαγγειακά νοσήματα είναι η πρώτη αιτία θανάτου μετά τον διαβήτη παγκοσμίως. Ευχαρίστα αυτά τα δεδομένα που αναφέρω? Όχι καθόλου, αλλά από αυτό που φοβάσαι, δεν θα γλιτώσεις, όπως λέω και στον τίτλο αυτών μου των σκέψεων.

Αν τον φοβάμαι τον θάνατο? Μεγάλη κουβέντα, πολύ μεγάλη κουβέντα αυτή. Το να μην ζω μια μέρα δεν το φοβάμαι, πιο πολύ φοβάμαι για τους δικούς μου ανθρώπους, την οικογένειά μου, τους αγαπημένους φίλους τι θα απογίνουν ή πως θα πεθάνουν. Εγώ προσωπικά πάντα έλεγα στον εαυτό μου πως θα ήθελα έναν ανεπαίσχυντο και ειρηνικό θάνατο, να κοιμηθώ ένα βράδυ και το επόμενο πρωί να μην ξυπνήσω, έτσι απλά το θέλω, ούτε ταλαιπωρίες, ούτε να μην μου βγαίνει η ψυχή στο σκαλοπάτι του βιολογικού θανάτου. Το ότι θα με φάει αυτή η αρρώστια και οι επιπλοκές της θα με φάνε, χωρίς αντίλογο, αλλά τουλάχιστον ας φύγω σαν άνθρωπος και όχι σαν χτικιό βρε παιδί μου. Λέω τώρα...

Δεν με πειράζει και αύριο αν θελήσει να με πάρει ο Θεός από τη Γη, ας με πάρει, εγώ θα του πω πότε θα πεθάνω? Αν είναι γραμμένο μου να ζήσω παραπάνω στη ζωή μου, ας ζήσω, πάλι δεν έχω έλεγχο σε αυτά τα δεδομένα, έτσι όπως είναι η ζωή μου. Μετανιώνω όμως που έφτασα 37 χρονών γυναίκα και δεν έχω φέρει ένα παιδί στον κόσμο, να το μεγαλώσω με όση αγάπη μπορεί να βγει από την καρδιά μου σε έναν άνθρωπο, μετανιώνω που δεν έχω πει αυτό το "σ' αγαπώ" ακόμα στον σύντροφό μου, μετανιώνω που δεν αισθάνομαι ασφαλής μέσα στην αγκαλιά του, μετανιώνω που κάνω μια δουλειά που δεν μου προσφέρει τίποτε εκτός από την αμοιβή και παραμυθιάζομαι γι' αυτό, μετανιώνω που συνήθως έπαιρνα ρίσκα που με έκαναν να σπάω το κεφάλι μου και εκεί που έπρεπε έτρεμα σαν το κλωσσόπουλο μέχρι να προχωρήσω. Μετανιώνω που δεν αγάπησα τόσο τη Μαριαλένα, ώστε να της προσφέρω μια καλύτερη ζωή και ακόμα την παιδεύω...

Όμως δεν μετανιώνω για τα λάθη μου, τις αποτυχίες μου, τις απογοητεύσεις μου, τις μαλακίες μου, τις χαζομάρες μου, το κρυφτό με τη ζωή και τα θέλω μου και θυμώνω σαν μικρό παιδί όταν ο κόσμος γύρω μου είναι κακός και άδικος. Δεν μετανιώνω που έκανα έρωτα με τόση τρυφερότητα και τόσο πάθος που πλημμύριζε το Έιναι μου από ανείπωτα συναισθήματα. Δεν μετανιώνω που ακόμα και τώρα πιστεύω στο καλό στις καρδιές των ανθρώπων και στην Αγάπη που τα νικάει όλα. Δεν μετανιώνω που είμαι τόσο ρομαντική και τόσο ηλίθια ώρες ώρες. Δεν μετανιώνω που ενδυνάμωσα το μυαλό μου τόσο ώστε να έχω μια ασπίδα προστασίας ενάντια στον παραλογισμό που υπάρχει γύρω μου. Δεν μετανιώνω που κάνω υπομονή για να ξεφύγω από τις καταστάσεις και τους ανθρώπους που δεν με πάνε με τίποτε. (Χέστηκα!) Αν είχα την επιλογή να ζήσω ξανά, την ίδια τρελλή και ανικανοποίητη ζωή θα ζούσα μέχρι σήμερα και ο Θεός βοηθός...


Σεπτέμβρης 2008, Οία Σαντορίνης σε όμορφες στιγμές

Μαριαλένα, 22/10/2008 (σαν διαθήκη μου μοιάζει αυτό, αλλά ποτέ δεν ξέρεις Θεός φυλάξοι!)

H πρώτη φορά

Παδιά ήταν ακόμα και οι δυό τους, 21 χρονών ξεπεταρούδια, όταν γνωρίστηκαν. Γειτονόπουλα, στα παιδικά τους χρόνια πήγαιναν μαζί στα αγγλικά. Στο γυμνάσιο άλλαξαν σχολεία και να που το έφερε η μοίρα να βρεθούν ξανά νεαροί ενήλικες πια.

Εκείνη πήγαινε στο πανεπιστήμιο 2ετής φοιτήτρια, όταν εκείνο το καλοκαίρι κάποιοι κοινοί τους φίλοι τους έφεραν ξανά σε επαφή. Εκείνος δούλευε ήδη σε δική του δουλειά. "Δεν είσαι εσύ που πηγαίναμε αγγλικά μαζί?" τον ρώτησε η κοπέλα όταν βρέθηκαν. Όντως, το μικροκαμωμένο παιδάκι που έπαιζε όλο μπάλα στα διαλλείματα, ήταν ο νεαρός μπροστά της. Γύρισαν σπίτι μαζί από τον καφέ, τα λέμε είπαν και χαιρετήθηκαν.

Το καλοκαίρι προχωρούσε και έγινε μια πρόσκληση και για τους δυό σε κοινωνική εκδήλωση εκτός Αθηνών. Προέκυψε πως θα πήγαιναν και οι δυό τους εκεί. Με χαρά η κοπέλα περίμενε να φτάσει ο καιρός για να πάει στην εκδήλωση που είχε προσκληθεί. Συναντήθηκαν τυχαία στο δρόμο και επιβεβαίωσαν τη συμμετοχή τους.

Μπήκε Αύγουστος, η βαλίτσα έτοιμη για αναχώρηση για την ολιγοήμερη απόδραση. Έφτασαν στον προορισμό τους και τακτοποιήθηκαν στα δωμάτιά τους. Η παρέα αποτελούνταν από μικρότερους και μεγαλύτερους σε ηλικία, ένα πολύχρωμο πλήθος που είχε μαζευτεί για την περίσταση. Έκαναν κάποιες βόλτες, πήγαιναν για μπάνιο στη πισίνα, χαζολογούσαν με χαλαρή διάθεση, όντας σε διακοπές.

Ένα βράδυ καθώς πήγαιναν για ύπνο, καληνυχτίστηκαν και η κοπέλα πήγε στο δωμάτιό της για να κοιμηθεί. Έβγαλε τα ρούχα της και φόρεσε ένα καλοκαιρινό ανάλαφρο νυχτικάκι. Έπεσε στο κρεβάτι και τότε από το ανοιχτό παράθυρο τον άκουσε να κάνει θόρυβο από το διπλανό δωμάτιο. Έκανε να γυρίσει πλευρό, μα τότε άκουσε ένα χτύπημα στη πόρτα της. "Να περάσω?" της είπε σιγανά. Άνοιξε την πόρτα και πέρασε μέσα. Εκείνος φορούσε μόνον ένα σορτάκι και το σώμα του καλογυμνασμένο ξεπρόβαλλε με την φρεσκάδα των 21 Μαϊων που μετρούσε.

Κοιτάχτηκαν για λίγο και τα χείλη τους ενώθηκαν σε ένα παθιασμένο φιλί. Οι γλώσσες τους άγγιζαν διερευνητικά το στόμα του ενός και του άλλου και η γλύκα του φιλιού τους έκανε να λαχταρούν όλο και περισσότερο. Την οδήγησε στο κρεββάτι, ξάπλωσαν κάτω και άρχισε να της χαϊδεύει το κορμί. Η κοπέλα δεν είχε ξανανιώσει έτσι στη ζωή της. Πρώτη φορά που άνδρας την άγγιζε κατ' αυτόν τον τρόπο. Έμεινε να ζει τη στιγμή, ενώ αισθανόταν το σώμα της να ξυπνά μέσα από τους ίδιους τους χυμούς της.

Το άγγιγμά του την ξετρέλλαινε και ας στεκόταν ακίνητη καθώς την χαϊδευε και φιλούσε για ώρα. Της έβγαλε το νυχτικάκι και το πέταξε στο πάτωμα. Το εφηβικό της σώμα έλαμπε μπρος στα έκπληκτα μάτια της. Τα στήθη της πάλλονταν από την πρωτόγνωρη έξαψη!
"Εσύ δεν θες να μ' αγγίζεις?" τη ρώτησε το αγόρι σε μια στιγμή. Του απάντησε πως ήθελε να απολαύσει αυτό που της πρόσφερε, μα κατά βάθος εννούσε πως δεν ήξερε τι να κάνει και πως να φερθεί...

Η νύχτα την άφησε με το αφημένο στο πάτωμα νυχτικάκι και τη μυρωδιά του ολόγυρα στο κορμί της. Το σώμα της ακόμα ζεστό από τα χάδια του και η πηγή της να αναβλύζει από μια γλυκιά αίσθηση κινητοποίησης. Της άρεσε αυτό το αγόρι, της άρεσε πολύ! Την επόμενη μέρα αμήχανα αντάλλασαν ματιές και αγγίγματα όσο ήταν έξω με κόσμο. Το βράδυ πάλι στα δωμάτιά τους, η υγρή νύχτα τους έκανε να θέλουν να καθήσουν στο μπαλκόνι. Εκείνη ένιωσε ξανά αυτή την αίσθηση του πόθου να την πλημμυρίζει, πήγε στο μπαλκόνι του που εκείνος βρισκόταν. Κάθησε στα γόνατά του και άρχισε να τον φιλά ασταμάτητα. Το κορμί της πάλι είχε υγρανθεί από την επαφή. Σαν μέλισσα τρυγούσε τα φιλιά του και τα χέρια του άγγιζαν και πάλι το στήθος της, προκαλώντας της ρίγη. Μέχρι που έπιασε η πρωϊνή δροσούλα ήταν μαζί στο μπαλκόνι παίζοντας ο ένας με τον άλλον.


Young lovers, image by www.bartcop.com

Βράδυασε πάλι και με κάποιους ακόμα φίλους βγήκαν για βόλτα στη πλησιέστερη πόλη. Ήπιαν ένα ποτάκι και στην επιστροφή οι δρόμοι με τους φίλους χώρισαν. Έμειναν μόνοι να γυρίσουν στο ξενοδοχείο με τα πόδια. Σταμάτησαν σε ένα αλσήλιο και κάθησαν σε ένα παγκάκι. Πάλι η τρέλλα της έλξης ξύπνησε από τον λήθαργό της και το επόμενο βήμα τους ήταν να πετάξουν τα ρούχα τους μέσα σε μια καμπάνα στη παραλία και έτσι ολόγυμνοι να ερωτοτροπούν, μέχρις που προσπάθησαν να ολοκληρώσουν. Η κοπέλα δεν μπόρεσε να χαλαρώσει, της ήταν αδύνατον να προχωρήσει.

Μα εκείνη ήταν ευτυχισμένη, ενθουσιασμένη, μεθυσμένη από τον άνδρα αυτόν τον θελκτικό που την αναστάτωνε τόσο πολύ! Γύρισαν στην Αθήνα, μπήκε φθινόπωρο, ξαναβρέθηκαν. Μοιράστηκαν φιλιά και χάδια στο αυτοκίνητο, στη βόλτα, αλλά τίποτα δεν έμοιαζε με την ξενοιασιά των διακοπών.

Ένα απόγευμα βγήκαν για καφέ οι δυό τους και τότε της είπε πως τα είχε με κάποιαν άλλη κοπέλα παράλληλα, αλλά επειδή την ήθελε θα χώριζε για να είναι μαζί. Εκείνη το απέκλεισε, ξενέρωσε και στην ιδέα πως θα γινόταν κάτι τέτοιο. Του είπε πως καλύτερα όχι και θέλησε να φύγει από τη μέση. Συναντιόντουσαν όμως συχνά στη γειτονιά και εκείνη ένιωθε πως κάθε φορά που τον συναντούσε της κόβονταν τα πόδια από το καρδιοχτύπι. Ήταν ακόμα υπάκουο παιδί η αφεντιά της, όσο και αν τον ήθελε, επειδή δεν ήταν "της τάξεώς της", άκουσε και τη μαμά που βολικά την καθοδήγησε όταν αντιλήφθηκε το φλερτ της κόρης με το παλληκάρι. Αντ' αυτού, άρχισε να πηγαίνει γυμναστήριο, να ξεχνιέται και να συνεχίζει να είναι το "καλό παιδί" που πάντα ήταν.

Το πανεπιστήμιο τελείωσε, έπιασε την πρώτη της δουλειά, τα χρόνια περνούσαν. Ήταν ήδη 25 χρονών. Ένα βροχερό απόγευμα, με τα ρούχα της δουλειάς και αρκετή κούραση, πετάχτηκε στο σούπερ μάρκετ να ψωνίσει. Τον βρήκε στο ταμείο να περιμένει να πληρώσει και σταμάτησε για να μιλήσουν. Φορούσε ένα καρό πουκαμισάκι και τα γεροδεμένα του μπράτσα ξεχώριζαν ακόμα μέσα από τα μανίκια. Μίλησαν κανονικά, είπαν τα νέα τους, είχαν περάσει κοντά τέσσερα χρόνια από τότε. Χαιρετηθήκαν και στον γυρισμό εκείνη αναρωτιώταν γιατί ένιωθε ακόμα αυτό το κόψιμο στα γόνατα μαζί του. Ήταν φανερό, δεν τον είχε ξεπεράσει! Ο πρώτος ιδανικός έρωτάς της ήταν μέσα της αξεπέραστος...

Πολλά συνέβησαν και στις ζωές των δυο τους εν τω μεταξύ, ακολουθώντας διαφορετικές κατευθύνσεις. Εκείνη ακολουθούσε καριέρα, εκείνος πήρε την επιχείρηση του πατέρα του και δούλευε εκεί. Έμαθε πως παντρεύτηκε μια κοπελίτσα και άνοιξε σπιτικό. Ένα απόγευμα, ένα αυτοκίνητο σταμάτησε εμπρός της στο πεζοδρόμιο. Κατέβηκε μια γνώριμη φιγούρα, τώρα πια λίγο πιο σπασμένος από πριν στα 30 και του. Την χαιρέτησε εγκάρδια και της έδειξε τον πρωτότοκό του στο πίσω κάθισμα. Ο γιός μου της είπε και της ανακοίνωσε πως η γυναίκα του ήταν ήδη έγκυος στο δεύτερο παιδί τους. Μίλησαν για λίγη ώρα, εκείνη ούτε καν είχε μπει στη διαδικασία δημιουργίας οικογένειας. Φιληθήκαν και μπήκε ξανά στο αυτοκίνητό του για να φύγει.

Δεν έτυχε να τον ξαναδεί από τότε, αλλά μάθαινε πως με τα δυό του παιδιά είναι καλά, οικογενειάρχης πια εδώ και χρόνια. ΄Όταν εκείνη άλλαξε αυτοκίνητο, πήρε το ίδιο μοντέλο με το δικό του. Ακόμα αναρωτιέται αν όταν το αντίκρυσε να το οδηγεί εκείνος, της έκανε κάποιο κλικ, ή απλά ήταν τυχαίο ότι τους άρεσε το ίδιο αυτοκίνητο?

Υ.Γ. Την τιμή της επέλεξε να μην τη δώσει σε κανέναν άνδρα, να μην είναι κανένας ο εκπορθητής του φρουρίου της. Το έκανε η ίδια ένα βράδυ, χωρίς πόνο και ενοχές, αποφασισμένη να απαλλαγεί μια και καλή από τους ηθικούς φραγμούς της παρθενίας και δεν μετάνιωσε ποτέ γι' αυτό!

Marialena, 15/06/2007 (μια ιστορία που θα μπορούσε να είναι αληθινή)

Ανόητες Αγάπες

Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας "Μη γυρίσεις"

Στίχοι: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας & Βέτα Μπετίνη
Μουσική: Τάκης Μπουρμάς
Πρώτη εκτέλεση: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας

Για θυμήσου καλά
Μήπως έχεις χαθεί μέσα σε δρόμους που καίνε
Βάλε εσύ μια φωνή
Και αν δεν είμαι εκεί Χάρη να μη με λένε

Δεν είναι η ανάγκη
Δεν είναι η μοναξιά που εκεί θα με φέρει
Έχω αντέξει πολλά
Δε με ξέρεις καλά κανείς δε με ξέρει

Μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις
Για ένα βράδυ μη με χαραμίσεις
Μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις
Για ένα βράδυ μη με χαραμίσεις

Μπαίνω μες στη σκιά
Με τυφλώνει το φως, μ' αρρωσταίνουν οι λέξεις
Έχω βαρεθεί
Δε θέλω να εξηγώ πρέπει εσύ να διαλέξεις

Όμως στο λέω ξανά
Μήπως έχεις χαθεί μέσα σε δρόμους που καίνε
Βάλε εσύ μια φωνή
Και αν δεν είμαι εκεί Χάρη να μη με λένε

Μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις
Για ένα βράδυ μη με χαραμίσεις
Μη γυρίσεις, τίποτα μη ζητήσεις
Για ένα βράδυ μη με χαραμίσεις


Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας - Πυξ Λαξ "Ανόητες Αγάπες"

Στίχοι: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Μουσική: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας
Πρώτη εκτέλεση: Χάρης&Πάνος Κατσιμίχας & Πυξ Λαξ ( Ντουέτο )
Άλλες ερμηνείες: Γιώργος Νταλάρας & Πυξ Λαξ ( Ντουέτο )

Τα φέραμε από δω τα φέραμε από κει
άντε ξανά τα ίδια τα ίδια απ' την αρχή
τα φέραμε από δω τα φέραμε από κει
εγώ ξανά στο τίποτα στο γενικά εσύ στο γενικά

Νύχτες δίχως όνομα νύχτες χωρίς σκοπό
χαμένοι από χέρι χαμένοι και οι δυο
ανόητες αγάπες ανόητα φιλιά
λόγια λόγια λόγια λόγια ψεύτικα

Τώρα τι να σου πω τι να μου πεις κι εμένα
έτσι όπως παίξαμε κι οι δυο με ζάρια πειραγμένα
τα φέραμε από δω τα φέραμε από κει
εγώ ξανά στο τίποτα στο γενικά εσύ στο γενικά

Νύχτες δίχως όνομα νύχτες χωρίς σκοπό
χαμένοι από χέρι χαμένοι και οι δυο
ανόητες αγάπες ανόητα φιλιά
λόγια λόγια λόγια λόγια ψεύτικα


Πυξ Λαξ "Οι παλιές αγάπες πάνε στον παράδεισο"

Στίχοι: Μάρω Βαμβουνάκη
Μουσική: Φίλιππος Πλιάτσικας
Πρώτη εκτέλεση: Πυξ Λαξ

Άγονη πλήξη μιας ζωής, δίχως έρωτα
της ερημιάς μου τέρας, της πόλης μου θηρίο μη με φοβάσαι
αλλοπαρμένη έκφραση οι τοίχοι σου θυμίζουν τον πρώτο σου έρωτα
οι πιο πολλοι αδιάφορα κενοί, σε λυγίζουν όπου και να 'σαι
στα σκοτεινά δρομάκια οι σκιές γλιστράνε επικίνδυνα

Στα ηλεκτρισμένα ξενυχτάδικα οι γυναίκες μισοκρύβονται πίσω απ' τη λήθη
Στα κολασμένα παζάρια της λεωφόρου οι αστυνόμοι
οι πλούσιοι επαρχιώτες μηχανόβιοι
μάσκες ακάλυπτες μικρές στο γύρο του θανάτου
που τρεμοπαίζουν τον άγγελο ή τον δαίμονα
στις άκρες των δακτύλων τους, ξημέρωμα Σαββάτου

Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς
στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω
δεν άντεξαν μαζί και χάθηκαν μακριά
κρύφτηκαν στις σπηλιές χαμένων παραδείσων

Ό,τι αξίζει πονάει, κι είναι δύσκολο
για να μην υποφέρεις φύγε μακριά μου, κρύψου από μένα
δεν ξέρω αν φεύγεις, τώρα, για το λίγο μου
ή αν αυτό που νιώθω ήταν πολύ
πολύ για σένα, πολύ για σένα

Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς
στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω
δεν άντεξαν μαζί και χάθηκαν μακριά
κρύφτηκαν στις σπηλιές χαμένων παραδείσων

Ό,τι αξίζει πονάει, κι είναι δύσκολο...

========================================

Απόψε μωρό μου θα σου μιλήσω μέσα από τις μουσικές και τους στίχους αυτών των αγαπημένων μου τραγουδιών. Διάβασε αυτούς τους στίχους, λέξη προς λέξη και θα μοιάζει η αφήγησή μου σχεδόν προσωπική.

Ομολογώ πως είχες δίκιο, τα θέλω όλα ή τίποτα, θέλω να ρουφήξω τη ζωή ως το μεδούλι, θέλω πριν πεθάνω να έχω ζήσει, τα θέλω όλα αυτά που βρίσκονται μέσα στο τίποτα μόνη ή με έναν συνοδοιπόρο το ίδιο ονειροπόλο και παράτολμο όπως κι εγώ...

Προτιμώ μια όμορφη φιλία από ένα αποτυχημένο φλερτ, αλλά μια φιλία χωρίς πόνο και αλληλοματαιώσεις, μια σχέση ελευθερίας και ισότητας, σεβασμού και αλληλοκατανόησης. Χωρίς την αίσθηση πως το αύριο είναι μια καινούργια μέρα, ή όλα στη ζωή μας είναι τετελεσμένα, ακόμα και η τρυφερότητα, η επαφή, ο συναισθηματικός μας κόσμος?

Γιατί στα λέω αυτά απόψε μέσα από αυτά τα τραγούδια, μαχαίρια στη καρδιά του κάθε υποψιασμένου υπνοβάτη, γιατί διάολε ένιωσα κάτι για σένα που με κινητοποίησε να αφήσω τη μετριοπάθεια κατά μέρος και να σε ιχνηλατίσω με όσο πάθος διέθετα μέσα από τις αισθήσεις μου. Και πότε πρόλαβες, θα μου πεις. Άν έχεις ακουστά ή γνωρίζεις τη διαισθητική σκέψη θα καταλάβεις τι εννοώ.

Είμαι άνθρωπος που δεν μπαίνω εύκολα σε καλούπια που πλάθουν οι άλλοι για μένα, στο είπα άλλωστε, αρρωσταίνω και μόνο στην ιδέα. Και εσύ καλέ μου θέλησες να είμαι κάπως αλλιώς, λίγο διαφορετική για να χωράω στα δικά σου εκμαγεία της ασφάλειάς σου. Όχι αυτό δεν γίνεται, δεν μπορώ να χωρέσω το "πολύ" της ψυχής μου στο ζητούμενο του "λίγο" σου, αυτό το "πολύ" υπάρχει για να έχω περιθώριο να μοιράζομαι με τους ανθρώπους γύρω μου τα καλά μου στοιχεία και δεν θέλω να ξεμείνω από ανθρωπιά και αγάπη για τον συνάνθρωπό μου και ας ελοχεύουν τέρατα και δράκοι στο δρόμο που βαδίζω, όσο αντέχω τα παλεύω τα όρνια που καραδωκούν να αρπάξουν τη ψυχή μου και δεν θα σε αφήσω να μεταμορφωθείς σε ένα από αυτά. Συμβιβάζομαι όμως πρόσκαιρα και προχωρώ, μέχρι να ανοίξει ο δρόμος σε αυτά που επιθυμώ, με όποιον θέλει να ακολουθήσει και να συμπλεύσει. Αλλιώς δεν πειράζει, κανένας δεν χρειάζεται να πληγώνεται...

Ό,τι αξίζει πονάει, κι είναι δύσκολο...

Αλλά τα βράδυα που θα αντικρύζεις τα αστέρια στον ουρανό και θα προβάλλει η δική μου η μορφή στα μάτια σου, να μην ξεχνάς πως οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο και μη φοβάσαι, δεν κινδυνεύεις πια από το ανέλπιστο, ο εχθρός τράπηκε σε φυγή ή μήπως κρύβεται ακόμα μέσα σου? Ελπίζω πως όχι και για μια φορά στη ζωή μου θα ήθελα να αποδειχθούν λάθος οι κασσάνδρειες προβλέψεις μου...

Με αγάπη,
(ψιθυρίζοντας χαμηλόφωνα και αργά όπως σου αρέσει...)
Μαριαλένα 10/9/2008

Εισητήριο στην τσέπη σου...

Δεν είχαν περάσει ούτε 24 ώρες από τότε που άφησε ξωπίσω της το νησί για να κινήσει στη μεγάλη πόλη για μια ακόμη φορά...

Ούτε είχαν περάσει άλλες 24 ώρες από τότε που ανέλπιστα έζησε μοναδικές στιγμές που ακόμα κείτονταν ζωντανές μες το μυαλό της. Είχε περάσει όμως και το σοκ της αποκαθήλωσης όταν με μια κουβέντα μόνο διαλύθηκαν τα πάντά μέσα της.

Μέσα στον κύκλο της δεν ήταν όλοι οι γνωστοί και φίλοι της εν δυνάμει εραστές της. Είχε θέσει τα όριά της και διαφύλασσε την κοινωνική και προσωπική της ζωή όσο μπορούσε ξέχωρα και διακριτικά, ενώ οι προτεραιότητές της είχαν αλλάξει προσπαθώντας να προστατέψει τον εαυτό της από μια ακόμη ματαίωση των προσδοκιών της.

Φέρθηκε με κάθε ειλικρίνεια απέναντι στον άλλον άνθρωπο, ήθελε να είναι ο εαυτός της μαζί του με μια πασιφανή χαρά που θα μοιραζόταν κάποιες στιγμές μαζί στην παρέα τους, προσπαθώντας στην αρχή της γνωριμίας του να τον αποκωδικοποιήσει καλύτερα και να τον γνωρίσει περισσότερο.

Τα μάτια του έλαμπαν καθώς μιλούσε και το πρόσωπό του ακτινοβολούσε καθώς χαμογελούσε γεμάτος ζωντάνια και έκπληξη για το αντάμωμα των φίλων μεταξύ τους και εκείνη, η εικόνα της που τον είχε μαγέψει και ήθελε τόσο πολύ να την αντικρύσει. Εκείνη χαιρότανε με την σειρά της που ήταν ευγενής και χαριτωμένος άνθρωπος στη συμπεριφορά του μαζί της, αλλά και με τους άλλους.

Τον είχε σκιαγραφήσει πίστευε αρκετά και γι' αυτό δέχτηκε να περάσει εκείνο το σαββατοκύριακο μαζί του στο νησί, προσκεκλημένη του μαζί με τη παρέα της. Το λιμάνι έφεγγε στο βάθος και τα σπιτάκια τα παραδοσιακά στον οικισμό έδειναν ένα άλλο χρώμα στο τοπίο γύρω. Η θέα την απορρόφησε και αργά το βράδυ καθισμένοι στη βεράντα του σπιτιού του και αγναντεύοντας τη θέα προς τη θάλασσα, άνοιξαν την καρδιά τους και μιλούσαν ειλικρινά για τα μικρά και μεγάλα μυστικά τους, μέχρι να κοιμηθούν.

Η άλλη μέρα ξημέρωσε και η διάθεση της παρέας ήταν να περιηγηθούν τα αξιοθέατα του νησιού που ήθελαν να δουν και εκείνος προσφέρθηκε να τους ξεναγήσει. Η ώρα περνούσε ευχάριστα, ενώ εκείνος αδημονούσε να πάει να ψαρέψει στη θάλασσα για να πιάσει φρέσκο ψάρι για να φάει η παρέα το βράδυ. Η ψαριά ήταν επιτυχής και η συνάντηση μετά το ψάρεμα ήταν για να γευθούν τα φρέσκα ψάρια που μόλις είχαν ψαρέψει στα νερά του πελάγους. Εκείνος συναντιώντας την στην προκυμαία, την έδωσε ένα φιλί στο στόμα για πρώτη φορά, δείχνοντας πως την διεκδικούσε. Το φαγητό ήταν εξαίσιο, ενώ τα ψάρια μύριζαν ακόμα θάλασσα και φρεσκάδα, η παρέα χαλαρή και ευχάριστη και εκείνος σε κάθε ευκαιρία της έδειχνε πως την ήθελε γεμάτος ανυπομονεσία.

Εκείνη το κατάλαβε, μα δεν έδωσε δείγμα ότι το είχε αντιληφθεί στην υπόλοιπη παρέα, ενώ ο ενθουσιασμός εντείνετο ακόμη περισσότερο για εκείνην. Περασμένα μεσάνυχτα κατηφόρησαν προς το μέρος που θα έμεναν το βράδυ, στήνοντας σκηνές κάτω από τη δροσερή σκιά δέντρων κοντά στη θάλασσα. Οι φίλοι έπρεπε να φύγουν και έτσι έμειναν μόνοι τους να μοιράζονται τη σκηνή, ενώ για εκείνην ήταν η πρώτη φορά στη ζωή της που έκανε ελεύθερη κατασκήνωση και με χαρά δέχτηκε να κοιμηθεί στη σκηνή μέσα στη φύση.

Όταν ξάπλωσαν στους υπνόσακούς τους, η πρώτη προσέγγιση δεν άργησε να έλθει για το ζευγάρι, καθώς τα τρυφερά φιλιά έδειναν τη σκυτάλη στα χάδια μεταξύ τους και την ανακάλυψη των σωμάτων στο άγγιγμά τους. Εκείνη δοκίμασε μια πρωτόγνωρη αίσθηση αφύπνισης καθώς ο εραστής της ήταν ικανός να της προκαλέσει ρίγη συγκίνησης με τον τρόπο του καθώς το ερωτικό παιχνίδι μεταξύ τους εξελισσόταν σε ερωτική συνεύρεση που προσέφερε κύματα ηδονής στο διψασμένο για έρωτα και χάδι σώμα της.

Μετά το καταλάγιασμά τους βαθιά μέσα στη νύχτα, εκείνος την πήρε αγκαλιά και αποκοιμήθηκαν έχοντας τα σώματά τους σε επαφή. Το πρωί το ξύπνημα ήταν εξίσου γλυκό και χαρούμενο μετά τη νύχτα που είχαν μαζί περάσει στη σκηνή. Έβαλαν τα μαγιό τους και κίνησαν στην κοντινή παραλία για να δροσιστούν στη θάλασσα, ενώ άφηναν τα ενδύματά τους στην άμμο και κολυμπούσαν οσάν πρωτόπλαστοι, χωρίς ίχνος ενοχής ή εντροπής για την απελευθέρωση από τα ρούχα σώματά τους. Πρώτη φορά έκανε απροκάλυπτα γυμνισμό καθώς η όποια σεμνοτυφία και ηθικολογία είχαν πάει περίπατο, μπροστά στην εμπειρία που βιώνε ανάμεσα σε άλλους εξίσου χαλαρούς ανθρώπους που έκαναν και εκείνοι γυμνισμό στην ίδια παραλία.

Εκείνη χαιρόταν αυτό που ζούσε και εκείνος έδειχνε με κάθε τρόπο την λαχτάρα του να την αγγίζει και να την φιλάει. Η ίδια διάθεση διήρκεσε και μέχρι το απόγευμα καθώς επέστρεφαν και μέσα στο αυτοκίνητο συζητούσαν για τις ζωές τους και τα θέλω τους. Τον άκουγε προσεκτικά καθώς της εξιστορούσε παλιότερες καταστάσεις στη ζωή του και εκείνη στη συνέχεια πήρε τον λόγο κάπως διστακτικά, προσπαθώντας να είναι όσο πιο ξεκάθαρη γίνεται στα μηνύματα που εξέπεμπε στον συνομιλητή της.

"Και τι θα γίνει με εμάς", τον ρώτησε κάποια στιγμή ενώ ακολούθησε μια παύση και για τους δύο. "Ξέρεις..." της απάντησε, "δεν θέλω μια ακόμα σχέση εξ αποστάσεως, κουράστηκα, θέλω να ριζώσω στον τόπο μου επιτέλους", ενώ εκείνη αποσβωλομένη προσπαθούσε να μιλήσει όσο το δυνατόν λιγότερο γιατί μέσα της είχε ήδη αρχίσει να τα χάνει.
"Και βέβαια" του απάντησε "οι σχέσεις εξ αποστάσεως δεν είναι το ευκολότερο πράγμα" πρόσθεσε, "αλλά αν θέλει κανείς κάτι πολύ βρίσκει τρόπο να το κάνει πραγματικότητα". "Μου αρέσεις" της είπε μετά από λίγο "αλλά δεν θέλω να κάνω σχέση, θέλω να είμαι ελεύθερος να κάνω αυτά που μου αρέσουν". "Θέλω να σε βλέπω να περνάμε καλά μαζί και όλα καλά" σκέφθηκε φωναχτά ενώ εκείνη ψέλισσε πως είχε ανάγκη να πιστέψει σε ένα όνειρο για να μπορεί να προχωρήσει. Το σεξ μόνο δεν ήταν καθοριστικός παράγοντας για να την κάνει να παραβλέψει την συναισθηματική εγγύτητα, που είχε ανάγκη για να αισθάνεται καλά με τον σύντροφό της.

"Δεν σε απορρίπτω, πρόσεξε, μην το βλέπεις έτσι σε παρακαλώ" γύρισε και της είπε στη συνέχεια, ενώ εκείνη δεν μπόρεσε να αρθρώσει λέξη για την ανατροπή που βίωνε λίγες ώρες μετά την πανδαισία του έρωτά τους το βράδυ. "Ναι ήμουν προετοιμασμένη για κάτι τέτοιο" του απάντησε "ακόμα και πριν έλθω ήταν στο μυαλό μου, αλλά δεν περίμενα ότι θα μου συνέβαινε κιόλας" έκλεισε την κουβέντα της.

Έφτασαν λίγο πριν το δειλινό σε ένα μοναστήρι που ήθελε εκείνη να προσκυνήσει και εκείνος να παραστεί σε μια τελετή στο εκκλησάκι μέσα στη μονή. Εκείνη κατευθύνθηκε προς το σκήνωμα του τοπικού αγίου που φιλοξενούνταν εκεί για να προσκυνήσει, ενώ τα μάτια της γέμιζαν δάκρυα συγκίνησης μα και απόγνωσης για το τι είχε προηγηθεί μεταξύ τους καθώς ερχόταν με το αυτοκίνητο. Ξέσπασε μπροστά στην εικόνα του αγίου ζητώντας του να την λυπηθεί και να μην της έρχονται τέτοιες πίκρες στη ζωή της. Δεν ήξερε προς ποιόν έκανε την ικεσία τελικά μέσα σε λυγμούς, στον Θεό ή σε εκείνον που μόλις της είχε κάνει φανερή τη περαιτέρω στάστη του? Ή καλύτερα στον ίδιο τον εαυτό της?

Η επιστροφή για την αναχώρηση με το πλοίο της γραμμής εσήμανε και την αντίστρφη μέτρηση για την αναχώρησή της από το νησί. Εκείνος την συντρόφευε καθώς εκείνη τακτοποιούσε με τάξη τα πράγματά της μέσα στον σάκο της, ενώ φρόντιζε να μην ξεχάσει κάτι στον χώρο που έμενε. Την φίλησε τρυφερά κάποιες στιγμές και ενώ το ρολόι έδειχνε ότι δεν υπήρχαν άλλα περιθώρια για να είναι χαλαροί, αναχώρησαν για το λιμάνι. Σε λίγα λεπτά, στέκονταν μπροστά στο πλοίο και πέρνοντας σειρά στην ουρά για την επιβίβαση, εκείνος της κρατούσε το χέρι. "Θέλω να σε ξαναδώ, πολύ" της είπε "θα μπορέσεις να ξανάλθεις?". Εκείνη ένιωσε να γίνεται μια μάχη μέσα της ανάμεσα στην άρνηση και στην κατάφαση. "θα προσπαθήσω" του απάντησε, "δεν ξέρω ακόμα..." πρόσθεσε ενώ του ψιθύρισε ότι θα ήθελε να ήταν εισητήριο στην τσέπη της, για να τον πάρει μαζί της στο ταξίδι της επιστροφής, όπως λέει και το τραγούδι του Παντελή Θαλασσινού.

Ενιωθε μέσα της επιθυμία να τον ξαναδεί μα και απογοήτευση, μιας και εκείνος δεν είχε αφήσει περιθώρια με την δήλωσή του για μια επαφή πέραν από το επιφανειακό και το εγωϊστικό, αν θέλεις, "εγώ τη ζωή μου και εσύ δεν θέλω να σταθείς εμπόδιο στις ενασχολήσεις μου". Αυτό εισέπραττε εκείνη, ότι δεν της έδινε το έναυσμα για να θέλει να προσπαθήσει και η ίδια παρά την απόσταση και τις διαφορετικές ζωές τους, να του δώσει μια ευκαιρία. Άλλωστε αυτό που εκείνος ίσως δεν είχε ακόμα αντιληφθεί, ήταν ότι εκείνη δεν άνοιγε την καρδιά της στον καθένα και εκείνος ήταν από τους λίγους και εκλεκτούς άνδρες που του είχε εξομολογηθεί τις μύχιες και τις απόκρυφες, σχεδόν ανομολόγητες σκέψεις της γύρω από τον Έρωτα, την Αγάπη και τη Ζωή.


Για μια ακόμη φορά, η Μοίρα της έπαιζε παράξενα παιχνίδια...

Μαριαλένα, 9/9/2008

Οδός Ονείρων

Αγάπη μου,

δεν ξέρω πόσο καιρό οραματίζομαι αυτό το λευκό χαρτί προσπαθώντας να βάλω τις σκέψεις μου σε τάξη. Δεν ξέρω γιατί μου φαίνεται τόσο δύσκολο να σου πω αυτά που θέλω, ίσως γιατί οι σκέψεις μου κατρακυλούν σαν ένα πετραδάκι στη πλαγιά ενός βράχου με ιλλιγγιώδη ταχύτητα, ίσως γιατί δεν είσαι πια εδώ για να στα πω πρόσωπο με πρόσωπο.

Σε ονειρεύτηκα αγάπή μου ξανά, όσο περνούσα τα βράδυα μου διαβάζοντας στη βεράντα, όσο το κορμί μου βρεχόταν από τα γαλανά νερά της θάλασσας, όσο αντίκρυζα το φεγγάρι στη Πανσέληνο, όσο συνειδητοποιούσα πως δεν είναι πια φυσιολογικό ένας άνθρωπος να είναι μόνος του στη ζωή. Από ένα σημείο και μετά κάτι φταίει, ή μάλλον φταίνε πολλά για να αποφεύγω την προσωπική επαφή με τους άνδρες, όπως ο διάολος το λιβάνι.



Με έκανες κάποτε, να σκιρτήσω στο άγγιγμά σου, να θέλω να σε βάλω στη ζωή μου και ας φοβόμουν ότι δεν θα μου βγει σε καλό γιατί δεν είχα εμπιστοσύνη στις δυνάμεις μου, να αρχίσω να λειτουργώ για δυο, ενώ σκεφτόμουν τις περισσότερες φορές μόνο τον εαυτούλη μου μπροστά στη νέα πραγματικότητα που βίωνα. Για φαντάσου, αναπολώ πως ένας άνθρωπος μπορεί να με κάνει να του δωθώ, ψυχή τε και σώματι και πάλι να βρίσκεσαι απέξω από τη συνειδητότητα της κατάστασης.

Σκέφτομαι πως μπορεί αν δεν μας έπεφτε ο ουρανός στο κεφάλι, να είχαμε παντρευτεί και να κάναμε ίσως ένα παιδάκι μαζί... όνειρα θερινής νυκτός! Κι έπειτα, σαν ανεμοστρόβιλος γυρίζει στο μυαλό μου ότι μετά από τόσον καιρό και τόσες επιφανειακές επαφές, έχω σχεδόν πια ξεχάσει πως γίνεται να αγαπάς έναν άνθρωπο, να θες να τον κάνεις ευτυχισμένο κάθε μέρα που περνά. Ο ενθουσιασμός δίνει τη θέση του στην επιφυλακτικότητα και την ανάγκη να ξανακρυφτώ στο οχυρό μου, μήπως ο εχθρός βγάλει σπαθί και με πληγώσει, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Φαύλος κύκλος!

Όταν δυο κοντινοί μου άνθρωποι με ρώτησαν αυθόρμητα που είναι ο φίλος μου πριν από λίγο καιρό, στον έναν απάντησα με χιούμορ πως τον έχω στο ψυγείο και τον τρώω σιγά σιγά, ενώ στον άλλον βρήκα μια δικαιολογία άνευ αντικρύσματος να ξεστομίσω, όταν κατάλαβα πως κάτι όντως, μου φταίει και έχω μπει στη βοηθητική λουρίδα στα θέματα των σχέσεων.

Γνωστούς έχω πολλούς, αλλά λίγοι είναι οι άνθρωποι που αισθάνομαι πως μιλάμε στο ίδιο μήκος κύματος και επικοινωνούμε χωρίς να χρειαζόμαστε διερμηνέα στα προσωπικά μας. Και εκεί που περιμένω πως δεν θα επαναληφθεί η μέρα της μαρμόττας στις γνωριμίες μου, εκεί βλέπω το ίδιο έργο ξανά και ξανά, μόνο για να πω "πάει και αυτό, πάμε παρακάτω", χωρίς να αφήσει ίχνος στο θυμικό μου η όποια γνωριμία ή μήπως όχι?

Περιμένω να αναγνωρίσω εκείνο το ξεσήκωμα της καρδιάς, το συναίσθημα της ψυχικής έγερσης, αυτό που με κάνει και εκφράζομαι συχνά στον γραπτό λόγο, για να πω ότι αυτός ο άνθρωπος αξίζει να μπει στη ζωή μου. Πόσοι έχουν αυτήν την επίδραση πάνω μου, ελάχιστοι μέχρι σήμερα, μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού. Οι Μούσοι μου, που τους αποκάλεσε ένας φίλος αντί για Μούσες.



Ήθελα άξαφνα να εμφανιστείς ξανά στη ζωή μου και με πείσμα να με κάνεις δική σου, αποφασιστικά και αντρίκια, αλλά κάτι τέτοιο δεν θα γίνει ποτέ όσο ζούμε. Σκεφτόμουν ότι αν θα έκανα εγώ ξανά την πρώτη κίνηση, ίσως να εισέπραττα μια ακόμα μεγάλη απογοήτευση, καθώς το παρελθόν μπορεί να προβάλλει φρικιαστικά ολοζώντανο μπροστά μας, ανοίγοντας πάλι πληγές ανεπούλωτες κι έτσι βαστιέμαι να σου πω ότι σε αγαπώ και θα σε αγαπώ μέχρι που θα πεθάνω, αγάπη μου. Δεν το ξέρει κανείς αυτό παρά μόνον εγώ, ίσως και εσύ, αλλά θες να το ξεχάσεις, θες να κλείσεις τη πόρτα και να φύγεις σε άγνωστη κατεύθυνση.

Θέλω να σου πω "σ' ευχαριστώ" που μια στιγμή στον χρόνο τον άχρονο, με έκανες να σε αγαπήσω όπως κανέναν άλλον άνδρα μέχρι τώρα. Όμως θέλω να σου εξομολογηθώ πως αυτή η αγάπη ανάμεσά μας, ήταν τόσο μεγάλη που ακόμα και σήμερα δεν έχω βιώσει κάτι πιο δυνατό στη ζωή μου.

Με σημάδεψες ανύποτα, με έκανες να μην σε ξεχνώ όσα χρόνια και αν περάσουν σαν κάτι το συγκλονιστικό που πέρασε και άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια του μέσα μου. Αυτό που ζήσαμε, είναι πια μέτρο σύγκρισης για τους επόμενους ανυποψίαστους θηρευτές του παράξενου πλάσματος που γράφει αυτά εδώ τα λόγια απόψε και ω! του θαύματος, κανείς δεν έγινε ξανά ο "μέντοράς" μου στον Έρωτα και το ταξίδι της ψυχής. Ο γεωργός που φύτεψε τον σπόρο του για να ανθίσει στο χωράφι μου.

Δεν θέλω να ζήσω με ημίμετρα, ούτε με ελλειπείς "καλές" προθέσεις. Δεν θέλω να κάνω σκόντο στα θέλω μου, όσο και αν αυτά δεν είναι πάντοτε ρεαλιστικά, μα καθαρά υποκειμενικά. Δεν θέλω να δώσω άλλο κομμάτι της ζωής μου στους αιμοβόρους σκύλους για να την κατασπαράξουν. Θέλω μόνο να αξιωθώ να Αγαπήσω και να Αγαπηθώ ξανά, αγάπη μου.

Φύγε από τη σκέψη μου αγάπη μου, φύγε σαν το σύννεφο που περνά από μπροστά μου με το αγέρι να το σπρώχνει μακρυά μου. Πήγαινε στην Οδό Ονείρων, εκεί που κατοικούν όλες οι αξόδευτες αγάπες. Φύγε, γιατί εγώ όσο και να προσπαθώ, μου είναι αδύνατον να σε διώξω από τη σκέψη μου. Φύγε..



Μαριαλένα, 19/8/2008

(c)all photos courtesy of Marialena, 2008

Δύση κι Ανατολή

Κατάγονταν από τα ίδια μέρη, μα μεγάλωσαν αλλού. Εκείνη σε μια χώρα της Δύσης, εκείνος στον τόπο καταγωγής τους. Γνωρίστηκαν στα νεανικά τους χρόνια και με αφετηρία την γενέθλια πόλη, η φιλία τους εξελισσόταν σε μια διατλαντική γέφυρα δυο πολιτισμών. Εκείνη του έλεγε πάντα ότι το είχε σκοπό στη ζωή της να επιστρέψει στα πατρογονικά εδάφη και εκείνος απλά ζούσε και εργαζόταν πια εκεί, έχοντας φτιάξει μια καλή ζωή.

Κάποτε της έστειλε μια πρόσκληση για Ιταλία, λέγοντάς της ότι θα βρισκόταν στη Βόρειο Ιταλία για έξι μήνες, για μια μετεκπαίδευση πάνω στη δουλειά του και την προσκαλούσε όποτε ήθελε να πάει να τον επισκευθεί. Είχε να δει τον φίλο της κάποια χρόνια και καθώς η άνοιξη είχε μπει για τα καλά, αποφάσισε να πάει να τον βρει.

Την περίμενε στο αεροδρόμιο και μαζί επέστρεψαν στο ξενοδοχείο που θα έμεναν και οι δυο. Τα τοπία του Ιταλικού Βορρά τριγύρω έδιναν χρώμα στη θέα και το δωμάτιο που θα έμεναν από κοινού, φιλόξενο. Εκείνος, φιλικός και κοσμοπολίτης από χαρακτήρος, την περίμενε για να φάνε μαζί σε λίγο και να τα πούνε. Εκείνη, περιπετειώδης άνθρωπος, χαιρόταν τη συντροφιά τους και αντάλασσαν τα νέα τους.

Παρόλο που ο αέρας του την έλκυε, ποτέ δεν είχε ομολογήσει στον εαυτό της ότι της άρεσε πραγματικά αυτός ο μακρυνός της φίλος. Τον έβλεπε πάντα σαν κάτι έξω από αυτήν, έναν όμορφο άνδρα πέραν του βεληνεκούς της. Όμως, όταν το βράδυ επέστρεψαν στο δωμάτιο και έκαναν να κοιμηθούν, εκείνος διακριτικά μεν, αλλά αποφασισμένος δε, τη πλησιάσε ερωτικά. Νευρική η πρώτη τους επαφή, έμοιαζε σαν να ήθελε να την κατακτήσει, ίσως και γι' αυτό να την είχε προσκαλέσει να πάει να τον βρει από μια μεριά. Της έμεινε το αίσθημα της ανικανοποίησης, μα η πρώτη αυτή φορά ήταν και για τους δυο διερευνητική.

Τις επόμενες μέρες, περνούσαν τον καιρό τους περπατώντας στην μεσαιωνική πολιτεία που βρισκόταν, επισκέπτονταν τα μνημεία, μιλούσαν, γελούσαν, όντας μαζί για όλη την ημέρα. Η επαφή τους στο κρεβάτι, ολοένα και γλύκαινε καθώς μάθαινε ο ένας τους τρόπους του άλλου. Εκείνη δεν χόρταινε να αγγίζει το καλογυμνασμένο του σώμα, ενώ εκείνος ερεθιζόταν και μόνο στη σκέψη ότι εκείνη ανταποκρίνονταν στον έρωτά του.

Καθώς η μέρα που θα αναχωρούσε για την πατρίδα της πλησίαζε, αποφάσισαν να πάρουν το τρένο και να πάνε ένα ταξίδι να δουν κάποια μέρη πέραν της περιοχής τους, σαν μια εκδρομή. Το τρένο διέσχιζε τη μισή Ιταλία για να φτάσουν στον προορισμό τους και εκείνοι οι δυο, δίπλα δίπλα, έμοιαζαν σαν πιτσουνάκια, έτσι χαλαροί και ευχαριστημένοι που έδειχναν. Πέρασαν μια γεμάτη από περιηγήσεις μέρα, χαζολόγησαν στην θάλασσα που ήδη είχαν φτάσει, λέγοντας πόσο τους θύμιζε το τοπίο την κοινή τους πατρίδα και το βραδάκι επέστρεφαν ξανά στη πόλη τους αποκαμωμένοι.


Think2, image by tinpan.fortunecity.com

Στο τρένο εκείνος είχε γύρει πάνω της και της κρατούσε το χέρι στη διαδρομή, ενώ εκείνη τρυφερά τον χάιδευε και χαιρόταν αυτό το μαζί τους. Η διαμονή της τελείωσε και έπρεπε να φύγει ξανά μακρυά. Την πήγε στο αεροδρόμιο, η αίσθησή της ήταν πως μέχρι εδώ ήταν, ενώ προσπαθούσε να μην δείξει την συγκίνησή της στον αποχαιρετισμό.
Άλλωστε ήξερε πως δυο άνθρωποι σε δυο ηπείρους, ήταν δύσκολο να έχουν μιαν άλλη σχέση από αυτήν, ο καθένας είχε τη ζωή του εκεί που έμενε.

Η εικόνα των δυό τους στο τρένο να κρατιόνται από το χέρι και εκείνος να κοιμάται στην αγκαλιά της, δεν έλεγε να της φύγει από το μυαλό όσο και αν περνούσε ο καιρός. Ευχόταν πολλές φορές να μπορούσε να έχει κάτι τέτοιο στην πολυάσχολη ζωή της, της έμοιαζε με όαση τρυφερότητας κάτι τέτοιο και πόσο της έλειπε!

Η επικοινωνία που αντάλλασαν ήταν πάντα φιλική με μια δόση φλερτ που έμενε στο χαρτί. Είχε να ακούσει από κεινον αρκετούς μήνες, μέχρι που ένα μήνυμά του την έβαλε πάλι σε σκέψεις! Την ρωτούσε τι θα έκανε με ταξίδια της αυτό το καλοκαίρι, εμμέσως πλην σαφώς, της πέταγε το μπαλάκι για να βρεθούν ξανά. Του απάντησε ότι ήταν διαθέσιμη και αναμένοντας τη δική του αντίδραση, άρχισε να σκέφτεται πως αυτή την φορά θα έβρισκε ευκαιρία επιτέλους και θα πήγαινε να επισκευθεί τη γη των προγόνων της, σαν προσκύνημα, ενώ φανταζόταν ότι θα ξανάβλεπε τον φίλο της και ίσως να επαναλαμβανόταν το ερωτικό τους σμίξιμο, όπως τότε στην Ιταλία.

Περίμενε μόνο μια δική του καταφατική απάντηση και τότε δεν θα την σταματούσε τίποτα!
Μα θεωρούσε πως εκείνος δεν συμμεριζόταν αυτά που ένοιωθε μέσα στην καρδιά της. Του πήρε καιρό να απαντήσει στο μήνυμά της και το μόνο που έλεγε ήταν απλές τυπικότητες, χωρίς να αφήνει περιθώριο για μια ακόμα συνάντησή τους. Δεν του είπε τίποτα για την επιθυμία της, αλλά μέσα της ήξερε πολύ καλά πως κάποια μέρα θα πήγαινε να επισκευθεί την γη των προγόνων της, αλλά αν τον έβλεπε ξανά αυτό παρέμενε μυστήριο μέσα στο μυαλό της. Το μόνο που έκανε ήταν να αφήνει την Τύχη να αποφασίσει για τα μελλούμενα...

Marialena, 24/06/2007

Το πρώτο φιλί...

Μόλις είχε τελειώσει την τρίτη λυκείου εκείνο το καλοκαίρι και αφήνοντας πίσω της τις εισαγωγικές εξετάσεις για το πανεπιστήμιο, έφυγε για διακοπές στο χωριό του πατέρα της. Απιευδισμένη από την υπερπροσπάθεια όλης της τελευταίας σχολικής χρονιάς, το μόνο που ήθελε, ήταν να περάσει τον καιρό των διακοπών της όσο πιο χαλαρά γινόταν.

Η καθημέρινότητά της περιελάμβανε βόλτες στο χωριό και στις γύρω εξοχές με το ποδήλατό της για να ξεσκάσει, καλοκαιρινό σινεμαδάκι τακτικά τα βράδυα, μουσική στο κασετοφωνάκι της, ανάγνωση κάποιων ελαφρών αναγνωσμάτων, γιατί από την πολλή μελέτη της εξεταστέας ύλης, είχε σιχαθεί τα βιβλία εκείνη την εποχή.

Ο πατέρας της ανέφερε πως συνάντησε έναν παλιό του συμμαθητή που είχε φύγει στο εξωτερικό μετανάστης και τον βρήκε να παραθερίζει και εκείνος με την οικογένειά του στο χωριό, όχι μακρυά από εκεί που έμεναν και οι ίδιοι. Ο φίλος είχε και ένα αγόρι στην ηλικία του κοριτσιού και ο πατέρας συμπλήρωσε πως σύντομα θα βρισκόταν όλοι μαζί για να θυμηθούν τα παλιά.

Η συνάντηση δεν άργησε να γίνει και ο γιός του μετανάστη, ένα λεπτοκαμωμένο αγόρι με ξενική προφορά, συστήθηκε στο κορίτσι. Με ξενικό όνομα και τρόπους, ήταν αρκετά φιλικός απέναντί της και είπαν πως θα ξαναβρεθούν κάποια στιγμή. Ένα από τα απογεύματα που εκείνη έπαιρνε το ποδήλατό της και έκανε για αρκετή ώρα ποδήλατο μέχρι να πέσει ο ήλιος, τον συνάντησε να κάθεται στην βεράντα του σπιτιού του. Αυτό επαναλήφθηκε κάποιες φορές μέχρι που την κάλεσε να περάσει στο σπίτι και να μην συνεχίσει τη βόλτα της. Εκείνη πέρασε μέσα και χωρίς να το καταλάβει, καθώς της έδειχνε το σπίτι του, της έδωσε ένα φιλί στο στόμα, το πρώτο της φιλί! Απορημένη με τη διάθεσή του, τον κοίταξε με την έκπληξη ζωγραφισμένη στην έκφρασή της. Τι ήταν αυτό άραγε? Εκείνος κατάλαβε την απειρία της και προθυμοποιήθηκε να της δείξει το γαλλικό φιλί. Φιλί στο φιλί εξοικειώθηκε με την αίσθηση αυτή στα χείλη της, αν και αυτή η πρώτη επαφή με ένα άλλο αγόρι, την έφερε προ απροόπτου.


An introductory kiss - image by http://beyondthemoon.virtualave.net

Με κομμένα τα πόδια από την ταραχή της, έφυγε και γύρισε σπίτι γρήγορα. Τι βόλτα να πήγαινε μετά από αυτήν την εμπειρία? Κάποιες φορές τον έβλεπε στο ξώφαλτσο καθώς διέσχιζε τον δρόμο εμπρός από το σπίτι του, κάποιες όχι. Με παρέα από συνομήλικα παιδιά, κανόνισαν να πάνε στη τοπική ντίσκο να διασκεδάσουν. Αν και οι γονείς της εξακολουθούσαν να είναι αυστηροί με το ωράριο της εξόδου της, η ώρα που πέρασαν χορεύοντας και διασκεδάζοντας της έδωσε ικανοποίηση. Έπρεπε να φύγει για το σπίτι και ο νεαρός τη συνόδευσε στο γυρισμό. Κρατιόταν χέρι χέρι και κάποια στιγμή κάθησαν κάτω σε ένα πλακόστρωτο να μιλήσουν. Το τι είπαν δεν έχει πια σημασία, κουβέντες δυο νέων ανθρώπων ήταν, μα εκείνη θυμόταν πως έτσι όπως καθόταν αντίκρυζε το φεγγάρι και τα αστέρια απέναντί της!

Ενόσω οι διακοπές κυλούσαν σε αυτούς τους ρυθμούς, η μητέρα της ανακοίνωσε τα νέα στην οικογένεια. Θα πήγαινε ξανά να δουλέψει στην παλιά της δουλειά, για να συμπληρώσει τα συντάξιμα χρόνια που της χρειαζόταν για την σύνταξή της κι έτσι θα άφηνε τα παιδιά στον πατέρα τους για το υπόλοιπο των διακοπών τους. Ο πάτερ φαμίλιας έπαθε πανικό με την προοπτική φροντίδας των δυο τους παιδιών, έστω και αν δεν ήταν πια μωρά. Η μητέρα επέστρεψε στην Αθήνα και ερχόνταν τα σαββατοκύριακα πίσω στο χωριό. Το κορίτσι τότε, αντιμετώπισε την άρνηση του πατέρα της να συναναστρέφεται τους άλλους νέους, γιατί "η κόρη του τάδε δεν θα γίνει πουτάνα πηγαίνοντας για βόλτα στο χωριό!" κατά πως αποφασιστικά απεφάνθη ο ανασφαλέστατος πατέρας της ένα απόγευμα που του ζήτησε να βγει με την παρέα της.

Κλείστηκε στο δωμάτιό της, μέσα στο κατακαλόκαιρο και αυτό που έμεινε στη μνήμη της είναι πως ενώ τα άλλα παιδιά ετοιμαζόταν για να φύγουν, εκείνη τους έβλεπε στο βάθος να ξεμακραίνουν. Η μητέρα δεν έδωσε λύση στο πρόβλημα, είχε άλλωστε άλλες προτεραιότητες. Το κορίτσι ξανάπαιρνε το ποδηλατάκι της και ξεμάκραινε τα απογεύματα προσπαθώντας να αλλάζει παραστάσεις μακριά από το οικογενειακό περιβάλλον, έστω και για λίγο και την κράτησε την συνήθεια αυτή για πολλά χρόνια ακόμα τα καλοκαίρια που ερχόταν και έφευγαν.

Πέρασαν χρόνια, το πανεπιστήμιο τελείωσε, η δουλειά ξεκίνησε και επέστρεψε στο χωριό μαζί με την οικογένεια ξανά. Πήγε ένα βράδυ στον θερινό κινηματογράφο και μπροστά της καθόταν μια μικρότερη ξαδέλφη της παρέα με έναν φίλο της. Χαιρετήθηκαν οι ξαδέλφες και συστήθηκε και το παιδί που την συνόδευε! Ήταν ο ίδιος νεαρός, δέκα χρόνια μετά, λίγο πιο γεμάτος, λίγο πιο μεγάλος, αγνώριστος... Είπαν μερικές τυπικές κουβέντες και μετά όλοι αφοσιώθηκαν στην ταινία που άρχιζε στην οθόνη! Δέκα χρόνια μετά για φαντάσου, πέρασαν κιόλας, σκεφτόταν καθώς επέστρεφε στο σπίτι της και αμέσως τα γαλλικά φιλιά που μάθαινε ο νεαρούλης στην άπειρη 18χρονη, επισκιάστηκαν από τις απαγορεύσεις του πατέρα. "...η κόρη μου δεν θα γίνει πουτάνα..." ήλθε σαν συνειρμός και τότε θύμωσε χωρίς όμως αποτέλεσμα, με τον εαυτό της! Λες και είχε σημασία αν θα γινόταν ή όχι αυτό που ο πατέρας της φοβόταν. Λες και δεν ήξερε τι άνθρωπος ήταν τόσα χρόνια το παιδί του, τώρα θα γινόταν πουτάνα, άστα να πάνε!

Δεν τον ξαναείδε από τότε, αλλά πέρσι έμαθε πως το συνομήλικο πια παιδικό της φλερτ, είχε παντρευτεί και πως παραθέριζε με τα παιδιά και την γυναίκα του στο σπίτι του στο χωριό, ερχόμενος από το εξωτεριό όπου μένει μόνιμα. Εκείνη όπως πάντα, χανόταν μεταξύ ουρανού και γης, ξεμακραίνοντας από το σπίτι της κάθε απόγευμα μέχρι να την βρει το βράδυ μένοντας όπως πάντα μόνη με τις σκέψεις της παρέα...

Marialena, 15/06/2007

Πασχαλινό Δώρο

Ήταν ανέλπιστο πραγματικά το δώρο αυτό που είχε λάβει λίγο πριν από το Πάσχα. Ένα ολοζώντανο κλωσσοπουλάκι γκριζωπό, της το είχε κάνει δώρο μια οικογενειακή φίλη. Εκείνη, ένα κοριτσάκι 7-8 χρονών το πολύ, σάστισε που το είδε! Παιδί της πόλης, δεν είχε μεγαλώσει μαζί με τέτοια πλασματάκια και όποτε πήγαινε στο χωριό, τις κότες της γιαγιάς τις έβλεπε από μακριά.

Αυτό το πλασματάκι, το μικροσκοπικό στεκόταν με τα φτεράκια του μαζεμένα και έτρεμε. Η μικρή το πήρε στο χέρι της και του χαϊδευε το κεφαλάκι, ενώ η μητέρα της έκοψε στη μέση τη χάρτινη θήκη του σοκολατένιου αυγού που είχαν πάρει για το Πάσχα και έβαλε το κλωσσόπουλο μέσα. Εκείνο έμενε ακίνητο εκεί κοντά στο καλοριφέρ της κουζίνας, η μικρή το τάιζε ψίχουλα από ψωμί και τρίμματα από τυρί φέτα και πήγαν για ύπνο.



Την άλλη μέρα το πρωί, το πουλάκι βρισκόταν ακίνητο με τα πόδια του ανάποδα μέσα στο κουτί. Είχε ξεψυχίσει λίγες ώρες πριν και η μητέρα πήρε το άψυχο σώμα του και το πέταξε στα σκουπίδια. Η μικρή σπάραξε, αφού το δώρο της πέθανε και δεν πρόλαβε να το δει να μεγαλώνει. Θύμωσε κιόλας στην οικογενειακή φίλη που πήρε ένα άρρωστο πουλάκι για να της το φέρει. Την επόμενη χρονιά πιο μεγάλη πια, είδε στην τηλεόραση ένα ρεπορτάζ για τους πλανόδιους πωλητές τέτοιων πουλιών και μάλιστα έλεγε ότι δεν επιβιώνουν κατά κύριο λόγο τα ταλαιπωρημένα και υποσιτισμένα πουλάκια, λόγω τις μεταχείρησης που έχουν και κάπως παρηγορήθηκε για την μοίρα του δικού της δώρου.

Με εκείνο το παιδικό παράπονο ζωγραφισμένο στα μάτια της, όταν έβλεπε αθίγγανους να φέρνουν με τα καρότσια τους στη λαϊκή ή στην Αθήνα, τέτοια πουλάκια, θυμόταν το δικό της που ξεψύχησε πριν να προλάβει το κοριτσάκι να καταλάβει αν ήταν παιχνίδι ή ζωντανό πλάσμα.

Marialena, 2/1/2008

Του Μυαλού Πλανέματα

Και πάλι δεν της κόλλαγε ύπνος απόψε. Ενώ τα μάτια της έκλειναν από την κούραση, η εσωτερική της αναστάτωση δεν την άφηνε να ξαπλώσει με ησυχία. Είχε περάσει μια εβδομάδα άγχους και κούρασης και ανυπομονούσε να έλθει το σαββατοκύριακο να ανασυντάξει τις δυνάμεις της για την επόμενη εβδομάδα, μα κάτι δεν της πήγαινε καλά εκείνη τη νύχτα.

Την είχαν πιάσει ξανά εκείνα τα δικά της τα μαγκώματα, που της συνέβαιναν όταν κάποιος άνθρωπος της έδειχνε προσωπικό ενδιαφέρον και εκείνη τρομοκρατούταν από την προσέγγιση. Το έπαιζε άνετη, άμα ήθελε ήταν πολύ κοινωνική, μα κατά βάθος όσο σκεφτόταν το ενδιαφέρον του άλλου ανθρώπου, την έπιανε σύγκρυο.

Την είχε πλησιάσει και της είχε μιλήσει με τρόπο που το εκτίμησε και έδειχνε τίμιος στις προθέσεις του απέναντί της. Της άρεσε αυτό αρχικά και ήταν κάτι που τη στιγμή που προέκυψε ταίριαζε και στις δικές της ανάγκες. Τα λόγια του σταράτα και απλά, χωρίς περιστροφές και υπονοούμενα, με ευγένεια που έβγαινε από την ψυχή του. Ήταν πιο απλός στη συμπεριφορά από εκείνη και από τη συμπεριφορά του μπορούσε να καταλάβει πιο εύκολα πως κινούταν απέναντί της, από ότι εκείνος για την ίδια.

Όχι ότι δεν ήθελε να έλθει ένας άνθρωπος στη ζωή της ξανά να νιώσει κάποια πράγματα για εκείνον, γιατί όχι να ερωτευθεί μετά από τόσον καιρό, αλλά πάντα το μετέθετε στην σφαίρα του ιδεατού, του μελλοντικού, τώρα πια και του απραγματοποίητου, για να βρίσκει μια ακόμα βολική δικαιολογία να κλείνεται στον εαυτό της και να χτίζει με επιμέλεια τα τείχη του κάστρου που θα την έκαναν αόρατη στον άλλο κόσμο…

Της είχε τηλεφωνήσει το απόγευμα, για να της ζητήσει να βγούνε το σαββατοκύριακο. Δέχτηκε, μιας και το είχε αφήσει ελεύθερο για να βρεθούν, μα η αποδοχή της πρόσκλησης να περάσουν λίγες ώρες μαζί, ακολούθησε τη δική της αμφιβολία και την επίσκεψη των φόβων που ήταν καλά ριζωμένοι στο κεφάλι της από το παρελθόν.

«Κι αν θελήσει να προχωρήσουμε?» σκέφθηκε «εγώ δεν είμαι έτοιμη…» κι αγχώθηκε μόνο και μόνο προσπαθώντας να κρύψει το ταλαίπωρο κορμί από το να αισθανθεί την ανθρώπινη επαφή και τη ζεστασιά του άλλου ανθρώπου.
«Τι κι αν γυρίσει μια μέρα και μου πει ότι δεν μπορεί να συμβιβαστεί με την αρρώστια μου?» αναρωτήθηκε ξανά κάνοντας τα εφιαλτικά της σενάρια. «Πρέπει να φανώ δυνατή και πάλι», επανέλαβε σαν μάντρα. «Αν μου ξανασυμβεί πρέπει να το αντιμετωπίσω πάλι», είπε ενώ μέσα της έκανε τη προσευχή της να μην χρειαστεί να το ζήσει για μια ακόμα φορά το αδιέξοδο για το άγνωστο από τη μεριά ενός συντρόφου για την υγεία της. Μα το χειρότερο δεν είχε ακόμα έλθει, παρά μόνο στη μορφή της επόμενής της ερινύας:
«Κι αν τον ερωτευθώ αυτόν τον άνθρωπο και το περιβάλλον μου δεν τον θέλει, τι θα κάνω πάλι?» στρίγκλισε μια απαίσια σκέψη, ενώ γύρισε πίσω δυόμισι χρόνια πριν όταν αντιμετώπισε την ίδια συμπεριφορά από την οικογένεια, τότε που αγάπησε πολύ τον άνθρωπό της και οι δικοί της με τον τρόπο τους της έκαναν σαφές ότι δεν τον δεχόταν, μην αφήνοντας περιθώρια για την βιωσιμότητα της σχέσης.


A rare find large, image by http://media.ilnavigante.org

«Ωχ Θεέ μου» άφησε να βγει ένας αναστεναγμός, αυτό το στρατιωτικό καψόνι δεν ήθελε να το περάσει για μια ακόμα φορά. Τι έφταιγε δηλαδή και ο άλλος άνθρωπος μέσα στον ενθουσιασμό του, να του κόψει τα φτερά επειδή διάλεξε για γονείς τη Σκύλα και τη Χάρυβδη και έμενε ολόκληρη γυναίκα παγιδευμένη στα αφιλόξενα στενά τους, μη βρίσκοντας το κουράγιο να ξεφύγει από τον ιστό της αράχνης που την κρατούσε δέσμια των πεποιθήσεών της.

Του έστειλε ένα μήνυμα κατόπιν «θέλεις να πάμε στη συναυλία το άλλο Σάββατο?» του έγραψε και εκείνος της απάντησε «αρκεί να είμαι μαζί σου…» τόσο ανθρώπινα και τόσο αληθινά, όσο η ίδια η ψυχή του. Ήθελε μόνο να κρυφτεί ξανά στη μοναξιά της, στο καταφύγιο όπου το σκοτάδι βασίλευε και έμοιαζε απόρθητο από τις εχθρικές απειλές. Μόνη της είχε διαλέξει να καταφύγει στο βάραθρο ετούτο, προσπαθώντας να αποφεύγει την έλλειψη αγάπης και αποδοχής στο περιβάλλον της, ενώ έσκαβε τον λάκκο της επιμελώς η ίδια τόσα χρόνια, νομίζοντας ότι κάτι έκανε, αλλά μόνο τον εαυτό της κορόιδευε τελικά.

Αν πίστευε στην αγάπη? Και βέβαια πίστευε, με την έννοια ότι για εκείνη η αγάπη ήταν το Θείο Δώρο για να αποκτήσει νόημα η ίδια η ζωή, η κινητήριος Δύναμη που έκανε τα πάντα δυνατά μέσα στην ύπαρξη του ανθρώπου, το σχοινί του σχοινοβάτη που βάδιζε ζώντας κάθε μέρα σαν να ήταν η τελευταία του. Όμως δεν πίστευε πως θα την συναντούσε την αγάπη στη δική της τη ζωή. Αναγνώριζε γύρω της τα σημάδια, υπήρχαν άνθρωποι που για εκείνη ήταν μέσα στην καρδιά της, λάτρευε τη σκυλίτσα της που της έδειχνε πώς να εξωτερικεύει τα συναισθήματά της, μα η «Αγάπη» είχε και άλλη μορφή, κάπως σαν τη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης.

Ήταν απέλπιδη, μονόπλευρη, εγωιστική, απάνθρωπη, βίαιη, τρομακτική. Δεν ήταν αγάπη αυτό, μα υπήρχαν άνθρωποι που έντυναν με αυτό το προκάλυμμα όλες αυτές τις άθλιες συμπεριφορές τους και δυστυχώς για τη δική της ψυχή, το είχε βιώσει αυτό από πρώτο χέρι, από τότε που θυμάται τον εαυτό της. Και τώρα πάλι τα ίδια, από τη μία ένας γλυκός άνθρωπος, ανθρώπινος, να θέλει να έχει επαφή μαζί της και εκείνη χαμένη μέσα στον λαβύρινθο των σκέψεών της, να φοβάται να κάνει το βήμα προς τα εμπρός.

Θα έβγαινε μαζί του λοιπόν αυτό το σαββατοκύριακο και είχε υποσχεθεί στον εαυτό της ότι δεν θα προκαλούσε τη μοίρα της με τις παγίδες του μυαλού της, παρά θα άφηνε τα πράγματα να εξελιχθούν, όπως ερχόταν στη πορεία. Με το ένα πόδι μέσα στο κάτεργο και το άλλο προς στην ελευθερία, εκείνη έπρεπε να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να διαλέξει τον δρόμο που επιθυμούσε να βαδίσει. Στην αιώνια κάθειρξη της αυτοτιμωρίας της ή στο δικαίωμα σε μια καλύτερη ζωή!

Ήξερε πόσο πολύ φοβόταν σε σημείο ακινητοποίησης, να διεκδικήσει αυτό το δικαίωμα και θαύμαζε τους ανθρώπους που έβρισκαν την εσωτερική δύναμη να χαράξουν τον δρόμο τους μακριά από τις επιρροές που τους εμπόδιζαν. Ποτέ δεν το έκανε για τον εαυτό της, το κουράγιο της την εγκατέλειπε ακόμα και στη σκέψη να αντιμετωπίσει τους δυνάστες της, μα αν ήθελε να κάνει κάτι, μόνο εκείνη μπορούσε και κανείς άλλος για λογαριασμό της. Και το ήξερε καλά αυτό και ας το φοβόταν!

DIDIMA-FEGGARIA.wm...

Αφιερωμένο, Κανελλίδου - Μητροπάνος: "Δίδυμα Φεγγάρια"

© Marialena, 06/10/2007

Μια νύχτα...

Τσαντισμένη κατέβηκε από τη μαύρη street μηχανή της και άναψε τσιγάρο. Γαμώτο μου, αυτό μου έλειπε τώρα μονολογούσε καθώς νευρικά κάπνιζε προσπαθώντας να συγκρατήσει τα νεύρα της. Κωλόπαιδο, φταίω εγώ που έμπλεξα μαζί σου, κανείς άλλος! έλεγε και ξανάλεγε κοιτάζοντας το κινητό της μηχανικά.

Τι στο καλό γύρευε μια 40άρα με έναν πιτσιρίκο, ακόμα αναρωτιόταν. Ήταν όμως ωραία γυναίκα ομολογουμένως. Με κορμί εφηβικό και μακριά χαίτη σε βαθύ κόκκινο βαμμένη, αναστάτωνε τους άνδρες στο πέρασμά της. Ειδικά πάνω στη μοτοσυκλέτα, μια εξίσου εντυπωσιακή μηχανή όπως εκείνη, που ξεχώριζε από το στιλπνό μαύρο και τα χρώμια που την στόλιζαν. Και εκεί που δεν το περίμενε, ο νεαρός βρέθηκε στον δρόμο της μιαν άσχετη μέρα, όπου τίποτα έμοιαζε να μην πηγαίνει καλά. Έβρεχε, οι δρόμοι πλημμυρισμένοι και στα ξαφνικά βρέθηκε δίπλα της να την ακολουθεί μέσα στην πολύβουη πόλη.



Στην αρχή δεν του έδωσε σημασία, τον λοξοκοίταξε μάλιστα μέσα από τα μαύρα γυαλιά που έκρυβαν τα μάτια της. Λιγούρης σκέφτηκε και ανεβοκατέβαζε ταχύτητες, καθώς προσπαθούσε να ξεκολλήσει από την κίνηση. Σε ένα φανάρι κεντρικό της μίλησε. Ωραία μηχανή, της είπε όταν βρέθηκαν δίπλα δίπλα. Αυτός με την εντούρο του εκείνη με τη δικιά της. Τον κοίταξε, νέος είναι αυτός σκέφτηκε, μου κολλάει τώρα? Κούνησε το κεφάλι της καταφατικά και συνέχισε να περιμένει να ανάψει το φανάρι. Με λένε Παύλο, πάμε για έναν καφέ? τη ρώτησε στη συνέχεια ξαφνιάζοντάς την. Εμείς εννοείς, τον ρώτησε κοφτά. Ναι, αν θέλεις... πάμε? Εχω δουλειά χριστιανέ μου, του απήντησε μάλλον αγενώς για να τον ξεφορτωθεί. Άλλη φορά είπε και το φανάρι είχε ήδη ανάψει πράσινο για να φύγουν. Την ακολούθησε ξανά και την στρίμωξε δίπλα σ' ένα ταξί. Πότε δηλαδή θέλεις? τη ξαναρώτησε. Να πάρε τη κάρτα μου και πάρε με, εντάξει? της είπε πριν ανοίξει το γκάζι και εξαφανιστεί.

Κοίτα τσαγανό που το έχει ο μικρός μιλάμε, μονολόγησε στον εαυτό της καθώς έβαζε την κάρτα σε μια τσέπη του μπουφάν και άνοιγε δρόμο για να φύγει. Η κάρτα ξεχάστηκε για καιρό σε εκείνη τη τσέπη του δερμάτινου μπουφάν. Μόνο όταν πήγε να βάλει κάτι στη τσέπη αυτή, ανακάλυψε την κάρτα του Παύλου. Μετά από λίγο τον θυμήθηκε. Ο νεαρός με την εντούρο ήταν... Κοίταξε για λίγο τη κάρτα του Παύλος Κ... αρχιτέκτων, τηλ τάδε.

Ακόμα δεν ξέρει γιατί τον πήρε τηλέφωνο εκείνο το απόγευμα, αλλά το έκανε. Γειά χαρά είμαι η ... με την μηχανή στα φανάρια, που είπαμε για καφέ, ισχύει? Την έφερε αμέσως στο νου του, η κυρία με τη μαύρη μοτοσυκλέτα. Ναι βέβαια, πότε ευκαιρείτε? της απάντησε. Δεν έχω πρόβλημα, πες μου εσύ το πότε, του ανταπάντησε κι έτσι η συνάντηση κλείστηκε για την επόμενη μέρα το απόγευμα, στο κέντρο της πόλης.

Το είχε πάρει απόφαση ότι θα ζούσε τη ζωή της για όσο γούσταρε. Ποτέ δεν της έκατσε καλά η ιδέα του γάμου και τα τοιαύτα. Δεν ήταν γι' αυτήν τέτοιες συμβάσεις, απαπά. Καλλιτεχνική φύση, εικαστικός η ίδια, περνούσε τον χρόνο της ζωγραφίζοντας ή διδάσκοντας ζωγραφική σε κάποια μικρά εργαστήρια, για να βγάζει τα προς το ζην. Η μηχανή ήταν το alter ego της. Όπου ήθελε πήγαινε, χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Αυτήν την εποχή είχε λίγο βαλτώσει στα προσωπικά της. Τίποτα δεν συνέβαινε, ούτε καν ένα καλό κρεβάτι να της προκύψει, να διασκεδάσει την ανία της βρε αδελφέ.

Ίσως γι' αυτό ήθελε να βγει με τον Παύλο, νέο αίμα, ένας νεαρός για αλλαγή στο σκηνικό, δε βαριέσαι! Ενώ εκείνη συνέχιζε να μουρμουράει, εκείνος έφτασε στο σημείο συνάντησής τους λίγο καθυστερημένος. Συγνώμη για την καθυστέρηση, έμπλεξα και άργησα, της απολογήθηκε, ενώ εκείνη του έδειξε πως ενοχλήθηκε από το στίσιμο. Άλλο λίγο και θα έφευγα να το ξέρεις, δεν μ' αρέσει να με στήνουν, εντάξει?

Κάθησαν σε ένα ήσυχο καφέ χωμένο στην άκρη μιας πλατείας. Ο Παύλος ήταν μόλις 28, δεν έπινε, δεν κάπνιζε, συμπαθητικός νέος, έξυπνος και με χιούμορ. Εκείνη το άκρο αντίθετο, κάπνιζε γιατί έτσι γούσταρε, έπινε τις μπύρες της και δεν έδινε μια για μετά. Είχε πατήσεις τα 40, τι να περίμενει από κει και πέρα?

Κουβέντα στη κουβέντα τον συμπάθησε. Εκείνος τώρα ξεκινούσε τη καριέρα του σχεδόν, δούλευε σε ένα μεγάλο γραφείο των Αθηνών κι είχε όνειρο να γυρίσει την Ευρώπη με την μοτοσυκλέτα του, της έλεγε. Εκείνη τον κοίταγε συγκαταβατικά και χαμογελούσε για το όνειρό του, νιάτα παιδί μου, νιάτα, τα έχουν αυτά, να ενθουσιάζονται με το τίποτα!

Η ώρα περνούσε και το σκοτάδι τύλιξε την πόλη για τα καλά. Του ζήτησε να φύγουν και εκείνος προσφέρθηκε να την συνοδεύσει μέχρι το σπίτι της. Δεν είναι ανάγκη, του είπε, είμαι εντάξει. Όχι επιμένω, μια γυναίκα όμορφη όπως εσύ, μόνη τέτοια ώρα, δεν γίνεται της απάντησε και την ακουθούσε μέχρι που έφτασαν στην πολυκατοικία της.

Εδώ λέμε καληνύχτα? τον ρώτησε ενώ εκείνος ήταν ακόμα στη μηχανή του επάνω απέναντί της. Θέλω για λίγο να έλθω σπίτι σου μπορώ? Δεν θα κάνουμε τίποτα... της είπε παρακλητικά, ενώ τον κοίταζε με έκπληξη αναμεμειγμένη με συμπάθεια. Εντάξει, έλα για λίγο επάνω να τα πούμε, του απάντησε και πήραν το δρόμο για το διαμέρισμά της. Άνοιξε τη πόρτα, μπήκαν μέσα, κάθησαν λίγο στο σαλόνι, είδε κάποια από τα έργα της, μα σύντομα έφτασαν και στη κρεβατοκάμαρά της. Εδώ είναι το δωμάτιό μου, του είπε και αμέσως μετά της έπιασε το χέρι για να καθήσει στο κρεβάτι μαζί του.

Τη φίλησε παθιασμένα στο στόμα και αυτό που ένιωσε της άρεσε. Κοίτα ο μικρός ξέρει να φυλάει, σκέφθηκε φευγαλέα πριν αφήσει τον εαυτό της να απολαύσει τα φιλιά του. Εκείνος τη φυλούσε ασταμάτητα, ψιθυρίζοντας μόνο λέξεις θαυμασμού. Ξάπλωσαν στο κρεβάτι με τα ρούχα τους, άρχισε να τη χαϊδεύει στο στήθος. Απαλό άγγιγμα, μα δεν την ξεσήκωνε ερωτικά, γι' αυτό και περίμενε. Εκείνος άναβε ολοένα και περισσότερο, το έβλεπες στην ανάσα του και στα λόγια του. Εκείνη περνούσε καλά με τα χάδια και αυτό ήταν όλο. Του ζήτησε να κάνουν έρωτα, επιτέλους το ήθελε και εκείνη να συμβεί. Ο Παύλος την κοίταξε και σαν σε νιρβάνα, αποκρίθηκε κάτι ενώ τη φιλούσε ασταμάτητα.


Παύλο, θέλω να με αγγίξεις του αποκρίθηκε ζητώντας να λάβει το ερέθισμα από εκείνον, για να προχωρήσουν. Όμως ο Παύλος, με το να την αγκαλιάζει και να την φιλά και να τρίβεται πάνω της έδειχνε ικανοποιημένος! Δεν είχε νόημα να του ζητήσει να ασχοληθεί κι άλλο μαζί της, ο Παύλος προφανώς αυτό ήθελε και αυτό έκανε. Κάθησε αναπαυτικά στο στρώμα και ενώ εκείνος αύξανε τον ρυθμό του ερεθισμού του, εκείνη τον πυροδοτούσε λεκτικά για να τελειώσει, ενώ ακουμπούσε το πόδι της, με τα ρούχα του ακόμα όλα!

Τελείωσες, τον ρώτησε, μπράβο το παλληκάρι μου κι εκείνος παίρνοντας ανάσα από την υπερπροσπάθεια, έγειρε πάνω της και ακούμπησε το ιδρωμένο του κεφάλι στο στέρνο της. Εκείνη τον άφησε εκεί για λίγο, αλλά στο μυαλό της ήλθαν στιγμές πάθους από το παρελθόν που παραλληρούσε από ήδονή στα χέρια ικανών εραστών της. Φευ! καμμιά σχέση ο Παύλος, την είχε αφήσει στα μισά να περιμένει...

Σ' άρεσε, τη ρώτησε όταν ξαναβρήκε την ανάσα του. Εσένα? του ανταπάντησε πετώντας το μπαλάκι. Ήταν καταπληκτικό, ήσουν υπέροχη, σ'ευχαριστώ, της έκανε ενώ εκείνη δεν το πίστευε. Εγώ, μα έκανα κάτι εγώ, μπα λάθος κάνει ο τύπος, έλεγε στον εαυτό της ταυτόχρονα. Ο Παύλος σηκώθηκε και πήγε στο μπάνιο να πλυθεί. Εκείνη έβαλε τα ρούχα της ξανά και τον περίμενε στη κουζίνα με λίγο νερό στο χέρι. Πρέπει να πηγαίνω, της είπε, είναι αργά και αύριο πρέπει να είμαι νωρίς στο γραφείο. Καταλαβαίνω Παύλο, κανένα πρόβλημα, πήγαινε. Δεν θα το ξεχάσω αυτό το σημερινό, της είπε κοιτώντας τη στα μάτια και ενώ της έδωσε το φιλί της καληνύχτας. Θα τα πούμε, εντάξει? Γειά χαρά του απάντησε κι εκείνη καθώς έκλεινε την πόρτα πίσω της.

Του έστειλε την άλλη μέρα μήνυμα στο κινητό. Χάρηκα, να σαι καλά και τέτοια. Της απάντησε δυο μέρες μετά, έχει πολλή δουλειά και εκείνος το ίδιο και θα της τηλεφωνήσει. Δεν του απάντησε τίποτα, όχι από αμηχανία, αλλά γιατί δεν είχε να του πει κάτι άλλο, εκτός του ότι γι' αυτήν τους τη συνάντηση ένιωθε μια τρυφερότητα, που δύσκολα την είχε ξανανιώσει στο παρελθόν. Άναψε τσιγάρο, άνοιξε και μια μπύρα, ήπιε την πρώτη ρουφιξιά, "στον ιδανικό και ανάξιο εραστή μου" είπε μεγαλόφωνα και μετά χαμογέλασε απλά, τίποτα άλλο!

Marialena, 30/06/2007

Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΠΝΕΥΜΑΤΩΝ

Απόψε δεν ήλθες όπως πέρσι σαν ολόγραμμα μπροστά μου, ανήμερα της Παναγιάς. Πίστευα πως τα παιχνίδια του μυαλού μου είχαν χάσει πια τη δύναμή τους, όσο τίποτα το παράξενο δεν συνέβαινε αυτήν εδώ τη μέρα.

Και μια κρυφή ανακούφιση αναμεμιγμένη με κατήφεια (όπως πάντα), έβγαινε από το στέρνο μου υπόκωφα, μέχρι που τηλεφώνησες εσύ. Βράδυ, μόλις είχα επιστρέψει από τη Χάρη της κι ενώ ο μικρόκοσμός μου κλυδωνιζόταν υπόγεια (όπως πάντα), είδα τ' όνομά σου γραμμένο στην οθόνη του κινητού μου και μετά από μήνες το σήκωσα.

Με αποκάλεσες με το χαϊδευτικό που μόνο εσύ με λες και με τον χειμαρρώδη σου τρόπο με ρώτησες τι κάνω. "Ήσυχα" σου απάντησα και άνοιξα τη πόρτα της βεράντας για να ατενίζω τη θάλασσα ενώ σου μιλούσα. Μου πες πως από Σεπτέμβρη θα έλθεις στην Αθήνα και και πως έχεις καιρό να κατέβεις.

Μα μου έλεγες ψέμματα και το ήξερα καλά. Γιατί να μου λες ψέμματα ή μισές αλήθειες? Ξέρω πότε ήλθες πρόσφατα και γιατί. Όχι από σένα, αλλά τυχαία από άλλους γνωστούς μας το έμαθα. Και τώρα μου λες, πως όταν ξανάρθεις στα μέρη μου να συναντηθούμε. Κι εγώ σου είπα με τη γνωστή ψυχραιμία που με διακατέχει μπροστά στο αναπάντεχο, πως θα χαρώ να ιδωθούμε, μα αμφιβάλλω αν θα τηρήσεις την υπόσχεσή σου, συγχώρεσε με την κασσάνδρεια πρόβλεψη.

Διαβάζω* ότι οι άνδρες ορμώμενοι από την επιθυμία να "εκτονωθούν" σεξουαλικά, πρώτα ζευγαρώνουν κι ύστερα αν η παρτενέρ τους λέει κάτι συναισθηματικά, παραμένουν. Αλλιώς πάνε παρακάτω, μέχρι την επόμενη. Κι εγώ ο βλάκας, έκανα προβολές τελικά όταν σμίξαμε, πως θα μπορούσες να είσαι αυτός που ψάχνω στη ζωή μου, ενώ για σένα ήμουν "το καλά μας έκατσε, πάμε παρακάτω" ε?

Απλά τα πράγματα σύμφωνα με την επιστήμη, αλλά άντε πες το στη καρδιά αυτά σαν θεωρία, που από τότε έχει μπει σε καραντίνα και δεν λέει να αναρρώσει. Κατόρθωσες να αποκαλύψεις τ' όνειρο, να με κάνεις να μην πιστεύω πια σε παραμύθια για τον Έρωτα, έστω και με αίσιο τέλος.

Μακάρι να συναντηθούμε ξανά, το εύχομαι. Ξέρεις γιατί? Για έναν μόνο λόγο από μέρους μου: Για να σου πως τι ένιωσα, τα αισθήματά μου κάποτε κι ας μην τα σπουδαιολογήσεις. Εγώ θα προσπαθήσω, μέρα που ναι σήμερα. Στο υπόσχομαι, μου το υπόσχομαι, γι' αυτήν τη καρδιά που δε λέει να ανακάμψει. Της το χρωστάω!

Μαριαλένα, 16/08/2007 (ξημερώματα)

* Γ. Πιντέρης PhD, Έρωτας, Αγάπη & Εξάρτηση, εκδόσεις Θυμάρι

Το δαχτυλίδι

Βρισκόσουν εκεί κλεισμένο για τουλάχιστον έναν χρόνο τώρα, σε κείνη τη μικρή ροζ μπιζουτιέρα που σε είχα βάλει, τη μικρή ροζ μπιζουτιέρα με τα αστεράκια στη κορυφή που έχω από παιδί.

Έψαχνα να βρω μια ασημένια αλυσίδα να φορέσω και τα δάκτυλά μου σε ψηλάφησαν ξανά και σ' αναγνώρισα! Ήσουν εκεί ανάμεσα στα άλλα κοσμήματα. Σε έπιασα στο χέρι μου, σε αντίκρυσα ξανά. Το σμάλτο γύρω από το μέταλλο, έπαιρνε αποχρώσεις στο βαθύ πράσινο, όπως τότε που βγήκες από το δάκτυλο του ιδιοκτήτη σου και μπήκες στο δικό μου παράμεσο, για να με φυλάς όπως σου ζήτησε, το θυμάσαι αυτό?

Θυμάσαι εκείνη τη νύχτα της συνάντησης που πέρασες στο χέρι μου κάτω από τον έναστρο ουρανό και έγινες φυλακτό μου? Θυμάσαι που σε φόραγα βλέποντάς σε να αλλάζεις λέει, αποχρώσεις σύμφωνα με τη διάθεσή μου? Μα πόσο πολύ μωβ ήταν τότε, τι να σήμαινε αυτό?



Θυμάσαι άραγε τη τρυφερότητα του αποχωρισμού, της αναγνώρισης της αγάπης κι ύστερα τη βιαιότητα στην ανταπόδοση του πληγώματος? Το μέταλλο άραγε έχει μνήμη? Σε ξαναβρήκα λοιπόν και σε πέρασα ξανά στον παράμεσο ένα χρόνο μετά που είχα να φορέσω δακτυλίδι εκεί. Παραξενεύτηκα στην αρχή, γιατί άραγε το έκανα αυτό? Γιατί ήξερα μέσα μου ότι αυτός που σε έδωσε σε μένα, με σκεφτόταν ακόμα? Για να επαναφέρω στη μνήμη μου εκείνη τη νύχτα του πρόσκαιρου αποχωρισμού τότε ή μήπως τις στιγμές του σμιξίματος πριν από αυτόν? Σε φόρεσα στο δάκτυλο και χωρούσες ακόμα άνετα. Τώρα η θύμησή του βρίσκεται και στα δυο μου χέρια και στο χέρι της καρδιάς μα και της λογικής...

Μα τι στο καλό ψάχνει η καρδιά για νιώθει καλά, ξέρεις? Μήπως εσύ μπορείς να μου πεις?

Marialena, 13/6/2007

Η επαφή (διάλογοι)*

-Μου επιτρέπεις?
-Τι?
-Να σε αγγίξω, μου επιτρέπεις?
-Τι σε έπιασε ξαφνικά?
-Θέλω να σε αγγίξω…
-Τι να σου πω, με φέρνεις σε δύσκολη θέση.
-Γιατί?
-Αναρωτιέμαι γιατί θες να με αγγίξεις, δεν φτάνει που μιλάμε?
-Δεν φτάνει πίστεψέ με, δε φτάνει.
-Θέλω να σε αγγίξω, δώσε μου το χέρι σου!!!
-Πάρε το να δω τι θα το κάνεις!
- (….)

-Πως αισθάνεσαι?
-Δεν ξέρω, μάλλον όμορφα…
-Σ’ αρέσει που σου κρατώ το χέρι?
-Καλά είναι. Εσύ τι αισθάνεσαι?
-Επαφή, κάνω επαφή μαζί σου και μ’ αρέσει.
-Ζεστό είναι το χέρι σου, ίδρωσα.
-Είναι η ενέργεια μεταξύ μας, γι’ αυτό ζεσταίνεσαι.
-Ενέργεια, άλλο πάλι και τούτο!
-Νιώσε τη ζεστασιά στη παλάμη σου, αυτό είναι ενέργεια που βγαίνει από σένα.
-Μμμ, προσπαθώ αλλά δεν καταλαβαίνω πολλά από αυτά τα πράγματα.
-Άστη να σε διαπεράσει με την ζεστασιά της, δεν είναι υπέροχα?
-(χαμόγελο με έκπληξη)

-Μα είναι πράγμα μεγάλοι άνθρωποι να αναζητούμε την επαφή έτσι απεγνωσμένα?
-Διψάει το σώμα μας για χάδι, κοίτα τι μπορεί να κάνει το χέρι σου σε μένα.
-Έχεις δίκιο, καταπνίγουμε την ανάγκη μας να επικοινωνήσουμε, να αγγιχτούμε…
-… να νιώσουμε, να ξεφοβηθούμε, πες καλύτερα!
-Πες το ψέματα, έρχονται φορές που το άγγιγμα είναι τρομακτικό και το αποφεύγουμε.
-Ούτε αυτό δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας, ούτε αυτό το λίγο, φαντάσου!
-Να σου χαϊδέψω τα μαλλιά?
-Τι όμορφα που το κάνεις, σ’ ευχαριστώ! Ξέρεις, δεν αφήνω να με χαϊδέψουν στα μαλλιά, τραβιέμαι μακριά.
-Γιατί?
-Παλιές συμπεριφορές, μην το ψάχνεις. Άμυνα, καθαρή άμυνα. Και τι καταλαβαίνω?
-(….)

-Καρδούλα μου σ’ αγαπώ…
-Κι εγώ σ’ αγαπώ ψυχή μου και σε ευχαριστώ που μου επιτρέπεις να είμαι ο εαυτός μου μαζί σου!

© Μαριαλένα, 30/05/2006 (γιατί ένα χάδι μπορεί να κάνει θαύματα, νιώστε την μαγεία του)

*όπως δημοσιεύτηκε αρχικά στη σελίδα των Ανωνύμων Μελαγχολικών

Το φιλί

Το φιλί είναι η μεγαλύτερη εφεύρεση του ανθρώπου. Τα καλύτερα φιλιά είναι τα φιλιά ανάμεσα σε ερωτευμένους, επειδή είναι σημαντικά, είναι επικίνδυνα, είναι μετασχηματιστικά, είναι τα φιλιά που καλούν τις νύμφες και τους σατύρους πίσω στη ζωή, τα πολυδιαστρωμένα φιλιά, στα οποία βουτάμε σα να είναι η βατραχολίμνη του παραμυθιού ή η ζοφερή γονιδιοδεξαμενή της προέλευσής μας.

Άλλωστε το πεταχτό φιλίδεν είναι παρά ένας τετράγωνος τροχός, στείρο και ελαφρά δυσοίωνο. Με τι άλλο πρόδωσε ο Ιούδας τον Μεγάλο, αν όχι μ' ένα πεταχτό φιλί, ξερό, χωρίς σάλια και γλώσσα?

Μια τελευταία σκέψη: φυλαχθείτε από τον άντρα που βλέπει το φιλί σαν ένα καθήκον, ενοχλητικό αλλά απαραίτητο συστατικό του προκαταρτικού ερωτικού παιχνιδιού. Αυτός ο άντρας έχει πεόπλακα στις αρτηρίες του και θα καταρρεύσει κάτω από το βάρος μας βαθύτερης επαφής. Ξαποστείλτε τον στο κοντινότερο γήπεδο του γκολφ, ενώ όσοι από μας είμαστε πιο εξελιγμένοι γιορτάζουμε τις μοναδικές χαρές του φιλιού:



Καμμιά άλλη σάρκα σαν τη σάρκα των χειλιών! Το μουσικό κλικ του σμάλτου πάνω σε σμάλτο! Η υπέροχη περιέργεια των γλωσσών!

Τομ Ρόμπινς

σ.σ. Αφιερωμένο στα πιο γλυκά φιλιά που γεύτηκα αναπάντεχα εδώ και καιρό... Μ. 07/05/2007 (και μάλλον θα κρατήσω αυτή τη τρυφερή ανάμνηση, μιας και δείχνει να είναι μοναδική προς το παρόν, μα και πάλι δεν χάνει την αξία της...)

Update: Bertie Higgins: (Casablanca) As time goes by


Από τα τραγούδια που με συγκινούν αφάνταστα όποτε το ακούω, ταιριάζει εδώ πολύ...! Μ.

Θα μπορούσε...

picture by Jennifer Mulvey "Ed and Kate clocks"

... να έχει γεννηθεί ένας χαρούμενος άνθρωπος και να χαίρεται πραγματικά τη ζωή.
... να μην παίρνει τις μετρητοίς ό,τι συμβαίνει γύρω του και να σκάει με το παραμικρό.
... να μην έχει αυτό το τεράστιο βάρος στους ώμους του, από ευθύνες και ενοχές που φορτώθηκε για χατήρι άλλων κάποτε.
... να μην πληγώνεται από συμπεριφορές "φίλων" και γνωστών, φανερών και κρυφών εχθρών, όταν δεν συμφωνούσε με τον τρόπο που συμπεριφέρονταν προς εκείνον.
... να έχει κάνει τις διευθετήσεις του και να ζει ανάλογα με τις ανάγκες του.
... να βρίσκει ενδιαφέρον στους ανθρώπους, αντί να τους αποφεύγει συστηματικά και έτσι να ζει σαν κοσμοκαλόγηρος.
... να αφήνει να αισθάνεται πράγματα και συναισθήματα, αντί να τα καταπνίγει μέσα του.
... να μην αφήνει την καθημερινότητα να τον συνθλίβει και να τον αγχώνει με τις εναλλαγές της και απροσδόκητες εξελίξεις της.
... να προσπαθεί να κάνει τους άλλους ευτυχισμένους, να μην το καταφέρνει και να αφήνει τον εαυτό του πάντοτε στα μετόπισθεν.
... να έχει καταφύγει στο ασφαλές καταφύγιο της τρέλλας αλλά δεν του ήταν γραφτό.
... να αλλάξει εν τέλει οπτική, για να μην περνάει μπροστά του η ζωή άπρακτη.
... ή να συμβιβαστεί τελικά με αυτό που ήταν και είχε φτιάξει για να ζει, όπως ζει.

... να αγαπήσει πραγματικά με όλο του το είναι πέρα από τα συνηθισμένα του και να μην φοβάται να χαθεί μέσα από αυτό το υπέροχο συναίσθημα.

... να είναι ένας άλλος άνθρωπος, ένας τελείως διαφορετικός, μα έτσι ήταν και έτσι θα συνεχίσει να πορεύεται, με όλα τα καλά και τα κακά μέσα στο μυαλό του!

(c) Μαριαλένα, 16/03/2007 (Θα περάσει κι αυτό και το άλλο και το επόμενο, άραγε...?)

Θαύματα (διάλογοι)

"All you need is love"

-Πιστεύεις στα θαύματα?
-Τι, πως σου ήρθε αυτό τώρα?
-Πες μου, πιστεύεις?
-Και ναι και όχι, γιατί ρωτάς?
-Έτσι ρωτάω, πειράζει?
-Όχι καθόλου, κάτσε πουλάκι μου να μιλήσουμε.

-Λοιπόν?
-Τι λοιπόν?
-Πιστεύεις στα θαύματα?
-Πιστεύω, εσύ?
-Κι εγώ γι' αυτό σε ρωτάω.
-Πως σου ρθε να με ρωτήσεις?
-Κάτι σκεφτόμουν...
-Τι?
-Κάτι δικά μου, τίποτα το σημαντικό.
-Έλα πες μου, μη με κρατάς σε αγωνία!

-Ξέρεις, τις προάλλες είπα στη δασκάλα μου πως όπου υπάρχει αγάπη γίνονται και θαύματα και της άρεσε αυτό που άκουσε!
-Κι εσύ?
-Εγώ τι?
-Πως ένιωσες?
-Σαν ένα μικρό σκανδαλιάρικο παιδί που αγγίζει κάτι που οι μεγάλοι το φυλάν για να μην το φτάνει, αυτό ένιωσα.
-Με αυτό που είπες?
-Όχι με αυτό που ένιωσα όταν το είπα.

-Πες μου τη συνέχεια, θέλω να μάθω!
-Η συνέχεια έγινε ήδη πριν, όταν μέσα από μια απλή πράξη, μια απλή κίνηση, αισθάνεσαι την αγάπη να ρέει ανάμεσά σας.
-Και?
-Δεν υπάρχουν και από τη μεριά μου, μονάχα η φευγαλέα επαφή με κάτι τόσο όμορφο.
-Και μετά?
-Μετά είναι σαν να σε έχει λούσει ένα χάδι του ήλιου, μια θεϊκή πνοή.
-Και φεύγει ή μένει αυτό που νιώθεις?
-Φεύγει, γιατί εγώ ακόμα δεν αντέχω να το έχω περισσότερο μέσα μου, με ξεπερνάει.
-Μην το φοβάσαι, η αγάπη είναι το γιατρικό στη ψυχή μας, το νερό της πηγής όταν διψάμε... αναβλύζει από μέσα μας, μην το σταματάς!

-Εσύ το έχεις νιώσει, έχεις φτάσει εκεί?
-Χμ, χρειάζεται να σου το πω για να το καταλάβεις?
-Ναι, γιατί ακόμα δεν το κατέχω, δεν ξέρω τι σημαίνει αγάπη να σε κατακλύζει.
-Θα σου πω μόνο ότι αυτό που αισθάνεσαι κάποιες στιγμές, μην το αφήνεις να χάνεται.
-Δεν μου απάντησες όμως!
-Δεν χρειάζεται να σου απαντήσω, προτιμώ να μιλήσει η σιωπή μου για μένα. Τα λόγια δεν λένε πάντα την αλήθεια, η ψυχή μας όμως φαίνεται μέσα από τα μάτια μας. Κοίτα με!

-Δηλαδή μ'αγαπάς?
-Σ'αγαπώ με όλο μου το είναι, ναι σ'αγαπώ και δεν ντρέπομαι να στο πω! Αγάπη μου εσύ!

(c) Marialena, 10/03/2007 ξημερώματα (για αυτό το φως στη ψυχή που το λένε αγάπη...)

Έφυγες κι απόψε πιο νωρίς...

έφυγες ή μήπως ξέφυγες απ' την ονειρό-παγίδα που είχα βάλει?


Έρωτα θαρρώ ότι σε λέγανε, μα τα φιλιά σου τα χεις φυλάξει σε μιαν άκρη.


έφυγες σου λέω, έφυγες, σ' άλλη διάσταση να πας και γω θα μείνω εδώ στου τέλους το μικρό στασίδι, να σου κουνώ λευκό μαντήλι όπου κι αν πας...

...Άραγε θα ξαναγυρίσεις? Εγώ είμαι εδώ και περιμένω, με βλέπεις? Μια φιγούρα είμαι, μια τελεία στο χάρτη, μια αναπνοή. Μια στάση κάνε Έρωτα ξανά και θα ανέβω κι εγώ στο τρένο σαν σιμώσει!