Ασκήσεις επί χάρτου

Πολλές φορές προτιμώ να γράψω τα κείμενα ή ποιήματά μου κατευθείαν στον υπολογιστή και να τα έχω έτοιμα για δημοσίευση, άλλες φορές όμως όπως αυτή της φωτογραφίας, το μέσον για να αποτυπωθούν οι σκέψεις μου, ήταν ένα φύλλο χαρτί κομμένο από ένα μπλογκ, όπου έγραψα ένα ακόμα ποίημα με την έμπνευση της στιγμής, αυτή τη φορά χειρόγραφα.

Αυτό το ποίημα με τίτλο Ερινύες, το αφιερώνω στο ΙδιογράφΩς σαν ένα δείγμα της προσωπικής γραφής και γραφικού χαρακτήρα της Μαριαλένας σε ένα κομμάτι χαρτί.



Για το http://autographcollectors.blogspot.com/

Marialena, 10/6/2008

Πόσα ψέμματα χωράνε στην αλήθεια? Η αποκάλυψη!

Έσπαγα το κεφάλι μου αυτές τις ημέρες για να σκεφθώ τι στο καλό θα βάλω ως ψέμματα και αλήθειες σαν συμμετοχή μου στο μπλογκοπαίγνιο που με προσκάλεσε η αγαπητή μου Παναγιώτα πρόσφατα.

Ας ξεκινήσω λοιπόν τις τερατολογίες μου και αφήνω τους αναγνώστες να ανακαλύψουν που λέω αλήθεια και που ψέμματα σε αυτά που ισχυρίζομαι:

1. Το αγαπημένο μου φαγητό είναι ο πατσάς!
Μμμμ, φρεσκοκομμένο πασταδάκι σε ζωμό με σκόρδο, ό,τι καλύτερο!!!
Ψέμα: μικρή όταν ήμουν, έλεγα πως τα τρώω όλα εκτός από πατσά και πέτρες και έμεινα πιστή σε αυτή μου τη δήλωση όσον αφορά και τον πατσά και τις πέτρες!!!

2. Καπνίζω αρειμανίως!
Μεγάλη πίκρα, από "τρελλό κριάρι" θα έπρεπε να αυτοαποκαλούμαι "καπνιστός σολωμός" καλύτερα!
Ψέμα: δεν έχω καπνίσει ποτέ στη ζωή μου και ούτε πρόκειται, αλλά αν ήμουν Ινδιάνα θα έκανα μια εξαίρεση για την πίπα της ειρήνης!!!



3. Λάτρης του καφέ, μ' αρέσει να τον απολαμβάνω καθημερινά!
Έκαστος στο είδος του και ο Λουμίδης στους καφέδες δεν λένε? Ε, χωρίς καφέ δεν κάνω!
Ψέμα: έπινα ένα καφεδάκι ελαφρύ ελαφρύ μέχρι πριν από δυο χρόνια στο γραφείο, αλλά λόγω ομοιοπαθητικής το έκοψα και στράφηκα στο πολυαγαπημένο μου ρόφημα- το τσάι!

4. Μπερδεύω το δεξί με το αριστερό, ειδικά αν οδηγώ και πρέπει να στρίψω υπό πίεση! Όπως επίσης και την φρατζόλα με το καρβέλι, το γιατί δεν το έχω ανακαλύψει ακόμα!!!
Αλήθεια: Ε, ναι λοιπόν μπερδεύω το δεξί με το αριστερό και το καρβέλι με την φρατζόλα ακόμα και τώρα αν δεν το έχω στο μυαλό μου ή ακολουθώ φωνητικές οδηγίες. Που στρίβουμε είπαμε?

Τάδε έφη Μαριαλένα και για να δούμε πόσο καλή ψεύτρα είμαι τελικά? Χμ, όσο πατάει η γάτα είμαι ψεύτρα για τις ανάγκες του παιχνιδιού, γιατί στην πραγματικότητα προτιμώ την αλήθεια έστω και αν πονάει, ή αν ενοχλεί, από ένα όμορφα πλασμένο ψέμα.

Marialena, 8/6/2008

15 Μαίου: Οι μπλόγκερς ενώνουν τις φωνές τους για τα ανθρώπινα δικαιώματα!

Η 15η Μαίου είναι η μέρα που οι μπλόγκερς από όλον τον κόσμο διαδηλώνουν υπέρ των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων υπό την αιγίδα της Διεθνούς Αμνηστείας. Το πεδίο δράσης είναι δυστυχώς ευρύ, καθώς υπάρχουν πολλές εστίες παραβίασης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στον κόσμο.

Μπορείτε να διαδηλώσετε υπέρ των παραβιάσεων της ελευθερίας του λόγου και τις διακίνησης πληροφοριών ελεύθερα στο διαδύκτιο στην Κίνα ΕΔΩ ή



Τις παράνομες κρατήσεις κρατουμένων δίχως κατηγορία στις φυλακές του Γκουαντάναμο ΕΔΩ ή ακόμα

Την γενοκτονία του πληθυσμού στο Νταρφούρ του Σουδάν που έχει οδηγήσει σε μια από τις χειρότερες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπου σημειώνονται μαζικές δολοφονίες, βιασμοί, απαγωγές και εκτοπισμούς του αμάχου πληθυσμού. Ενημερωθείτε και διαμαρτυρηθείτε ΕΔΩ



Ας ενώσουμε τις φωνές μας σήμερα στο διαδύκτιο για να δείξουμε ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι υπόθεση όλων μας!

Links: Bloggers unite for Human Rights
Amnesty International-Take action online

Μαριαλένα, 14/5/2008

Καμπάνια Προώθησης του Ελεύθερου Λογισμικού

Αναλάβαμε την πρωτοβουλία να ξεκινήσουμε αυτή την καμπάνια για να
συμβάλουμε στην προώθηση του Ελεύθερου Λογισμικού γιατί πιστεύουμε ότι η
ευρύτερη χρήση των ελεύθερα διαθέσιμων εφαρμογών ωφελεί όλους μας και
συμβάλει στην τοπική ανάπτυξη.

* Διαδώστε το ελεύθερο λογισμικό! Επισκεφτείτε το
http://mathe.ellak.gr/ για να προωθήσετε το ενημερωτικό email.

* Δείτε τα banner - http://mathe.ellak.gr/?page_id=3 της ενημερωτικής
εκστρατείας, τα οποία μπορείτε να χρησιμοποιήσετε σε ιστότοπους και blogs.

Creative Commons in Greece (CC-GR)

Μαριαλένα, 18/3/2008

If you love somebody...

H αλήθεια είναι πως η μουσική με συντροφεύει σε πολλές στιγμές της ζωής μου, μ' αρέσει να ακούω τα αγαπημένα μου τραγούδια από το ελληνικό και ξένο ρεπερτόριο και να αφήνομαι οι νότες να με ταξιδεύουν σε μέρη που μόνο η φαντασία μπορεί να σε πάει.

Με χαρά ανταποκρίνομαι στη πρόσκληση της Παναγιώτας μου, που άγγιξε ευαίσθητες χορδές μου προτείνοντάς μου να συμμετέχω σε αυτό το μπλογκοπαίγνιο με θέμα "Με πιο τραγούδι θα έλεγες σ' αγαπώ στον σύντροφό σου ή σε κάποιον που σε ενδιαφέρει".

Αχ, αχ και πάλι αχ, ξεκινάω με ένα πολυαγαπημένο μου τραγούδι από δυο κορυφαίες φωνές του σύγχρονου ρεπερτορίου στον κόσμο. Την Celine Dion & Barbra Streisand, από το 1999 με το ντουέτο "Tell him". Πες του λοιπόν, πες του τι νιώθεις...


Celine Dion & Barbra Streisand - Tell him

Celine Dion - Tell Him Lyrics


I'm scared
So afraid to show I care
Will he think me weak
If I tremble when I speak
Oooh - what if
There's another one he's thinking of
Maybe he's in love
I'd feel like a fool
Life can be so cruel
I don't know what to do

I've been there
With my heart out in my hand
But what you must understand
You can't let the chance
To love him pass you by

Should I

Tell him
Tell him that the sun and moon
Rise in his eyes
Reach out to him
And whisper
Tender words so soft and sweet
Hold him close to feel his heart beat
Love will be the gift you give yourself

Touch him
With the gentleness you feel inside
Your love can't be denied
The truth will set you free
You'll have what's mean to be
All in time you'll see

I love him
Of that much I can be sure
I don't think I could endure
If I let him walk away
When I have so much to say

I'll

Love is light that surely glows
In the hearts of those who know
It's a steady flame that grows
Feed the fire with all the passion you can show
Tonight love will assume its place
This memory time cannot erase
Blind faith will lead love where it has to go

Never let him go

Άλλο μου λατρεμένο τραγούδι είναι το "Μείνε" με τον Αντώνη Ρέμο, πάλι από το 1999, που ακόμα και τώρα με συνεπαίρνει και ομολογώ πως όποτε το ακούω είναι να μιλάω εγώ για τις επιθυμίες, για εκείνο το "μείνε" που θες να πεις με λαχτάρα και πάθος ασίγαστο στην αγάπη...


Αντώνης Ρέμος - Μείνε

Μείνε
Καλλιτέχνης: Αντώνης Ρέμος
Συνθέτης: Κυριάκος Παπαδόπουλος
Στιχουργός: Αντώνης Ανδρικάκης


Μείνε σώμα μου γίνε, γίνε ψυχή μου
μείνε μαζί μου
Μείνε μες στον καθρέφτη, η νύχτα πέφτει
μείνε μαζί μου

Μείνε μες στα όνειρά μου γίνε φόβος και χαρά μου
Μείνε μέσα στη ζωή μου μείνε
Στο λαιμό μου αποκοιμήσου, να ονειρευτώ μαζί σου
μείνε μέσα στη ζωή μου μείνε

Μείνε όποιος κι αν είμαι, σ' έχω ανάγκη
αυτό το βράδυ
Μείνε σβήνω το χρόνο, για σένα μόνο
μείνε μαζί μου

Μείνε μες στα όνειρά μου

Τάδε έφη Μαριαλένα και για όσους ακούσουν με τη καρδιά τους τις επιλογές μου, καλή ακρόαση!

Μαριαλένα, 12/3/2008

Παράδοση

(Γυναίκα)
Έλα να με πάρεις, άνδρα μου.
Εγώ είμαι του άνδρα μου
και η επιθυμία του είμαι εγώ.
Είμαι στον κοιτώνα μας.
Έλα να με πάρεις και να σύρεις μαλακά
στο κρεββάτι μας,
έτσι που τόστρωσες ροδοπέταλλα,
κόκκινα φωτιά σαν τον πόθο μου.
Έλα να με ξαπλώσεις στο κρεββάτι μας.
Έλα, άνδρα μου, να με διδάξεις
τον έρωτα και την τελείωση.
Κατέβα στον κήπο σου, άνδρα μου.
Έμπα να δεις πως βλάστησε η άμπελος,
πως άνοιξε το άνθος του σταφυλιού.
Έλα και ξάπλωσε πάνω μου.
Βάλε το αριστερό σου χέρι
πίσω από τον τράχηλο,
το δεξί σου γύρω από τη μέση μου,
το σώμα σου ανάμεσα στα πόδια μου
και σφίξε με πάνω σου, να χαθώ.
Να λιώσω σαν το γινωμένο σταφύλι
που αφήνει όλο του το μούστο του στο πατητήρι
να γίνει το καλύτερο κρασί.
Εγώ είμαι του άνδρα μου.
Σας ξορκίζω, φιλενάδες μου,
μη με καταφρονίσετε
που αφήνομαι τέλεια στον άνδρα μου.
Μη με κακολογήσετε
που δίνω τα πάντα στον άνδρα μου.
Εγώ είμαι του άνδρα μου
κι η επιθυμία του είμαι εγώ.
Άνδρα μου, σου παραδίδω τα πάντα.
Σου παραδίδομαι.
"Τα σα εκ των σων".

σελ. 88-89, από το βιβλίο "Έρωτας" του Κώστα Φωτεινού, εκδόσεις "Καφέ-Σχολειό"

σ.σ. Με αυτό εδώ το απόσπασμα από ένα πολυαγαπημένο μου βιβλίο, ανταποκρίνομαι στο κάλεσμα της φίλης Παναγιώτας να αναρτήσω κάτι σημαντικό για μένα και να το μοιραστώ μαζί σας. Θυμάμαι πως όταν πρωτοδιάβασα αυτό το βιβλίο, το έκανα απνευστί γιατί ήταν σαν τα λόγια του Δασκάλου να με τραβούν να ρουφήξω όλο το μέλι από μέσα τους. Επανήλθα πολλές φορές, με διαφορετικά ερεθίσματα κάθε φορά και τα λόγια αυτά τα γεμάτα αγάπη, ήταν εκεί να μου δείξουν το δρόμο. Δάσκαλε, σ'ευχαριστώ για μια ακόμη φορά!

Μαριαλένα, 27/2/2008

15/10/07 : Οι bloggers διαδηλώνουν για την Φύση!

Η πρόταση για την σημερινή ημέρα είχε τεθεί εδώ και κάποιες μέρες από τον Μελομένο μέσα από την συχνότητα του Whispering Planet. Η τηλεόραση του ΣΚΑΪ ενημερώνει για την κίνηση των ιστολόγων τους τηλεθεατές. Με χαρά αντελήφθηκα πως δεν είναι μόνο "λόγια του αέρα" όπως θέλουν να νομίζουν μερικοί, οι φωνές που σήμερα θα υψωθούν στο διαδίκτυο και θα ταξιδέψουν σ' όλον τον κόσμο για να ακούσει το μήνυμα της διαμαρτυρίας μας.


Από τη μεριά μου θέλω να παραθέσω σχετικές πληροφορίες για την εκμετάλλευση των λεγόμενων "εναλλακτικών μορφών ενέργειας" ήτοι, αέρας, νερό, ήλιος, υποπροϊόντα αποβλήτων, γεωθερμία κλπ, για την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών στις σύγχρονες ενεργοβόρες κοινωνίες που ζούμε. Η Ελλάδα μπορεί να βρίσκεται στα αρχικά ακόμα στάδια ανάπτυξης αυτών των τεχνολογιών, αλλά στην υπόλοιπη Ευρώπη έχουν υιοθετήσει ήδη αυτήν την πρακτική και αξιοποιούν με αξιοθαύμαστη εφευρετικότητα τα στοιχεία της φύσης προς όφελος του περιβάλλοντος και των αναγκών των πολιτών.

Δείτε λοιπόν πως κατασκευάζει υπεράκτια αιολικά πάρκα η Ολλανδία, ή πως η Νορβηγία εκμεταλλεύεται το θαλασσινό νερό και πως η Βρετανία κατασκεύασε τεράστια αιολικά πάρκα έξω από τις ακτές της.

Επίσης, δείτε στα αγγλικά πως οι Βρετανοί διαχειρίζονται τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) μέσα από την πολύ ενδιαφέρουσα σελίδα της αρμόδιας υπηρεσίας.

Στη περίπτωση της χώρας μας, ακόμα υπολειπόμεθα δυστυχώς από τις δυνατότητες ανάπτυξης των συγκεκριμένων τεχνολογιών στη χώρα μας και αυτό οφείλεται στην έλλειψη τόλμης στην εφαρμογή αυτών των λύσεων σε ευρεία βάση και στην Ελλάδα. Είναι αναπόφευκτο να υιοθετήσουμε λύσεις δοκιμασμένες σε χώρες του εξωτερικού προτίτερα, μα όσο βασιζόμαστε στις βλαβερές για το περιβάλλον τεχνολογίες που εφαρμόζει η ΔΕΗ στους μεγάλους σταθμούς παραγωγής ενέργειας όπως η Μεγαλόπολη, το Αλιβέρι και η Πτολεμαϊδα, τόσο θα επιβαρύνεται το περιβάλλον και ως συνέπεια και η υγεία των πολιτών από την χρήση του λιγνίτη και του λιθάνθρακα ως καύσιμη ύλη.


Image by www.waldemart.ru

Η Φύση έχει δώσει στη χώρα μας άφθονες Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, που είναι στο χέρι μας να διαχειριστούμε σωστά για να αφήσουμε ένα καθαρότερο περιβάλλον κληρονομιά στις γενιές που θα έλθουν μετά από εμάς. Η επιλογή τους είναι μονόδρομος!

Marialena, 12/10/2007

Υ.Γ. Ανακοινώθηκε πως ο πρώην Αντιπρόεδρος επί Προεδρίας Κλίντον, Αλ Γκορ, θα παραλάβει το Νόμπελ Ειρήνης για το 2007, λόγω της εκστρατείας για τις Κλιματικές Αλλαγές στον Πλανήτη, που εδώ και αρκετά χρόνια υποστηρίζει ένθερμα. Αναρωτιέμαι, αν ήταν αυτός όντως ο επόμενος πλανητάρχης αντί για τον νυν, πόσο καλύτερος θα μπορούσε να είναι ο κόσμος μας σήμερα...

Πηγή: Flash.gr


Image by www.manomet.org

3 κεράκια!

Γεννήθηκες μικρό μου ιστολόγιο τον Αύγουστο του 2004, εν μέσω των Ολυμπιακών Αγώνων, μετά από ένα τηλέφωνο φίλου και αναφορά στα πρωτάκουστα τότε blogs!!! Εσύ πρώτα και μετά λίγες μέρες το αδελφάκι σου το The Write Stuff! Το πρωτότοκο Λιονταράκι, εξωστρεφές και ζουζουνιάρικο, ενώ το δεύτερο Παρθενάκι πιο χαμηλών τόνων και περισσότερο πνευματικό.

Και από λευκές σελίδες γίνατε και τα δυο, όμορφα στα μάτια τα δικά μου δημιουργήματα, με πολλή προσωπική προσπάθεια και αμείωτο ενδιαφέρον να σας κρατήσω στη ζωή. Και αποκτήσατε και άλλα ετεροθαλή αδέλφια στη πορεία, μα εσάς τα δυό σας έχω πάντα μεγάλη αδυναμία, αφού είστε κομμάτι δικό μου και προέκτασή μου 100%!

Έτσι έχουν περάσει τρία ολόκληρα χρόνια από την πρώτη μέρα που σας αντίκρυσα και ξεκίνησα να γεμίζω την οθόνη μου, με λέξεις, με ήχους και εικόνες, μα πάνω απ' όλα συναίσθημα και φαντασία, χαμόγελο και δάκρυ, παράπονο και χαρά, όνειρα και πραγματικότητα μπλεγμένα γλυκά σε κάθε ιδέα που γίνεται δημοσίευμα και όχι μόνο!

Χρόνια σας πολλά, χρόνια δημιουργικά με διάθεση και όρεξη και αγάπη για όλο αυτό που γίνεται, χρόνια πολλά αγαπημένα μου προσωπικά ιστολόγια, μεγαλώνετε και εγώ από δίπλα σας καμαρώνω...

Βάζουμε πλώρη για του χρόνου και όπου θελήσει ας συνεχίζει να μας πηγαίνει το σκαρί μας!

Αντί σχολίων...

Όταν ο καλός φίλος και ιστολόγος Adaeus μου απεύθυνε τη πρόσκληση να σχολιάσω τους παρακάτω στίχους εν μέσω καλοκαιριού ξαφνιάστηκα! Τι να πεις για πράγματα που κάποιοι άλλοι έχουν περιγράψει σαφώς καλύτερα από σένα? Θα προσπαθήσω όμως γιατί με αγγίζουν!


1. Κάτω ἀπ᾿ τὰ ροῦχα μου δὲ χτυπᾶ πιὰ ἡ παιδική μου καρδιὰ
Λησμόνησα τὴν ἀγάπη πού ῾ναι μόνο ἀγάπη

Μανώλης Αναγνωστάκης

Ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα, μιλά για την παιδική του καρδιά και την αγάπη που ναι μόνο αγάπη. Η παιδική καρδιά που δεν γνωρίζει άλλον τρόπο για να υπάρχει εκτός του ν' αγαπά και να αγαπά καθ' ολοκληρίαν, όσο ανακαλύπτει τις αόρατες κλωστές που μας συνδέουν μεταξύ μας. Και μετά, μεγαλώνουμε και κόβουμε τους ιστούς της αγάπης, γεμίζοντας τη καρδιά με άψυχα κενά και άμορφα πιστεύω, για να ανακαλύψουμε λίγο αργότερα πως διώξαμε την παιδική ψυχή μας από τα ενήλικά μας σώματα. Κι ας ψάχνουμε την αγάπη που ναι μόνο αγάπη με ψεύτικες φορεσιές και αλλοπρόσαλα στολίδια και κρόταλα που την διώχνουν μακριά ξανά. Ο θάνατος δεν θα μπορούσε να ενδυθεί καλύτερο κουστούμι από αυτό, σαν η παιδική καρδιά σιγήσει παραδωμένη στον οδοστρωτήρα της συμμόρφωσης...

2. Εσβησε το κερί και μαζί του έσβησαν τα γκρίζα μάτια σου,
μέσα στο σκοτάδι ψηλάφισα το κορμί σου κι ήταν υγρό,
ιδρωμένο από την ανείπωτη σαγήνη της αγκαλιάς μας.
Εκλεισα τα μάτια και συ έλειπες...
έλειπες, έλιωσε το κερί, κερί και η αγάπη, έμεινε η έλλειψη...

Άραγε το έχεις ζήσει? Ξέρεις τι σημαίνει η εικόνα στο μυαλό σου να είναι δυνατότερη από την ίδια την πραγματικότητα? Η έλλειψη να πλημμυρίζει και την τελευταία ρανίδα του κορμιού σου, παγώνοντας το αίμα στις φλέβες σου για μια ακόμη φορά? Να εύχεσαι το όνειρο να αποκτήσει σάρκα και οστά για να ξαναζήσεις το ανυπόστατο έστω και στιγμιαία? Άραγε το έχεις ζήσει?

Κι από μένα, αυτοί οι στίχοι του Μπόρις Πάστερνακ:

Σαν δώρο σε κρατώ, σ' έφεραν δρόμοι
που πήρα απελπισμένος στα τυφλά.
Η ομορφιά γεννιέται από την τόλμη,
κι αυτό είναι που μας τράβηξε κοντά.
(μτφρ. Γ. Κοροπούλης)

Μαριαλένα, 24/07/2007 (γιατί τα πολλά λόγια αυτή τη φορά περιττεύουν!)

Την λένε ΜΟΙΡΑ!

Ο εκλεκτός ιστολόγος και φίλος Χρήστος Φασούλας, συγγραφέας και δημοσιογράφος, με τίμησε με το να με προσκαλέσει στην παρουσίαση του νέου του βιβλίου, στο βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης, τη Πέμπτη 28 Ιουνίου.

Εκεί είχα τη χαρά να συναντήσω και άλλους ιστολόγους μεταξύ άλλων, όπως ο Μπαμπάκης (mpampakis.wordpress.com), τη συγγραφέα Λεία Βιτάλη (leiavitali.blogspot.com) και την δημοσιογράφο Ελένη Γκίκα (alefmoha.blogspot.com).

Σε εγκάρδιο κλίμα ο συγγραφέας παρουσίασε το δεύτερο κατά σειρά βιβλίο του από τις εκδόσεις Μίνωας, ο αθλητικογράφος Αλέξης Σπυρόπουλος διάβασε κάποια αποσπάσματα από το βιβλίο και στη συνέχεια η Ελένη Γκίκα αναφέρθηκε και εκείνη τόσο στο βιβλίο, όσο και στη γνωριμία και σχέση της με τον Χρήστο.

Η εκδήλωση έκλεισε σε χαλαρούς τόνους μετά από ερωτήσεις του κοινού πάνω στο βιβλίο και όχι μόνο, τις οποίες ο Χρήστος Φασούλας απάντησε με πολύ χιούμορ και χαμόγελο!


ΜΕ ΛΕΝΕ ΜΟΙΡΑ

H ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΕ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ

Είναι ένα μυθιστόρημα σχέσεων και αυτογνωσίας, ψυχώσεων και εμμονών, σοφίας και ευτυχίας, χαρακτήρων και συγκρούσεων, συμπτώσεων και μοιραίων. To βιβλίο κυκλοφόρησε αρχές του Μάη του 2007 από τις εκδόσεις «Μίνωας».
Το μόνο ουσιαστικό κοινό σημείο με το «Ο Έρωτας δεν κάνει για Πιλότος» (πέρα, ασφαλώς, από το στλ γραφής, το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό) είναι ότι ο κεντρικός ήρωας βρίσκεται μπροστά σ' ένα τραγικό αδιέξοδο. Πάνω στον πανικό του, αποφασίζει να εξομολογηθεί στο κασετοφωνάκι του -που εκτελεί χρέη ημερολογίου- τις ευκαιρίες που του έδωσε η ίδια του η μοίρα. Η μοίρα του, λοιπόν, τον ξαπόστειλε πίσω στο παρελθόν για ν' αλλάξει μια (μη) απόφαση που είχε πάρει κάποτε και που τον κατατρώει μια ζωή. Παρουσιάζονται, λοιπόν, οι τρεις εκδοχές της ζωής του ήρωα από τα 18 μέχρι τα 41 του χρόνια, εκδοχές αντίστοιχες με τις δικές του επιλογές. Οι δύο πρώτες εκδοχές, τα δύο πρώτα «σενάρια» της ζωής του παρουσιάζονται παράλληλα, ενώ το τρίτο -που οδηγεί και στην κορύφωση- παρουσιάζεται ξεχωριστά στο δεύτερο μέρος.
Αν θέλετε να πάρετε μια πρώτη εύση, κάντε κλικ στο link που υπάρχει στην κορυφή της σελίδας για να διαβάσετε την εισαγωγή. Και εν συνεχεία τα 4 πρώτα κεφάλαια. Θα σας πρόσφερα και τη συνέχεια, αλλά ο εκδότης μου... θα μου έκοβε τα ποσοστά!

Περισσότερα για τα ήδη δυο εκδοθέντα βιβλία του Χρήστου Φασούλα, θα βρείτε ΕΔΩ!


Από το κινητό μου, χαμόγελα του Χρήστου και της τρισχαριτωμένης κόρης του!

Δεν θα πω περισσότερα για την ΜΟΙΡΑ, απλά θα ευχηθώ αστείρευτες εμπνεύσεις στον Χρήστο και καλή επιτυχία στην πορεία του νέου βιβλίου του, που μόλις κυκλοφόρησε!

Μαριαλένα, 29/06/2007

Για την Αμαλία...

Έναν μήνα πριν πληροφορήθηκα για την περίπτωση της Αμαλίας Καλυβινού και η πρώτη μου αντίδραση ήταν να εκφράσω στους συνομιλητές μου τον σκεπτικισμό μου για την όλη υπόθεση.

Αυτό δεν είχε να κάνει με την ίδια την Αμαλία, αλλά για την "κότα με το χρυσό αυγό" που οι άνθρωποι του τύπου είχαν ξάφνου ανακαλύψει και έσπευδαν να καλύψουν ως θέμα. Για έναν μήνα διάβασα κι εγώ ανάμεσα στους τόσους άλλους αναγνώστες, αποσπάσματα από την προσωπική της σελίδα, μα και πάλι σχόλιο δεν μπόρεσα να αφήσω ούτε μια φορά. Το γιατί αναζητήστε το στο μεγαλείο της ψυχής που διέκρινα μέσα από τα γραπτά αυτής της ηρωϊδας...

Τη περασμένη Παρασκευή, τα νέα διαδόθηκαν σύντομα στην κοινότητα των Ελλήνων ιστολόγων. Η Αμαλία πέθανε. Για μένα σήμανε μια ανακούφιση ανανεμιγμένη με ένα σφίξιμο στη καρδιά για το τέλος της. Είπα μέσα μου πως τώρα ξεκουράζεται στη γειτονιά των αγγέλων, μιας και η αποστολή της στη γη έλαβε τέλος.



Είμαι ακόμα συγκλονισμένη από τον αγώνα της και την αγωνία της να αντιμετωπίσει τις μεταστάσεις καθώς ο καρκίνος προχωρούσε και κατέκλυζε το κορμί της. Έδωσε τον αγώνα της και αποχώρησε με αξιοπρέπεια. Αυτή της εδώ η ζωή, έμελλε να καθοριστεί από την συνύπαρξη με τον καρκίνο και θα τολμήσω να πω, πως αυτή ήταν και η διαδρομή της.

Μακάρι να είχε αντιμετωπιστεί εγκαίρως "η ιδιοπάθειά" της και μακάρι να ήταν γραμμένο σε αυτή τη ζωή να ζήσει, έχοντας πατάξει τον καρκίνο μέσα της. Μα δεν ήταν... Τουλάχιστον, αυτό το γενναίο κορίτσι θα μείνει στη θύμησή μας σαν μια προσωπικότητα που μέχρι που έκλεισε τα μάτια της, φώναζε πως η ανθρώπινη αδυναμία διάγνωσης της κατάστασής της, την έφεραν αντιμέτωπη με μια ζωή γεμάτη από δοκιμασίες και βάσανα.

Αμαλία, από εκεί που τώρα αναπαύεται το ταλαίπωρο κορμί σου, ξέρω ότι μας βλέπεις και μας αφουκράζεσαι γιατί η ψυχή σου είναι ακόμα ανάμεσά μας. Τον νίκησες τον καρκίνο τελικά Αμαλία, με αυτό που ήσουν, με τα ψυχικά και σωματικά αποθέματα που διέθετες. Πίστεψέ με, άνθρωποι σαν κι εσένα δεν "πεθαίνουν" με τον φυσικό τους θάνατο.

Εύχομαι εκεί που αναπαύεσαι να φυτρώσουν τα ομορφότερα λουλούδια, όπως ένα από αυτά ήσουν και εσύ, Αμαλία. Η ζωή δεν έχει τελειώσει για σένα, η ψυχή σου θα ξανάρθει για μια ακόμα φορά και τότε τα πράγματα θα είναι όπως ακριβώς ζητούσες σε τούτη εδώ τη ζωή, όπως μας περιέγραφες στο ιστολόγιό σου. Και ας μην ξέρεις τότε γιατί, μα στο υπόσχομαι... Καλό σου ταξίδι!

Links: 1η Ιουνίου 2007: Ημέρα αφιέρωμενη στην Αμαλία (in.gr)
Για την Αμαλία: Λίστα με διευθύνσεις διαμαρτυρίας (από τη Ροδιά)
Η αλήθεια για την Αμαλία (από τα παιδιά της Αφροδίτης)

Μαριαλένα, 29/05/2007


Αφιερωμένο: Elton John - Candle In the Wind (1997)

Υ.Γ. Αμαλία, θέλω να σε παρακαλέσω κάτι, εκεί στη γειτονιά των αγγέλων που τώρα βρίσκεσαι: Όταν θα δεις τον φίλο μου τον Δημήτρη που χάθηκε στα 30 του κι αυτός από καρκίνο λεμφαδένων, πες του πως δεν τον έχω ξεχάσει, όσα χρόνια κι αν πέρασαν από εκείνον τον Φεβρουάριο του 2002. Θα τον γνωρίσεις γιατί είχε τα πιο γλυκά καστανά μελαγχολικά μάτια, λίγο πριν το τέλος... τίποτε άλλο, σ' ευχαριστώ! Μ.

21 Ιουνίου 2007: Το blogme.gr στο εδώλιο

Ο Αντώνης Τσιπρόπουλος ξεκίνησε στα τέλη του 2005 έναν από τους πρώτους ελληνικούς aggregators, όπου σιγά σιγά ελάμβανε ολοένα και μεγαλύτερης αναγνωρισιμότητας και επισκεψιμότητας από όσους ήθελαν να πληροφορούνται για τις καθημερινές δημοσιεύσεις των ελληνικών ιστολογίων.

Μετά από πρόσκληση του Αντώνη συμμετείχα στις πρώτες τότε, 20 εγγραφές στο blogme.gr, όπως οναμάζονταν η προσπάθειά του αυτή παρακολούθησης και καταγραφής των ελληνικών μπλογκς. Τα εγγεγραμμένα μέλη με την πάροδο του χρόνου, ολοένα και αυξάνονταν, μέχρις ώτου η είδηση ότι γνωστή τηλεοπτική παρουσία που δραστηριοποιείται και στις εκδόσεις με εθνικιστικό περιεχόμενο, μήνυσε το blogme.gr για φιλοξενία ιστοσελίδας που ως αντικείμενό της έχει τη σάτυρα του εν λόγω τηλεπροφήτη. Έκτοτε, ο κ. Τσιπρόπουλος εσύρθη σε έναν απίστευτο δικαστικό Γολγοθά, με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να διατηρήσει ζωντανό το δημιούργημά του και να φτάσει στις 21 Ιουνίου, να περάσει από δίκη, μηνυόμενος από τον κ. Δημοσθένη Λιακόπουλο.

Ο Παναγιώτης Βρυώνης, εξεκίνησε μια προσπάθεια συλλογής υπογραφών συμπαράστασης προς τον κ. Τσιπρόπουλο μέσα από το προσωπικό του ιστολόγιο, την οποία θα την βρείτε ΕΔΩ, για να υπογράψετε για την συμπαράστασή σας στον αγώνα του Αντώνη.

Δηλώστε με όποιον τρόπο μπορείτε, την αντίθεσή σας στις φασιστικές προθέσεις φίμωσης της ελευθερίας της έκφρασης στο διαδύκτιο, αλλά και στην πραγματική μας ζωή. Πείτε ΌΧΙ στην προσβολή του δικαιώματος του εκφράζεσθαι μέσα από την συμπαράστασή σας, ηθική ή άλλη προς τον μηνυόμενο κ. Τσιπρόπουλο.



Ο κάθε κ. Λιακόπουλος, που περίτρανα προς όφελος των εκδοτικών και άλλων δραστηριοτήτων του, βαυκαλίζεται των ιδανικών της Ελληνικής φυλής και των διδαχών της Ορθοδοξίας μέσα από δικές του θεωρίες και μυθεύματα, είναι ώρα να μάθει πως "οι καιροί ου μενετοί" και "ο καιρός γαρ εγγύς" για να αντιληφθεί τον αντίκτυπο των δόλιων πράξεών του προς ένα τρίτο πρόσωπο που μήνυσε γιατί δεν μπορεί να ανταπεξέλθει αλλιώς, στην σκεπτόμενη κοινωνία που δεν απευθείνεται στους φιλιππικούς του!




Κύριε Λιακόπουλε, θα έπρεπε να ντρέπεστε ως πολίτης αυτής της χώρας και ως δημόσιο πρόσωπο, για τον διασυρμό και την ψυχική και όποιαν άλλη ταλαιπωρία υποβάλλατε έναν συμπολίτη σας που ουδέποτε σας έβλαψε καθ' ουδένα τρόπο.

Εύχομαι η αλήθεια να λάμψει περίτρανα στις 21 Ιουνίου!

Links: FunEL-βαρύ πακέτο ++Ευλόγησον!++

Μια ακόμα απόγονος των ΕΛ, 21/05/2007

Draculicious a la Proust!

Κάνοντας λογοπαίγνιο με τον τίτλο της γνωστής ταινίας "Συνέντευξη με έναν βρυκόλακα" (και ουχί κόλακα), δράττομαι της ευκαιρίας να απαντήσω στη πρόσκληση που μου έγινε πρόσφατα από τους εκλεκτούς συν-ιστολόγους Zooman & N.Ago, με αφορμή το γνωστό παιχνίδι των ερωτήσεων του Μαρσέλ Προύστ και απαντώντας στις ερωτήσεις που τέθηκαν, να κάνω ένα ακόμη ταξίδι αυτογνωσίας και ενδοσκόπισης και όπου θέλει αυτό, ας μας οδηγήσει!


Frida Kahlo - Self Portrain with Monkey, 1938

1. Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι:
Το να ξυπνήσω ένα πρωί και να αντικρύσω ολάκερο τον κόσμο στα μάτια των αγαπημένων μου. Ο Δρόμος της Ευτυχίας μου είναι ανθρωποκεντρικός και προσωποπαγής! Το να ζήσω το εδώ και τώρα, χωρίς πριν και μετά να με απασχολούν... Νιρβάνα δηλαδή!

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωϊ?
Αϊιιιιι, πονεμένη ιστορία! Μέσα μου ο ήλιος που λάμπει και η προοπτική μιας καινούργιας μέρας, αλλά και τα κοινωνικά μου "πρέπει" που καθορίζουν την καθημερινότητά μου, η δουλειά, οι υποχρεώσεις. Αν δεν υπάρχει κίνητρο, είναι βάσανο η πρωϊνή έγερση!

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια?
Στην τελευταία συνάντηση της παλιοπαρέας του ScooterClubHellas, όπου πειραζόμασταν με τους υπόλοιπους σκουτερόβιους και ο αδελφός μου αφηγείτο τις περιπέτειές μας να μάθουμε σκι πέρσι στην Αράχωβα (δεν είμαι εγώ για τέτοια στην ηλικία μου)!!!

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι?
Ο δυναμισμός σε συνδιασμό με την ευαισθησία (ή υπέρ-ευαισθησία αν προτιμάτε!). Αυτό το κράμα το περίεργο.

5. Το βασικό ελάττωμά σας?
Οι άλλοι πιθανόν να πουν πως ώρες ώρες είμαι εγωκεντρική, εγώ από την άλλη θα πω ο φόβος που κρύβεται από πίσω από αυτήν την αντίδραση.

6. Σε ποιά λάθη δείχνετε την μεγαλύτερη επιείκια?
Σε αυτά που δεν έγιναν από κακή πρόθεση αρχικά και αναγνωρίστηκαν μετέπειτα.

7. Με ποιά ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο?
Γουστάρωωωωωωω! Με την Κλεοπάτρα φυσικά, τη βασίλισσα της Αιγύπτου, θέλει και ρώτημα?

8. Ποιοί είναι οι ήρωές σας σήμερα?
Οι άνθρωποι που καταφέρνουν και περπατούν στη φωτεινή πλευρά του εαυτού τους.

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι?
Δεν έχει γίνει ακόμα, μα θα είχε προορισμό την Άπω Ανατολή και τον Δρόμο του Μεταξιού.

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς?
Αρκετοί. Ο Κώστας Φωτεινός, οι ρομαντικοί του 19ου αιώνα, η αρχαία Ελληνική Γραμματεία, ο Φρέντυ Γερμανός, η Μαλβίνα Κάραλη, κινέζικη λογοτεχνία, ο Σαίξπηρ.

11. Ποιά αρετή προτιμάτε σε έναν άνδρα?
(Θα σας έλεγα τώρα, αλλά κωλύομαι, χαρ,χαρ,χαρ). Πραγματικά, εκτιμώ το χιούμορ, την τρυφερότητα και την γενναιοδωρία.

12. και σε μια γυναίκα?
(Να πάρω τη σκούφια μου και να μας βαρέσω καλύτερα?) Την δοτικότητα, την ειλικρίνεια, την δεκτικότητα.

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης?
Αααα, είμαι του κλασσικού ρεπερτορίου εδώ: W.A. Mozart! Ανεξάντλητος!

14. Το τραγούδι που σφυρίζεις κάνοντας ντους?
Ντους? τι είναι αυτό καλέ? κανένα όργανο του "έξω-απ-εδώ"? Πάρτε το από μπροστά μου!!! Πρόσφατα το Dust in the wind των Kansas και εκτός ντους.

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε?
Αυτό που έφαγα στο κεφάλι και πόνεσε, άουτς! Σοβαρά, "Ο Εραστής της Lady Chatterley" του D.H. Lawrence.

16. Η ταινία που σας σημάδεψε?
Εντάξει ταινία στο κεφάλι δεν έχω φάει ευτυχώς, χα,χα! "Τα μαθήματα πιάνου" της Jane Campion, είναι μια από αυτές, αλλά δεν εξαντλώ σε μια μόνο τη προτίμησή μου!

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος?
Ο Leonardo Da Vinci είναι ένας από αυτούς, οι Grand Masters, οι αρχαίες τοιχογραφίες.

18. Το αγαπημένο σας χρώμα?
Θέλει και ρώτημα? Κόκκινο και τα μυαλά στα κάγκελα με το χρώμα του πάθους!

19. Ποιά θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας?
Μάλλον ότι μέχρι και σήμερα κατορθώνω να είμαι ζωντανή, στα πόδια μου. Το ότι βαδίζω το μονοπάτι μου στη ζωή με όλα μέσα και τα καλά και τα κακά. Το ότι έχω ανάγκη να εκφράζομαι πια...

20. Το αγαπημένο σας ποτό?
Τσάι, κρύο και ζεστό, είμαι του τσαγιού, τι να κάνουμε? Α, και diet Peppers με γεύση κεράσι.

21. Για ποιό πράγμα μετανιώνετε περισσότερο?
Που για πολλά χρόνια ήθελα να εξοντώσω μετά μανίας αυτό που είμαι. Ευτυχώς που δεν τα κατάφερα!

22. Τι απεχθάνεσθε περισσότερο απ' όλα?
Το ψέμα, την υποκρισία, την συναισθηματική εξάρτηση, τη κλαψομουνίαση.

23. Όταν δεν γράφετε, ποιά είναι η αγαπημένη σας ασχολία?
Να ακούω μουσική, να παίρνω ανάσες στη φύση, να ταξιδεύει το μυαλό και το σώμα, να κοιμάμαι και, και, και.

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας?
Ότι δεν θα αφήσω ποτέ την αγάπη να με κατακλύσει. Πως θα της παίζω μονίμως κρυφτούλι.

25. Σε ποιά περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέμματα?
Γενικά προτιμώ να τα αποφεύγω, αλλά όταν χρειαστεί για να μην εισέλθει κάποιος σε θέματα προσωπικά μου που δεν τον αφορούν.

26. Ποιό είναι το μοτό σας?
Αν εννοείτε τη μοτοσυκλέτα μου, ονομάζεται Χοντούκιος! Αλλά για το μοτό το άλλο, το κινητήριο στο μυαλό, είναι αυτό που φιλοξενείται στο υποσέλιδο της σελίδας μου αυτής...

27. Πως θα επιθυμούσατε να πεθάνετε?
Στον ύπνο μου, ήσυχα και ειρηνικά. Να μην παιδευτώ και παιδέψω και άλλους, η σκρόφα!

28. Αν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα επιθυμούσατε να σας πει?
Που κατοικεί ο Σάκης Ρουβάς στον Παράδεισο για να πάω να τον βρω... Σάκηηηηη, έρχομαι!

29. Σε ποιά πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό?
Μεταξύ ουρανού και γης, ως συνήθως.

Τιιιιι, δεν έχει άλλο? Τελείωσε από τώρα? Καλό ήταν... ωραία η βόλτα προς τα μέσα! Merci beaucoup, messier Proust.

Με τη σειρά μου παραδίδω τη σκυτάλη του ερωτηματολογίου στους φίλους:

Παναγιώτα,
Αναστασία,
Citronella,
Απ' Αλλού,
Μαριώ

για να απαντήσουν και αυτοί με τη σειρά τους σε αυτές τις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις!

Μαριαλένα, 10/05/2007

Το είδωλο στον καθρέπτη

Helmut Newton, Self Portrait with Wife and Models - Vogue Studio, Paris 1981

Ο καθρέπτης ποτέ δεν ήταν μια ευχάριστη διαδικασία αυτογνωσίας για μένα. Προτιμώ αντί να αντικρύζω το είδωλό μου στον καθρέπτη και να υποβάλλομαι σε ασκήσεις αυτοεκτίμησης δια μέσου της προβολής, να μπαίνω βαθιά μέσα μου, στα σημεία εκείνα της ψυχής που θέλουν περισσότερο φως και να προσπαθώ να τα φωτίσω ή τουλάχιστον να τα αναγνωρίσω κι έτσι να πορεύομαι όσα χρόνια τώρα, το "γνώθι σαυτόν" έχει γίνει ένα ενεργό κομμάτι μέσα μου.

Όταν ξεκίνησα ως χόμπυ, τη δημιουργία αυτού εδώ του ιστολογίου το 2004, δεν φανταζόμουν πως κοντά τρια χρόνια μετά, θα συμμετέχω ενεργά στη διαδικασία διατήρησης ενός προσωπικού διαδικτυακού ημερολογίου στην ανάλογη ελληνική κοινότητα και όχι μόνο.

Για μένα το μπλογκ σημαίνει ένα παράθυρο στον κόσμο, στον κόσμο τον δικό μου κατ' αρχήν, αυτόν που ερμηνεύεται μέσα από τη δική μου οπτική κάθε φορά. Μια καταγραφή σκέψεων, επιθυμιών, γεγονότων, στιγμών και στιγμιοτύπων όπως αναφέρεται και στον τίτλο που του έχω δώσει.

Μεγάλωσα σε ένα περιβάλλον που η έκφραση των παραπάνω, περνούσε μέσα από το κανάλι των κοινωνικών πρέπει, της έξωθεν καλής μαρτυρίας, της καταξίωσης, της αξιοπρέπειας και της φιλαλήθειας. Όμως, μέσα από τα δικά μου προσωπικά βιώματα, έμαθα ένα ακόμη πολύ σημαντικό μάθημα ζωής: το να σέβομαι τους άλλους και να λειτουργώ με ανεκτικότητα για την προσωπικότητα του καθενός, εφόσον θα ήθελα και οι άλλοι να λειτουργούν με την ίδια λογική και προς εμένα.

Αυτό εδώ, όπως και η χαμηλών τόνων σελίδα των ποιημάτων μου, λειτουργούν με την ίδια λογική. Να είμαι εγώ αυτή που εκφράζεται κάθε φορά που οι λέξεις εντυπώνονται στην οθόνη του υπολογιστή μου, με σκοπό την ανάρτηση σε ένα ποστ. Γι' αυτό και κάποιες φορές γίνομαι ακόμα πιο προσωπική, μην έχοντας να φοβηθώ κανενός είδους αντίκτυπο στην έκθεση αυτή.

Πρόσφατα, μια επισκέπτης από την Ολλανδία, ερμηνεύοντας με τον δικό της τρόπο την περιγραφή του προφίλ μου, συσχέτισε την ανάγκη για κατανόηση της ομοφυλοφιλίας της με την δική μου περιγραφή που αφορά στην ψυχολογική ερμηνεία του ποιά είμαι και άφησε ένα σχετικό σχόλιο μη γνωρίζοντας ελληνικά για να κατανοήσει περαιτέρω τις σκέψεις μου.

Όταν έλαβα αυτά και κάποια άλλα σχόλια, σκέφθηκα πως εφόσον ενθαρρύνω τον διάλογο στο χώρο μου, η έκφραση τέτοιων απόψεων βοηθά στη πολυφωνία και στη δημοκρατία που πιστεύω ως άτομο. Μα, πόσο όμως πραγματικά, μπορεί κανείς να σκιαγραφήσει μια προσωπικότητα μέσα από κάποια και μόνο, γραφόμενα?

Ποιούς αφορά το γεγονός ότι είμαι μια νέα γυναίκα που βλέπω τη ζωή μέσα από τα δικά μου μάτια και μόνο? Ποιό δικαίωμα αντλούν για να προβαίνουν σε διαδικτυακές εκδηλώσεις σεξουαλικών προτιμήσεων στο πρόσωπό μου, χωρίς να έχει προηγηθεί δική μου τέτοια αφορμή?

Τα προσωπικά αδιέξοδα μας ωθούν σε πράξεις παραλογισμού πολλές φορές. Η δυσχέρεια να λειτουργήσουμε ικανοποιητικά σε κοινωνικό και προσωπικό επίπεδο, μας οδηγούν να πλάθουμε "εξόδους κινδύνου", μέσα από λέξεις, εικόνες και άψυχες επικοινωνίες μέσα από σχόλια σε κείμενα. Γιατί όλα αυτά?

Συν τω χρόνω, η ανάγκη του να ξεδιπλώνω τις σκέψεις μου και να καταγράφω τις εντυπώσεις μου, διαπίστωσα πως δεν αφορούσε μόνο εμένα, όπως αρχικά πίστευα, αλλά και άλλους ανθρώπους που διαβάζοντας κάτι δικό μου συσχετίζονταν με αυτό. Κάποιοι με τίμησαν με το να διαβάζουν τακτικά κάθε σημαντικό ή ασήμαντο δημοσίευμα και έτσι να κάνουν ειδικά τα "Στιγμιότυπά" μου, να συμπεριλαμβάνονται σε λίστες αγαπημένων τους μπλογκς. Τους ευχαριστώ από τη καρδιά μου!

Ποιός θα το λεγε, πως η Μαριαλένα, ένας άνθρωπος ανάμεσα σε χιλιάδες άλλους, θα έφτανε να έχει κάτι να πει μέσα από τα φίλτρα του μυαλού και της καρδιάς, σε τόσους άλλους ανήσυχους ανθρώπους, δια μέσου του διαδυκτίου και όχι μόνο! Δεν είμαι καλή, ούτε κακή, ούτε καταπληκτική, ούτε αξιοπερίεργη, ούτε ομοφυλόφιλη, ούτε αμφίφυλη, ούτε πουτάνα, ούτε ψωνάρα, ούτε μαλάκας, ούτε κορόιδο, ούτε ψυχανώμαλη, ούτε ένα τέρας με τρία κεφάλια και πέντε ουρές! Ταμπέλες είναι αυτές που τις βάζουμε στους συνανθρώπους μας, για να τους έχουμε δέσμιους της λογικής μας. Άλλοι τις δέχονται και άλλοι (όπως εγώ) όχι...

Μια φωνή ανάμεσα σε χιλιάδες φωνές είμαι, που άλλες φορές ψιθυρίζει, άλλες ουρλιάζει, άλλες σωπαίνει, άλλες τραγουδά και άλλες θέλει να εκφράζεται όπως το παιδί που έχει μέσα της. Αυτό είμαι και μου φτάνει να είμαι καλά -όσο το πετυχαίνω- με τον εαυτό μου και τους αγαπημένους μου, παρά να με βάλετε (όλοι εσείς οι θηρευτές θυμάτων) σε ένα βάθρο "θαυμασμού" του φαινομένου(!!!), που σε πρώτη βολική ευκαιρία, θα με ρίξετε μόλις δεν φανώ αντάξια των όποιων δικών σας προσδοκιών, στην εικόνα που έχετε πλάσει για εμένα.

Για εξειδανικεύσεις και παραλογισμούς, πηγαίνετε αλλού σας παρακαλώ. Εδώ υπάρχει μονάχα μια σελίδα που την γράφει κάποιος άνθρωπος, που λειτούργει βάσει του αλληλοσεβασμού και της καλοσύνης στη καρδιά και τίποτα άλλο και ας χαρακτηρίζεται η κοινωνία μας από άλλες απάνθρωπες παραμέτρους, δε με αφορά.

Marialena, 14/05/2007

Πάρτυ animal!

Σάββατο βράδυ, η κίνηση στη Παραλιακή ήταν αυξημένη. Μου πήρε περίπου μια ώρα για να φτάσω οδηγώντας στη Πλατεία Εσπερίδων στη Γλυφάδα και όχι τίποτα άλλο, τα ραντεβού με φίλους ιστολόγους που θα βρισκόμασταν εκεί, είχαν μετατεθεί αρκετή ώρα μετά τη συμφωνημένη!(η γνωστή επωδός... έρχομαι!!!)

Φτάνω στο Mercedes, ανεβαίνω τις σκάλες και βρίσκομαι στον σχετικά σκοτεινό χώρο. Με υποδέχεται ο Μάριος Ροζάκος της ΕΤαζέρας Σκέψεων, βλέπω και τον Νανάκο να με περιμένει (που είσαι???) και συναντάμε πρώτα απ' όλα στην υποδοχή τον Παράφωνο επί της διοργάνωσης του πάρτυ! Μετά τους χαιρετισμούς και εναγκαλισμούς, προχωράμε.

Μπαίνουμε μέσα, το μπαρ στην αρχή και στο βάθος σκότος!!! Βρίσκουμε τον έτερο συνοδό της βραδυάς N.Ago και από κει καθόμαστε στο κεντρικό διάζωμα και αρχίζουμε να συναναστρεφόμαστε και τους υπολοίπους. Ο Μάριος μου συστήνει τον Ζούρι που επειδή τον πειράζω για ρουσφέτι, μάλλον δεν καταλαβαίνει ποιά είμαι και με παραπέμπει στον ιδιαίτερό του (!!!) Μου συστήνουν στη συνέχεια τον Ammos, που είναι και δεινός χορευτής συν τις άλλοις και αρχίζουμε να λινκιζόμαστε στους ρυθμούς της μουσικής.

Εν τω μεταξύ βλέπω το Χνούδι, τον Greek Gay Lolita και τον Northaura και μετά την Isis Unveiled με την παρέα της. Στον κύκλο του χορού έρχεται και η Tarantula, η Pasta, η Bebelac και η Μικρή Μαρίκα, μαζί με την Ρενάτα (Αναγεννημένη) και δυναμικά συνεχίζουμε τον χορό.

Ο χώρος του Mercedes χωρίζεται σε δύο μέρη το νταβαντούρικο και τον πιο ήσυχο με τους καναπέδες και την μουσική σε πιο χαμηλή ένταση. Σε αυτόν τον χώρο, βρίσκω σε ένα διάλειμμα από τον χορό (λύσσαξα, αλλά το ευχαριστήθηκα!) τους εξής ιστολόγους:

Αλκιμήδη, Βασιλική (εκ Θεσσαλονίκης!), Γιώργος Life Lover, Ροδιά και Padrazo, με τους οποίους τα λέμε και με ορισμένους από αυτούς ξαναβρισκόμαστε μετά από καιρό. Ξαναγυρνώ στην αίθουσα του χορού, να και η Crucilla, ο N.Ago και ο Μάριος είναι εκεί με τον Ammos και τις λοιπές χάρητες, με το ποτό στο χέρι να συζητάνε, τι άλλο? Τα μπλογκονέα!

Ερχεται και η Μαριώ (Άλλο ένα) λίγο αργότερα, την περιμένω την είσοδο, αλλά μετά από λίγο που χαιρετιόμαστε την χάνω στο σκοτάδι(!) και δεν την ξαναβλέπω για το υπόλοιπο της βραδυάς. Ο Νανάκος αποχωρεί παρέα με τον Νετ Κέρβερο λίγο μετά και λέμε πως θα τα ξαναπούμε καθώς χαιρετιόμαστε. Το κλίμα στην αίθουσα είναι λίγο περίεργο, όσον αφορά τον συχνωτισμό των ανθρώπων που βρίσκονται εκεί. Μάλλον λόγω αμηνανίας, θα έλεγα πως υπάρχουν αρκετές μικρότερες παρέες με γνωστούς ή και κάποιοι άνθρωποι μόνοι τους στο χώρο. Καταφεύγω στο γνωστό "εσύ πουλάκι μου ποιός είσαι?" που το είπα ουκ ολίγες φορές προσπαθώντας να αναγνωρίσω φάτσες ή πλησιάζοντας κάποιον να συστηθώ.

Ο Τιτάνας (Pestaola), βγάζει φωτογραφίες, βγάζουμε και μαζί μια και μετά ο Μάριος βγάζει και εκείνος την παρέα μας κάποιες ακόμα. Η ώρα προχωρά γοργά χωρίς να το καταλάβουμε και εκεί που έχουμε πια αφιερωθεί στη συζήτηση για τα του οίκου μας, η μουσική του Mercedes, σημαίνει την αποχώρηση.

Έχω να δώσω τα συγχαρητήριά μου στον Παράφωνο κατ' αρχήν, για όλο το βάρος της διοργάνωσης που ανέλαβε για να μπορέσουμε όλοι οι υπόλοιποι να περάσουμε καλά. Κατά δεύτερον, έχω να προτείνω την επόμενη φορά που θα γίνει μια τέτοια μαζική συγκέντρωση, να έχουμε σε αυτοκόλλητα τα username μας για ευκολότερη αναγνώριση και συναναστροφή και να πηγαίναμε σε ένα μέρος όπως το Vinylio, η γνωστή ντισκοτέκ στην Γλυφάδα, όπου η επιστροφή στο σχολείο και ο χορός όλων μαζί συνηθίζεται λόγω κλίματος και διαμόρφωσης της αίθουσας!

Χάρηκα πολύ για όσους γνώρισα για πρώτη φορά δια ζώσης και όσους ξαναείδα και ήταν αμοιβαία η εκτίμηση. Ευχαριστώ πολύ και τους δύο συνοδούς μου N.Ago και Μάριο Ροζάκο, που υπήρξαν ιδανικοί καβαλλιέροι σε αυτήν την εκδήλωση! Και του χρόνου!


"Το τρελλό κριάρι σε δράση...", photo by Marios Rozakos, (c) 2007

Υ.Γ. Όσοι από τους παρευρισκομένους θυμάστε ότι μιλήσαμε, αλλά δεν σας θυμάμαι, please, πείτε το για να μην ξεχνιώμαστε! Thank you!!! ;-P

Μαριαλένα, 7/5/2007

Αύριο έχουμε πάρτυ!!!

Για περισσότερες πληροφορίες: ΚΛΙΚ ΕΔΩ

Για όσους και όσες από την κοινότητα των bloggers παρευρεθούν αύριο στο πάρτυ που ετοίμασε ο Παράφωνος για όλους εμάς, θα τα πούμε εκεί!!!

Το κέφι και η καλή διάθεση απαραίτητα και εύχομαι να περάσουμε καλά!

Αφιερωμένο για την περίσταση, το υπέροχο τραγούδι του Barry White:
"Let the music play" (Iiiiiii just wanna dance the night away...)




Υ.Γ. Εντυπώσεις τη Δευτέρα, καθότι κατόρθωσα να κάνω έναν πυκνωτή στη μητρική του υπολογιστή του σπιτιού μου να σκάσει από την χρήση και έτσι να στείλω το μηχάνημα άρον, άρον για επισκευή μέχρι την ερχόμενη εβδομάδα (κλαψ, λυγμ!)... ;-D

3 Μαϊου - Παγκόσμια Ημέρα της Ελευθεροτυπίας

--κλειστόν λόγω αυστηρής λογοκρισίας--

Φαντάσου ότι είσαι ένας νέος 25 χρονών που μένεις σε μια χώρα, η οποία συστηματικά καταπιέζει την ελευθερία της έκφρασης. Οι περισσότερες ιστοσελιδες με θέμα τα ανθρώπινα δικαιώματα “μπλοκάρονται” από ένα εθνικό φίλτρο και δεν εμφανίζονται ποτέ στην οθόνή σου. Θέλεις να επικοινωνείς με ανθρώπους από όλο τον κόσμο κι έτσι χρησιμοποιείς το PalTalk, ένα chat room που αν και η έδρα του είναι στην Νεά Υόρκη αλλά πολλοί χρήστες του μιλάνε τη γλώσσα σου. Στην ουσία είναι το παράθυρο του απομονωμένου κόσμου σου.
Μια μέρα που έχετε μαζευτεί στο σπίτι σου με φίλους και μιλάτε με άλλους χρήστες στο chat room, εισβάλλουν ξαφνικά στις τρεις το πρωί 50 αστυνομικοί, σας χτυπάνε και σε φυλακίζουν σε πλήρη απομόνωση για 9 ολόκληρους μήνες χωρίς ποτέ να σου απαγγελθούν κατηγορίες.
Περνάνε αυτοί οι μήνες και αφήνεσαι «ελεύθερος». Δε φοβάσαι να κατακρίνεις δημόσια την κυβέρνηση και υποστηρίζεις την αναγκαιότητα ειρηνικής αλλαγής της πολιτικής κατάστασης (στη χώρα σου είναι νόμιμο μόνο ένα πολιτικό κόμμα). Περίπου έξι βδομάδες μετά όμως, εκεί που κάθεσαι σε ίντερνετ-καφέ παρέα με τον αδερφό σου και διαβάζεις τα email σου και ειδησεογραφικά sites, σε πλησιάζουν άντρες της Ασφάλειας, σου φοράνε χειροπέδες και σε αναγκάζουν να τους οδηγήσεις σπίτι σου, όπου βρίσκουν και κατάσχουν, μία κάμερα, ένα κασετόφωνο, 2 CD και ένα βιβλίο που για κακή σου τύχη είναι απαγορευμένο επειδή υποστηρίζει την αναγκαιότητα δημοψηφίσματος για πολυκομματισμό στη χώρα.

Αν σε έλεγαν Truong Quoc Tuan και έμενες στο Βιετνάμ, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;

Θα ήσουν σε ένα κελί σε πλήρη απομόνωση χωρίς καμιά επαφή με δικηγόρους ή συγγενικά πρόσωπα. Θα σε κατηγορούσαν για προπαγάνδα εναντίον του κράτους και θα αναρωτιόσουν, στα αλήθεια για ποιο λόγο και για πόσα κλικ του ποντικιού σου αντιμετωπίζεις 20 χρόνια κάθειρξη…

Ή φαντάσου να δουλεύεις ως δημοσιογράφος σε κινέζικη εφημερίδα.
Τις παραμονές της 15ης επετείου από τη σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν, σε συνάντηση του προσωπικού της εφημερίδας, σάς δείχνουν ένα μέμο από το Κεντρικό Τμήμα Προπαγάνδας για το πώς θα πρέπει να καλύψετε τις επετειακές εκδηλώσεις. Σε αυτό δίνονται οδηγίες στους εργαζόμενους στα ΜΜΕ να «κατευθύνουν σωστά την κοινή γνώμη», να «μην δημοσιεύουν ποτέ απόψεις που δεν είναι σύμφωνες με την επίσημη πολιτική» και να καταδίδουν στις αρχές τυχόν υποψίες που έχουν για συναδέλφους τους που επικοινωνούν με δημοκρατικά στοιχεία στο εξωτερικό.
Εσύ κρατάς σημειώσεις από αυτό το μέμο και το στέλνεις με email από τον προσωπικό σου yahoo! λογαριασμό σε κάποιον γνωστό σου στην Αμερική που διαχειρίζεται ένα πολύ γνωστό κινέζικο website, το Δημοκρατικό Φόρουμ. Το email δημοσιεύεται την ίδια μέρα με το ψευδώνυμο “198964” στα ανεξάρτητα κινεζόφωνα websites του εξωτερικού που έτσι κι αλλιώς είναι απαγορευμένα στη χώρα.
Σε συλλαμβάνουν μερικούς μήνες αργότερα. Η εταιρία Yahoo! θα έχει πολύ απλά δώσει τα στοιχεία του λογαριασμού της ηλεκτρονικής σου διεύθυνσης και την ακριβή τοποθεσία από την οποία στάλθηκε το επίμαχο email.

Αν το όνομά σου ήταν Shi Tao και έμενες στην Κίνα, τι νομίζεις ότι θα συνέβαινε μετά;

Θα καταδικαζόσουν με την κατηγορία της προδοσίας κρατικών μυστικών σε 10ετή κάθειρξη. Η γυναίκα σου θα ανακρινόταν καθημερινά από τις αρχές και η δουλειά θα της πίεζε να σε χωρίσει, πράγμα που τελικά θα έκανε. Θα είχες ελάχιστη επαφή με την οικογένειά σου. Θα μεταφερόσουν σε φυλακές υψίστης ασφάλειας και θα σου απαγόρευαν γράφεις ή να διαβάζεις. Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων θα σου απένειμε το Διεθνές Βραβείο Τύπου για την Ελευθερία, το οποίο φυσικά δε θα μπορούσες να παραλάβεις.

Φαντάσου να μπορούσες να απελευθερώσεις τον Truong Quoc Tuan και τον Shi Tao. Μπορείς!

Μπες στο www.amnesty.org.gr και πάρε μέρος στην εκστρατεία της Διεθνούς Αμνηστίας για την ελευθερία της έκφρασης στο ίντερνετ!

Επισκευθείτε: Το Ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας
και συμπληρώστε την Έκκληση για Ελευθερία στο Internet

My Favourite Guitar Solos

Image from www.oldies.com

Μετά από πρόσκληση της εκλεκτής ιστολόγου Lucy of the wild flowers, να καταγράψω τα δέκα πιο αγαπημένα μου κιθαριστικά σόλο, βρέθηκα σε δίλημμα ποιά να επιλέξω, καθότι αγαπώ πολύ τα blues και τα κλασσικά ροκ κομμάτια της δεκαετίας του 60-70 και πιο σύγχρονα ακόμα, αλλά ανάμεσα σε πολλά από αυτά, ιδού οι επιλογές μου:

1. Led Zeppelin - Stairway to Heaven (τι να πει κανείς γι' αυτό το κομμάτι...)

2. Jimi Hendrix - Voodoo Child (Slight Return)(the one and only master!)

3. Rolling Stones - Sympathy for the Devil (please to meet you!)

4. Queen - Bohemian Rapsody (ύμνος, είναι το κομμάτι που συνοδεύει το blog)

5. Derek and the Dominos - Layla (Eric Clapton 4 ever!!!)

6. Nirvana - Smells like teen spirit (δυνατό, πολύ δυνατό!)

7. Dire Straits - Sultans of Swing (η κιθάρα του Marc Knopfler που μιλάει)

8. B.B. King - The thrill is gone (100% original blues)

9. Santana - Europa (Earth's crying heaven's smile)(another favourite guitarist)

10. Pink Floyd - Comfortably Numb (respect to the pioneers)


Με τη σειρά μου προσκαλώ τους φίλους ιστολόγους:

*Citronella,

*Domingo,

*Adaeus,

*Μάριο Ροζάκο &

*Αναστασία


να θυμηθούν και να καταγράψουν και τις δικές τους αγαπημένες κιθαριστικές μελωδίες!

BB King & Eric Clapton: Three o'clock blues

Καλή ακρόαση με τον αξεπέραστο συνδιασμό, B.B.King & Eric Clapton στο Three o'clock blues, ladies and gentlemen!

Marialena, 17/04/2007

Scripta manent, verba volant!*

(ή για όσους τα λατινικά είναι κινέζικα σημαίνει: Τα γραπτά μένουν, τα λόγια πετούν)

Προβληματίζομαι πολύ τελευταία με την κατάσταση στα ελληνικά ιστολόγια. Όσο αυξανόμαστε και πολλαπλασιαζόμαστε (φυσικό και θεμιτό), τόσο μέσα σε πολλά αξιόλογα ημερολόγια, ξεφυτρώνουν και ορισμένα που θα μπορούσε κανείς να τα χαρακτηρίσει επαίσχυντα!

Αναφέρομαι σε κάποια ελάχιστα, που σκοπό έχουν να ξεφτυλίσσουν άλλα ημερολόγια και άλλους χρήστες κατά συνέπεια, αναφερόμενα εμμέσως πλην σαφώς στα γραπτά και λεγόμενα του καθενός, συνήθως με υβριστικές και απαξιωτικές εκφράσεις!

Θα μου πείτε πως με δεδομένη την ελευθερία του λόγου, ο καθένας μπορεί να λέει και να γράφει ό,τι θέλει στη σελίδα του. ΟΚ, πρόβλημα ουδέν σ' αυτό, αλλά το να μοιάζει το περιεχόμενο με δημόσιο ουρητήριο, υπάρχει απόσταση από το ένα στο άλλο...

Το να εκφράζονται απόψεις για την προσωπική ζωή τρίτων και κατά συνέπεια να παραβιάζεται το προσωπικό απόρρητο, μέσα από ανάλογα δημοσιεύματα, είναι για μένα εμετικό και απαράδεκτο. Ναι, στην ελληνική πραγματικότητα λίγο ή πολύ γνωριζόμαστε μεταξύ μας, αλλά το να διαπομπεύονται άτομα και δη γυναίκες από ένα τυχαίο username ή κρυμμένοι πίσω από την ανωνυμία του μέσου καταντάει συμπεριφορά που ξεφεύγει από τις κοινωνικές νόρμες.

Ναι ζούμε σε μια κοινωνία που οι διέξοδοι για να εκτονώσουμε τις όποιες διαθέσεις μας, έχουν στενά κοινωνικά και προσωπικά πλαίσια γι' αυτό η αποσυμπίεση μέσα από το άψυχο μέσο του Διαδυκτίου είναι εν πολλοίς ασφαλές και προσφέρει μια ασπίδα προστασίας στους εκδηλώνοντες τη παραβατική συμπεριφορά, όμως, μην ξεχνάμε πως κρύβονται άνθρωποι πίσω από κάθε ευφάνταστο όνομα ή μη, που ο άλλος διαλέγει να τον καλύψει και εδώ είναι το θλιβερό της υπόθεσης.

Έχεις ρε φίλε/φίλη πρόβλημα που δεν σου κάθησε η γκόμενα/γκόμενος? Γιατί πρέπει να το λύσεις κάνοντας το ανάγνωσμα σε χιλιάδες άλλους? Στη τελική η γκόμενα ή ο γκόμενος δεν σου κατσε ούτως ή άλλως! Με το να δείξεις πόσο μισογύνης ή κατά των ανδρών είσαι, νομίζεις ότι θα σε καταξιώσει στα μάτια των άλλων και θα βρεις το δίκιο σου? ΈΛΕΟΣ!!!

Αν φερόμαστε έτσι μέσα από ένα προσωπικό ημερολόγιο, ας φανταστούμε πως είμαστε και στην κανονική μας ζωή και όχι τίποτα άλλο, μετά μας φταίνε (πάντα-στάνταρ) οι άλλοι για την όποια ψυχανωμαλία μας.

Αδέλφια, ψυχραιμία γιατί χανόμαστε!

[(c) Marialena, 10/07/2006 *όπως δημοσιεύτηκε στη σελίδα των Ανωνύμων Μελαγχολικών]

σ.σ. Αυτά καθόμουν και έγραφα με αφορμή ένα ατυχές διαδυκτιακό ρομάντζο πέρσι το καλοκαίρι που είχε αναστατώσει τη μισή -τότε- ελληνική μπλογκόσφαιρα με τα τερτίπια του ένθεν και ένθεν. Όμως, με αφορμή τον κώδικα δεοντολογίας που επιχειρείται έστω και ως προσχέδιο να τεθεί επί τάπητος, διαπιστώνω πως από πέρσι ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει ανάμεσά μας, ίσως και τίποτα, αφού με τη παραμικρή αφορμή δείχνουμε στους άλλους ιστολόγους ή αναγνώστες τον κακό μας εαυτό σε κάθε βολική ευκαιρία. Ζητώ συγνώμη εκ των προτέρων, για το οργισμένο ύφος του αρχικού κειμένου από όσους το διαβάσουν.

Link:Ο Κώδικας Δεοντολογίας στα αγγλικά, σύμφωνα με τον Tim O'Reilly.

Το μπάσταρδο

Mattias, δεν είπαμε να μαζέψεις τις πευκοβελόνες από την αυλή? Που είσαι βρε παλιόπαιδο? φώναξε η μάνα του μικρού, μια τροφαντή Γερμανίδα, με κόκκινα μαλλιά κοντά κομμένα.

Τώραααα, έρχομαι, απάντησε ο αεικίνητος Mattias, ξεπροβάλλοντας από την άκρη της αυλής τρέχοντας. Ζούσαν οι δυό τους στην άκρη της πόλης σε μια μονοκατοικία, η Γερμανίδα και ο γιός της, γιατί ο μπαμπάς, Έλληνας, είχε αφήσει έγκυο την Ανελόρε ενώ γνωρίστηκαν στο Αννόβερο της Γερμανίας σε ένα από τα ταξίδια του και επειδή ήταν ναυτικός, βλεπόταν με την οικογένεια, μόνο όταν έπιανε το φορτηγό πλοίο του λιμάνι στην Ελλάδα. Ζήσε Μάη μου!

Mattias, του είπε εκείνη με τα σπασμένα της ελληνικά, που ήσουν παιδί μου και άργησες? Σε φωνάζω μια ώρα τώρα! Τι ώρα σχόλασες από το σχολείο? Ο φακιδομύτης διαβολάκος την κοίταξε με τα πράσινα μάτια του γεμάτα απορία και της απάντησε αφελώς: "Μα είχαμε πάει εκδρομή μαμά, σήμερα με το σχολείο, το ξέχασες?"

Πήγαινε να μαζέψεις τις πευκοβελόνες από την αυλή και μετά έλα να σου βάλω να φας, του απάντησε εκείνη, που όντως μέσα στη φούρια της είχε ξεχάσει την εκδρομή του μικρού πρωτίτερα. Είχε τόσα πολλά να σκεφθεί, που ώρες ώρες χανόταν μέσα στον ωρυμαγδό των υποχρεώσεών της, μόνη να μεγαλώνει ένα παιδί σε ξένη χώρα.

Ο μικρός Ματίας με μια σακούλα στο χέρι την σκούντηξε απαλά στη πλάτη σε λίγη ώρα. Μάμα, θέλω παγωτό, δώσε μου να πάρω, μπορώ? Είναι νωρίς ακόμα παιδί μου, του είπε εκείνη για να αποφύγει, θα πονέσουν οι αμυγδαλές σου... Όχι, όχι μάμα, δεν θα πονέσουν, είμαι δυνατός εγώ, κοίτα!!! έκανε ο πιτσιρίκος δείχνοντας το αδύνατο μπράτσο του. Πάρε μου παγωτό, σε παρακαλώ... της έκανε, με την ανάλογη γκριμάτσα στο πρόσωπό του της παράκλησης. Καλά, καλά, αλλά πρώτα θα φας το φαί σου Ματίας, εντάξει?

Μάμα, γιατί δεν έχω μπαμπά εγώ? Που είναι ο μπαμπάς μου? ρώτησε ο Ματίας την Ανελόρε ενώ έγλυφε με την ηδονή ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του το ξυλάκι παγωτό που αγόρασε. "Πως σου ήλθε αυτό τώρα" είπε εκείνη, "ποιός σου είπε πως δεν έχεις εσύ μπαμπά?". Στο ψιλικατζίδικο που πήγα να πάρω παγωτό, με είδε ένας κύριος και είπε πως είμαι, "μπάσταρδο". Τι σημαίνει αυτό μάμα, πες μου!

Σηκώθηκε πάνω εξαγριωμένη, περισσότερο συνειδητοποιώντας πως ο άνδρας της δεν υπήρχε στη ζωή της για τα καλά. Αυτό την πονούσε περισσότερο από όλα και τώρα στο παιδί της, να λέγονται αυτά τα πράγματα κατάμουτρα! "Όχι μωρό μου δεν είσαι μπάσταρδο, ο μπαμπάς ταξιδεύει στη θάλασσα, για να έχουμε εμείς εδώ να φάμε και να ζήσουμε, γι' αυτό και δεν έρχεται να μας δει συχνά, αλλά μας σκέφτεται και μας αγαπάει... αυτό να το ξέρεις!"

Τι σημαίνει μπάσταρδο μάμα? Είναι κακή λέξη? Γιατί μου την είπε ο κύριος? "Άστους Ματίας μου, αυτοί δεν ξέρουν για μας, μην τους ακούς..." απάντησε εκείνη σκύβοντας το κεφάλι. Δεν μου είπες μάμα, τι σημαίνει μπάσταρδο, είναι κακό αυτό? "Άσε με Ματίας μου τώρα, είμαι κουρασμένη, πάω να ανάψω το θερμοσίφωνο να κάνεις μπάνιο και να κοιμηθείς, εντάξει?"

Είχε να δει το γέλιο να ζωγραφίζεται στο πρόσωπό της καιρό. Θυμόταν πως εκεί στη Γερμανία, ήταν πρόσχαρος άνθρωπος, αλλά όταν η ζωή της άλλαξε με το παιδί και τον απόντα σύζυγο, το γέλιο άρχισε σιγά σιγά να χάνεται από την ζωή της. Τι κρίμα! Σκεφτόταν πως αργά η γρήγορα έπρεπε να πάρει την απόφαση να επιστρέψει πίσω στους δικούς της στο Αννόβερο. Ο Ματίας φυσικά θα την ακολουθούσε, δεν είχε νόημα να περιμένει άλλο πια.

Έγραψε στον άνδρα της ένα γράμμα και του το στειλε μέσω της ναυτιλιακής του εταιρείας. Εκείνος την πήρε τηλέφωνο ξαφνιασμένος "έρχομαι, έρχομαι, περίμενε να τελειώσει αυτό το ταξίδι και έρχομαι σου λέω... περίμενε, μη φύγεις!" της είπε βιαστικά χωρίς να της προσδιορίσει το πότε και πως της επιστροφής του στην Ελλάδα. "Δεν πάει άλλο πια" του είπε εκείνη "είμαι τόσο μόνη εδώ" και έκλεισε η υπερπόντια σύνδεση, αφήνοντάς την πάλι μόνη.

Μάμα, γιατί πρέπει να φύγουμε, εδώ έχω τους φίλους μου, δεν θέλω να φύγω, της είπε μια μέρα ο Ματίας όταν του ανακοίνωσε ότι θα πάνε στον παππού και στη γιαγιά στη Γερμανία. "Ματίας μου, πάμε για καλύτερα, θέλω να με εμπιστευθείς γι' αυτό" του απάντησε κοφτά. Και ο μπαμπάς που θα μας βρει μάμα μετά? "Ξέρει εκείνος μωρό μου, αν θέλει θα μας βρει..."

Το ταξί περίμενε να πάρει τη μαμά με τον γιό στα τέλη του καλοκαιριού λίγο πριν αρχίσουν ξανά τα σχολεία. Εκείνη με τα εισητήρια στο χέρι και τις βαλίτσες φορτωμένες στο αυτοκίνητο ήδη, σφάλησε το σπίτι και άφησε το κλειδί κάτω από το χαλάκι της κυρίας εισόδου. Δεν είχε να περιμένει τίποτα πια, εκτός από μια νέα ζωή που θα άρχιζε εκεί που άρχισαν όλα για να έλθει ο Ματίας στη ζωή, σε μια άλλη γη, σε μια άλλη χώρα. Έσφιξε τα δόντια της, έβγαλε ένα μαντήλι να σκουπίσει ένα δάκρυ από τα μάτια της.

"Αντίο Ελλάδα" είπε και έκλεισε την εξώπορτα με τον Ματίας να κοιτάει έξω από το ταξί με τα χειλάκια του συνοφρυωμένα. "Αγάπη μου, πάμε και όλα θα πάνε καλά, θα δεις" του είπε καθώς το όχημα ξεμάκραινε προς τη μεγάλη λεωφόρο για το αεροδρόμιο. "Όλα θα πάνε καλά... Ich liebe dich!"



Ευχαριστώ πολύ τη καλή μου φίλη Citronella, για τις λέξεις που μου έδωσε με τη σειρά της για να δημιουργήσω αυτή τη μικρή ιστορία, μέσα από τα μονοπάτια του μυαλού μου και τα απόκρυμνα βράχια που περιτρυγυρίζουν τη ψυχή μου.

(c) Marialena, 15/03/2007