Απόψε

The sky tonight, image by www.photozo.com

Απόψε, τα μάτια θε να κλείσω
τη φαντασία να σφαλίσω
και τη σιωπή να αγκαλιάσω
με τρυφερή αποδοκιμασία,
μιας και στα κόντρα ρεύματα
ποτέ μου δεν κολύμπησα,
ούτε για σένα θα ευχόμουν κάτι τέτοιο.

Απόψε, καθώς θα ψάχνω τον ουρανό
για σημάδια εφήμερα του αύριο,
θα αναζητώ μες το σκοτάδι
εκείνον τον διάττοντα αστέρα
που με την πτώση του στη γη,
θα αποκαλύψει την αλήθεια
στους αποδοκιμάζοντες σκεπτόμενους.

Απόψε, δεν είναι ημέρα ούτε νύχτα,
μα λυκόφως που σε προκαλεί
να δεις, να αγγίζεις και να νιώσεις,
τι ακριβώς, δεν ξέρω
μην με ρωτάς,
τις απαντήσεις θα τις δώσεις
εσύ και μόνο προς τον εαυτό σου.

Marialena, 11/1/2008

* Χοιροστάσιο

Eίχαν αλλάξει οι καιροί, τώρα δε σκότωναν, σ' έδειχναν
μόνο με το δάχτυλο, κι αυτό αρκούσε. Ύστερα, κάνοντας
έναν κύκλο που όλο στένευε, σε πλησιάζανε σιγά σιγά,
εσύ υποχωρούσες, στριμωχνόσουνα στον τοίχο, ώσπου,
απελπισμένος, άνοιγες μόνος σου μια τρύπα να χωθείς.
Kι όταν ο κύκλος διαλυόταν, στη θέση σου στεκόταν
ένας άλλος, καθ' όλα αξιαγάπητος κύριος.


Xοιροστάσιο
Tάσος Λειβαδίτης

* Αμοργός

Mη σφίγγεις άδικα τα παπούτσια σου σα να φυτεύεις
πλατάνια
Mη γίνεσαι ΠEΠPΩMENON
Γιατί δεν είναι ο σταυραητός ένα κλεισμένο συρτάρι
Δεν είναι δάκρυ κορομηλιάς ούτε χαμόγελο νούφαρου
Oύτε φανέλα περιστεριού και μαντολίνο Σουλτάνου
Oύτε μεταξωτή φορεσιά για το κεφάλι της φάλαινας.
Eίναι πριόνι θαλασσινό που πετσοκόβει τους γλάρους
Eίναι προσκέφαλο μαραγκού είναι ρολόι ζητιάνου
Eίναι φωτιά σ' ένα γύφτικο που κοροϊδεύει τις παπαδιές
και νανουρίζει τα κρίνα


Νίκος Γκάτσος
Απόσπασμα από την Αμοργό

Hopeless Love

Άνοιξε τα Φτερά της
και πέταξε στα ανοικτά του Πελάγου.
"Φεύγω" του έγνεψε με μια ματιά
-του Ουρανού καθρέπτισμα-
"μα η Ψυχή μου ανασαίνει
μέσα από το βλέμμα σου".

Για σένα...


Dido "White Flag" (with lyrics)

Marialena, 28/9/2008

Ασκήσεις επί χάρτου

Πολλές φορές προτιμώ να γράψω τα κείμενα ή ποιήματά μου κατευθείαν στον υπολογιστή και να τα έχω έτοιμα για δημοσίευση, άλλες φορές όμως όπως αυτή της φωτογραφίας, το μέσον για να αποτυπωθούν οι σκέψεις μου, ήταν ένα φύλλο χαρτί κομμένο από ένα μπλογκ, όπου έγραψα ένα ακόμα ποίημα με την έμπνευση της στιγμής, αυτή τη φορά χειρόγραφα.

Αυτό το ποίημα με τίτλο Ερινύες, το αφιερώνω στο ΙδιογράφΩς σαν ένα δείγμα της προσωπικής γραφής και γραφικού χαρακτήρα της Μαριαλένας σε ένα κομμάτι χαρτί.



Για το http://autographcollectors.blogspot.com/

Marialena, 10/6/2008

Απέραντο Γαλάζιο...*

Light Blue Eyes - image by Yuri Bonder @ photo.net

Γαλάζιο το χρώμα των ματιών σου, γαλάζιο,
απέραντο όπως ο ουρανός και η θάλασσα μαζί,
γαλάζιο...

(c) Μαριαλένα, 05/06/2006

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη...

ΙΘΑΚΗ (Κ.Καβάφης)

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,

να εύχεσαι να΄ναι μακρύς ο δρόμος,

γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,

τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,

αν μέν΄ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή

συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,

τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,

αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,

αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.



Να εύχεσαι να΄ναι μακρύς ο δρόμος.

Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι

που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά

θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοϊδωμένους

να σταματήσεις σε εμπορεία Φοινικικά,

και τες καλές πραγμάτειες ν΄αποκτήσεις,

σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κι έβενους,

και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,

όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά

σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,

να μάθεις και να μάθεις απ΄τους σπουδασμένους.




Πάντα στον νου σου να ΄χεις την Ιθάκη.

Το φθάσιμον εκεί είν΄ ο προορισμός σου.

Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου.

Καλύτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει

και γέρος πια ν΄αράξεις στο νησί,

πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,

μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.



Η Ιθάκη σ΄έδωσε το ωραίο ταξίδι.

Χωρίς αυτήν δεν θα ΄βγαινες στον δρόμο.

΄Αλλα δεν έχει να σε δώσει πια.



Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.

΄Ετσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,

ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Κωνσταντίνος Καβάφης - Ιθάκη (απαγγελία)

Μαριαλένα, 18/3/2008

Σμυρνιά ήμουν μανούλα μου...

Η γιαγιά Κατίνα γεννήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα στη Σμύρνη, στο προάστειο του Μπουρνόβα που έμεινε μέχρι το 1922, από όπου έφυγε και η δική της οικογένεια στο μεγάλο ξεριζωμό της Μικρασιατικής Καταστροφής. Μεγάλωσε στους Αμπελοκήπους, παντρεύτηκε Κρητικό και έκανε τα παιδιά της εν μέσω Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου στα Ελληνοαλβανικά και Ελληνοβουλγαρικά σύνορα.

Με τη γιαγιά Κατίνα βλεπόμασταν αραιά και που, εμείς στην Αθήνα γεννημένα και μεγαλωμένα, εκείνη στη Κρήτη. Πιο πολύ μας έλεγε ιστορίες για τον πόλεμο ο παππούς Νίκος, παρά μαθαίναμε για το πως ζούσαν οι Ελληνες της Μικράς Ασίας πριν τη προσφυγιά. Ήξερα όμως πως ήταν καλή η ζωή τους εκεί στο Μπουρνόβα και αν δεν έφευγαν η οικογένεια της γιαγιάς μου, ακόμα εκεί θα ήταν, σαφώς καλύτερα από ότι όταν ήλθαν στην Ελλάδα.

Η λαϊκή μας παράδοση μου άρεσε πάντα αλλά ποτέ δεν είχα κάνει τη σύνδεση με τις χαμένες πατρίδες, μέχρι που σε μια συνεστίαση στη δουλειά λίγα χρόνια πριν, πήγαμε στη Στοά των Αθανάτων, γνωστό ρεμπετάδικο στην Αγορά της Αθήνας. Εκεί μου βγήκε τόσο πολύ αυτή η αίσθηση του deja vu με τα τραγούδια που ακούγονταν από την ορχήστρα, που από το πολύ τραγούδι και χορό, την επόμενη μέρα εμφανίστηκα στη δουλειά με φαρυγγίτιδα που κράτησε μια εβδομάδα. Είχε ξυπνήσει η Σμυρνιά μέσα μου!

Πριν από λίγες μέρες, έλαβα μια πρόσκληση να συμμετέχω σε μια διαδυκτιακή ομάδα με θέμα τη Σμύρνη και την ιστορία της, πράγμα που το έκανα χωρίς δισταγμό. Όμως, η μεγαλύτερή μου έκπληξη ήταν όταν λίγο μετά, προσεκλήθην να συμμετέχω στην ομάδα των Μπουρνοβαλιών και συγκινήθηκα ιδιαίτερα για το γεγονός. Ο συντονιστής με ρώτησε σε μεταξύ μας επικοινωνία για τις ρίζες μου και επειδή οι πρόγονοί του είχαν γεννηθεί στη Θεσσαλονίκη πριν την ανταλλαγή πληθυσμών, ψάχνει να βρει την ιστορία αυτού του τόπου μέσα από τις αφηγήσεις Ελλήνων που ζούσαν εκεί. Μου έστειλε μάλιστα τους στίχους στα ελληνικά του γνωστού ομώνυμου τραγουδιού του Σταύρου Ξαρχάκου σε στίχους του Νίκου Γκάτσου. Το διάβαζα ξανά στίχο, στίχο και ανατρίχιαζα καθώς έκανα τις συνδέσεις μου... "Χόρεψε Μπουρνοβαλιά μου, να θυμάμαι τα δικά μου, χόρεψε αγαπούλα μου, παραμύθι πούλα μου"

Στο Μπουρνόβα έχουν διατηρηθεί οι εκκλησίες των Αγγλικανών και των Καθολικών, αλλά όχι η Παναγιά των Ορθοδόξων που θυμάται η γιαγιά μου, που γκρεμίστηκε το 1923... Παρόλο που ο Μπουρνόβας έχει διατηρήσει τα νεοκλασσικά του από τότε που οι ξένοι κατοικούσαν στην περιοχή, δυστυχώς το ελληνικό στοιχείο έχει εξαλιφθεί.

Επτά χιλιόμετρα έξω από τη Σμύρνη στο δρόμο προς τη Μανίσα, στη σημερινή εποχή φιλοξενεί το Πανεπιστήμιο του Αιγαίου και είναι ένα ζωντανό κομμάτι της ζωής της Σμύρνης.


ΣΜΥΡΝΗ (αγνώστου)





'Ενα του έρωτα κλωνί, ο Τάνταλος,

κι' αυτός, του Δία ένας βλαστός,

πόλη Τανταλίδα έχτιζε εκεί,

όπου της Σμύρνης, των Λελέγων,

Αμαζόνας και Θησέα,

θρέφτηκε εκείνος ο κορμός,

σοφίας τέχνης και επιστήμης

Ιωνίας ο περίλαμπρος ανθός !...



'Ω Σμύρνη γελούμενη, γλυκόθωρη

χαμένη τώρα ομορφιά ...

Τι κι αν σε κάψανε,

δεν έσβησες, δε χάθηκες,

ουράνια ως ήσουνα φωτιά,

ανέβηκες και στέκεις

θυμίαμα Ιδέας,

μες στης θυσίας λειτουργιά !...



Κύκλος όλα και γυρνάνε ...

κι είναι χιλιάδες οι νεκροί,

όπου τη γη σου τη φυλάνε,

με το ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ εκεί !...


Links: Wikipedia: Izmir
Izmir Kitchen (Σμυρνέικη κουζίνα)
Εικόνες του Μπουρνόβα
Kadifekale Το κάστρο που του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη Σμύρνη

Marialena, 09/01/2008

New Year's Resolution: Peace, My Soul!

A CHRISTMAS POEM
Excerpted from Maya Angelou's Book



It is the Glad Season
Thunder ebbs to silence and lightning sleeps quietly in the corner.
Flood waters recede into memory.
Snow becomes a yielding cushion to aid us
As we make our way to higher ground.

Hope is born again in the faces of children
It rides on the shoulders of our aged as they walk into their sunsets.
Hope spreads around the earth. Brightening all things,
Even hate which crouches breeding in dark corridors.

In our joy, we think we hear a whisper.
At first it is too soft. Then only half heard.
We listen carefully as it gathers strength.
We hear a sweetness.
The word is Peace.
It is loud now. It is louder.
Louder than the explosion of bombs.

We tremble at the sound. We are thrilled by its presence.
It is what we have hungered for.
Not just the absence of war. But, true Peace.
A harmony of spirit, a comfort of courtesies.
Security for our beloveds and their beloveds.

We clap hands and welcome the Peace of Christmas.
We beckon this good season to wait a while with us ...

We, Angels and Mortal's, Believers and Non-Believers,
Look heavenward and speak the word aloud.
Peace. We look at our world and speak the word aloud.
Peace. We look at each other, then into ourselves
And we say without shyness or apology or hesitation.

Peace, My Brother.
Peace, My Sister.
Peace, My Soul.

Το πρώτο ποστ για το 2008, ένα υπέροχο ποίημα της Αμερικανίδας λογοτέχνιδας Μάγιας Αγγέλου. Ειρήνη, Αδελφέ μου, ειρήνη, Αδελφή μου, ειρήνη, Ψυχή μου...

Από χθες ξεκίνησε η καινούργια χρονιά, ακόμα 365 μέρες που δεν θα μοιάζει καμμία με την άλλη. Μια Ευχή: Ειρήνη ημίν, Μια ανάγκη: Αγάπη σε όλους, Μια προσδοκία: Υγεία.

Καλή Χρονιά, Μαριαλένα
1/1/2008

Αντί σχολίων...

Όταν ο καλός φίλος και ιστολόγος Adaeus μου απεύθυνε τη πρόσκληση να σχολιάσω τους παρακάτω στίχους εν μέσω καλοκαιριού ξαφνιάστηκα! Τι να πεις για πράγματα που κάποιοι άλλοι έχουν περιγράψει σαφώς καλύτερα από σένα? Θα προσπαθήσω όμως γιατί με αγγίζουν!


1. Κάτω ἀπ᾿ τὰ ροῦχα μου δὲ χτυπᾶ πιὰ ἡ παιδική μου καρδιὰ
Λησμόνησα τὴν ἀγάπη πού ῾ναι μόνο ἀγάπη

Μανώλης Αναγνωστάκης

Ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ποιητές του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα, μιλά για την παιδική του καρδιά και την αγάπη που ναι μόνο αγάπη. Η παιδική καρδιά που δεν γνωρίζει άλλον τρόπο για να υπάρχει εκτός του ν' αγαπά και να αγαπά καθ' ολοκληρίαν, όσο ανακαλύπτει τις αόρατες κλωστές που μας συνδέουν μεταξύ μας. Και μετά, μεγαλώνουμε και κόβουμε τους ιστούς της αγάπης, γεμίζοντας τη καρδιά με άψυχα κενά και άμορφα πιστεύω, για να ανακαλύψουμε λίγο αργότερα πως διώξαμε την παιδική ψυχή μας από τα ενήλικά μας σώματα. Κι ας ψάχνουμε την αγάπη που ναι μόνο αγάπη με ψεύτικες φορεσιές και αλλοπρόσαλα στολίδια και κρόταλα που την διώχνουν μακριά ξανά. Ο θάνατος δεν θα μπορούσε να ενδυθεί καλύτερο κουστούμι από αυτό, σαν η παιδική καρδιά σιγήσει παραδωμένη στον οδοστρωτήρα της συμμόρφωσης...

2. Εσβησε το κερί και μαζί του έσβησαν τα γκρίζα μάτια σου,
μέσα στο σκοτάδι ψηλάφισα το κορμί σου κι ήταν υγρό,
ιδρωμένο από την ανείπωτη σαγήνη της αγκαλιάς μας.
Εκλεισα τα μάτια και συ έλειπες...
έλειπες, έλιωσε το κερί, κερί και η αγάπη, έμεινε η έλλειψη...

Άραγε το έχεις ζήσει? Ξέρεις τι σημαίνει η εικόνα στο μυαλό σου να είναι δυνατότερη από την ίδια την πραγματικότητα? Η έλλειψη να πλημμυρίζει και την τελευταία ρανίδα του κορμιού σου, παγώνοντας το αίμα στις φλέβες σου για μια ακόμη φορά? Να εύχεσαι το όνειρο να αποκτήσει σάρκα και οστά για να ξαναζήσεις το ανυπόστατο έστω και στιγμιαία? Άραγε το έχεις ζήσει?

Κι από μένα, αυτοί οι στίχοι του Μπόρις Πάστερνακ:

Σαν δώρο σε κρατώ, σ' έφεραν δρόμοι
που πήρα απελπισμένος στα τυφλά.
Η ομορφιά γεννιέται από την τόλμη,
κι αυτό είναι που μας τράβηξε κοντά.
(μτφρ. Γ. Κοροπούλης)

Μαριαλένα, 24/07/2007 (γιατί τα πολλά λόγια αυτή τη φορά περιττεύουν!)

Αγάπη μου μη θυμώνεις με τη βροχή!*

«Δάκρυσες…»

Δάκρυσες – κι έβρεχε όλη μέρα
Ξεχείλισαν οι στέρνες και τα λούκια
Λάσπωσαν γλάστρες, λάσπωσαν μπουμπούκια
Και των ματιών σου λίγο η ξέρα.

Απ’ των χεριών σου τη βεντάλια
Το φως ανόρεχτα λιποτακτούσε.
Πως θέλαμε η πόρτα να χτυπούσε
Να στρίβαμε τα ίδια τα κεφάλια…

Πριν μας αγιάσει το άρωμά σου
Μας πήραν τη γιορτή, την πήραν ίσκιοι
Και όταν αργά των αστεριών οι μίσχοι
Άρχισαν να λυγούν προς τη καρδιά σου.

Τρόμαξα. Τι μας πέθανε εδώ μέσα?
Κι ευθύς καθώς το φως σηκώθηκα ν’ ανάψω
Ώρες πολέμα κάτι να σου γράψω
Δράκρυσες – κι έβρεχε όλη μέρα.

Βύρων Λεοντάρης

13/03/2006 *όπως πρωτοδημοσιεύτηκε στη σελίδα των Ανωνύμων Μελαγχολικών

Το άσπρο χαρτί - Γ. Σεφέρης

"Τ' άσπρο χαρί σκληρός καθρέπτης
επιστρέφει μόνο εκείνο που ήσουν.
Τ' άσπρο χαρτί μιλάει με τη φωνή σου,
τη δική σου φωνή
όχι εκείνη που σ' αρέσει.

Μουσική σου είναι η ζωή
αυτό που σπατάλησες.
Ζωή σου είναι ό,τι έδωσες
τούτο το κενό είναι ό,τι έδωσες το άσπρο χαρτί"

Γιώργος Σεφέρης, ΠΟΙΗΜΑΤΑ, Θερινό Ηλιοστάσι, "Η"

Without Love

Without love

If you give me happiness

I'll give you a dream for life

Touch the scars upon my heart

And I let you inside me

*

If you hold me in the night

I will be your guiding light

If you find me in the dark

I'll give you the strength to stay beside me

*

Where do you go ?

When the memories fade away,

Tell me,

Where do you hide ?

*

I've been searching every day and every night

Without love

Without light ,

With anyone to look in my eyes

*

Without lies ,

Who can see the truth …

*

If you ever dare to shine

Like a human spark

Or a light divine

I'll be brave enough to share all my life

I'll be there ..

*

Bless me

Live all my days (I feel nothing)

Posess me

Love all my days

*

Where do you go ?

When the memories fade away,

Tell me ..

Where do you hide ?

Do you suffer every day and every night ?

*

Without love,

Without light,

Without anyone to look in my eyes

Without lies,

*

Who can see the truth …
Who can see the truth in your eyes …

without lies …

Lyrics by LIGHT PROJECT

The beauty of a woman

"The beauty of a woman is not in the clothes she wears,
The figure she carries, or the way she combs her hair.

The beauty of a woman must be seen from her eyes,
Because that is the doorway to her heart,
The place where love resides.

The beauty of a woman Is not in a facial mole,
But true beauty in a woman is reflected in her soul.

It is the caring that she lovingly gives,
The passion that she shows.

The beauty of a woman With passing years -- only grows."

"Η ομορφιά της γυναίκας δεν βρίσκεται στα ρούχα που φοράει,

Τη σιλουέτα της ή στον τρόπο που χτενίζει τα μαλλιά της.

Η ομορφιά της γυναίκας οφείλει να ιδωθεί μέσα από τα μάτια της,

γιατί εκεί βρίσκεται η είσοδος για την καρδιά της,

το μέρος όπου κατοικεί η αγάπη.

Η ομορφιά της γυναίκας δεν βρίσκεται σε μια ελίτσα στο πρόσωπο,

αλλά η αληθινή της ομορφιά αντικατοπτρίζεται στη ψυχή της.

Είναι το νοιάξιμο που δείχνει με αγάπη,

το πάθος που εκπέμπει.

Η ομορφιά της γυναίκας, με το πέρασμα του χρόνου - μονάχα μεγαλώνει."

(c) Marialena για την μετάφραση του κειμένου, 15/12/2006

Βαρκούλα στον ωκεανό!

image by flickr.com

Μικρή βαρκούλα στο άπειρο, νερό παντού, ρευστότης!
Κωπηλατείς για να κινήσεις τη βαρκούλα σου αδιάκοπα,
μα και πάλι μέσα στο νερό βρίσκεσαι, ωκεανός τριγύρω.

Έχεις για πυξίδα τα αστέρια, τον ήλιο, το φεγγάρι,
και κωπηλατείς ανύποπτος για το τι μέλει γεννέσθαι.
Βλέπεις μονάχα τον ορίζοντα που ποτέ δεν φτάνεις...

Και είσαι εκεί ως κωπηλάτης και καπετάνιος της βάρκας σου,
ή μάλλον της ζωής σου της ίδιας, συνέχισε λοιπόν, τι περιμένεις,
η βάρκα είτε με εσένα είτε χωρίς εσένα, τον ίδιο δρόμο θα χαράξει.

(c) Marialena, 04/10/2006

Υ.Γ. Σήμερα γράφω σκέψεις που ίσως η λογική δεν παρεμβαίνει τόσο όσο παλιά. Είναι φαίνεται οι μέρες που καταγράφω ανάλογους προβληματισμούς και ΕΔΩ μέσα από ένα ποίημα το "Και πάλι". Καλή ανάγνωση!

"ΣΩΜΑ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ"

Έρχονται σιγανές βροχές, ραγδαία χαλάζια
Περνάν δαρμένες οι στεριές στα νύχια του χιονιά
Που μελανιάζει στα βαθειά μ’ αγριεμένα κύματα
Βουτάνε οι λόφοι στα πηχτά μαστάρια των νεφών
Όμως και πίσω απ’ όλα αυτά χαμογελάς ανέγνοια
Και ξαναβρίσκεις την αθάνατη ώρα σου
Όπως στις αμμουδιές σε ξαναβρίσκει ο ήλιος
Όπως στη γυμνή σου υγεία ο ουρανός.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

The Sun - Born

Kostes Palamas
From the song of the sun
The Sun - Born




On great Olympus, a least of joy?
The gods divide the earth
The light-bestower is away?
Forgotten he will be.
And the light giver came and nodded
To the blue sea? and Io
The sea was rent with fruitful heave!
And the Sun's island rose
With a thousand beauties crowned?
And makers lived upon the island,
Being above all men?
And they made statues masterful,
All beautiful like gods
And living as immortals live!

Το ποίημα αυτό το έχω φυλάξει από τότε που ήμουν 16 ετών και το πρωτοσυνάντησα στις αναγνώσεις μου. Μου είχε κάνει τόσο εντύπωση θυμάμαι, που ακόμα έχω το αντίγραφο ανάμεσα στα χαρτιά της αλληλογραφίας μου για να μου θυμίζει τις εφηβικές μου αναζητήσεις! Σας το δημοσιεύω σήμερα με ταξιδιάρικη διάθεση, γιατί για λίγες μέρες θα λείψω και θα επιστρέψω δριμύτερη τη Μεγάλη Εβδομάδα. Θα πάρω μαζί μου τις ευχές που μου χαρίσατε χθες και όλη τη καλή σας διάθεση να με συντροφεύει όπως ο ήλιος και το φεγγάρι... Μαριαλένα ;-}

She Walks In Beauty
By Lord Byron (1788 – 1824) English Romantic Poet

She walks in beauty, like the night
Of cloudless climes and starry skies;
And all that's best of dark and bright
Meet in her aspect and her eyes:
Thus mellow'd to that tender light
Which heaven to gaudy day denies.
One shade the more, one ray the less,
Had half impair'd the nameless grace
Which waves in every raven tress,
Or softly lightens o'er her face;
Where thoughts serenely sweet express
How pure, how dear their dwelling-place.
And on that cheek, and o'er that brow,
So soft, so calm, yet eloquent,
The smiles that win, the tints that glow,
But tell of days in goodness spent,
A mind at peace with all below,
A heart whose love is innocent!