Μικρή Πατρίδα

Γιώργος Νταλάρας - Χρήστος Θηβαίος "Μικρή Πατρίδα"


Στίχοι: Παρασκευάς Καρασούλος
Μουσική: Γιώργος Ανδρέου
Πρώτη εκτέλεση: Παντελής Θεοχαρίδης
Άλλες ερμηνείες: Γιώργος Νταλάρας & Χρήστος Θηβαίος ( Ντουέτο ) || Χαρούλα Αλεξίου

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
τα χρόνια μου είχαν ρίζες ήταν δέντρα
που τα 'ντυσε με φύλλα η καρδιά
και τ' άφησε ν' ανθίζουν μες την πέτρα

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
οι άνθρωποι που αγάπησα ήταν δάση
οι φίλοι μου φεγγάρια ήταν νησιά
που δίψασε η καρδιά μου να τα ψάξει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

Δεν έκανα ταξίδια μακρινά
ταξίδεψε η καρδιά κι αυτό μου φτάνει
σε όνειρα σ' αισθήματα υγρά
το μυστικό τον κόσμο ν' ανασάνει

Το πιο μακρύ ταξίδι μου εσύ
η νύχτα εσύ το όνειρο της μέρας
μικρή πατρίδα σώμα μου κι αρχή
η γη μου εσύ ανάσα μου κι αέρας

````````````````````````````````````````````````````


Μικρή Πατρίδα είναι, η αγκαλιά της μάνας που κλείνει μέσα της τον κόσμο για ένα παιδί, τα χείλια του εραστή σου όταν αγγίζουν απαλά και παθιασμένα τα δικά σου, το μικρό αρκουδάκι κρεμμασμένο στη τσάντα σου που το αγγίζεις κάθε φορά που θυμάσαι πότε το πήρες, το χάδι στο κατοικίδιό σου όταν σε υποδέχεται μετά από μια κουραστική μέρα στο σπίτι, το ραβασάκι των φίλων σου για να σου πουν περαστικά, το χαμόγελο του παππού στο διπλανό σπίτι καθώς διασχίζεις τον δρόμο, οι φωτογραφίες σε ένα παλιό άλμπουμ από τότε που ήσουν παιδί και φάνταζαν όλα διαφορετικά, ίσως πιο όμορφα...

Μικρή Πατρίδα είναι, όσα κουβαλάς μέσα σου και που κανείς και τίποτε δεν πρόκειται να σου τα πάρει, το λουλούδι που φύτεψες και ποτίζεις στη γλάστρα καθώς βλέπεις να μεγαλώνει, το φόρεμα που έραψες από το ύφασμα της μαμάς στο πατάρι, το δακτυλίδι που φοράς δώρο από τον αγαπημένο, η πρώτη σου φορά που έκανες έρωτα, το παλιό σου ποδήλατο που ακόμα οδηγείς στο χωριό και που σε έχει πάει σε μέρη μόνο δικά σου, ο βράχος μέσα στη θάλασσα που κολυμπούσες μόνη ή με παρέα, το μπλουζάκι των διακοπών σου, το σημειωματάριο της πενταήμερης στη τρίτη λυκείου που το έχεις ακόμα κάπου, το λούτρινο που κέρδισες μια φορά στο λούνα παρκ, το άδειο μπουκάλι από άρωμα που σου θυμίζει πολλά...

Μικρή Πατρίδα είναι για όλους μας αυτό το κάτι το μοναδικό και ανεπανάληπτο. Αφιερωμένο!

Marialena, 1/2/2009

Ξύλινα Κορμιά

Θα θίξω τα γκομενικά πάλι, μιας και το θέμα είναι ανεξάντλητο, ανάλογα πως το βλέπει κανείς... Τα έχω "πάρει" γενικώς αυτόν τον καιρό με κάποιες φίλες μου, που μου δείχνουν ένα πρόσωπο ξένο προς αυτό που είχα συνηθίσει μέχρι τώρα.

Ο λόγος? Εχουν γκόμενο! Θα μου πείτε, σιγά το πράμα, λες και το να κάνει κανείς σχέση με ένα αγόρι π.χ. είναι κάτι το ασυνήθιστο. Κάθε άλλο, ο άνθρωπος είναι και συντροφικό όν και έχει ανάγκη την επαφή με έναν ερωτικό σύντροφο που να τον ελκύει. Όμως οι καλές μου αυτές "φίλες", όχι μόνον έχουν τον γκόμενο αγκαζέ, αλλά έχουν βαλθεί να με βάλουν σε περιπέτειες. Και εξηγούμαι:

Η πρώτη, συνομίληκή μου, είχε πάρει αμπάριζα ό,τι πετάει και ό,τι κολυμπάει μιας και μεγάλωσε και η μαμά την πιέζει να παντρευτεί, έτσι λοιπόν επειδή ο κόσμος είναι μικρός, "έπεσε" πάνω σε έναν γνωστό μου και έκανε κονέ. Τα νέα τα έμαθα από εκείνην και της ευχήθηκα καλή επιτυχία. Επειδή όμως γνωρίζω το αγόρι ανεξάρτητα από εκείνην, μου ζήτησε εν ψυχρώ να τον "παρακολουθώ" μήπως κάνει καμμία κουτσουκέλα με καμμιά άλλη. Τρελλάθηκα! Της εξήγησα πως εγώ δεν θα γίνω ο τρίτος άνθρωπος στη σχέση της και δεν πρόκειται να κάνω κάτι τέτοιο, αλλά εκείνη το αντιπαρήλθε ότι δεν μου ζήτησε δα και κάτι τόσο τραγικό για να ενοχληθώ. Δεν ξέρω τι να σκεφθώ πια για εκείνην που όσο ήταν στο ψάξιμο, όλο να βγούμε και να βγούμε ήταν και τώρα, μην τον είδατε τον Παναή.

Η δεύτερη, μικρότερή μου, ηράσθει ένα συνομίληκό μου, ο οποίος μετά από λίγους μήνες γνωριμίας και που ακόμα δεν έχει βρει δουλειά στα μέτρα του, μένει πια μαζί της στο πατρικό της, μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια. Η μητέρα του τον προορίζει για γαμπρό, αλλά η φίλη μου δεν είναι σίγουρη ότι αυτός είναι ο άνθρωπός της, καθότι αρέσκεται να τον φροντίζει, μα δεν ξέρει αν η καρδιά της τον αγαπά πραγματικά. Η προσωπική της ζωή είναι καθαρά δική της υπόθεση, αλλά σε μια κουβέντα που είχαμε πρόσφατα, μου πρότεινε για να μην είμαι μόνη, να "τα φτιάξω" με τον πρώην της που ουδέποτε με ενδιέφερε ερωτικά και αν δεν πάνε τα πράγματα καλά με τον νυν, να τον πάρω υπό την προστασία μου...! Ω, θεοί και δαίμονες, μου έφυγε το σκάλπ με αυτή της τη πρόταση.

Της είπα πως παρά το ότι κάνουμε παρέα, μάλλον δεν με ξέρει τόσο καλά όσο πίστευα, γιατί αλλιώς θα ήξερε για μένα ότι κάτι τέτοιο είναι απλά απαράδεκτο. Της εξήγησα πως προτιμώ να είμαι μόνη και αξιοπρεπής, παρά αναξιοπρεπής ακολουθώντας τη συμβουλή της. Να πω ότι φταίει το νεαρόν της ηλικίας της, να πω πως τώρα που σπίτωσε τον γκόμενο δεν έχει με τι να ασχοληθεί και θέλει να με "τακτοποιήσει"? Τι να πω, δεν ξέρω...

Πολλές φορές οι σχέσεις είναι απλή πρακτική αριθμητική και άλλες φορές πολύπλοκη εξίσωση που δεν είναι εύκολο να την λύσει κανείς. Το μόνο σίγουρο είναι πως κανείς τρίτος, δεν πρόκειται να αποφασίσει για σένα τι στο καλό θα κάνεις στη προσωπική σου ζωή.

Γιατί? Για έναν απλούστατο λόγο, πως οι άνδρες την σήμερον ημέρα, όσοι τουλάχιστον δεν έχουν καταλήξει στα προσωπικά τους, είναι είτε μαλθακοί ως χαρακτήρες είτε πολυσυλλεκτικοί, δηλαδή πετούν από κλαδάκι σε κλαδάκι και απ' εδώ παν' κι οι άλλες, που λένε. Για τους μαλθακούς να μην μιλήσω, καθότι το έχω αναπτύξει το θέμα παλιότερα και το κακό είναι πως νομίζουν πως αυτοί είναι εντάξει και ο υπόλοιπος κόσμος τους φταίει.

Θα πω για τους "ψαράδες" γοργονών ή μιας και είμαστε στη στεριά, γυναικών. Με την ευκολία χρήσης του διαδυκτίου και "επαφής" μέσα από σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, ιστολόγια, φόρουμς κλπ. το να επικοινωνήσει ένας άνδρας με μια άγνωστη γυναίκα, είναι το πλέον εύκολο. Κρυμμένοι πίσω από μια περσόνα που οι ίδιοι ελέγχουν, βγάζουν προς τα έξω έναν εαυτό, συχνά ξένο προς την πραγματικότητα.

Ναι, ζούμε σε μια εποχή μοναχική ως επί το πλείστον, σε μια κοινωνία ιδιαίτερα στις μεγάλες πόλεις που είναι εύκολο να χαθείς μέσα στη καθημερινότητα, τις υποχρεώσεις και την έλλειψη επικοινωνίας με τον περίγυρο και γι' αυτό αυτή η διέξοδος που κατακλύζει τους κοινούς ανθρώπους, τα τελευταία χρόνια, έχει και τα δικά της χαρακτηριστικά.

Στα χρόνια του Facebook, Hi5, Zuni κλπ, το φλερτ είναι στιγμιαίο και αναλώσιμο, σαν μια γκοφρέτα που καταναλώνεις όσο χαζεύεις το προφίλ του άλλου. Σου αρέσει η φωτό του, σου αρέσει που γράφει πιασάρικα για τον εαυτό του και του στέλνεις μήνυμα για γνωριμία. Μπορεί να προκύψει συντάντηση από κοντά, οπότε μετά τον καφέ, γίνεται και ευθέως η πρόταση "πάμε να την βρούμε?" και έχεις να διαλέξεις μεταξύ μιας αρπαχτής και της αποχώρησης με γοργά. Αλλά δεν σε πολυνοιάζει κιόλας, μιας και έχεις κρατήσει ρεζέρβα, κάποιον άλλον που βρίσκεται δηλωμένος στον κυβερνοχώρο.

Αυτό διάβαζα τις προάλλες σε μια καθημερινή εφημερίδα που δημοσίευε την νέα κοινωνική τάση και προβληματίστηκα. Για μένα ισχύει μάλλον το αντίθετο, είμαι παραδοσιακή σε αυτά τα θέματα της προσέγγισης με το άλλο φύλο. Αν ο άνδρας δεν "αιχμαλωτίσει" το μυαλό μου, πως στο καλό θα απολαύσει και το κορμί μου?

Δεν έχω πρόβλημα για τις επαφές μέσω ίντερνετ, είμαστε άνθρωποι που ένα μεγάλο κομμάτι καθημερινότητας, διασκέδασης, επαφών και επικοινωνίας γίνεται μέσω του διαδυκτίου, αλλά τον έρωτα σε συσκευασία Big Mac, ποτέ μου δεν τον χώνεψα καλά. Ναι, μπορεί να προκύψει κάποια στιγμή και να γνωρίσεις έναν ενδιαφέροντα άνθρωπο και να τον κάνεις φίλο σου ή κάτι περισσότερο, κανένα πρόβλημα. Αλλά αυτό το απρόσωπο και απόμακρο που χαρακτηρίζει τις προσδοκίες επί προσωπικού, με προβληματίζει ιδιαίτερα.

Οι άνδρες σε μετράνε σύμφωνα με τον βαθμό του ερεθισμού του εγκεφάλου και του ανδρικού τους μορίου, όταν προκύπτει συνάντηση μέσα από αυτά τα δεδομένα. Μπορεί να σου μιλήσουν για εκείνους, για την πρώην ή την νυν, το πόσο καλά και άξια πλάσματα είναι και πως τους φαίνονται οι γυναίκες γενικότερα, αλλά στο τέλος το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Δυσκαμψία, μηνύματα που βομβαρδίζουν τον άλλον προσπαθώντας να τα καταφέρουν εντός μιας ή δύο ωρών, να σε "ρίξουν" στο κρεββάτι τους, να μαζέψουν πόντους για να εξαργυρώσουν την επιταγή του σούπερ μάρκετ στους φίλους τους μπροστά.

Που πήγε η αυτοσυγκράτηση, η εφυής προσέγγιση που ξεκλειδώνει την επιφυλακτική, συνήθως, γυναίκα απέναντί τους? Που πήγαν οι τρόποι και το τακτ. Αυτά τα πράγματα τα συναντάς πια μόνον στους πενηντάρηδες που έχουν την οικογένειά τους, τη καριέρα τους, τα ενδιαφέροντά τους και είναι κουλ (και δεν μιλάω για γκομενικές καταστάσεις με 50άρηδες, να εξηγούμεθα). Αναρωτιέμαι πότε θα κάνουν το ίδιο και μικρότεροί τους άνδρες, ή μήπως φοβούνται ότι αν φερθούν με μέτρο και σεβασμό στη γυναίκα απέναντί τους, εκείνη θα πει από μέσα της αφού δεν της την πέφτει πασιφανώς "α, τον μαλάκα!"

Που πήγε το να σε εμπνέει ο άλλος με τη προσωπικότητα και τη στάση του? Γιατί πρέπει το σεξ να είναι η απαρχή και όχι η συνέχεια μιας γνωριμίας? Γιατί πρέπει να κρύβουμε τα συναισθήματά μας και να αφήνουμε μονάχα τα ξύλινα κορμιά μας να δέχονται σπασμωδικές θωπείες ενός εραστή που μπορεί καν να μην μας ενδιαφέρει τελικά?

Αυτό το σεξ δεν με ενδιαφέρει, ούτε κατ' ουσίαν με ενδιέφερε ποτέ. Όταν ακούω έναν άνδρα να λέει το γνωστό παραμύθι, ίσα ίσα για να ξαλαφρώσει, σηκώνω ξανά το παραπέτασμα και σκέφτομαι "μια από τα ίδια...". Άλλωστε, στις προσωπικές μας σχέσεις δεν μετράει η ποσότητα και το μπάτε σκύλοι αλέστε, αλλά η ποιότητα και αυτό έχει το τίμημά του τελικά, όποιο και αν είναι αυτό. Ο έρωτας είναι τέχνη, είναι ζωή, είναι ανεπανάληπτο συναίσθημα και αίσθηση και εμείς αρκούμαστε μοναχά στα "προσεχώς".

Προς το παρόν, πάω να κατασκοπεύσω τον γκόμενο της μιας και να ανοίξω άσυλο για τους πρώην της άλλης φίλης μου, μιας και τώρα που το καλοσκέφτομαι, το καλό μου θέλουν τα κορίτσια, εγώ γιατί αρπάζομαι, μου λέτε? Α, να χαθώ για θηλυκό...


Δόμνα Κουντούρη - Left outside alone

Marialena, 30/1/2008

A Change Is Gonna Come - Seal

Seal - A Change Is Gonna Come, "Soul", 2008

A Change Is Gonna Come by Sam Cooke

I was born by the river in a little tent
Oh and just like the river I've been running ever since
It's been a long, a long time coming
But I know a change gonna come, oh yes it will

It's been too hard living but I'm afraid to die
Cause I don't know what's up there beyond the sky
It's been a long, a long time coming
But I know a change gonna come, oh yes it will

I go to the movie and I go downtown
somebody keep telling me don't hang around
It's been a long, a long time coming
But I know a change gonna come, oh yes it will

Then I go to my brother
And I say brother help me please
But he winds up knockin' me
Back down on my knees

Ohhhhhhhhh.....

There been times that I thought I couldn't last for long
But now I think I'm able to carry on
It's been a long, a long time coming
But I know a change gonna come, oh yes it will

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σε λίγα εικοσιτετράωρα το 2008 θα είναι πια παρελθόν, μια νέα χρόνια έρχεται να πάρει τη θέση του στις καρδιές και στη ζωή μας. 2009, νέες προοπτικές ανοίγονται με την έλευση του ημερολογιακού νέου έτους. Ο χρόνος είναι εφεύρεση ανθρώπινη που δημιουργήθηκε για να μπορούμε να "μετράμε" και να υπολογίζουμε τις αλλαγές που συνέβαιναν μέσα σε μια ημέρα, μιαν εποχή, να χωροθετούμε τα διάφορα καιρικά και αστρολογικά φαινόμενα, ακόμα και να εξηγήσουμε πως ένα μωρό εξελίσσεται σε έναν ενήλικα και στη συνέχεια γέροντα που έφτανε να πεθάνει.

Η ζωή σηματοδοτεί αέναες αλλαγές από τη στιγμή που αντικρύζουμε το πρώτο φως μέχρι τότε που κλείνουμε τα μάτια μας κατευθυνόμενοι προς την άλλη μεριά της σήραγγας. Το θαύμα το ίδιο της ζωής στον πλανήτη βασίζεται πάνω στις ανεπάλληλες αλλαγές που διαμορφώνουν τον πλανήτη μας σε τόπο βιώσιμο για κάθε είδους ζωής.

Όμως οι αλλαγές στη σύγχρονη κοινωνία που ζούμε, έχουν αποκτήσει και μια διάσταση περισσότερο κοινωνική, θα μπορούσα να πω, ένα μέτρο σύγκρισης αναμεταξύ των μελών της κοινωνίας. Επίπλαστο μεν, αλλά είναι ένας παράγοντας που υφίσταται στις μεταξύ μας σχέσεις. Θα πω πως πολλές αλλαγές είναι φυσικές και αβίαστες, όπως άλλες είναι επιβολιμιαίες και απαιτούν κόπο και χρόνο για να πραγματοποιηθούν.

Για όλες αυτές τις αλλαγές λοιπόν, που νιώθουμε πως έχει έλθει η ώρα να γίνουν, για όσες τις μελετάμε μα δεν έχουμε βρει την δύναμη ακόμα να τις πραγματοποιήσουμε, για όσες έρχονται παρά τη θέλησή μας και όσες αποδεικνύονται διαφορετικές από ότι εμείς πιστεύαμε, έρχεται η νέα χρονιά να μας επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει τις προσδοκίες μας και τους ισχυρισμούς μας.

Ας καλοσωρίσουμε το 2009 με αγάπη στη καρδιά μας και ας αφήσουμε όσα συνέβησαν το 2008 να τα πάρει το ποτάμι της Λήθης και να πάει εκεί που ανήκουν, στο παρελθόν. Ας πάρουμε μια βαθιά ανάσα και ας ανοίξουμε τα χέρια μας προς ό,τι έχει να μας φέρει καλό ή καλό, ευνοϊκό ή δυσμενές, η νέα χρονιά... A Change Is Gonna Come και το έχουμε τόσο πολύ ανάγκη....

Marialena, 28/12/2008

Το Πνεύμα των Χριστουγέννων

Χριστούγεννα 2008 και αναπόφευκτα στην ατμόσφαιρα κυριαρχεί η διαφορετικότητα των ημερών. Είναι άραγε τα φωτινά λαμπιόνια που αναβοσβήνουν και δημιουργούν μιαν μαγική αίσθηση στο χώρο, τα παραδοσιακά γλυκά που γλυκαίνουν τον ουρανίσκο μας, η ανταλλαγή δώρων με τους σημαντικούς για εμάς ανθρώπους, οι ευχές που δίδονται για το καλό του χρόνου, τα κάλαντα που ακούγονται ακόμα από τα στόματα των μικρών παιδιών, τα υπέροχα χριστουγεννιάτικα τραγούδια...



Όσα χρόνια και αν έχουν περάσει, η Γέννηση του Θεανθρώπου σηματοδοτεί κάθε φορά ένα καινούργιο ξεκίνημα, τη γέννηση της Ελπίδας ανάμεσα στους θνητούς. Ας αφήσουμε κατά μέρος το καταναλωτικό μας προκάλυμμα για να καλύψουμε όχι μόνον τις ανάγκες αλλά και τις ανασφάλειές μας, ας αφήσουμε την υπερκατανάλωση ποτών και φαγητών μαζί με τα ξενύχτια τις μέρες αυτές. Τι μένει πίσω από όλα αυτά? Μένει το γεγονός ότι 2009 χρόνια πριν ήλθε στη Γη ένας Πεφωτισμένος Άνθρωπος, ο Ιησούς από τη Γαλιλαία, ο Εμμανουήλ, που έμελλε να αλλάξει με τη ζωή του τον ρου της Ιστορίας. Μεγαλωμένος μέσα στον Ιουδαϊσμό, στα 12 του έφυγε από τη γεννέθλια γη και την οικογένειά του και εντρύφησε στις αποκρυφιστικές θρησκείες και τις πανανθρώπινες αλήθειες όλων των θρησκευτικών δογμάτων. Επέστρεψε στα 33 του, ώριμος άνδρας πια, να διδάξει τη διδαχή της αγάπης, της ανοχής, της πίστης στο Θεό, με έναν χιτώνα.

Και το σημαντικότερο, θυσιάστηκε σε μια πράξη υπέρτατης ταπείνωσης και αυτοθυσίας, για να δώσει τις βάσεις για τη διδασκαλία του, μέσα από ένα προμελετημένο έγκλημα που του αφαίρεσε τη ζωή μαρτυρικά πάνω στο Σταυρό. Αυτός λοιπόν ο Υιός του Θεού, ήλθε και έθεσε στον άνθρωπο το ερώτημα της συνείδησης, της ανθρώπινης διάστασής του, της πίστης σε έναν Θεό Καθολικό, του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, σε μιαν εποχή που ο κόσμος χωρίζονταν σε πληβείους και άρχοντες, Ρωμαίους και υπόδουλους.

Έχει αλλάξει τίποτε ως τις μέρες μας από την εποχή του Χριστού? Κατά βάσην όχι. Ακόμα υφίστανται οι διαφορές στις κοινωνικές τάξεις στις κοινωνίες του σήμερα και παρόλο που έχουν ασπαστεί εκατομμύρια πιστών τον Χριστιανισμό, κάθε άλλο παρά ακολουθούν τα κηρύγματα του Κυρίου. Τα ένστικτα κυριαρχούν όπως και η ύλη, βυθίζοντας τον σύγχρονο άνθρωπο στην λήθη του καταναλωτισμού και της απληστείας.

Άραγε τα έχουμε ανάγκη τα Χριστούγεννα, έχουμε ανάγκη αυτό το δωδεκαήμερο που κάθε χρόνο έρχεται και παρέρχεται αφήνοντάς μας με συναισθήματα χαρμολύπης? Ναι, τα έχουμε ανάγκη γιατί η Ελπίδα δεν πεθαίνει όσο και αν εμείς με τις πράξεις και τις ιδεοληψίες μας τείνουμε να βουλιάζουμε ολοένα και περισσότερο στον μηδενισμό και την έλλειψη οραμάτων.


photos by Marialena, 2008

Για εκείνο το παιδί που γεννήθηκε πριν από δυο χιλιάδες χρόνια, για τα δικά μας παιδιά που ακολουθούν τα βήματά μας η γιορτή των Χριστουγέννων δεν είναι ένα καταναλωτικό πανυγηράκι που θα ξοδέψουμε τον 13ο μισθό μας ή το χαρτζηλίκι μας. Είναι η φλόγα στο άναμμα ενός κεριού που συμβολίζει την ψυχή μας την ίδια. Αν αφαιρέσουμε όλα αυτά τα επίπλαστα που κάνουμε, για να κοροϊδέψουμε το σαρκίο μας, ότι τα Χριστούγεννα είναι κάτι το διαφορετικό, θα μείνει η ουσία πως κάθε γέννηση σημαίνει μιαν καινούργια αρχή, κυριολεκτικά και μεταφορικά και αυτήν την φλόγα έχουμε την υποχρέωση προς τον εαυτό μας να την διαφυλάττουμε ως κόρη οφθαλμού, για να αποκτά αυτή η γιορτή των Χριστουγέννων νόημα στα μάτια που θέλουν να δουν πίσω από τα λαμπερά στολίδια και τα εφήμερα που τέρπουν μονάχα τα ακόρεστα κορμιά μας.


Celtic Woman - Have yourself a Merry Little Christmas

Χρόνια Πολλά, Καλά Χριστούγεννα!

Marialena, 24/12/2008

One Suitcase...

Fey - One Suitcase (Annis Version)

Annis - One Suitcase

I wanna hold you when you sleep
just to hear you when you're dreaming
and then I wisper all the things
I'm thinking of

I wanna freeze your kiss in mine
let me melt the ice between us
cause my crying time still the moment
I know I have to let you go

[Chorus]

One suitcase and the door
with the shoes on the floor
I've been here before
will there be a morning after
should I stay or should I go

One suitcase and the phone
that won't ring anymore
still something I should know
there will be a morning after
should I stay or should I go

A morning after...

Where are the words that could explain
all the sentimental feeling
and the heart I had
I tried to sail away every trip

I wanna hold your hands in mine
gotta break with chains that blind us
if I am heading to the place where
you know that I don't belong

[Chorus]

The morning after, the morning after...

It's so hard when you're in frame
silence just keeps you turning
I won't let myself feel
any afterburn

Cause I've tried to turn around
let's mistify a feeling
that I love to cry, everytime
I don't know what to say

[Chorus]

Lyrics taken down by Marialena, December, 2008
==============================================

Μια βαλίτσα μοιάζει να είναι η ζωή μας, άλλωτε γεμάτη από όνειρα και επιθυμίες και άλλωτε να βαραίνει αβάσταχτα από τις έννοιες και τα βάσανά μας...

Μια βαλίτσα είναι και η αγάπη, όταν την γεμίζεις με υποσχέσεις και προσδοκίες και την αποθέτεις στην καρδιά του άλλου ανθρώπου. Μια βαλίτσα που στην κατακρύμνηση των ισορροπιών, γεμίζει βιαστικά από τα ρούχα και τα απομεινάρια της ψυχής μας και μας συνοδεύει ξανά πίσω από εκεί που ξεκινήσαμε.

Το λατρεύω αυτό το τραγούδι, τόσο για τους στίχους, όσο και για την ερμηνεία της Annis, Σουηδής τραγουδίστριας που το ερμηνεύει τόσο εκφραστικά. "There will be a morning after, should I stay or should I go...?" αναρωτιέται καθώς βλέπει το αντικείμενο του πόθου της να κοιμάται και εκείνη θέλει να του ψιθυρίσει αυτά που ονειρεύεται. Θα υπάρξει το επόμενο πρωϊνό, να καθήσω ή να φύγω? αναρωτιέται καθώς αντιλαμβάνεται πως σαν μια βαλίτσα, δεν έχει χώρο στη ζωή του όταν αντιλαμβάνεται πως δεν ανήκει εκεί, ενώ μέμφει τον εαυτό της μέσα στην εκκωφαντική ησυχία της σιωπής του.

"One suitcase and the phone won't ring anymore, is there something I should know?" Αυτό το τηλέφωνο που έπαψε να χτυπά το έζησα και το τι επακολουθεί, είναι πάντοτε δυσάρεστο, όπως και λέει και στο τραγούδι. Τι μας κάνει σχεδόν αυτοκαταστροφικά, να ερωτευόμαστε τους λάθος ανθρώπους? Τι μας έλκυει προς το ανεκπλήρωτο? Γιατί οι επιλογές μας οδηγούν στη δυστυχία συνειδητά? Δεν υπάρχει τυχαιότητα στις επιλογές των ανθρώπων που μας περιστοιχίζουν. Μπορεί να δείχνει έτσι κατ' αρχήν, αλλά σε λίγο αποδεικνύεται πως και πάλι επιλέξαμε εκείνους που εν τέλει δεν είναι οι κατάλληλοι που θα μας κάνουν ευτυχισμένους. Δεν είναι εγωϊστικό, κάνε με ευτυχισμένο, λες και είναι δήλωση μετανοίας, όχι, κάνε με ευτυχισμένο, γιατί μπορώ εγώ να κάνω τον εαυτό μου ευτυχισμένο και να δώσω από το περίσσευμα της ψυχής μου και στους γύρω, όχι είμαι στα μαύρα μου τα χάλια, έλα εσύ και σώσε με και πάρε την ευθύνη του εαυτού μου. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα...

Με αυτήν τη βαλίτσα πορευόμαστε, βάζουμε και βγάζουμε από μέσα χρήσιμα και άχρηστα παραφερνάλια, καθώς τη μεταφέρουμε άλλωτε στο χέρι και άλλωτε στη πλάτη, αφήνοντάς τη στο πάτωμα, ή στο πατάρι για λίγο καιρό μέχρι να την ξαναχρειαστούμε. Είναι η βαλίτσα που μέσα της μεταφέρει αυτές τις λεπτές πτυχές του εαυτού μας που ξεδιπλώνονται ή αναδιπλώνονται ή ακόμα και σχίζονται, ανάλογα με τους ανέμους που εκτιθέμεθα.

Ευτυχισμένος είναι αυτός που θα μπορέσει κάποτε, να την αφήσει σε μια γωνιά, να την κλειδώσει και να της πει "δεν σε χρειάζομαι πια, σε ευχαριστώ που πορεύθηκες μαζί μου" και να ζήσει πλέον χωρίς βάρη και βαλίτσες που κουβαλούν προεκτάσεις δικές μας, χωρίς να τις αφήνουμε από το χέρι.

Μαριαλένα, 3/12/2008

Soulmate - Natasha Bedingfield

Natasha Bedingfield - Soulmate

Natasha Bedingfield Soulmate Lyrics
Songwriters: Hauge, Mads; Bedingfield, Natasha; Tench, David;

Ασύμβατοι, δεν έχει καμμιά σημασία
επειδή κάποιος θα βρεθεί να ακούσει τη κραυγή μου
μίλησε αν είσαι συ, γιατί δεν είναι εύκολο να βρεθείς

Είναι πιθανόν ο κύριος Αξιαγάπητος να είναι ήδη στη ζωή μου?
ακριβώς μπροστά μου ή μήπως είσαι μεταμφιεσμένος

Ποιός δεν λαχταρά να έχει κάποιον στην αγκαλιά του
κάποιον που να ξέρει πως να σε αγαπήσει χωρίς να του το πεις
ας μου πει κάποιος γιατί είμαι μόνη μου
αν υπάρχει μια αδελφή ψυχή για τον καθένα μας

Εδώ είμαστε ξανά, οι κύκλοι ποτέ δεν σταματούν
πως θα βρω το άλλο μου μισό?
υπάρχει αρκετό για όλους
μα γιατί εγώ ακόμα περιμένω στην σειρά?

Ποιός δεν λαχταρά να έχει κάποιον στην αγκαλιά του
κάποιον που να ξέρει πως να σε αγαπήσει χωρίς να του το πεις
ας μου πει κάποιος γιατί είμαι μόνη μου
αν υπάρχει μια αδελφή ψυχή για τον καθένα μας
αν υπάρχει μια αδελφή ψυχή για τον καθένα μας

Οι περισσότερες σχέσεις μοιάζουν τόσο περαστικές
είναι όλες τους καλές, μα όχι αυτή η παντοτινή

Ποιός δεν λαχταρά να έχει κάποιον στην αγκαλιά του
κάποιον που να ξέρει πως να σε αγαπήσει χωρίς να του το πεις
ας μου πει κάποιος γιατί είμαι μόνη μου
αν υπάρχει μια αδελφή ψυχή για τον καθένα μας

Ποιός δεν λαχταρά να έχει κάποιον στην αγκαλιά του
κάποιον που να ξέρει πως να σε αγαπήσει χωρίς να του το πεις
ας μου πει κάποιος γιατί είμαι μόνη μου
αν υπάρχει μια αδελφή ψυχή για τον καθένα μας
αν υπάρχει μια αδελφή ψυχή για τον καθένα μας

Μετάφραση: Μαριαλένα, 2008

σ.σ. Είναι κάποια πράγματα που έρχεται η στιγμή που μιλάνε στη καρδιά σου. Ένας ήχος κλήσης στο κινητό μου φυλαγμένος από πέρσυ, είχε το κουπλέ αυτού του τραγουδιού σαν θέμα:
"Who doesn't long for someone to hold
who knows how to love you without being told
somebody tell me why I'm on my own
if there's a soulmate for everyone"

Μόλις τον ξανάκουσα, πρόσεξα τους στίχους και ήταν λες και μιλούσαν για μένα αυτήν την εποχή! Το υπέροχο αυτό τραγούδι είναι της Βρετανίδας τραγουδίστριας Natasha Bedingfield από το άλμπουμ της NB του 2007. Αυτοί όμως οι στίχοι είναι τόσο προσωπικοί που θα μπορούσε κάθε άνθρωπος που ψάχνει το άλλο του μισό να σχετιστεί μαζί τους.
Το τραγούδι είναι μια πανέμορφη μπαλάντα, τραγουδισμένη από μια όμορφη γυναικεία φωνή. Δεν ζητάς πολλά, κάποιον που να ξέρεις πως να σε αγαπήσει χωρίς να του το πείς, αν υπάρχει αυτή η αδελφή ψυχή για τον καθένα μας!

Αφιερωμένο σε όσους και όσες αναζητούν να βρουν το Soulmate τους ή αλλιώς την Αδελφή Ψυχή τους... Γιατί στον κόσμο αυτόν τον Μικρό τον Μέγα, κάπου υπάρχει!

Με αυτήν την ευχή ας ξεκινήσει αυτή η εβδομάδα και όπου μας βγάλει, με την κρυφή επιθυμία στη καρδιά και πυξίδα τα όνειρά μας!

Μαριαλένα, 20/10/2008

Ο Μαλακομαγνήτης/The Asshole's Magnet

Μιλούσα πρόσφατα με την φίλη μου τη Κατερίνα, συνομίληκη και ελεύθερη εξίσου, ένας άνθρωπος που είναι καλοδιάθετος και "κορίτσι για σπίτι". Μου είπε κάποια στιγμή στη συζήτησή μας: "Δεν θέλω άλλα φλερτ, ΣΧΕΣΗ θέλω!!!" και δεν μπορούσα παρά να συμφωνήσω μαζί της. Με βίους παράλληλους με τη γράφουσα, για να κάνω τον πόνο μας λιγότερο βαρύ και ασήκωτο, όσον αφορά την μη επιτυχία να γνωρίσουμε έναν νορμάλ άνδρα της ηλικίας μας και να κάνουμε σχέση (επιτέλους τι τους πιάνει, λες και θες να πλαγιάσεις με τον Αντίχριστο, ήμαρτον!), Γι' αυτό και έψαξα τα κιτάπια μου επί του θέματος και έβγαλα τα εξής συμπεράσματα με πολύ χιούμορ και πάθος!

Αν είσαι μια γυναίκα στην ηλικία μας των 30+, θα εμπίπτεις στις εξής κατηγορίες:

α. Μπακούρι
β. Παντρεμένη
γ. Χωρισμένη
δ. Σε σχέση
ε. Ξενοπηδιέσαι
ζ. Δεν ξέρω/δεν απαντώ...

Εμείς όμως θα ασχοληθούμε σήμερα με την κατηγορία των Μπακουριών.
Αν είσαι:
α. Μπακούρι, σημαίνει ότι είσαι, είτε:
α.α. Ορκισμένο Μπακούρι ή
α.β. Μπακούρι από Γκαντεμιά ή
α.γ. Τα θέλει ο κώλος σου

Που κολλάει ο μαλακομαγνήτης λοιπόν στην περίπτωση του Μπακουριού?

Πολύ απλά, το δημοφιλές αυτό χαρακτηριστικό, εμφανίζεται στη πλειονότητα των γυναικών που είναι ελεύθερες και δεν μπορούν να σταυρώσουν γκόμενο ή αλλιώς τον γκόμενο που σταυρώνουν είναι της κατηγορίας των ακατοικήτων, συχνό εύρημα στους άνδρες μεταξύ 30 και 45, εξίσου μπακουριών.


3 pole magnet, image by http://ocw.mit.edu

Επιστημονικά λοιπόν Ο Μακαλομαγνήτης (αγγλιστί: The Asshole's Magnet), επίσημη ονομασία: Magnetus Malacus (λατινιστί), εδράζεται εις το μέτωπον της γυναικός, εις το λεγόμενον "τρίτο μάτι" και ενεργοποιείται όταν η γυνή εντοπίσει άνδρα τινά, ο οποίος αποδεικνύεται Μαλάκας εις τις πλήστες των περιπτώσεων. Οι επιστήμονες διεξάγουν πολυετή έρευνα επί του θέματος της γονιδιακής προδιάθεσης, ή της επίκτητης εμφάνισης του Μαλακομαγνήτου εις τας άτυχας κορασίδας και νεανίδας που τον κουβαλούν δια βίου εις την κεφαλήν των και παιδεύουσι αυτές.

Ο γνωστός ερευνητής σεξολόγος, Δρ. Παπάρι Παράρωφ εκ Ρωσίας, δηλώνει πως η εξάπλωση του Μαλακομαγνήτου οφείλεται εις περιβαλλοντικές επιρροές και κυρίως εις την μητρικήν παραίνεσιν: "Να βρεις ένα καλό παιδί να παντρευτείς". Η επανάληψις αύτης της επιθυμίας εκ μέρους των γονέων, επιφέρει μόνιμην ζημίαν εις τον ψυχισμόν της νεαράς γυναικός, με αποτέλεσμα να τεθεί εις λειτουργία ο ανιχνευτής του Μαλακομαγνήτου και να εντοπίζει εις Μαλάκαν εμφανίζεται εμπρός της κορασίδος εφεξής! και της ομοιάζει με "καλό παιδί να παντρευτεί".

Αυτά λοιπόν λέει η επιστήμη επί του θέματος και ας δούμε πως ο Μαλακομαγνήτης τίθεται σε λειτουργία στη σημερινή εποχή. Έχεις βαρεθεί να πούμε για παράδειγμα, να είσαι μόνη σου πια, έχεις κάνει ένα δυο πέντε δέκα φλερτ στη ζωή σου, κανά δυο τρεις σχέσεις ας το πούμε, καλές και άλλες τόσες κακές, ψυχρές και ανάποδες ίσως και παραπάνω και κάποια στιγμή βρε αδελφέ, θέλεις να γνωρίσεις έναν άνθρωπο να είστε μαζί.

Αν είσαι Ορκισμένο Μπακούρι, ατύχησες, γιατί ο ένας σου βρωμάει και ο άλλος σου μυρίζει, οπότε καταλήγεις να ζεις με τις γάτες σου και τη μαμά που σου φέρνει ταπεράκια στο διαμέρισμα, ενώ σου κάνει διαλέξεις ότι "όλοι οι άνδρες είναι ίδιοι" και στα πρήζει καθημερινά, οπότε το κόβεις το σπορ και τελείωσες, αμάν πια!

Αν είσαι Γκαντέμικο Μπακούρι (ψήφισες Μητσοτάκη το 1992? Καλά να πάθεις!), μπορεί να μην σε πρήζει η μάνα σου, μπορεί να ζεις μόνη σου, να έχεις κοινωνικό κύκλο, να εργάζεσαι, υποτίθεται ότι δεν σου λείπει τίποτα, αλλά όταν σου αρέσει κάποιος δεν ανταποκρίνεται, ή όταν αρέσεις σε κάποιον σου ξυνίζει εσένα, οπότε όταν βάλεις νερό στο κρασί σου, νααααα το κελεπούρι, ο Μαλάκας μπροστά σου ολοζώντανος! Voila!

Όταν όμως εμπίπτεις στη κατηγορία του τα θέλει ο κώλος σου, ό,τι και να κάνεις τσουπ! ο Μαλάκας ανασταίνεται σαν τον Λάζαρο το Σάββατο του Λαζάρου. Νομίζεις ότι έβαλες μυαλό και δεν θα ξαναπέσεις σε Μαλάκα? Ότι πήρες το μάθημά σου? Μπαααα? Έτσι νομίζεις? Όχι χρυσό μου, λάθος κάνεις, μεγάλο λάθος. Γιατί? Ο Μαλάκας αγάπη μου, μεταμφιέζεται σε ποικίλες περιπτώσεις. Τον βρίσκεις παντού, στην αρχή σε ξεγελάει, όμως όταν φτάσετε στο δια ταύτα, νάτος μπροστά σου μέσα στο άκρατο μεγαλείο της Μαλακίας του. Θα τον καταλάβεις όταν σου πει κοντζάμ άνδρας:

-"Θέλω να με διεκδικήσεις από την πρώην μου" 45 ετών Ο Βολεψομαλάκας
- "Δεν μαγειρεύω, η μαμά μου φτιάχνει τα αγαπημένα μου σουτζουκάκια και ψάχνω μια να μαγειρεύει σαν τη μαμά μου", 40 ετών-Ο Κυκλώπειος Μαλάκας
-"Ήθελα να σε παντρευτώ και να κάνουμε οικογένεια" (αφού έχετε χωρίσει ένα χρόνο) 38 ετών - Ο Χοντρομαλάκας
-"Αν κάνεις μια σχέση και είσαι ευτυχισμένη, θέλω να γνωρίσω το αγόρι σου" 41 ετών - Ο Μαλακομαλάκας
-"Δεν ήθελα να φανώ μαλάκας μπροστά στην αδελφή μου" 40 ετών - Ο κουτοπόνηρος Μαλάκας (όταν βγάζει εσένα την υποψήφια γκόμενα και την παρέα σου για φαγητό και πληρώνει μόνο τα δικά του και της αδελφής του)
-"Τι υπονοείς όταν λέει το τραγούδι "Είσαι ένα περιστέρι που πετά στον ουρανό"?" 42 ετών - Ο ψυχάκιας Μαλάκας
-"Εμένα μου αρέσει η γυναίκα να είναι 58 κιλά και 1,85 ύψος" 43 ετών - Ο ζω στη κοσμάρα μου Μαλάκας (ο οποίος θέλει να βρει μια γυναίκα να τον παντρευτεί και να τον θρέφει, σωστός ο κύριος!)
-"Είμαι γάϊδαρος" (όταν ξέρει ότι πας σπίτι να τον βρεις και εμφανίζεται μετά από τρεις μέρες) 38 ετών - Ο διανοούμενος γκομενιάρης Μαλάκας
-"Μην με κακολογήσεις, δεν είμαι τόσο γάϊδαρος όσο φαίνομαι" (αλλά σου ρίχνει ένα σιχτίριασμα όταν του λες να σε σέβεται γιατί τα πήρε που το του είπες) 38 ετών - Ο να περνάμε καλά Μαλάκας

Το αν καταλαβαίνεις τι σου λέει και τι εννοεί ο Μαλάκας σε κάθε περίπτωση είναι μεγάλη υπόθεση που επιτυγχάνεται μετά από μεγάλη τριβή με το αντικείμενο, αλλά έλα όμως ο Μαλακομαγνήτης είναι αδιάψευστη απόδειξη ότι και πάλι πέτυχες το "καλό παιδί" που ω, του θαύματος είναι και πάλι παραλλαγή του Μαλάκα και φτου από την αρχή!

Αγαπητές μου φίλες, μην πτοείστε, η στήλη συμβουλεύει να χτυπάτε το κεφάλι σας στον τοίχο με σκοπό να απενεργοποιηθεί ο Μαλακομαγνήτης και να μετατραπεί σε Μαλακοδιώχτη επιτέλους, καθημερινά επί τουλάχιστον οκτώ ώρες (όσες είστε στο γραφείο, για να μην πάει χαμένος ο ελεύθερός σας χρόνος) και καλή σας επιτυχία!

Marialena, 7/10/2008 (οπαδός της σχολής "Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις")

Ανηδονία

Ευλογημένη είναι ετούτη η ώρα περασμένα μεσάνυχτα Παρασκευής, ξημέρωμα Σαββάτου. Η κούραση από τη δουλειά μοιάζει να έχει καταλαγιάσει, ίσως γιατί την επομένη δεν χρειάζεται να σηκωθώ να κάνω πάλι την ίδια ρουτίνα όπως τις καθημερινές. Εκτός από σωματική, είναι κυρίως αυτή η κούραση ψυχολογική, καθώς η ρουτίνα της καθημερινότητας επαναλαμβάνεται, από Δευτέρα ως και Παρασκευή, κάθε εβδομάδα.

Ανηδονία, ήταν η λέξη που μου καρφώθηκε στο νου διαβάζοντάς την πριν από καιρό σε ένα έντυπο σε ένα άρθρο σχετικά με συμπεριφορές. Μου καρφώθηκε στο μυαλό αυτή η λέξη που σημαίνει "άνευ ηδονής" αν την αναλύσουμε.

Κάθησα και σκέφτηκα κάποια πράγματα για τη ζωή μου. Για το πριν, για το τώρα σε σχέση με αυτήν την έννοια. Είναι βολικό να ζεις σε μια καθημερινότητα γεμάτη από συγκεκριμένες ρουτίνες επαναλαμβανόμενες με μικρές αποκλήσεις, σου δίνουν την αίσθηση της "ασφάλειας", μέχρις ότου να διαπιστώσεις πως δεν είναι καθόλου έτσι στη πραγματικότητα.

Καλοί οι τέσσεροις τοίχοι ενός οικήματος, καλές οι δουλειές για να κρατήσεις το σπιτικό σε τάξη, καλά τα τηλεφωνήματα για να δεις τι κάνουν οι δικοί σου στην εξοχή, όμως όταν μένεις μόνη ποιός είναι δίπλα σου, ποιόν έχεις να περιμένεις να γυρίσει?

Σε ποιόν εκθέτεις το κορμί σου στο άγγιγμά του, στον έρωτά του, στην κατάκτησή του? Σε ποιόν ανοίγεις τη ψυχή σου για να τον δεχθείς? Στον Κανένα, όπως ο ομηρικός ήρωας Οδυσσέας αυτοαποκαλούνταν εμπρός στον μονόφθαλμο Κύκλωπα. Μήπως έχω γίνει και εγώ Κυκλώπειος κλώνος, χαύοντας τα τερτίπια του Κανένα?



Ανηδονία είναι να μην δέχεσαι σχεδόν κανένα ερέθισμα που να έχει να κάνει με την ανθρώπινη επαφή. Λυπάμαι που το λέω, αλλά δεν είναι λειτουργική η ζωή που δεν περιέχει μέσα της την αλληλεπίδραση με τους άλλους ανθρώπους, με σκοπό την ανταλλαγή των ερεθισμάτων μεταξύ τους. Και πνευματικά και ψυχικά και σωματικά, σε όλα τα επίπεδα.

Δεν ποτίζεται η γλάστρα της ύπαρξής μας, με σταγόνες που πέφτουν από τον ουρανό σποραδικά. Δεν μπορείς να λες πως είσαι ολοκληρωμένος άνθρωπος αν πάσχει κάποιο ή περισσότερα από τα προαναφερόμενα μέρη της ολότητάς μας. Εκτός αν κάποιος συνάνθρωπός μας είναι αναχωρητής, οπότε πλέον δεν ανήκει στο κοινωνικό σύνολο ως ενεργό μέλος του. Αλλά δεν μιλάμε για τέτοιες περιπτώσεις που ξεχωρίζουν ανάμεσά μας.

Ομολογώ πως ως ελεύθερη και αδέσμευτη γυναίκα των 30+ χρόνων μου, μου αρέσει το φλερτ. Όχι το ό,τι να ναι, αλλά το έξυπνο, το διακριτικό, το υποσχόμενο, το αντρίκιο να το πω. Πολλές επαφές με γνωστούς και φίλους γίνονται μέσα από τα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας. Αλλά, παρόλο που η χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή και ίντερνετ, καταλαμβάνει ένα σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητάς μου, τώρα πια βλέπω πως η εκ του μακρόθεν επαφή δεν είναι η λύση για υγιείς ανθρώπινες σχέσεις, κατ΄εμέ τουλάχιστον. Βοήθημα είναι αναμφισβήτητα, αλλά όχι η μοναδική οδός αλληλεπίδρασης με τους άλλους.

Συναντώ σχεδόν καθημερινά, ανθρώπους που μένουν εκεί, μήνυμα στο μήνυμα, παράθυρα που ανοίγουν για συζήτηση, εφαρμογές ή σύνδεσμοι στα κοινωνικά δίκτυα, για να σου πουν καλημέρα ή κάτι άλλο σημαντικό ή ασήμαντο. Διάβαζα πρόσφατα σε ένα άρθρο από το msn ότι σε τέτοιες περιπτώσεις καλόν είναι, μετά την ανταλλαγή κάποιων μηνυμάτων, να ανταλλάσονται τηλέφωνα και να ορίζεται μια συνάντηση για να γνωριστούν τα δύο μέρη.

Ναι, πρέπει να ομολογήσουμε πως κάποιες ή οι περισσότερες επαφές μας ανάλογα, στην εποχή που ζούμε γίνονται μέσα από τα ασύρματα δίκτυα και σελίδες ιστολογίων, φόρουμ, ή δικτύων. Δέχομαι πως λόγω απόστασης, κάποιους φίλους δεν γίνεται να τους συναντάμε τακτικά, ή σχεδόν ποτέ αν είναι σε άλλη ήπειρο ή άλλη χώρα μακριά μας, όμως τι γίνεται με όσους μένουμε στην ίδια πόλη και το μόνο που κάνουμε είναι να επικοινωνούμε μέσω άψυχων μέσων και μόνο. Που βρίσκεται η χαρά της αλληλεπίδρασης και της επαφής μεταξύ μας?

Που είναι η ευχαρίστηση της συνύπαρξης γύρω από ένα τραπέζι, ένα θέατρο, η έναν κινηματογράφο? Η ανακάλυψη κι άλλων ποιοτήτων στον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου? Το φλερτ που εκδηλώνεται με το χάδι ή το βλέμμα, ή μια κουβέντα στα ξαφνικά? Δεν ξέρω πόσοι από εμάς τους ανθρώπους που ζούμε μια παρόμοια ζωή, έχουμε εγκαθιδρύσει την ανηδονία στην ζωή μας... Ή μάλλον μπορώ να καταλάβω από τη στιγμή που μένουμε στα λόγια και τις αοριστίες και δεν προχωρούμε να εκθέσουμε εαυτόν μέσα από πράξεις και συμπεριφορές, ό,τι και αν σημαίνει για τον καθένα μας αυτό.

Είπα πως αυτό το καλοκαίρι δεν θα αφήσω αυτή τη κατάσταση να με καθορίσει ως άνθρωπο και ως γυναίκα. Αποτέλεσμα είναι να έχω γίνει αυστηρότερη αλλά και περισσότερο "διαθέσιμη" σε κάποιους ανθρώπους που επιλέγω να επικοινωνώ μαζί τους. Η ανηδονία είναι σαν τη κατάθλιψη, περνάει πολύς καιρός μέχρι να ανακαλύψεις ότι όντως συμβαίνει στη ζωή σου και αυτό δεν είναι πάντοτε για καλό.

Είναι πράγματι ευλογημένη μια νύχτα σαν κι αυτή με το φεγγάρι να λάμπει στον ορίζοντα, όταν μπορούμε και λέμε τέτοια πράγματα μεταξύ μας, είτε είμαστε πολλοί ή έχει απομείνει μόνο ένας ανάμεσά μας που μπορεί να σκέφτεται έτσι...

Marialena, 19/7/2008

Τι καλό μας έκανε το σκάνδαλο Siemens?

Εδώ ο κόσμος χαίρεται και το αιδίον χτενίζεται, θα μου πείτε βλέποντας τον τίτλο της ανάρτησης. Όλος αυτός ο ωρυμαγδός με τις αποκαλύψεις χρηματισμού από τη Siemens μας - σε εμάς τους πολίτες εννοώ - έκανε καλό τελικά?

Προσωπικά θα πω, ναι. Για έναν απλούστατο λόγο: μετά την μεταπολίτευση, το πολιτικό παιχνίδι παίχτηκε μεταξύ δεξιάς και αριστεράς, Καραμανλή και Παπανδρέου ως ηγέτες των δυο μεγάλων κομμάτων που διαδεχόμενα το ένα το άλλο, περάσαμε από τη δεκαετία του 70, σε αυτή του 80 (της Αλλαγής ως κύριο σύνθημα, του Τσοβόλα δώστα όλα, της καμμένης γης κλπ). Ο Ανδρέας ήταν γεγονός ότι είχε το επικοινωνιακό χάρισμα και όταν έγινε πρωθυπουργός ελέω Αμερικανών στην Μπαμπουανία - Ελλάδα, με αυτά τα συνθήματα πόλωσης, έριξε στάχτη στα μάτια του κόσμου, καθώς άφηνε να γίνεται το πλιάτσικο στη διαχείρηση του δημοσίου χρήματος και να φτάσουμε στη κούτα με τα πάμπερς του σκανδάλου Κοσκωτά το 89, όπου διασύρθει ολόκληρη η κεντροαριστερή παράταξη μέσα από τις αποκαλύψεις.

Το έχουμε ξαναδεί λοιπόν το έργο κοντά 20 χρόνια πριν, αλλά αν ο Κοσκωτάς πήρε στο λαιμό του μια μερίδα του πολιτικού κόσμου, η Siemens έχει "ευεργετήσει" το σύμπαν. Στα τηλεοπτικά κανάλια, οι δηλώσεις και οι αναγγελίες των πολιτικών καθώς όσο περνάει ο καιρός αποκαλύπτονται ακόμα περισσότεροι "ευεργετηθέντες", είναι σαν το παιχνίδι του ποντικιού με τη γάτα. Νομίζετε πως αν ο κάθε Μισέλ Λιάπης, ή ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ή ο Τσουκάτος, ή ο Μαντέλης φαίνονται να έχουν τύχει χρηματοδοτήσεως από την εταιρεία κολοσσό στην Ευρώπη, είναι μόνον αυτοί που έβαλαν το χέρι στο μέλι?

Όχι, αγαπητοί μου δεν είναι. Η χρηματοδότηση κεφαλαίων από τη Siemens σε έναν ευρύτατο κύκλο πολιτικών και κοινωνικών δραστηριοτήτων, στόχευε στην δημιουργία ενός κοινωνικού προφίλ τέτοιου, που όταν θα ερχόταν η ώρα για να αναλάβει τον εξοπλισμό ασφαλείας στους Ολυμπιακούς της Αθήνας το 2004, να μην μπορούν να μην της δώσουν τη δουλειά όσοι εμπλέκονταν στις προμήθειες του δημοσίου στη κυβέρνηση και στη Βουλή.

Είναι πραγματικά αξιοπερίεργο στα μάτια ενός μη εμπλεκόμενου πως αναπτύσσεται ο συσχετισμός μεταξύ πολιτικής εξουσίας και των διαφόρων υποστηρικτών τους, της οικονομικής ή της δημοσιογραφικής εξουσίας που αλληλεπιδρούν με σκοπό να θρέψουν τον επεκτατισμό ή την εξασφάλιση προνομίων της κάθε πλευράς. Τα προνόμια στη δημόσια ζωή του τόπου έχουν ένα κόστος που πληρώνεται με πολύ υψηλό τίμημα.

Έτσι λοιπόν, η επιφύλαξη και το ευχολόγιο που ακούμε στις δηλώσεις των κομμάτων για την αποκάλυψη των ενόχων, έχει να κάνει με όλους τους χώρους. Με όλους επαναλαμβάνω. Όσο ανοίγονται λογαριασμοί και αποκαλύπτονται αποδέκτες, τόσο θα λέμε "κι εσύ τέκνον Βρούτε?", ως άλλος Ιούλιος Καίσαρας.

Προσωπικά θα πω πως εκτιμώ έναν έντιμο πολιτικό, έναν άνθρωπο που αυτά που λέει τα υποστηρίζει με τις θέσεις και τον βίο του. Δεν τους μπορώ πια τους ψεύτες και τους λωποδύτες, ούτε τους φαμφαρονίσκους που μαζί με την πολιτική καριέρα, απέκτησαν και ένα σεβαστό κεφάλαιο στη τράπεζα για να πιάσουν τη καλή. (Το σύνδρομο του Νεοέλληνα: Βίλα με πισίνα στα βόρεια ή νότια προάστεια, jeep υπερπολιτελές, κούρσα και σπορ αμάξι, σκάφος και υπηρετικό προσωπικό και γκομενίτσες).

Ποιός είναι έντιμος και ποιός όχι, είναι μια δοκιμασία που θα υποβληθεί ολόκληρο το πολιτικό μας σύστημα οσονούπω. Θα έχουμε να "πετάξουμε ντομάτες" σε πολλούς περισσότερους από ό,τι νομίζαμε από εδώ και μπρος. Ο ευτελισμός της δημόσιας ζωής μας αρχίζει από εκεί που δέχονται τα παχυλά ποσά σαν δωράκια από εταιρείες και ομίλους όπως η Siemens. Χρήμα λοιπόν, υπάρχει όπως βλέπουμε. Μόνο που πάει "υπέρ πίστεως" και όχι για να γίνουν έργα, επενδύσεις, κάλυψη του δημοσιονομικού ελλείματος, αντιμετώπιση της ακρίβειας κλπ. Όχι βέβαια αγαπητοί μου. Εκεί ο κάθε ένας από εμάς με τις "τρεις και εξήντα", καλούμασαστε να σηκώσουμε το βάρος της ελλειματικής πολιτικής, ενώ εκατομμύρια ευρώ σπαταλούνται για να γίνουν κάποιοι πλουσιότεροι αλλά και υπόλογοι πια για τις πράξεις τους.

Στις επόμενες εκλογές δεν πιστεύω πως θα υπάρξει σύνθημα περί διαφάνειας, αποκάλυψης σκανδάλων και πρόθεσης να αλλάξει το πολιτικό σύστημα, ούτε από δεξιά, αλλά ούτε και από αριστερά. Περισσότερο από ποτέ, οι πολιτικοί λόγοι φαντάζουν ως "τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα" που ενώ το καζάνι βράζει, προσπαθούν να χειραγωγήσουν τους ψηφοφόρους. Γιατί διακόσια χρόνια μετά την επανάσταση του 1821, το μπαξίσι συνεχίζει και αποτελεί βασικό μέσο συνδιαλλαγής στον δημόσιο βίο της Ελλάδας και αυτό κάποτε πρέπει να σταματήσει αν θέλουμε να λεγόμαστε δημοκρατική χώρα.

Δεν είμαστε κύριοι στη δεκαετία του 80 πια, ούτε και του 90, για να βλέπουμε το δέντρο και να μην βλέπουμε το δάσος στις ενέργειές σας. Η πολιτική του δικομματισμού δείχνει να περνάει μια βαθύτατη κρίση αξιών και λόγου ύπαρξης στις μέρες μας. Τα μικρότερα σε δύναμη κόμματα, απλά αποτελούν τους δορυφόρους αυτής της κατάστασης και αυτό τους εξυπηρετεί για να έχουν εκ του ασφαλούς, να ρίξουν ριπές για δημιουργία εντυπώσεων.

Το πως θα κρίνουμε τους μεν και τους δε στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση υπό τη σκιά του σκανδάλου Siemens, θα κρίνει πολλά στη μετέπειτα δική μας στάση στην ανέθεση ευθυνών στον πολιτικό κόσμο. Αν οι τακτικές αυτές της ολιγοκρατίας μας εξαγριώνουν και απωθούν, θα πρέπει να το δείξουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, τη ψήφο μας.

Marialena, 13/7/2008

Το τέλος της Αθωώτητας

Πήγα σήμερα στο σούπερ μάρκετ της περιοχής μου να πάρω μερικά πράγματα που χρειαζόμουν για αυτήν την εβδομάδα. Πήρα λοιπόν δυο συσκευασίες γιαουρτιού Yotopia με φρούτα που τρώω στη δουλειά, αξίας 2.55 ευρώ το καθένα. Μετά πήρα μια συσκευασία 450 γρ. τυρί Τρικαλινό με λίγα λιπαρά, 4.99 ευρώ και μια πίτσα Νίκας Φρέσκα 5.19 €. Πήρα επίσης ανταλλακτικά για την κεφαλή της ηλεκτρικής μου οδοντόβουρτσας Oral-B που κόστιζαν 8.87 € και τέλος προμηθεύτηκα ένα τσαμπί μπανάνες με 2.33 ευρώ.

Στο ταμείο έδωσα και ένα εκπτωτικό κουπόνι αξίας 6 ευρώ και έτσι ο λογαριασμός έφτασε τα 20 ευρώ και 50 λεπτά περίπου. Θα πω το γνωστό που λένε όλες οι νοικοκυρές όταν γυρίζουν από τα ψώνια με μια σακούλα στο χέρι "Τι πήρα?". Πράγματι, τι πήρα και έδωσα 20 ευρώ? Ζεις μια εβδομάδα μόνον με αυτά που προμηθεύτηκα? Όχι βέβαια!

Ύστερα είδα πως ο δείκτης της βενζίνης στο μηχανάκι μου άρχισε να φτάνει κάτω από τη μέση και κοιτάζοντας τη τιμή της βενζίνας στα πρατήρια είδα πως είχε γύρω στα 1.099 και αλλού και παραπάνω...! Όταν οδηγούσα ένα πενηνταράκι σκούτερ για πολλά χρόνια, έβαζα ίσως 1,5 ευρώ και γέμιζε το ρεζερβουάρ, αργότερα έβαζα τρια ευρώ και τώρα που οδηγώ ένα σκούτερ μεγαλύτερου κυβισμού βλέπω πως από από πέρσυ που έβαζα πέντε ευρώ και γέμιζα, τώρα θέλω οκτώ ευρώ για να διανύσω τις ίδιες αποστάσεις εντός της πόλης. Πάνω από 30-40 ευρώ τον μήνα για να κινηθεί μια μοτοσυκλέτα μικρομεσαίου κυβισμού!!! Να μη μιλήσει κανείς άμα θέλει να κινηθεί με αυτοκίνητο τι πληρώνει.

Θα μου πει κάποιος να πάρω τη συγκοινωνία αντί για την μηνανή. Ναι, στη κακοκαιρία θα πάρω τη συγκοινωνία σύμφωνοι, αλλά επειδή το μετρό δεν έχει φτάσει ακόμα στη περιοχή μου, θέλω μισή ώρα μέχρι να φτάσω στον πλησιέστερο σταθμό και μετά άλλα δέκα λεπτά στη καλύτερη περίπτωση για να αποβιβαστώ στο κέντρο της πόλης. Με το σκούτερ σε 20 λεπτά είμαι στη δουλειά μου... και εδώ είναι η διαφορά στη μετακίνηση. Ο χρόνος που εξοικονομείται.

Όταν αντιλήφθηκα την πρόσφατη κρίση των τροφίμων στις αναπτυσσόμενες χώρες αλλά και στην Αμερική που έχει ξεσπάσει πάνω σε βασικά είδη διατροφής, όπως το ρύζι που η τιμή του πολλαπλασιάστηκε εξαιτίας της έλλειψης που σημειώθηκε (τεχνιτή ή πραγματική δεν το έχω αποσαφηνίσει ακόμα) και άξαφνα βρέθηκα μπρος στην οικτρή πραγματικότητα πως δεν είναι μόνο η αλματώδης αύξηση της τιμής του πετρελαίου που πλήττει τις διεθνής οικονομίες και κατά συνέπεια την τσέπη μας, αλλά και το γεγονός ότι η τροφή πια γίνεται ολοένα και πιο ακριβή και δυσπρόσιτη για πολλούς πολίτες με χαμηλό εισόδημα ανά τον Κόσμο.

Δουλεύουμε περισσότερο, πέρνουμε περισσότερα χρήματα από παλαιότερες γενιές και όμως τώρα πια δεν μας φτάνουν να ζήσουμε. Οι γονείς μας, τα παιδιά της Κατοχής, εργάστηκαν σκληρά και μπόρεσαν να φτιάξουν ένα σπίτι ή να σπουδάσουν τα παιδιά τους με έναν ή ίσως δυο μισθούς που δεκαρίτσα δεκαρίτσα υπολογίζονταν και γίνονταν κουμάντο. Ζούμε με πολλά περισσότερα από ότι εκείνοι, αλλά προβληματίζομαι πως δεν ζούμε το ίδιο καλά, απλά και με συναίσθηση των οικονομικών μας δυνατοτήτων και χρεωστικών ορίων ανάλογα με το εισόδημά μας.

Για μια ακόμα φορά φέρνω στο νου μου ότι τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή είναι αυτά που είναι δωρεάν, όσα μοιραζόμαστε με τους άλλους, αυτά που αισθανόμαστε, αυτά που επικοινωνούμε, το γέλιο, το δάκρυ, το χαμόγελο, η συγκίνηση, το νοιάξιμο, η αγάπη. Τίποτα από αυτά δεν κοστίζει και κάνει τον άνθρωπο να νιώθει γεμάτος, είτε είναι φτωχός ή πλούσιος.

Marialena, 3/5/2008

Ω! Γλυκύ μου Έαρ

Διανύουμε την πιο συγκλονιστική περίοδο στην Χριστιανική Ορθόδοξη Πίστη, την Εβδομάδα των Παθών. Από το "Ωσαννά, ωσαννά, ιδού ο Νυμφίος έρχεται εν τω μέσω της Νυκτός" στο "άρον άρον σταύρωσον αυτόν" και το "τετέλεσθαι!"

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο Ιησούς επέλεξε να θυσιαστεί στον Σταυρό του Μαρτυρίου, για να δείξει στην ανθρωπότητα την Υπέρτατη Θυσία. Πως αλλιώς άραγε αυτός ο νέος Ιουδαίος με τα ριζοσπαστικά διδάγματα, θα μπορούσε να εγκαθιδρύσει στις συνειδήσεις των απλών ανθρώπων αυτό που πρέσβευε? Ποιός άλλος ήταν διατεθιμένος να θυσιάσει τη ζωή του για δώσει το μήνυμα της Πανανθρώπινης Αγάπης στις γενεές που θα ακολουθούσαν?

Ο Αλιεύς των Ψυχών,
ο Άνθρωπος που αγάπησε και αγαπήθηκε,
ο Υιός του Θεού που καλεί τους πιστούς να ζουν σύμφωνα με το θέλημά Του,
ο Θνητός που άφησε την τελευταία του πνοή καρφωμένος πάνω σε έναν σταυρό ως άλλος κοινός εγκληματίας,
ο Ιησούς από την Ναζαρέτ, ο καρπός της άμωμου συλλήψεως της Παρθένου Μαρίας,
ο Διδάσκαλος,
ο Σωτήρας,
ο Κύριος.

Διάλεξε να πεθάνει εν μέσω της αναγέννησης της Γης, την εποχή της Άνοιξης. Κάθε φορά που η γη ανθίζει και ετοιμάζεται να δώσει τους καρπούς της για να θρέψει τα πλάσματα του Θεού, τότε ο Ιησούς οδηγείται μέσα από τη δοκιμασία, την αμφισβήτηση, τον εξευτελισμό και την εξόντωση, στη Τελική Έξοδο, στην Άνοδο εις τους Ουρανούς. Ως άλλη Περσεφόνη της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, δίνει το σώμα του στη Γη και το Πνεύμα του στο Άφθαρτο, προκαλώντας εμάς τους ανθρώπους που ετυμολογικά Άνω Θρώσκουμε, να βρούμε ξανά την σύνδεση με τον Δημιουργό μας και να ανακτήσουμε την θέση στον Παράδεισο που χάσαμε όταν αποκόψαμε τον ομφάλιο λώρο με την Πηγή της Ύπαρξής μας.

Οι πρόγονοί του θυσίασαν τον Αμνό για να σωθούν οι ομοεθνείς τους κατά την έξοδο από την Αίγυπτο από την ρομφαία του Άγγελου εκδικητή και ονόμασαν αυτή την εορτή σε θύμιση του θαύματος "Passover" που σημαίνει Πέρασμα. Ο Εμμανουήλ, ο γιός του ξυλουργού Ιωσήφ και της Μαρίας, έγινε ο ίδιος ο Αμνός του Θεού για να δώσει το εισητήριο στις ψυχές των θνητών προς την Αθανασία.


Νίκος Ξυλούρης "Οι πόνοι της Παναγίας"

Καλή Ανάσταση στις ψυχές μας,
Μαριαλένα
21/04/2008

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑΝ ΠΡΙΝ ΤΟ 1985

> H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
> Ειμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία
> περιμένοντας..
> Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο
> ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να
> μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι
> περνούσαν με την αναμονή.
>
> Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.
> Δεν είχαμε air-condition, ούτε στο σπίτι, ούτε και στο αυτοκίνητο, και
> περιμέναμε μέχρι τις 5 να δούμε κινούμενα σχέδια στην τηλεόραση.
> Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους.
> Κάναμε
> ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε
> από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα,
> ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε
> στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ,
> καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από
> μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν
> βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να
> κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε
> ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά
> γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το
> σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο
> σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν
> μπορούσε να μάς βρει.
> Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν
> υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε
> κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα.
> Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή
> μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός
> σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε
> να το ξεπερνάμε.
>
> Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως
> κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν
> μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν
> έπαθε τίποτα.
> Καμιά
> φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν
> πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
>
> Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια,
> βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε
> φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν
> κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για
> να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα.... μέχρι εκεί έφτανε η
> τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας.
> Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες
> ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και
> κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και
> πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν
> υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου!
>
> Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και
> τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια
> από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς
> κανέναν υπεύθυνο!
> Πώς τα καταφέραμε;
>
> Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος
> έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί
> μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν
> ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη!
>
> Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες
> ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και
> χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά
> κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε
> τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας
> κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P
>
> Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα
> αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα
> σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα.


Stevie Wonder "Happy Birthday"

σ.σ. Σήμερα το τρελλοκριαράκι έχει γενέθλια. Από το -6 πάει στο -7 τώρα. Θα τα γιορτάσει παρέα με καλούς φίλους, με κουβεντούλα, μουσικούλα, μεζεδάκια και καλή διάθεση. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι μίζερη και θα ήθελα πολύ να μοιράζομαι τέτοιες όμορφες στιγμές ακόμα πιο συχνά, να χαίρομαι λίγο περισσότερο τη ζωή, όσο γίνεται...

Μαριαλένα, 12/4/2008 (με χαμηλούς τόνους και μια κρυφή χαρά που μπορώ φέτος να γιορτάσω τα γενέθλιά μου με φίλους. 3, 2, 1, φτου και βγαίνω, Happy Birthday!)

Κρύβομαι στο Αντίο

Ελευθερία Αρβανιτάκη "Κρύβομαι στο Αντίο"

Κρύβομαι στο αντίο και μετρώ αντίστροφα για την αποχώρηση από τον Τόπο των Ονείρων. Ξημερώνοντας Κυριακή, κλείνω ξανά τη βαλίτσα και κοιτάζω πίσω μήπως ξέχασα τίποτα... Όχι δεν ξέχασα τίποτα υλικό, μόνο τις δέκα ολόκληρες μέρες που πέρασα στη Φρανκφούρτη της Γερμανίας, γεμάτες από καινούργια μέρη, άλλες εικόνες, γεύσεις, ανθρώπους και άρωμα μιας χώρας που ζει και αναπνέει σε άλλους ρυθμούς από την πατρίδα.

Κρύβομαι στο αντίο γιατί κάθε φορά που φεύγω από τη καθημερινότητα αναθαρρώ και αναπνέω έναν διαφορετικό αέρα, νομίζοντας πως τα έχω αφήσει όλα πίσω ενώ τα κουβαλώ σαν μια υπέρβαρη χειραποσκευή γεμάτη από ενθυμήματα που με γυρίζουν πίσω στο χρόνο. Και ενώ ξέρω ότι πρόκειται για ένα ακόμα ταξίδι αναψυχής, σκέφτομαι πως θα ήταν να ζούσα κι εγώ σε μια χώρα πολιτισμένη, με νόμους, με ανθρώπους που δεν φωνάζουν για να συνεννοηθούν, με ντόπιους που είναι απλοί και προσηνείς ενώ εμείς στα νότια έχουμε πλάσει την εικόνα του Γερμαναρά ή του γκασταρμπάιτερ (μετανάστη) από τη δεκαετία του 50 και του 60 με συνοδεία τα τραγούδια του Καζαντζίδη. Πάνε πια αυτά, έμειναν στη πρώτη γενιά των μεταναστών και τώρα πια η χώρα που τους φιλοξενεί είναι μια ευνομούμενη πολιτεία που χωράει ανθρώπους κάθε χρώματος, θρησκεύματος και φυλής. Αυτή η χώρα σέβεται τους πολίτες της γιατί την σέβονται και εκείνοι, έχει οικολογική συνείδηση και προστατεύει το περιβάλλον σε αντίθεση με την Ελλάδα που δείχνει να αγνοεί ακόμα τι σημαίνουν αυτοί οι όροι και πως πρέπει να είναι μια χώρα τον 21ο αιώνα.

Στο Eschborn που με φιλοξένησαν η οικογένεια του Martin και της Νέλλης, είδα πως είναι να συνυπάρχουν άνθρωποι από το Βορρά και τον Νότο της Ευρώπης που όμως ένωσαν τις δυνάμεις τους και ζουν αρμονικά μεταξύ τους και μεγάλωσαν τα παιδιά τους φιλελεύθερα και με σωστές βάσεις για το μέλλον, είναι κοντά τους χωρίς τον υπερπροστατευτισμό των δικών μας πατεράδων και μητέρων. Είδα σεβασμό, αγάπη, κοινή πορεία και τους χάρηκα που μετά από 25 χρόνια δείχνουν να είναι ακόμα ερωτευμένοι ο ένας με τον άλλον.

Δεν μπορώ τους αποχαιρετισμούς, συγκινούμαι πολύ και κλαίω σαν παιδί όταν πρέπει να πω αντίο. Δεν θέλω να πω αντίο κατ' αυτόν τον τρόπο στη πόλη και στους ανθρώπους που γνώρισα από κοντά τις μέρες και νύχτες που ήμουν εδώ. Θέλω να πω μονάχα ότι πέρασα πολύ όμορφα, πράγμα που είχε να μου συμβεί πολύ καιρό και φεύγω κρατώντας τις αναμνήσεις μου στις φωτογραφίες που τράβηξα και τις στιγμές που έζησα παρέα με όμορφους στη ψυχή ανθρώπους! Θέλω μόνο να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους φίλους μου τους Leifheit και την Παναγιώτα που με προσκάλεσε να έλθω να τους γνωρίσω από κοντά.

Αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα και ο ήλιος θα ανατείλει αυτή τη φορά από το παράθυρο του σπιτιού μου αντί από τα λειβάδια και τις ανοιχτωσιές που αντίκρυσα στη Γερμανία κάτω από τον καθάριο ουρανό που ξεχώριζε χωρίς τα φώτα της πόλης να τον αλλοιώνουν.

Η ζωή είναι τόσο αναπάντεχη και ανεπανάληπτη και στα καλά και στα άσχημά της και το τέλος μιας τέτοιας εμπειρίας έχει πάντοτε μια γλυκόπικρη αίσθηση σαν να μην θες να φτάσει στο τέλος το παραμύθι που τόσο σου άρεσε...

Marialena, 9/2/2008 (ακόμα στη Γερμανία, κρύβομαι στο αντίο)

Μεταξύ ουρανού και γης!

Σήμερα βρέθηκα ξανά μετά από περίπου ενάμιση χρόνο στον Αερολιμένα Αθηνών για να αναχωρήσω για την Φρανκφούρτη όπου θα μείνω για περίπου 10 μέρες. Πήρα το μετρό που με οδήγησε στο αεροδρόμιο σε λιγότερο από μια ώρα. Παρατηρούσα τους επιβάτες που έμπαιναν στο συρμό που βρισκόμουν και συνυπήρχαμε για λίγη ή περισσότερη ώρα καθώς το τρένο κυλούσε πάνω στις ράγες και ο καθένας πήγαινε στον προορισμό του. Νέοι, μεσήλικες, συνταξιούχοι, γυναίκες και άνδρες διάβαζαν εφημερίδα, συζητούσαν μεταξύ τους, κρατούσαν τσάντες και σακούλες, μιλούσαν στο κινητό ή απλά περίμεναν να αποβιβαστούν σε κάποιον σταθμό.

Φτάνοντας στο Ελ. Βενιζέλος φρόντισα να παραδώσω την αποσκευή μου και να πάρω το εισητήριό μου έχοντας απαλλαγεί από το βάρος της βαλίτσας μου και έχοντας αρκετό χρόνο στη διάθεσή μου περιμένοντας την επιβίβαση στο αεροπλάνο. Εκανα μια μικρή βόλτα στο χώρο των καταστημάτων χαζεύοντας βιβλία που τράβηξαν τη προσοχή μου και ταξιδιωτικούς οδηγούς. Κάθησα για να φάω κάτι όταν το τηλέφωνό μου χτύπησε για ένα τελευταίο αντίο από τους δικούς μου. Με ρώτησαν πως πήγα και πως περνούσα και η διάθεσή μου ήταν πολύ χαλαρή σαν όταν βρισκόμουν στο χώρο του αεροδρομίου, ο υπόλοιπος κόσμος δεν με αφορούσε πια. Ενα είδος γαλήνης αυτό που οι αγγλόφωνοι αποκαλούν bliss, ένιωθα πως με είχε κατακλύσει κάνοντάς με να πιστεύω ότι τίποτε άλλο δεν με αφορούσε εκτός από το ταξίδι που είχα να κάνω σε λίγη ώρα.

Η επιβίβαση στο αεροπλάνο έγινε και περιμένοντας σε ένα γεμάτο ασφυκτικά σκάφος να απογειωθεί έβγαλα το ipod μου για να συνοδεύω την αναμονή μου με τις αγαπημένες μου μουσικές. Πρώτη στάση στη Θεσσαλονίκη για να πάρουμε και άλλους επιβάτες και καθώς ο ήλιος έδυε αναχώρηση για τον τελικό μας προορισμό το αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης. Καθώς πετούσαμε πάνω από τα σύννεφα, έβλεπα τις ακτίνες του ήλιου να βάφουν τον ορίζοντα με χρώματα πορτοκαλιά, κόκκινα, γαλάζια και μωβ καθώς το αεροπλάνο προχωρούσε και το δείλι έδινε τη θέση του στη νύχτα.

Το μυαλό δεν σταματούσε να σκέπτεται όσο το σώμα ήταν ακινητοποιημένο στη θέση του. Ήθελα να γράψω ετούτες εδώ τις σκέψεις στο σημειοματάριό μου μα κάτι με έκανε να τα κρατώ όλα μέχρι τώρα φυλαγμένα για να τα διηγηθώ στη σελίδα του αγαπημένου μου ιστολογίου. Φτάσαμε στη Φρανκφούρτη με βροχή και η ώρα να αποβιβαστούμε έφτασε. Η κάψουλα του χωροχρόνου μου είχε ήδη προσγειωθεί και η ώρα που θα συναντούσα τους φίλους μου και θα ζούσα μαζί τους το διάστημα της παραμονής μου είχε ήδη φτάσει.


Jetstream, image by flickr.com

Marialena, 2/2/2008

Ζητάω πολλά???

Αν ποτέ αποφάσιζα να ζήσω κάπου αλλού, θα ζούσα μέσα σε μια διαφήμιση. Δεν έχει νόημα να μετακομίσεις σε άλλη χώρα. Παντού έχει μπελάδες. Αλλά στη διαφημισοχώρα η ζωή δεν παίζεται.



Εχετε προσέξει πώς ξυπνάνε όλοι το πρωί; Μ ένα χαμόγελο μέχρι τ αυτιά.Και πώς να μη χαμογελάνε, αφού όλοι έχουν απαραιτήτως κάνει σεξ την προηγούμενη νύχτα; Είναι πεντακάθαροι, μοσχομυριστοί, καλοχτενισμένοι. Τεντώνονται στα κατάλευκα σεντόνια τους και δεν μπορούν να περιμένουν να αρχίσει η μέρα τους. Την οποία ξεκινούν τρώγοντας τον αγλέουρα, σε μια τεράστια κουζίνα-ελικοδρόμιο, (η οποία είναι συνέχεια του τεράστιου σπιτιού τους με τον ακόμα πιο τεράστιο κήπο).



Ολο το μαγαζί, σπίτι, κουζίνα, μπάνιο και γκαζόν-αγγλικό άλσος είναιπεντακάθαρα: Δεν υπάρχει σκουπίδι, ούτε άπλυτο πιάτο. Από παντού τρέχουν φρεσκοστυμμένες πορτοκαλάδες, φρέσκα φρούτα φυτρώνουν στις πιατέλες, σπιτικά φαγητά εκσφενδονίζονται από τους φούρνους. Οι λεκέδες εξαφανίζονται μόνοιτους. Κανείς ποτέ δεν έχει βοήθεια στο σπίτι του. Γιατί άλλωστε; Η εργαζόμενη μητέρα της διαφήμισης έχει καριέρα, κορμάρα και τις ικανότητες των Φαντάστικ Φορ και των Μεταλλαγμένων Νίντζα ταυτοχρόνως. Κάθε βράδυ, αφού έχει διευθύνει μια πολυεθνική, έχει πλύνει, σκουπίσει, σφουγγαρίσει, σιδερώσει και μαγειρέψει, και επίσης έχει απασχολήσει δημιουργικά τα παιδιά, πριν τα πλύνει και τα βάλει στα κρεβατάκια τους.



Μετά χτυπάει ένα χαλαρωτικό αφρόλουτρο, φοράει σέξι λιλά εσώρουχα και κάνειτρελές ταρζανιές και ακροβατικά στον σύζυγο που έρχεται από το γραφείο. Και τις νύχτες, που ξυπνάνε τα χρυσά μου, είναι εκείνος, ο μοντέρνος σύζυγος που σηκώνεται να τα νανουρίσει, να τους δώσει γάλα, και να αποκοιμηθείχαριτωμένα μαζί τους, πριν οι πρώτες ηλιαχτίδες ξυπνήσουν και πάλι τη "Μεταλλαγμένη Αγία Οικογένεια", για να ξεκινήσει το επόμενο εικοσιτετράωρο.


Shiny Happy People, image by http://istockphoto.com

Δεν θέλω διακοπές. Δεν θέλω λούσα. Δεν θέλω καν τα προϊόντα που διαφημίζουν στις διαφημίσεις: Θέλω απλά να ζήσω μέσα τους! Ζητάω πολλά;

Γράφει η Ρίκα Βαγιάνη

(και αντιγράφει η Μαριαλένα), 15/10/2007)

Όταν κοιτάς από ψηλά...

Για περίπου πέντε χρόνια είχα συνηθήσει να αντικρύζω καθημερινά την οδό Πανεπιστημίου και στο βάθος την Ομόνοια μέσα από τα παράθυρα του τότε γραφείου, μια θέα κατά πολύ "τακτοποιημένη", με κάποια νεοκλασσικά και περισσότερα σύγχρονα κτήρια να προβάλουν απέναντί μας. Όμως, έπρεπε να μετακομίσουμε σε ένα άλλο κτήριο στο ίδιο οικοδομικό τετράγωνο αλλά από την αντίθετη πλευρά, λόγω έλλειψης χώρου στο παλαιό κτήριο κι έτσι μια ωραία πρωϊα του Δεκέμβρη πήγαμε στην οδό Σταδίου.


Άμα στρίψεις το κεφάλι βλέπεις την Ομόνοια!


Η Ομόνοια και η αρχή της οδού Σταδίου


Η Σταδίου μέχρι το Σύνταγμα


Το πολυκατάστημα Notos Galleries και ο πεζόδρομος της Αιόλου


Στη ταράτσα της Berska έχει σκουπίδια!


Αρχή οδού Σταδίου


Η Εμμ. Μπενάκη και Πανεπιστήμιου


Γκρεμισμένες στέγες επί της Σταδίου


Η παράγκα πάνω στη ταράτσα του Notos Galleries!!!


Το οικόπεδο Κατράντζου, τώρα ένα υποτυπώδες παρκάκι χωρίς φροντίδα...


Η υπέροχη θέα προς την Ακρόπολη και του Φιλοπάππου κρύβεται από τις πολυκατοικίες


Καμμιά φροντίδα για τα γερασμένα κτήρια, πεζόδρομος Αιόλου

Παρόλο που τα καινούργια μας γραφεία είναι σαφώς πιο σύγχρονο από το προηγούμενο, η θέα από τον όροφο που βρισκόμαστε είναι απογοητευτική! Η έλλειψη πρασίνου εμφανής αλλά και η κακή συντήρηση των κτηρίων τριγύρω, ειδικά στις στέγες τους όπου παρατηρείται εγκατάλειψη! Περπατώντας στο δρόμο δεν μπορεί να φανταστεί κανείς τι κρύβει η κορυφή του κάθε κτηρίου, μα όταν διαπιστώνεις "ιδίοις όμασσι" ότι αυτό το κομμάτι του κέντρου της Αθήνας μοιάζει με παραγκούπολη, η αισθητική σου πληγώνεται ανεπανόρθωτα...

Marialena, 14/01/2008

Σμυρνιά ήμουν μανούλα μου...

Η γιαγιά Κατίνα γεννήθηκε στις αρχές του 20ου αιώνα στη Σμύρνη, στο προάστειο του Μπουρνόβα που έμεινε μέχρι το 1922, από όπου έφυγε και η δική της οικογένεια στο μεγάλο ξεριζωμό της Μικρασιατικής Καταστροφής. Μεγάλωσε στους Αμπελοκήπους, παντρεύτηκε Κρητικό και έκανε τα παιδιά της εν μέσω Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου στα Ελληνοαλβανικά και Ελληνοβουλγαρικά σύνορα.

Με τη γιαγιά Κατίνα βλεπόμασταν αραιά και που, εμείς στην Αθήνα γεννημένα και μεγαλωμένα, εκείνη στη Κρήτη. Πιο πολύ μας έλεγε ιστορίες για τον πόλεμο ο παππούς Νίκος, παρά μαθαίναμε για το πως ζούσαν οι Ελληνες της Μικράς Ασίας πριν τη προσφυγιά. Ήξερα όμως πως ήταν καλή η ζωή τους εκεί στο Μπουρνόβα και αν δεν έφευγαν η οικογένεια της γιαγιάς μου, ακόμα εκεί θα ήταν, σαφώς καλύτερα από ότι όταν ήλθαν στην Ελλάδα.

Η λαϊκή μας παράδοση μου άρεσε πάντα αλλά ποτέ δεν είχα κάνει τη σύνδεση με τις χαμένες πατρίδες, μέχρι που σε μια συνεστίαση στη δουλειά λίγα χρόνια πριν, πήγαμε στη Στοά των Αθανάτων, γνωστό ρεμπετάδικο στην Αγορά της Αθήνας. Εκεί μου βγήκε τόσο πολύ αυτή η αίσθηση του deja vu με τα τραγούδια που ακούγονταν από την ορχήστρα, που από το πολύ τραγούδι και χορό, την επόμενη μέρα εμφανίστηκα στη δουλειά με φαρυγγίτιδα που κράτησε μια εβδομάδα. Είχε ξυπνήσει η Σμυρνιά μέσα μου!

Πριν από λίγες μέρες, έλαβα μια πρόσκληση να συμμετέχω σε μια διαδυκτιακή ομάδα με θέμα τη Σμύρνη και την ιστορία της, πράγμα που το έκανα χωρίς δισταγμό. Όμως, η μεγαλύτερή μου έκπληξη ήταν όταν λίγο μετά, προσεκλήθην να συμμετέχω στην ομάδα των Μπουρνοβαλιών και συγκινήθηκα ιδιαίτερα για το γεγονός. Ο συντονιστής με ρώτησε σε μεταξύ μας επικοινωνία για τις ρίζες μου και επειδή οι πρόγονοί του είχαν γεννηθεί στη Θεσσαλονίκη πριν την ανταλλαγή πληθυσμών, ψάχνει να βρει την ιστορία αυτού του τόπου μέσα από τις αφηγήσεις Ελλήνων που ζούσαν εκεί. Μου έστειλε μάλιστα τους στίχους στα ελληνικά του γνωστού ομώνυμου τραγουδιού του Σταύρου Ξαρχάκου σε στίχους του Νίκου Γκάτσου. Το διάβαζα ξανά στίχο, στίχο και ανατρίχιαζα καθώς έκανα τις συνδέσεις μου... "Χόρεψε Μπουρνοβαλιά μου, να θυμάμαι τα δικά μου, χόρεψε αγαπούλα μου, παραμύθι πούλα μου"

Στο Μπουρνόβα έχουν διατηρηθεί οι εκκλησίες των Αγγλικανών και των Καθολικών, αλλά όχι η Παναγιά των Ορθοδόξων που θυμάται η γιαγιά μου, που γκρεμίστηκε το 1923... Παρόλο που ο Μπουρνόβας έχει διατηρήσει τα νεοκλασσικά του από τότε που οι ξένοι κατοικούσαν στην περιοχή, δυστυχώς το ελληνικό στοιχείο έχει εξαλιφθεί.

Επτά χιλιόμετρα έξω από τη Σμύρνη στο δρόμο προς τη Μανίσα, στη σημερινή εποχή φιλοξενεί το Πανεπιστήμιο του Αιγαίου και είναι ένα ζωντανό κομμάτι της ζωής της Σμύρνης.


ΣΜΥΡΝΗ (αγνώστου)





'Ενα του έρωτα κλωνί, ο Τάνταλος,

κι' αυτός, του Δία ένας βλαστός,

πόλη Τανταλίδα έχτιζε εκεί,

όπου της Σμύρνης, των Λελέγων,

Αμαζόνας και Θησέα,

θρέφτηκε εκείνος ο κορμός,

σοφίας τέχνης και επιστήμης

Ιωνίας ο περίλαμπρος ανθός !...



'Ω Σμύρνη γελούμενη, γλυκόθωρη

χαμένη τώρα ομορφιά ...

Τι κι αν σε κάψανε,

δεν έσβησες, δε χάθηκες,

ουράνια ως ήσουνα φωτιά,

ανέβηκες και στέκεις

θυμίαμα Ιδέας,

μες στης θυσίας λειτουργιά !...



Κύκλος όλα και γυρνάνε ...

κι είναι χιλιάδες οι νεκροί,

όπου τη γη σου τη φυλάνε,

με το ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ εκεί !...


Links: Wikipedia: Izmir
Izmir Kitchen (Σμυρνέικη κουζίνα)
Εικόνες του Μπουρνόβα
Kadifekale Το κάστρο που του Μεγάλου Αλεξάνδρου στη Σμύρνη

Marialena, 09/01/2008

Η σημειολογία του Έρωτα

Αναρωτιέμαι τι είναι ο Έρωτας και πως θα μπορούσα να τον περιγράψω. Αραγε περιγράφεται μέσα από συγκεκριμένες έννοιες και λέξεις? Χωράει μέσα σε μια περιγραφή?

Δεν θέλω να μείνω σε όλα όσα ξέρουμε από την αρχαία ελληνική και λατινική γραμματεία περί Έρωτος, δεν νομίζω ότι χρειάζεται καν να το προσεγγίσω από την καλλιτεχνική του σκοπιά γιατί όλες οι αναπαραστάσεις οφείλονται στην οπτική του καλλιτέχνη που εμπνεύστηκε τα έργα και σχηματοποίησε την έμπνευσή του.

Είναι άραγε ο Έρωτας κατά κύριο λόγο έκφανση σαρκικού εξπρεσσιονισμού? Μύχια εκδήλωση της σωματικής μας εκτόνωσης του ορμέμφυτου του ζευγαρώματος? Όταν λέμε "σε θέλω" εννούμε "σε ποθώ"? Είναι αυτό που στην αγγλική ονομάζεται butterflies in the stomach, δηλαδή πετάρισμα στο στομάχι? Εκφράζουμε τον έρωτά μας όταν αναφερόμαστε στο πόσο επιθυμούμε να συνευρεθούμε με το υποκείμενο του πόθου μας? Η ολοκλήρωση μιας ερωτικής πράξης συνεπάγεται  ότι παρακινείται από τον Έρωτα?


Venus and cupid, Αφροδίτη και ερωτιδεύς

Η εκδήλωση της σωματοποιημένης επιθυμίας για ερωτική επαφή ανάμεσα σε δυο ανθρώπους παρακινείται από τη κυτταρική καταγραφή της ένωσης για την διαιώνιση του είδους. Το ένστικτο, οι αισθήσεις μας παρακινούν να προσεγγίσουμε τον άλλον με σκοπό 
τη σωματική επαφή. Είμαστε προγραμματισμένοι να διαιωνιζόμαστε μέσα από την ένωση αρσενικού και θηλυκού και αναζητούμε τον σύντροφο εκείνο που πληρεί τις προδιαγραφές για κάτι τέτοιο.

Όμως υπάρχει και η άλλη διάσταση, αυτή της πνευματικής σφαίρας που προσωπικά την βρίσκω εξίσου ή περισσότερο σημαντική από την αρχέγονη κατεύθυνση για πολλαπλασιασμό, ειδικά στις λεγόμενες πολιτισμένες κοινωνίες.  Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι εικόνες που 
δημιουργούνται στον εγκέφαλο και έχουν να κάνουν με τις προσλαμβάνουσες του ατόμου 
πάνω στο συναίσθημα του Έρωτα. Εκεί όπου δεν αρκείται στο να εκλάβει και να ερμηνεύσει τα ερεθίσματα ως έχουν, αλλά δημιουργεί έναν συγκερασμό προτιμήσεων και 
προβολών που στη συνέχεια ο άνθρωπος τα ερμηνεύει όχι μόνον όπως εμφανίζονται μπροστά του, αλλά και μέσα από τη δική του προσωπική θεώρηση των πραγμάτων. Δεν είσαι μόνο αυτό που βλέπω, αλλά και αυτό που οραματίζομαι ενσυνείδητα ή ασυνείδητα, μέσα από τις προβολές μου.

Ο Έρωτας λοιπόν είναι μια πλάνη, ένας συγκερασμός ουτοπιών και γενετικού προγραμματισμού? Ανάγκη ή μπεχαβιορισμός? Εύρημα του ανθρώπου για να εμπλουτίσει τον συναισθηματικό του κόσμο και να εκφράσει αυτά που αισθανόταν ή απλά και μόνο μια επεξήγηση των ορμών του για να μπορεί να τις επικοινωνήσει και να τις καλύψει μέσα από έναν κοινώς αποδεκτό κώδικα?

Κατά την ταπεινή μου άποψη, από την στιγμή που θα μπει στη ζωή σου ο Ερωτας, τίποτα δεν είναι πια το ίδιο. Ο Έρωτας είναι η παρόρμηση να αφήσεις το καβούκι σου για να γευτείς έναν άλλον άνθρωπο, ότι και αν σημαίνει αυτό. Είναι η κινητήριος δύναμη να βγεις από τα στενά σου πλαίσια και να λειτουργήσεις όπως είσαι φτιαγμένος από τη Φύση να υπάρχεις. Είναι πηγή έμπνευσης, τροφή στην φαντασία, η αίσθηση του ότι είσαι ζωντανός είτε υφίσταται κάποιος που νιώθεις ερωτικά για εκείνον είτε απλά προσδοκάς, τις περισσότερες φορές πλανώμενος πλάνην οικτράν.


Marialena, 05/01/2008

Αφιέρωση...

Είχα αγοράσει ένα βιβλίο για να το δωρίσω σε έναν φίλο το καλοκαίρι και λίγο πριν του το δώσω, αντί για αφιέρωση πήρα ένα κομμάτι χαρτί και του έγραψα κάποιες σκέψεις μου.



Το δώρο δώθηκε στην κατάλληλη ευκαιρία, μα το χαρτί με τις σκέψεις μου αυτές έμεινε στο γραφείο μου, μέσα στο αντίτυπο του δικού μου βιβλίου μέχρι προχτές που το άνοιξα για να διαβάσω ένα απόσπασμα στη κυριακάτικη ραστώνη μου.



Χωρίς να το θυμάμαι, το χαρτάκι με τον γραφικό μου χαρακτήρα έμεινε στο χέρι μου καθώς άνοιγα την πρώτη σελίδα και ξαναδιάβασα αυτά που έγραφα λίγους μήνες πριν:



"Όταν θα σε βρη ο Έρωτας να μην τον φοβηθείς, άνοιξε τη καρδιά σου και γίνε ένα μαζί του "



Στάθηκα στις λέξεις και προς μεγάλη μου έκπληξη συνειδήτοποίησα ότι η ευχή αυτή δεν ήξερα πια σε ποιόν απευθυνόταν, σε εκείνον ή σε μένα τελικά...!





Dedication, image by http://adonim.com

Μαριαλένα, 16/10/2007

Celine Dion - Taking Chances

Celine Dion Taking Chances Lyrics


The recording of Taking Chances at the studio

Taking Chances Lyrics in Greek by Marialena, 2007

Δεν ξέρω πολλά για την ζωή σου.
Δεν ξέρω πολλά για τον κόσμο σου, αλλά
Δεν θέλω να μείνω μόνη απόψη,
Σε αυτόν τον πλανήτη που ονομάζεται Γη.

Δεν γνωρίζεις για το παρελθόν μου και
Δεν έχω κατασταλάξει για το μέλλον μου.
Και ίσως αυτό προχωράει πολύ γρήγορα.
Και ίσως να μην είναι για να διαρκέσει.

Αλλά τι λες στο να παίρνεις ρίσκα,
Τι λες στο να πηδήσεις στο γκρεμό?
Χωρίς να ξέρεις αν υπάρχει σταθερό έδαφος από κάτω
Ή χέρι να κρατήσεις, ή η κόλαση ζωντανή,
Τι λες,
Τι λες?

Θέλω απλά να ξαναρχίσω
Και ίσως θα μπορούσες να μου δείξεις πως να το προσπαθήσω
Και ίσως θα μπορούσες να με δεχθείς,
Κάπου κάτω από το δέρμα σου?

Αλλά τι λες στο να παίρνεις ρίσκα,
Τι λες στο να πηδήσεις στο γκρεμό?
Χωρίς να ξέρεις αν υπάρχει σταθερό έδαφος από κάτω
Ή χέρι να κρατήσεις, ή η κόλαση ζωντανή,
Τι λες,
Τι λες?

Και είχε η καρδιά μου πληγωθεί,
Μα γυρίζω πάντα πίσω και για άλλο, ναι.
Δεν υπάρχει κάτι καλύτερο από την αγάπη να σε σηκώσει,
Όταν είσαι ξαπλωμένος χάμω στο πάτωμα εκεί.
Γι' αυτό μίλα μου, μίλα μου,
Όπως μιλούν οι εραστές.
Ναι περπάτησε μαζί μου, περπάτησε μαζί μου,
Όπως περπατούν οι εραστές.
Όπως το κάνουν οι εραστές.

Αλλά τι λες στο να παίρνεις ρίσκα,
Τι λες στο να πηδήσεις στο γκρεμό?
Χωρίς να ξέρεις αν υπάρχει σταθερό έδαφος από κάτω
Ή χέρι να κρατήσεις, ή η κόλαση ζωντανή,
Τι λες,
Τι λες?

Δεν ξέρω πολλά για την ζωή σου
Και δεν ξέρω αρκετά για τον κόσμο σου.



H Celine Dion κυκλοφόρησε στις 13 Νοεμβρίου τον καινούργιο της δίσκο με τίτλο "Taking Chances" λίγους μήνες μετά το γαλλόφωνο "D'elles". Το πρώτο της βίντεο από το ομώνυμο τραγούδι μας δείχνει τη Celine ανανεωμένη και με τη φωνή της να παραμένει κορυφαία στο μουσικό είδος που υπηρετεί τόσα χρόνια με πιστότητα. Μόλις άκουσα λίγες μέρες πριν το συγκεκριμένο κομμάτι, επικεντρώθηκα στους στίχους που με άγγιξαν από την πρώτη στιγμή. Η τραγουδίστρια μπορεί να έχει μια ήρεμη οικογενειακή ζωή με τον άνδρα και τον γιό της, αλλά σε αυτό το τραγούδι αναφέρεται σε ένα θέμα που ως γυναίκα που ακόμα "ψάχνομαι" ό,τι και αν σημαίνει αυτό, χτύπησε ευαίσθητες χορδές. Κάπως έτσι δεν ξεκινάμε όλοι μας να γνωρίσουμε προσωπικά έναν άλλον άνθρωπο?

Δεν το κρύβω ότι μ' αρέσει η Celine, για την φωνάρα της, τη σκηνική της παρουσία, το ταλέντο της, την ακτινοβολία της σαν άνθρωπος, γι' αυτό που βγάζει προς τα έξω. Δεν είναι όμορφη, αλλά έχει αυτό το λεγόμενο star quality που την κάνει ξεχωριστή. Πέντε χρόνια μετά τις επιτυχημένες της εμφανίσεις στο αμφιθέατρο του ξενοδοχείου Ceasar's Palace στο Las Vegas, που σημειωτέον κατασκευάστικε ειδικά για να φιλοξενήσει την παράστασή της "A new day has come", η Celine παρουσιάζει τη νέα της δισκογραφική δουλειά και περιοδεύει ανά τον κόσμο.

Προσωπικά θα ήθελα πολύ μια τέτοια καλλιτέχνιδα να επισκεπτόταν και την χώρα μας για να δώσει έστω μια συναυλία, τώρα που είναι στην ακμή της και συναρπάζει με τα τραγούδια της. Με την ίδια ευκολία που επισκέπτεται τις πρωτεύουσες των πολιτειών στις ΗΠΑ που δεν είναι όλες μεγαλουπόλεις και απαστράπτουσες, ένα ικανό καλλιτεχνικό γραφείο θα μπορούσε να την φέρει και στη χώρα μας όταν θα επισκευθεί την Ευρώπη το 2008 για να την απολαύσουμε και εμείς στη χώρα μας.

Καλή ακρόαση, Μαριαλένα

22/11/2007