Λέσβος - Σεπτέμβρης 2008

Είχα να επισκευθώ το νησί της Λέσβου από το 2005, που ήταν και η πρώτη φορά που το γνώριζα από κοντά. Φέτος, πριν από λίγες μέρες μου δώθηκε πάλι η ευκαιρία όταν με μια φίλη αποφασίσαμε να πάμε, να επισκευθούμε και κάποιους φίλους που έχουμε εκεί παρεπιπτόντως.

Το ταχύτατο "Νήσος Χίος" μας έφερε στο λιμάνι της Μυτιλήνης μέσα σε 8 ώρες περίπου ενώ το ταξίδι ήταν άνετο μέσα στο πλοίο και η θάλασσα ήρεμη την περισσότερη ώρα. Βράδυ άφιξη και οι φίλοι να μας περιμένουν στον μώλο για να μας υποδεχθούν. Ο καιρός καλός ακόμα, ο Σεπτέμβρης μύριζε καλοκαιράκι ακόμα... Φαγητό σε μια ταβερνίτσα στο κάστρο του Ταξιάρχη, με πεντανόστιμους μεζέδες και θέα τη πόλη από ψηλά, με κρασάκι και χαλαρή κουβεντούλα!

Επιστροφή στη πόλη και με θέα το λιμάνι στο βάθος, συζήτηση μέχρι αργά το βράδυ, μέχρι να μας πάρει ο ύπνος αποκαμωμένους. Το πρωί ξύπνημα και καφεδάκι στη βεράντα με θέα την ηλιόλουστη Μυτιλήνη. Ετοιμαζόμαστε και φεύγουμε για το βορειοδυτικό κομμάτι του νησιού που θέλουμε να επισκευθούμε.



Μέσα από τα λιόδεντρα και τον κόλπο της Γέρας, προχωρούμε προς τη Μονή Λειμώνος, μοναστήρι από τον 16ο αιώνα, όπου οι πιστοί αφιερώνουν εκκλησάκια στον περίβολο σαν τάματα και όχι ό,τι έχουμε συνηθήσει να βλέπουμε ως κτερίσματα στις εικόνες μέχρι τώρα.





Οδηγώντας μέσα από ανηφορικό φιδωτό δρόμο, περνάμε τις ανεμογεννήτριες της Αιολικής Αντίσσας που στολίζουν το ξερό τοπίο αυτή τη φορά και φτάνουμε στο ορεινό χωριουδάκι της Αντίσσας με τα αιωνόβια δέντρα στη πλατεία και τα παραδοσιακά σπιτάκια τριγύρω. Τα παιδιά στα χωματοστρωμμένα σοκάκια έπαιζαν αμέριμνα, όπως κάποτε κάναμε και εμείς είκοσι ή τριάντα χρόνια πριν στη γειτονιά μας. Στάση για να δροσιστούμε και στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς το Σίγρι, γνωστό για το απολιθωμένο δάσος μοναδικό για τα Ελληνικά δεδομένα.







Το βορειοδυτικό κομμάτι της Λέσβου, οφείλει την μορφολογία του στο ηφαιστειογενές έδαφος που κατά τη διάρκεια της Προϊστορίας, κάποιοι κρατήρες που ήταν ενεργοί εξεράγησσαν, με αποτέλεσμα η ηφαιστιακή στάχτη να καλύψει τα πάντα στο πέρασμά της και να φτάσει μέχρι την θάλασσα. Το απολιθωμένο δάσος οφείλει την καταστραφή του σε αυτό ακριβώς το φυσικό φαινόμενο και οι κορμοί και τα υπολλείματα φυτών που έχουν βρεθεί στη περιοχή, απολιθώθηκαν εξαιτίας της στάχτης γεμάτης από οξειδωτικά μέταλλα που άφησαν τους κορμούς συμπαγείς και αφυδατωμένους για να βρεθούν στη κατάσταση που απανθρακώθηκαν μέχρι τις μέρες μας.















Το μουσείο φυσικής ιστορίας και απολιθωμάτων που βρίσκεται στο Σίγρι, δίνει μια πολύ καλή ιδέα γύρω από το μοναδικό αυτό φαινόμενο που συναντούμε στη Λέσβο. Μαγεμένοι από το θέαμα και την ιστορία του τόπου αυτού, φύγαμε για Σκάλα Ερεσσού, ένα παραθαλάσσιο χωριουδάκι, το επίνειο της Ερεσσού, του ορεινού χωριού που είναι γνωστό για την καταγωγή της Σαπφούς και του Θεόκλητου, ιστορικών προσωπικοτήτων με σημαντικό έργο που διασώζεται μέχρι τις μέρες μας για να μας θυμίζει το μεγαλείο της γραφής και της σκέψης τους!



Μετά το σεληνιακό τοπίο που προηγήθηκε, η Σκάλα Ερεσσού αποτελούσε μια όαση μέσα στο πράσινο και τη παραλία της γεμάτη από γραφικά καφέ και ταβερνίτσες δίπλα στο κύμα. Βόλτα, κάτι να φάμε για να πάρουμε δυνάμεις ενώ ο ήλιος είναι ακόμα δυνατός και φωτίζει τα πάντα. Ξεκούραση για λίγο να αναλάβουμε τις δυνάμεις μας και στη συνέχεια, αναμονή για τα αγόρια και ένα κορίτσι της παρέας που είναι δεινοί ψαροντουφεκάδες και βούτηξαν για να φέρουν τη ψαριά για να φάμε. Το βράδυ έπεσε και σε αναμονή της επιστροφής των ψαράδων μας, τραβώ φωτογραφίες του δειλινού και του φεγγαριού που ανατέλει πάνω από τη θάλασσα, ενώ μια γιαγιά μου πιάνει τη κουβέντα στο παγκάκι και με ρωτάει πότε θα παντρευτώ!!! (γκονγκ!)













Τα ψάρια τα καθάρισαν τα παιδιά στη θάλασσα και καθήσαμε στο ίδιο ταβερνάκι που φάγαμε το απόγευμα για να μας τα ψήσει. Το φαγητό ήταν εκπληκτικό, καθώς η ψαριά μύριζε θάλασσα και έφαγα ψάρια του ανοιχτού πελάγου που δεν είχα ξαναφάει στην Αθήνα. Περπάτημα στη παραλία της Σκάλας όπου γλυπτά και αποφθεύγματα των Λεσβίων ποιητών κοσμούν τη παραλία. Επιστροφή περπαντώντας στα αρμυρίκια στην άκρη της παραλίας, όπου είχαμε στήσει τις σκηνές μας για να κοιμηθούμε μαζί με άλλους ελεύθερους κατασκηνωτές. Μια σκηνή για συναυλία ομοφυλοφίλων γυναικών είχε στηθεί εκεί κοντά και ήταν σαν να μας είχαν βάλει το ηχείο στη σκηνή μας, αλλά στο τέλος όταν σώπασαν , αποκαμωμένοι από τη γεμάτη μέρα κοιμηθήκαμε, ενώ μόνον ο αέρας και κάποια στιγμή το πρωί ο ήλιος μας ξύπνησαν.













Πρωϊνό μπανάκι στη παραλία με τα σχεδόν δροσερά νερά, που ήθελαν προσαρμογή για να συνηθίσεις την θερμοκρασία τους, αλλά το διάφανο νερό του Αιγαίου ήταν εκπλητικό στο να κολυμπάς μέσα του. Το αλάτι δεν κόλλησε στο σώμα (πράγμα περίεργο σε μένα που δεν αντέχω την αίσθηση στο σώμα μου...) και μετά πρωϊνό στο Parasol, ένα ατμοσφαιρικό καφέ στη παραλία με ατμόσφαιρα Λατινικής Αμερικής και βραζιλιάνικα τραγούδια να μας χαλαρώνουν.





Όμως το μεσημέρι είχε φτάσει και η παρέα πρότεινε να πάμε σε ένα μέρος με καταρράκτες και πράσινο μέσα στα βουνά. Τα ψαράκια που είχαν φυλαχθεί από την προηγούμενη, μαζί με φρέσκα λαχανικά και φρούτα, έγιναν το μεσημεριανό μας φαγητό, στο κτήμα του φιλόξενου κυρ-Παναγιώτη, όπου στη μέση του πουθενά, έχει φτιάξει ένα αγρόκτημα με προσωπική εργασία και μεράκι που στη κορυφή του φιλοξενεί ένα μοναδικό θέαμα έναν καταρράκτη που πέφτει μέσα σε μια λίμνη με βαθυπράσινα νερά που άλλαζε το τοπίο ξεπροβάλλοντας από τα λευκά, σκασμένα από τον ήλιο, βράχια.







Το κολύμπι στο γλυκό νερό ήταν φανταστικό, καθώς τα νερά των πηγών έρρεαν μέσα από τον καταρράκτη και το κολύμπι σε αυτήν την κολυμβήθρα, ήταν κάτι πρωτόγνωρο και μοναδικό σαν αίσθηση για μένα, ενώ ούτε στιγμή δεν παραμέρησα την έξαψη της στιγμής μπρος στα σκοτεινά νερά (τώρα που το σκέπτομαι, χμ...).







Από την Αθήνα είχαμε πει με τη φίλη μου να επισκευθούμε τον Αγιο Ραφαήλ, προστάτη άγιο και των δυό μας. Επιστροφή ξανά μέσω της Καλλονής και της λιμνοθάλασσας με τα φλαμέγκος στο βάθος, προς τη Θερμή με τα γνωστά ιαματικά λουτρά και το μοναστήρι και τόπο μαρτυρίου των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης.



Το προσκήνυμα στον τάφο του Αγίου και συγκίνηση που αξιώθηκα να προσευχηθώ στη Χάρη του, ενώ εξωτερίκευα τα μύχια της ψυχής μου στο σκήνωμά του. Επιστροφή στη Μυτιλήνη, ώρα να ετοιμαστούμε για την αναχώρησή μας με το πλοίο. Μαζεύουμε τα πράγματά μας, αντικρίζουμε τη πόλη ενώ ο ήλιος δύει και τα φώτα ανάβουν στο βάθος. Φεύγουμε για το λιμάνι, οι φίλοι δίπλα μας να μας συνοδεύουν στη μπουκαπόρτα του Νήσος Χίος. Κουβέντες με νόημα της τελευταίας στιγμής, φιλιά και αγκαλιές εγκάρδιες μέχρι να ανεβούμε στο πλοίο και να κοιτούμε τα φώτα στο βάθος.



Μου άρεσε που γνώρισα ένα κομμάτι της Λέσβου που δεν είχα δει στη προηγούμενή μου πρώτη επίσκεψη. Η επιθυμία να γνωρίσω ακόμα περισσότερα μέρη από αυτό το στολίδι του Αιγαίου, είναι μεγάλη και ελπίζω να τα καταφέρω να ξαναπατήσω το πόδι μου στη χώρα του Θεόφιλου, του Ελύτη και του Αλκαίου, με τη βοήθεια του Αγίου Ραφαήλ.

Ευχαριστώ τη Στελίνα που έγινε η συνταξιδιώτισσα μου σε αυτό το κοινό μας ταξίδι, τον Αντώνη για την φιλοξενεία και την ξενάγηση σε όλα αυτά τα μέρη, την Ευσταθία και τον Τέλη για τη ψαριά και την ζεστή παρέα τους...

Μαριαλένα, 16/9/2008 (με την ταξιδιάρα και γεμάτη νοσταλγία και λαχτάρα για τα ωραία της ζωής, καρδιά)

Άρωμα Κέρκυρας

Υπάρχουν κάποια μέρη στη πατρίδα μας, που ασκούν μια ιδιαίτερη γοητεία πάνω μου. Ένα από αυτά είναι και το νησί της Κέρκυρας και ιδιαίτερα η πόλη της. Είχα να την επισκευθώ επτά χρόνια, μέχρι που πριν από δυο περίπου εβδομάδες, την περιδιάβηκα ξανά και την αγάπησα ακόμα περισσότερο.


Περνώντας τη γέφυρα του Ρίου με συννεφιά


Βαρκούλα στην Αμφιλοχία παλεύει με το κύμα

Το πλοίο από Ηγουμενίτσα φτάνει στο λιμάνι μετά από περίπου μιάμιση ώρα και το πρώτο που αντικρύζεις είναι το παραδοσιακό χρώμα και αρχιτεκτονική της πρωτεύουσας, που σημειωτέον έχει ανακυρηχθεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Unesco.

Μέρος 1ο: Η πόλη της Κέρκυρας

Ευτυχώς που το μέρος που θα μέναμε ήταν μέσα στη πόλη, μέσα στο Νέο Φρούριο, στη Ναυτική Βάση του ΝΑΣΚΕ. Μπαίνουμε μέσα στο κάστρο και οι πρώτες εικόνες είναι η παλιά πόλη με το λιμάνι στα αριστερά και στο βάθος ο τρούλος του Αγίου Σπυρίδωνα και το Παλιό Κάστρο καθώς ο ήλιος έδυε και το φεγγάρι ανέτειλε στο βάθος.


Η παλιά πόλη από το Νάσκε-η πρώτη εικόνα στο σούρουπο






Το κτήριο του Νάσκε, χτισμένο επί αγγλοκρατίας

Το δωμάτιό μας έβλεπε στο νησάκι του Βίδο, μέρος ιδιαίτερης ομορφιάς και χαρακτήρα ανά τους αιώνες, που πολύ εύκολα κανείς μπορεί να πάει με το καραβάκι του Δήμου και να κολυμπήσει, να πάει στο θαλάσσιο πάρκο, να δει τα διατηρητέα κτίσματα και να φάει στη παραδοσιακή ταβέρνα μέσα σε ειδυλλιακό περιβάλλον.


Το νησάκι του Βίδο από το Νάσκε

Η παλιά πόλη που βρισκόταν κυριολεκτικά στη σκιά του Νέου Φρουρίου, μας έδινε το έναυσμα να θέλουμε να την ανακαλύψουμε μέσα από κάθε στενό και κάθε καντούνι που διασχίζαμε. Εκκλησιές αφιερωμένες σε περισσότερους από έναν αγίους, ενετικά και νεότερα κτήρια, όλα βαμμένα σε χρώματα με βάση την ώχρα που είναι χαρακτηριστικό της αρχιτεκτονικής του νησιού, μαγαζιά τουριστικά ή μικρές γωνιές με ντόπια προϊόντα που δοκιμάζαμε για πρώτη φορά, κομψές μπουτίκ και σύγχρονα καταστήματα, πλάι σε νεοκλασσικά κτίσματα που λαμπρύνουν το ιστορικό κέντρο, ήταν πάντα μια αφορμή για να αναζητήσουμε εκείνο το ερέθισμα για να τα φωτογραφίσω ή να γεμίσει το βλέμμα με χρώμα και Κερκυραϊκή αρχιτεκτονική, επηρρεασμένη από την Ενετική κατοχή και την Αγγλοκρατία τον 19ο αιώνα.






Η εκκλησία των Αγίων Νικολάου και Ανδρέα μέσα στη παλιά πόλη


Το καμπαναριό του Ναού του Αγίου Σπυρίδωνα


Αποκάλυψη τώρα: Ο Μαύρος Γάτος δεν είναι μόνον ιστολόγος, αλλά και εστιατόριο στη Κέρκυρα!


Το μνημείο της εξόντωσης των Εβραίων της Κέρκυρας επί Κατοχής

Η παλιά πόλη οδηγεί προς το Λιστόν και την Σπιανάδα, τη μεγαλύτερη πλατεία της Ευρώπης όπως έχει καταγραφεί! Κόσμος έκανε τη βόλτα του, ή έπινε τον καφέ του με θέα τη πλατεία ή τους περαστικούς που συνέρρεαν στο σημείο της κοινωνικής συνάθρισης των Κερκυραίων. Μέσα στη πλατεία νέα παιδιά έκαναν ποδήλατο, ή κάθονταν στο γρασίδι ή ακόμα χόρευαν χιπ-χοπ, εφηβάκια στη πρίζα! Μου άρεσε αυτό που είδα μέσα στο βράδυ, καθώς εκείνα τα παιδιά έπαιζαν, όπως παίζαμε εμείς κάποτε στο δρόμο και διέφεραν τόσο από τα παιδιά των μεγαλουπόλεων που μεγαλώνουν και μαραζώνουν στα τσιμεντένια κλουβιά που ζουν!

Η επίσκεψη στο Παλαιό Κάστρο επιβεβλημένη, καθώς η είσοδος ήταν ελεύθερη για να το περιδαβούν οι επισκέπτες. Με την αίσθηση του περιπατητή, ανεβήκαμε πέρα από το Ιόνιο Πανεπιστήμιο και φτάσαμε να δούμε από κοντά τις δυο κορυφές της καστροπολιτείας που κάποτε επί ενετοκρατείας αποτελούσε την πόλη της Κέρκυρας εντός των τειχών.


Η είσοδος του Παλαιού Φρουρίου


Ο ναός του Αγίου Γεωργίου που θυμίζει έντονα αρχαίο ναό


Το Παλαιό Φρούριο κατάφωτο


Η θέα του Φρουρίου από το Φαληράκι

Τα αξιοθέατα συνεχίζονται καθώς μετά το Παλαιό Κάστρο, υπάρχει ο κήπος των Φιλελλήνων και το Παλάτι των Αγίων Γεωργίου και Μιχαήλ όπου φιλοξενείται το πραγματικά θαυμάσιο μουσείο της Ασιατικής Τέχνης.


Η πύλη που οδηγεί έξω από την Παλαιά Πόλη στο Παλάτι των Αγίων Γεωργίου και Μιχαήλ

Φεύγοντας από το Μουσείο, κατευθηνόμαστε παραλιακά στις παρυφές της παλιάς ενετικής συνοικίας "Campielo", όπου βρίσκεται και ο Μητροπολιτικός Ναός της Αγίας Θεοδώρας, κρυμμένος όπως και όλα τα σπίτια στο Καμπιέλο, μέσα σε δαιδαλώδη στενάκια που οδηγούν σαν σε λαβύρινθο, από την μια πάροδο στην άλλη, ενώ βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από το απέναντι σπίτι, έχοντας μια ατμόσφαιρα συνοίκησης σαν να ζεις σε ένα μεγάλο σπίτι, που ακούς ή οσμίσεσαι τι γίνεται στο διπλανό σου δωμάτιο!


Η Μητρόπολη της Κέρκυρας


Το άπλωμα της μπουγάδας ανάμεσα στα απέναντι σπίτια (σήμερα πλύναμε εσώρουχα!)

Κατηφορίζοντας τον δρόμο που χωρίζει το Καμπιέλο από την θάλασσα βρίσκεται το Φαληράκι, παραλία που βλέπει στα δεξιά της το Παλαιό Κάστρο και στα αριστερά της το Νέο, ενώ εκεί βρίσκονται και το σπίτι που έζησε ο Διονύσιος Σολωμός στην Κέρκυρα, ανάμεσα σε μεγαλόπρεπα αρχοντικά άλλων επιφανών Κερκυραίων.


Η θέα του Νέου Κάστρου από το Φαληράκι


...και του Παλιού από τον κόλπο της Γαρίτσας

Περπατώντας μέσα στους δρόμους της Κέρκυρας είχα πάντα την αίσθηση πως ήμουν κάπου αλλού εκτός Ελλάδας. Όχι μόνο γιατί η Βενετσιάνικη αισθητική έχει διαποτήσει τα παλαιά κτήρια, ούτε γιατί το πράσινο ξεπρόβαλλε ανάμεσα από τους τοίχους, σαν τις μπουκαμβίλιες που είχαν οργιάσει να ανθίσουν με τα έντονα χρώματά τους, αλλά γιατί και οι άνθρωποι εκεί διαφέρουν από εμάς τους αγενείς, φασαριόζους, χωρίς αισθητική στην πλειοψηφία Έλληνες της ηπειρωτικής Ελλάδας. Ένιωσα στη συναναστροφή μαζί τους την ευγένεια που έχουν και την ανθρώπινη συμπεριφορά τους, συνδιασμένη με αυτήν την "κερκυραϊκή τρέλλα" που έχουν, καθώς είναι άνθρωποι με ταπεραμέντο και έντονη προσωπικότητα ειδικά αυτοί που ασχολούνται με το εμπόριο και συναναστρέφονται χιλιάδες κόσμου! Με έκαναν να νιώσω άνετα, όχι ως τουρίστας, αλλά ως επισκέπτης που υποδέχονταν με χαρά στον τόπο τους!




Το ενετικό συνυπάρχει με το νεοκλασσικό στην αρχή της Ευγενίου Βουλγάρεως




Ένα ολάνθιστο βόλτο γεμάτο μπουκαμβίλιες!

Μέρος 2ο: Το Κανόνι

Λίγο πιο έξω από την πόλη, κοντά στα ανάκτορα του Μον Ρεπώ, υπάρχει ίσως το πιο αναγνωρισμένο σημείο της Κέρκυρας διεθνώς, το Κανόνι με το Ποντικονήσι. Εκεί υπάρχει όντως ένα κανόνι που προφανώς εξυπηρετούσε αμυντικούς σκοπούς στη θέση που βρισκόταν, αλλά πέραν της εκπλητικής θέας προς το αεροδρόμιο και το νότιο τμήμα του νησιού που στέκει καταπράσινο στο βάθος, αγκαλιάζοντας τις ακτές με τα γαλάζια νερά, στέκει το μικρό εκλησσάκι της Παναγίας των Βλαχερνών, όπου το γνωρίσαμε μέσα από τις ελληνικές ταινίες του '60, αλλά το αγαπήσαμε όταν περπατήσαμε τη στενή λουρίδα γης που το ενώνει με την ακτή. Στο βάθος το Ποντικονήσι και τα καραβάκια που περιμένουν τους τουρίστες για να τους περάσουν απέναντι και να επισκευθούν το μοναστήρι εκεί. Μια στάση επιβάλλεται για καφέ καθώς αντικρύζαμε το θέαμα του τοπίου να μας μαγεύει!


Η εκκλησία της Παναγίας των Βλαχερνών από ψηλά


Η αυλή της εκκλησίτσας

Μέρος 3ο: Πέλεκας

Είχα πάει ξανά στον Πέλεκα στην προηγούμενή μου επίσκεψη, αλλά αυτό που θυμόμουν ήταν ότι είμασταν κρεμασμένοι στο παρατηρητήριο του Κάιζερ μαζί με αρκετούς άλλους και περιμέναμε να δύσει ο ήλιος στο βάθος! Αυτή τη φορά, ο κόσμος ήταν ευτυχώς ελάχιστος και αυτό μου έδωσε την ευκαιρία να θαυμάσω την εξαίσια θέα από ψηλά, αλλά και να δω τον ήλιο να δύει από την απέναντι μεριά αυτήν την φορά, καθώς βυθιζόταν στην Αδριατική και έβαφε το τοπίο με εξαίσια χρώματα! Μάλιστα επειδή είμασταν βόρεια, η δύση του ήλιου έγινε στις 9.15 μμ, ώρα που στην Αθήνα έχει ήδη δύσει για τα καλά και δεν βλέπεις αυτή τη πανδαισία των χρωμάτων, όπως στον Πέλεκα.


Στο Παρατηρητήριο του Κάιζερ με θέα τα καταπράσινα βουνά της Κέρκυρας

















Μέρος 4ο: Χωροεπίσκοποι

Το μέρος αυτό δεν το γνώριζα ομολογώ, αλλά η καλή μας η Φαραόνα μου έδωσε το έναυσμα να το γνωρίσω από κοντά. Περνώντας μέσα από τις παρυφές του όρους Παντοκράτορας και ακολουθόντας τον δρόμο για Σκριπερό και Τρουπέτα, ο δρόμος με οδήγησε σε αυτό το μεσαιωνικό χωριό, χαμένο μέσα στην βλάστηση που οργιάζει, με έκανε να αγαλλιάσω στο θέαμα της κατάφυτης κοιλάδας εμπρός του και να χαρώ που είδα ένα μέρος τόσο όμορφο στην Κέρκυρα, μέσα στην ενδοχώρα της! Κάτι ήξερε η Φαραόνα και ο Πετεφρής που ερωτεύτηκαν αυτό το μέρος και αποφάσισαν να μείνουν και να δημιουργούν εκεί!


Είσοδος παραδοσιακού ενετικού κτίσματος στους Χωροεπισκόπους

Μέρος 5ο: Παλαιοκαστρίτσα-Λάκωνες-Αγγελόκαστρο

Η Κέρκυρα έχει καλό οδικό δίκτυο κατά το μεγαλύτερο ποσοστό και εύκολα σχετκά μπορεί κανείς να οδηγηθεί, είτε στο νότιο κομμάτι του Νησιού, είτε στο βόρειο, μιας και οι αποστάσεις είναι για τα δεδομένα της μεγαλούπολης, είναι από 30+ έως τα 50+, σχετικά άνετες. Σε περίπου μισή ώρα από την πόλη με το αυτοκίνητο, είμασταν στην Παλαιοκαστρίτσα με τα κρύα τα νερά της επειδή εκβάλλουν από πηγές στη θάλασσα. Λίγο πριν ο δρόμος μας οδηγήσει στη παραλία, στρίψαμε δεξιά προς Λάκωνες, όπου ακολουθήσαμε μια ανηφορική και γεμάτη στροφές διαδρομή ανάμεσα από τα λιόδεντρα για να βγούμε εν τέλει στο σημείο όπου βρίσκεται η Bella Vista (ωραία θέα στα ιταλικά) και στο πλάτωμα όπου βρίσκεται ένα ωραίο καφέ εστιατόριο το Golden Fox, από όπου μπορείς να απολαύσεις τη θέα του κόλπου της Παλαιοκαστρίτσας από ψηλά.






Η θέα της Παλαιοκαστρίτσας από τους Λάκωνες

Όμως αφού ήπιαμε τον καφέ μας καθώς το απόγευμα προχωρούσε, βλέπαμε στα αριστερά μας το ξακουστό Αγγελόκαστρο και θελήσαμε να το επισκευθούμε και εκείνο. Χτισμένο στην κορυφή ενός βράχου, το Αγγελόκαστρο πήρε το ονόμά του από τον Δεσπότη της Ηπείρου τον Μιχαήλ Άγγελο, ο οποίος και το έκτισε τον 13ο αιώνα για να εποπτεύει την Αδριατική και τα δυτικά παράλια της Κέρκυρας από την προνομιακή του τοποθεσία. Φεύγοντας από εκεί, αντίκρυσα και το δεύτερο ωραιότερο δειλινό, καθώς ο ήλιος είχε γίνει κόκκινος και έβαφε το τοπίο απόκοσμα στη σκιά του Αγγελοκάστρου.


Το Αγγελόκαστρο


Λουλούδια των βράχων και οξειδώσεις συνυπάρχουν στις παρυφές του




Ένα πορφυρό ηλιοβασίλεμα στη σκιά του Αγγελοκάστρου

Μέρος 4ο: Κασσιόπη

Η τελευταία μας εκδρομή ένα απόγευμα ήταν το Βόρειο κομμάτι της Κέρκυρας με την γνωστή Κασσιόπη και τα θέρετρα της Αχαράβης, της Ρόδας. Η διαδρομή μας ήταν μέσω της κατάφυτης Δασσιάς, Ύψους, Πυργί (εκεί που κάναμε το μπανάκι μας κάθε πρωί μόνον ένα εικοσάλεπτο από την πόλη σε παραλία με γαλάζια σημαία), Μπαρμπάτι (κάποτε ήταν όμορφο θέρετρο, τώρα όμως έπεσε θύμα της τσιμεντοποίησης και της "ανάπτυξης" με τα διάφορα συγκροτήματα), το γραφικό Νησάκι και την προσέγγιση προς την Αλβανία, καθώς από ένα σημείο και μετά, τα χωριά και οι πόλεις της γείτονος χώρας ήταν ορατά πια δια γυμνού οφθαλμού. Φτάνοντας στην πολύβουη και γραφική Κασσιόπη, οι Άγιοι Σαράντα ήταν σχεδόν απέναντί μας και αν είχαμε κυάλια θα βλέπαμε και λεπτομέρειες στα κτήρια εκεί. Μου έκανε εντύπωση πως έπιασα έναν αλβανικό ραδιοφωνικό σταθμό στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου και εκτός από την ωραία χορευτική μουσική που είχε, οι εκφωνητές μιλούσαν πολύ ωραία τα αλβανικά, γεγονός που με έκανε να προσέξω τις λέξεις ακόμα περισσότερο καθώς ακουγόταν με ευκρίνεια.


Μικροί ορμίσκοι προς την Κασσιόπη, αποκαλύπτουν γραφικά χωριουδάκια


Το γραφικό λιμάνι της Κασσιόπης

Το τοπίο στη βόρεια ακτή διαφορετικό από την υπόλοιπη Κέρκυρα. Κάπου λίγο πιο ξερό και τα παραθαλλάσια χωριά να είναι γεμάτα από ξένους, που είχαν έλθει να κάνουν τις διακοπές τους σε οργανωμένα συγκροτήματα στην άκρη του νησιού. Καθώς πλησίαζε το βράδυ, επιστροφή μέσω Ρόδας στην ενδοχώρα με τα διατηρητέα χωριά και τα καινούργια πανέμορφα σπίτια, βαμμένα με εντυπωσιακούς συνδιασμούς και επιστροφή στην πόλη για μια ακόμα βόλτα στα καντούνια με τους βόλτους (καμάρες), καθώς έπεφτε το βράδυ και η πόλη έκανε παιχνίδια με το σκοτάδι και το φώς.

Οι μέρες όμως τελείωναν και η παραμονή μου στη Κέρκυρα έφτανε στο τέλος της. Ένας αναστεναγμός το βράδυ πριν φύγω για την ομορφιά που σύντομα θα άφηνα πίσω μου, κάποιες τελευταίες φωτογραφίες της πόλης από το Νέο Φρούριο. Την επόμενη μέρα, πρωϊνό με θέα το Βίδο απέναντι και κατεύθυνση προς το λιμάνι για επιβίβαση στο πλοίο για Ηγουμενίτσα. Πριν την αναχώρηση, χαζεύω στο κατάστρωμα την κίνηση στο δρόμο και αντικρύζω τα σπίτια από ψηλά. Καλώς σαλπάρουμε, τραβώ αυτό το βιντεάκι για να έχω να θυμάμαι την τελευταία αίσθηση από την πόλη της Κέρκυρας που με έκανε για μια ακόμη φορά να την ερωτευτώ με πάθος...


Μέχρι τα βήματά μου να με οδηγήσουν ξανά σε σένα, κρατώ τις εικόνες του αποχωρισμού για συντροφιά μου, πανέμορφή μου Κέρκυρα!

Μαριαλένα, 2/7/2008

All photos and videos from Marialena, 2008 (c)