America-America: η επιστροφή

Και το κορίτσι των δεκατεσσάρων ετών που είχε μαγευτεί από την πρώτη της επίσκεψη στην Αμερική, έμελε να επιστρέψει ξανά μετά από 12 χρόνια, νεαρή γυναίκα πια.

Είχε τελειώσει τις σπουδές της, δούλεψε σε μια μεγάλη εταιρία τροφίμων στην Αθήνα με εντατικούς ρυθμούς, σχεδόν εξοντωτικούς, αφού κάθε μέρα σχεδόν εργαζόταν σε 12ώρη βάση και αφού αυτό το κομμάτι έκλεισε για εκείνην μετά από κάποιον καιρό, έκανε στροφή στο να προσέχει περισσότερο την υγεία της και να βάλει επιτέλους τον διαβήτη της σε σειρά, αφού τον είχε παραμελήσει μετά από μια δύσκολη, σχεδόν αυτοκαταστροφική εφηβεία σε αυτό το ζήτημα.

Παράλληλα, ο παιδίατρός της πρότεινε να εργαστεί σε έναν διεθνή ερευνητικό οργανισμό για τον σακχαρώδη διαβήτη, κρατώντας το γραφείο και κάνοντας επαφές τόσο με φορείς για εξασφάλιση χρηματοδότησης της έρευνας, όσο και με τους πάσχοντες για ενημέρωση. Όμως, η υγεία της επιδεινώθηκε καθώς παρουσίασε επιπλοκές στα μάτια και έπρεπε να χειρουργηθεί για να αποφύγει περαιτέρω εξέλιξη της αμφιβληστροειδοπάθειας. Η πρώτη φορά ήταν χωρίς ιδιαίτερη ενόχληση, αλλά όταν όμως η κατάσταση δεν υποχωρούσε, έπρεπε να υποβληθεί ξανά σε νέο κύκλο επεμβάσεων με λέιζερ για να παταχθεί η κατάσταση έγκαιρα. Αυτήν την φορά, οι συνεδρίες ήταν τρομερά επώδυνες και την έκαναν να μην μπορεί να δει καθαρά για πολύν καιρό, αφήνοντας της μάλιστα και μειωμένη οπτική ικανότητα πια που ήταν απόρεια των ακτινοβολιών.

Για πρώτη φορά στη ζωή της συνειδητοποίησε πως δεν ήταν αθάνατη και πως η όρασή της δεν ήταν δεδομένη. Παρόλα αυτά, συνέχισε να πηγαίνει στο γραφείο κανονικά όσο διαρκούσε η θεραπεία και μάλιστα να οδηγεί έστω και το ένα μάτι δεν έβλεπε κάθε φορά που γύριζε από τον οφθαλμίατρο. Ο προϊστάμενός της ανέθεσε να πάει στην Αμερική, αυτήν τη φορά στο Σικάγο, για να εκπροσωπήσει τη χώρα μας σε ένα διεθνές συνέδριο που έκανε ο Ερευνητικός Οργανισμός για τους εκπροσώπους του.

Εκείνη παρόλη την ταλαιπωρία της δέχτηκε να πάει, καθώς έβαζε για μιαν ακόμα φορά στοίχημα με τον εαυτό της να τα καταφέρει παρά το πρόβλημα στην όρασή της. Μέσα Οκτώβρη ήταν η συνάντηση για πέντε περίπου μέρες και το ταξίδι με σταθμούς μετεπιβίβασης, πολύ κουραστικό καθώς πετούσε παραπάνω από μισή μέρα για να φτάσει στο Σικάγο. Βράδυ ήταν όταν τελικά έφτασε και μέσα από το βαν που την μετέφερε στο ξενοδοχείο στο κέντρο της πόλης, έβλεπε να περνούν από μπροστά της οι μεγάλες λεωφόροι και τα φώτα που με κίτρινο χρώμα έσπαγαν το μαύρο της νύχτας στον ουρανό.

Έφτασε στο ξενοδοχείο της δίπλα στις όχθες της Λίμνης Μίσιγκαν και περίμενε να ξημερώσει για να δει τους συναδέλφους της από το Διεθνές Ίδρυμα Έρευνας κατά του Νεανικού Διαβήτη, την οργάνωση που τότε πέραν από την εθελοντική της συμμετοχή, εργαζόταν πια στο γραφείο της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στην Αθήνα. Το ξενοδοχείο ήταν πολυώροφο και χτισμένο μπροστά από τον ποταμό Σικάγο, και από το δωμάτιό της, έβλεπε από ψηλά τη Λίμνη Μίσιγκαν και τους υπόλοιπους ουρανοξύστες που είχαν χτιστεί κατά μήκους της όχθης της λίμνης, δημιουργώντας στα μάτια της, μια εικόνα πολύ διαφορετική από ό,τι είχε συνηθίσει να αντικρύζει στη δική της χώρα. Τα φώτα στο βάθος ακόμα και μέσα στα βαθιά μεσάνυχτα, έδειχναν μια πόλη που δεν κοιμάται και λειτουργεί σε ρυθμούς μιας πολύβουης μεγαλούπολης.


Chicago, image by esteve.us

Της σύστησαν μια Ελληνοαμερικανίδα κυρία, την Άλεξ, η οποία ήταν υπεύθυνη για το γραφείο της Νέας Υόρκης, γνώρισε την Αγγλίδα ομόλογό της και πολλούς άλλους αξιόλογους ανθρώπους που ήταν αφιερωμένοι στον ίδιο σκοπό, την εξεύρεση θεραπείας για τον διαβήτη μέσω χρηματοδότησης της έρευνας παγκοσμίως.

Είχαν περάσει δώδεκα χρόνια από τη πρώτη της επίσκεψη στην Ουάσιγκτον και από τότε που είχε δει για πρώτη φορά τη φίλη της Σου από το Ουϊσκόνσιν. Αλληλογραφούσαν τακτικά, αντάλλασαν φωτογραφίες και δώρα στις γιορτές, όλα αυτά τα χρόνια και η 26χρονη ανέμενε με ανυπομονησία να φτάσει η φίλη της στο Σικάγο για να ιδωθούν ξανά μετά από τόσα χρόνια. Και η Σου έφτασε οδικώς και έκλεισε ένα δωμάτιο στο ίδιο ξενοδοχείο για να περάσουν τις μέρες της παραμονής της, μαζί.

Μια ζεστή αγκαλιά για τη χαρά που έσμιξαν και γλυκειά κουβεντούλα, σαν να είχαν να ιδωθούν από χθες, έμοιαζε να είναι η επαφή τους σαν ξανάσμιξαν. Η φίλη της δι' αλληλογραφίας ήταν εκεί, με σάρκα και οστά και περνούσαν παρέα τον ελεύθερο χρόνο που είχαν από το συνέδριο. Σε μια πρωϊνή συνάντηση, ένα βίντεο έδειχνε με τον πιο μελοδραματικό τρόπο τις επιπλοκές του διαβήτη, ανάμεσά τους και την τύφλωση. Έπιασε το χέρι της φίλης της σφιχτά και αναστέναξε, ενώ δάκρυα έτρεχαν από τα πληγωμένα της μάτια. "Εγώ δεν θα γίνω έτσι" της είπε, "δεν θέλω να γίνω έτσι..." έκανε με ένα αναφυλητό, ενώ κατέβασε το κεφάλι συγκινημένη... Με τη σκληρή Μοίρα, δεν τα πήγαινε ποτέ καλά, άλλωστε.

Η Σου έπρεπε να φύγει για τη πόλη της στο Ουϊσκόνσιν, λίγο νωρίτερα από την ίδια και το συνέδριο καθώς τελείωνε, της άφηνε λίγο χρόνο να γνωρίσει τη "Πόλη των Ανέμων" όπως ονομάζεται το Σικάγο και να το περπατήσει στο κέντρο, για να γνωρίσει καλύτερα αυτή την τόσο γνωστή πόλη. Η ομάδα μπάσκετ των Chigago Bulls, με τον Μάικλ Τζόρταν στα φόρτε του, γι'αυτό και πολλές βιτρίνες έφεραν τα σήματα της διάσημης ομάδας. Τα καταστήματα της πρωτεύουσας του Ιλλινόις, ήταν πολλά και γεμάτα από καταναλωτικά αγαθά. Εκεί είδε για πρώτη φορά τα Starbucks και πήρε ένα βραστηράκι για να το φέρει πίσω στην Αθήνα. Μαζί με την Άλεξ και την Ανν την αγγλίδα, σε μια βραδυνή τους έξοδο, επισκεύθηκαν και μια ελληνική ταβέρνα στο Σικάγο, ονόματι "Καρυάτιδες" που έμοιαζε να έχει ξεπηδήσει από το ντεκόρ ελληνικών ταινιών της δεκαετίας του '60!

Όμως το συνέδριο είχε φτάσει στο τέλος του κι έτσι ανανέωσε το ραντεβού με τους φίλους που είχε κάνει στον διεθνή οργανισμό και έφυγε για την Ελλάδα, ενώ αισθανόταν πως γύριζε πίσω γεμάτη από τις εντυπώσεις που είχε αποκομίσει κατά τη διάρκεια της παραμονής της στο Σικάγο. Το αεροπλάνο απογειώθηκε νωρίς το πρωί και έτσι, πρόλαβε και είδε από το φινιστρίνι το μέγεθος της Λίμνης Μίσιγκαν και τους ουρανοξύστες από ψηλά. Ύστερα, τα σύννεφα κάλυψαν τον ορίζοντα και το αεροπλάνο, έκανε μια στροφή προς τα ανατολικά πριν χαράξει τη πορεία του στο χάρτη προς τον προόρισμό του.

Marialena, 8/6/2008-18/1/2009

Τα ματάκια σου τα δυο...

Πήγα χθες σε μιαν ειδική οπτομέτρη στην Αθήνα, εξειδικευμένη στις διαταραχές της ωχράς κηλίδας και της χαμηλής όρασης, καθηγήτρια Πανεπιστημίου πάνω σε αυτά τα ζητήματα στην Αμερική η ίδια, για να με ελέγχξει και να μου προτείνει τις καλύτερες δυνατές λύσεις για την αμφιβληστροειδοπάθειά μου και τη βελτίωση της όρασής μου.

Μετά από μια λεπτομερέστατη οφθαλμολογική εξέταση διάρκειας περίπου μιας και παραπάνω ώρας σε κάθε μου μάτι, η οπτικός διαπίστωσε πως α. τα γυαλιά μου μέχρι τώρα ήταν με λάθος προδιαγραφές για τα μάτια μου και β. πως η όραση στο αριστερό και πιο ευαίσθητο μάτι μου έχει πέσει στα 4/10. Σοκαρίστηκα, καθώς τόσο χαμηλή όραση δημιουργεί προβλήματα στις μετακινήσεις μου, στην αντίληψη της τρισδιάστατης πραγματικότητας και μπερδεύει τον εγκέφαλο στέλνοντάς του άλλα μηνύματα για το δεξί και άλλα για το αριστερό μου μάτι με αποτέλεσμα, πολύ συχνά, να μην βλέπω μπροστά ' ή δίπλα μου τι υπάρχει (π.χ. κλαδί, εμπόδιο, λακούβα) και να στραπακλιάζομαι.

Μου πρότεινε να ακολουθήσω μιαν θεραπευτική μέθοδο, η οποία έγγειται στο εξής: Για έναν χρόνο, θα φοράω για μιαν ώρα την ημέρα στο σπίτι ένα ζευγάρι γυαλιά σε στυλ Χάρρυ Πότερ (κοινώς γυαλαμπούκες) που θα καλύπτουν το δεξί μάτι που είναι το γερό και θα αναγκάζουν το αριστερό να βλέπει και για τα δυο για να ξαναμάθει ο εγκέφαλος να βλέπει και μέσα από αυτό, γιατί επί του παρόντος το διώχνει προς τα έξω γιατί βασίζεται στο δεξί που έχει την καλύτερη όραση. "Ευτυχώς ήλθες έγκαιρα" μου είπε, "αν το άφηνες θα το χάναμε το μάτι..." Ξανά κεραμίδα μου ήλθε στο κεφάλι, έτσι λοιπόν έρχεται εκείνη η στιγμή που ένα μάτι παύει να είναι λειτουργικό, σκέφτηκα. Δεν είχα το περιθώριο να πω όχι στη πρότασή της, ήδη εδώ και λίγο καιρό αντιλαμβανόμουν ότι κάτι έτρεχε πάλι με την όρασή μου και γι' αυτό έκλεισα το ραντεβού μαζί της κατ' αρχήν. "Έχεις γεννήσει?" με ρώτησε ξανά, "όχι" της απάντησα, "θα έχω πρόβλημα?" και κούνησε καταφατικά το κεφάλι της. Το ήξερα αυτό άλλωστε, για τον κίνδυνο να αιμορραγήσουν τα αγγεία των οφθαλμών σε εμάς τους πάσχοντες από διαβητική αμφιβληστροειδοπάθεια. Μια γνωστή μου πήγε στην Αμερική για να την παρακολουθούν κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της με την συγκεκριμένη κατάσταση και να γεννήσει το παιδί της με ασφάλεια και να μην χάσει την όρασή της.

Το κόστος αυτών των βοηθημάτων είναι μεγάλο, αλλά ήδη τα παρήγγειλα και θα έλθουν σε δέκα μέρες περίπου, μαζί με ένα καινούργιο ζευγάρι γυαλιά που θα φοράω μονίμως πια. Από τότε μέχρι και έναν χρόνο μετά, θα πρέπει να κάνω καθημερινά τη θεραπεία μου, διαβάζοντας με τα γυαλιά αυτά. Μαζί με χάπια λουτεϊνης που θα παίρνω καθημερινά για να ενδυναμώσω την όρασή μου, καθώς αυτή η πρωτεϊνη υπάρχει στα μάτια μας και με τα χρόνια εξασθενεί και με την πρόσληψή της προλαμβάνονται εκφυλιστικές παθήσεις των οφθαλμών όπως ο καταρράκτης. Θα το κάνω, πρέπει να το κάνω, αν δεν θέλω να επιδεινωθεί και άλλο η όραση μου για τώρα. Δεν μπορώ να μην σκέπτομαι πως ίσως μεγαλώνοντας και με τα Χ χρόνια διαβήτη και επιπλοκών στη πλάτη μου, ίσως κάποτε θα φτάσω στην αναπηρία κυριολεκτικά και τότε η ζωή θα προσδιορίζεται από αυτό κατά κύριο λόγο. Πόσο εύκολο είναι να ζεις σε μια πόλη όπου η τυφλότητα είναι παράγοντας δυσχερούς μετακίνησης σε έναν πάσχοντα? Πόσα αναγκαστηκά θα αφήσεις πίσω για να προσαρμοστείς στη νέα πραγματικότητα? Πόσο μπορείς να έχεις μια φυσιολογική ζωή...?

Όχι, δεν είμαι ασθενής, αρνούμαι να το δεχτώ αυτό για μένα, πάσχων ναι, είμαι, ασθενής όμως όχι. Το τι θα γίνει με τον θυρεοειδή, τον διαβήτη, τη καρδιά, τα δάκτυλά μου και τα μάτια, Κύριος οίδε και εγώ εφάρμοσα. Σαν να έβαλα τον εαυτό μου πάλι απέναντι και να καθήσαμε παρέα να συζητήσουμε τα νέα ευρήματα. Σαν να με βλέπω απέναντί μου και να τείνω το χέρι μου για να συνεργαστούμε. Δεν είμαι έτοιμη να μπω ακόμα στον κόσμο του σκότους και της περιορισμένης κινητικότητας, ίσως να μην είμαι διατεθιμένη να παραδώσω τα όπλα ακόμα, στη μάχη για να ζήσω μιαν αξιοπρεπή και όχι μίζερη πραγματικότητα. Όμως πρέπει να είμαι προετοιμασμένη και για το μετέπειτα, αν το στοίχημα είναι να συμβιβαστώ με τους περιορισμούς της δικής μου ζωής εδώ στη γη, δεν έχω ξανά άλλη επιλογή. Και ας με κοιτάζουν παράξενα οι συνάδελφοι στο γραφείο, που δουλεύοντας ώρες μόνη μου, να ξεσπώ έξαφνα σε γέλια για το παραμικρό μικρό ή μεγάλο αστείο που θα λεχθεί ή εκεί που σκοτεινιάζω να λέω "δε βαριέσαι..." και να νομίζουν πως παίρνω ληγμένα και σταυροκοπιούνται. Μια συνάδελφος μου είπε πως αυτή η ανάλαφρη διάθεση είναι άμυνα του οργανισμού και της απάντησα ναι, έτσι είναι.

Αναρωτιέμαι πόση μεγάλη καρδιά γεμάτη αγάπη χρειάζεται να έχει ένας δικός μου σύντροφος από εδώ και εμπρός, για όλα αυτά που συμβαίνουν στη πραγματικότητά μου τώρα πια. Πόσο ανθρώπινος και ψυχικά σε επαφή με τον εαυτό του να είναι, για να μην απειληθεί από το δικό μου τρόπο ζωής. Η ψυχή μου είναι καλά, βλέπω το καλό και το κακό και το ξεχωρίζω, για όλα αυτά που συμβαίνουν, συνεχίζω και λέω μέσα μου "...προχώρα!", μόνον που όλα αυτά τα προχωρήματα θα ήθελα να τα μοιράζομαι και με κάποιον άνθρωπο πια, αλλά αν δεν είναι στα γραμμένα μου, τι να κάνω, θα πορευτώ όπως μου τα φέρνει η ζωή τελικά, με ή χωρίς γυαλαμπούκες που έκανα και χιούμορ στην ειδικό και της είπα πως αν είναι, να τα φορέσω για να βγάλω φωτογραφία πορτραίτου και να τη δημοσιεύσω στο Facebook, μπας και βρω κανά γαμπρό και τότε σκάσαμε στα γέλια.

Άντε, πάμε παρακάτω...

Μαριαλένα, 6/12/2008

Υ.Γ. Επειδή σε ένα από τα σχόλιά μου παρέθεσα λάθος το τηλέφωνο της ειδικού κας Σκούταρη, παρακαλώ σημειώστε το σωστό αριθμό, για όσους τυχόν ενδιαφέρονται να επικοινωνήσουν μαζί της:

210-3237622 & 3235131. Ευχαριστώ!

Αυτό το έργο το έχω ξαναδεί...

Δεν ξέρω πόσες φορές πρέπει να ζήσεις το ίδιο πράγμα για να καταλάβεις τι συμβαίνει και από κει και πέρα να αποφασίσεις τι θα κάνεις. Σήμερα γράφω σε αληθινό χρόνο για πράγματα που μου συμβαίνουν τώρα και έχω την ανάγκη να τα εκφράσω και κατανοήσω.

Σήμερα το πρωί βρέθηκα να περπατάω στην Λεωφόρο Βασιλίσσης Όλγας στη Θεσσαλονίκη, από τα Εβραίικα με κατεύθυνση προς τη Νομαρχία, περίπου με κανονικό βήμα μισή ώρα δρόμος, συνηθισμένη από τις αποστάσεις της Αθήνας, δεν μου φάνηκε καθόλου. Χθες μετά τη δουλειά και με τον χρόνο να τρέχει αμείλικτα, πρόλαβα να γυρίσω σπίτι, να ετοιμαστώ και να προλάβω στο τσακ την αμαξοστοιχία των 20.39 για Θεσσαλονίκη. Έφτασα στις 1.40 το πρωί πια, αναμένοντας τους φίλους μου να έλθουν να με πάρουν από τον σταθμό. Με την πόλη να σφύζει από ζωή εκείνη την ώρα ακόμα, πήγαμε σε ένα κουτουκάκι για να τσιμπήσουμε και να πιούμε κάτι, συνοδεία μουσικής ζωντανής σε μια ζεστή ατμόσφαιρα. Η διάθεση καλή, η παρέα εξίσου και μας πήρε το πρωί σχεδόν. Πήγα να κοιμηθώ σε ενός φίλου μου το σπίτι που εκείνη τη βραδιά προθυμοποιήθηκε να με φιλοξενήσει. Σύντομα από εκεί που δεν το περίμενα, η συναναστροφή μας εξελίχθηκε σε ερωτική επαφή, πράγμα που στο τέλος μου προξένησε μεγάλη δυσφορία, καθώς η σχέση μας ήταν καθαρά φιλική και κατά τα λεγόμενά του όπως και τα δικά μου ζητούμενα, δεν επιθυμούσα να προκύψει κάτι τέτοιο μεταξύ μας. Το πρωί πριν φύγει για κάποιες δουλειές του, με ρώτησε πότε θα τα ξαναπούμε και του απάντησα κυνικά "του χρόνου". Όταν με ρώτησε τι εννοούσα του απάντησα εξίσου αδίστακτα "πως κάνεις έτσι βρε παιδί μου, θα βρεθούμε τότε του παραχρόνου..." και εκείνος γούρλωσε τα μάτια με απορία για το τι εννοούσα. Και τι έγινε θα μου πει κανείς? Μεγάλοι άνθρωποι είστε. Φυσικά, δεν έγινε και τίποτε, η ζωή συνεχίζεται...

Όμως ανακαλύπτω μετά λύπης μου πως οι άνδρες στη πρόσκαιρη αναζήτησή τους για ερωτικό σύντροφο της μιας βραδιάς, ψάχνουν να βρουν τον συνδυασμό "βυζάκι, μουνάκι, κωλαράκι", να ικανοποιήσουν το γενετήσιο ένστικτο και από κει και πέρα, πέρα βρέχει. Έχουν τη μνήμη του χρυσόψαρου, δυο δευτερόλεπτα δηλαδή, εκσπερματώνεις και ξεχνάς τα πάντα μετά. Διαγραφή και άντε γεια σας! Ο επόμενος στόχος έχει σειρά. Η ζωή μου έφερε να αποκτήσω αρκετές εμπειρίες πάνω σε αυτό το ζήτημα των πρόσκαιρων σχέσεων. Δεν καμαρώνω, απλά συνέβη. Τους τελευταίους τρεις μήνες, το βλέπω αυτό να συμβαίνει συνέχεια στη ζωή μου όμως, χωρίς να το αποζητώ. Άνδρες που προτάσσουν αυτή τους την ανάγκη για να σε πλησιάσουν, να σε κατακτήσουν και να αποχωρήσουν με γοργά πηδηματάκια. Ο καθένας με διαφορετική δικαιολογία, πιστευτή ή όχι, ένα στρώμα αχνής ζάχαρης πάνω από τον πόθο τους για εκτόνωση. Όχι βρε παιδιά, ευχαριστώ δεν θα πάρω!

Εγώ σαν γυναίκα των 37 μου χρόνων δεν έχω τις ίδιες ανάγκες και ορμέμφυτα. Μπορώ να ζω και χωρίς σεξ για πολύ μεγάλα χρονικά διαστήματα, αν χρειαστεί. Δεν είναι το σεξ που μου λείπει, αλλά η συντροφικότητα, το μοίρασμα, η επικοινωνία και μετά το σεξ, ειδικά αν δεν συνδυάζεται από έρωτα. Θα μου πει κανείς "καλά εσύ τώρα το παίζεις αγία?". Όχι βέβαια, το δικό μου μερίδιο ευθύνης το αναγνωρίζω και ξέρω που κάνω λάθος και που είμαι σωστή με τον εαυτό μου και τους άλλους. Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω!


The Lovers, image by www.quickzilla.com

Αυτό που αναγνωρίζουν οι άλλοι σε μένα είναι ότι είμαι ένας ευγενικός, γλυκός και ευαίσθητος άνθρωπος και όντως έτσι είναι σε κάποιες από τις πτυχές του χαρακτήρα μου. Η Μαριαλένα που ήταν όμως ρομαντική, δοτική και ενθουσιώδης, τείνει να εξελιχθεί σε ένα κυνικό "αντράκι" που εκτελεί με το εξάσφαιρο όσους άνδρες την βλέπουν μόνο ως ξερολούκουμο και "βυζάκι, μουνάκι, κωλαράκι" για να γαμήσουν. (ζητώ συγνώμη για την σκληρή γλώσσα που χρησιμοποιώ ενίοτε). Έχω αρχίσει να τους συμπεριφέρομαι με την ίδια αναίσθητη συμπεριφορά που μου συμπεριφέρονται εκείνοι. Πηδηματάκι θες φίλε μου? Τσαγάκια και τα λέμε εις το διηνεκές...

Οι άνδρες που προέρχονται από άλλες κουλτούρες δεν έχουν τη νοοτροπία αυτή των Ελλήνων ανδρών όπως διαπιστώνω. Ο Ευρωπαίος, Αμερικάνος, ή Αυστραλός, ακόμα και ο Ασιάτης ή Μεσανατολίτης π.χ., από όσο ξέρω έχει άλλη κουλτούρα. Είναι ευγενικός και δεν σου τη πέφτει με την μια σαν πεινασμένος λύκος. Έχουν όμως άλλα βέβαια, όπως να μην κεράσουν ένα καφέ ή ποτό στη κοπέλα, να είναι "τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι" μαζί σου και τέτοια άλλα κουλά, που εδώ ο Έλληνας διαφέρει. Ακόμα και φίλοι μου από το εξωτερικό που ζουν εδώ, έχουν υιοθετήσει αυτή τη νοοτροπία στη κοινωνική τους ζωή, ζώντας στην Ελλάδα πια.

Ο Έλληνας αυτό που θέλει στο σεξ, το θέλει τώρα! Ό,τι και αν κάνει, οι πράξεις του φωνάζουν από μακριά "τα κάνω για να σε ρίξω στο κρεββάτι"... Και καλά να είναι ικανός εραστής και να σου προσφέρει τουλάχιστον μια ευχάριστη εμπειρία μαζί του. Οι περισσότεροι είναι για την πάρτη τους, να ανακουφιστούν και άμα καταφέρεις και ευχαριστηθείς και εσύ, πάλι καλά, αλλιώς "συγνώμη μωρό μου που δεν κρατήθηκα και δεν σε περίμενα", λες και θέλει και ρώτημα να καταλάβεις πως η γυναίκα είναι απλώς το μέσο για να περάσουν καλά στο κρεββάτι. Ενώ οι ξένοι είναι και εκεί αλλιώς. Ξέρουν πως να κάνουν μια γυναίκα να αισθανθεί άνετα, ξέρουν να περιμένουν να συμβαδίσουν, ξέρουν να την περιποιηθούν και να της προσφέρουν την ηδονή με τον δικό τους τρόπο. Και εκεί βέβαια υπάρχουν και εκείνοι που πηγαίνουν κατευθείαν στο ψητό χωρίς να φαντασία, αλλά την εγωιστική συμπεριφορά των Ελλήνων "εγώ είμαι και άλλος δεν είναι", δεν την έχουν!

Δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι, ούτε άνδρες ούτε γυναίκες και να μην τους βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι, μεμφόμενοι μη ηθικά σωστές συμπεριφορές σε αυτές μου τις σκέψεις. Ο "πρίγκηπας" δεν έρχεται από τον ουρανό, ούτε μεταμορφώνεται σε ιδανικό μοντέλο ανδρός για να σε κερδίσει. Καμία σχέση. Απλά αναγνωρίζω πως υπάρχουν και άνθρωποι που ξέρουν πως να σου φερθούν, να σε φλερτάρουν διακριτικά και να σεβαστούν στα προσωπικά σου ζητήματα και τότε αξίζουν της προσοχής μας, αν μας λένε κάτι.

Και εις άλλα με υγεία, εύχομαι να περάσουμε ένα τριήμερο ζωντανό και ευχάριστο και ό,τι προκύψει στον καθένα μας, να το ζήσει συνειδητά και με επίγνωση. Εγώ απλά θέλω να αποστασιοποιηθώ και να ησυχάσω πλέον, ενώ χαίρομαι τις στιγμές που περνάω με την συντροφιά των καλών και αγαπητών μου φίλων εδώ.

Εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενη, ξημέρωμα Κυριακής, αγίου Δημητρίου του πολιούχου της πόλης.
Μαριαλένα
26/10/2008

Try a little tenderness...

There are numerous times when I wonder what the hell goes on in my life in regards to my personals. Like a grasshopper I jump into any given opportunity to find what I am looking for, only to often find myself being let down by my expectations. I have had enough of it though. Been drawn by politeness and calmness in one's character, I realize that things are not what they seem when it comes to courtship. The majority of men want to lead you down to a sexual encounter, in order to fulfill their fantasies and/or find a way to express their sexual instincts with the company of a woman, if they happen to be heterosexuals.

What about the sentiments? When a man feels for you, he shows it one fine day. Even a macho guy knows how to break his girlfriend's heart with a notion or a statement. If he just wants to have fun, as they call it, a plain "have fun" whatever that means in their heads, he just acts as a programmed male who wants to get laid and that's it. Finitto!

I, as a woman, cannot act like that. It's not in my nature to think as such. I need my brain to be stimulated by the way a man comes on to me. If he's part of the above mentioned category of "get laid and leave", then it's no good, it's a turn off from the start.

I admire men who know how to play the waiting game and don't rush into suggesting you sex from the very beginning. Yes, sex is a natural process and making love is a social pattern to come closer to an erotic partner and enjoy the physical contact, but what lies in between of those two?

Men tend to like women for their physical features, such as breasts, buttocs, hair, lips etc, making a direct insinuation to sexual contact. I often listen to R n B songs stating how much the guy loves the ass of a lady, or her other body features, making no referral to who she really is, her character. As long as he likes a certain part of you, it's enough to come on to you?

Women on the contrary, not only like a man for his appearance but they find personality traits to cling in to him and like him, often putting second the fact he's not Mr. Perfect in terms of his looks. A combination that can carry both is more than welcomed, but we are not looking for Mr. Damn Sexy down the road from the first time we lay eyes on him. It's his charm and way of approaching that makes us feel enchanted.

We need to be a part of the fairy tale, the one that Cinderella finds her Prince Charming out of the blue, one way or the other. We like to be treated as someone special in his life. We enjoy seeing him act as a gentleman and find little excuses to hit it on to us, while knowing his goal is to guide us into his love nest (or ours...) for having the sex he has on his mind.

Recently I couldn't keep myself from asking the "now what?" question to my erotic partner, only to find him turn down any possibility of our contact becoming a relationship. "I just want us to have a good time when we see each other" he replied and I felt devastated by his statement. He was telling the truth from his point of view, no wonder, but as a person who acts sentimentally, I was let down by him by the time he told me so. I need to have something to believe in when it comes to relationships, I cannot act like a horny human being, who all she wants is to make out and being fucked by her suitor or lover. Sorry, it's no go!

There's so much pleasure and excitement to the act of love making between two partners who are attracted to each other. You feel like exploring a terra incognita, an unknown territory that is, which is by nature a factor to feel turned on by the whole thing. The way you make your partner become aroused and eventually cum into a blast of bodily fluids and psychological ecstasy, is a precious gift to be cherished by both. The way a male knows how to bring down the inhibitions of a female, the exchange of physical and mental stimuli, the abandonment of Ego for the sake of the Unity, is unparalleled!

I don't know shit about what happens in the minds of men of in their middle or late 30's these days. I guess they fantasize that there are too many willing cocumbines around to offer them the sexual excitement they're looking for, but in reality many of them are lonely people, leading an ordinary and at many times, dull life, which is deprived from a close steady relationship, which in other cases, would offer them the incentive to be committed. I am sorry to admit that there are people who are focusing on virtual sex on internet sites more, instead of exposing themselves into a real encounter within their social environment. It was never of my liking though.

Getting to know one person socially is one thing and flirting is another. In any case, a man who is not acting like a sexually deprived person is so much desirable than the other way around. Men who don't have sex regularly, go crazy over it when they live without it. But before that, there are so many things to consider on a woman's point of view and guess what the consideration is paying off when you loose a bit of your egoistic drives and start thiknking as a human being with a brain in his head and not in his penis. Even the male organ needs to be second best in order to conquer the castle of desire and unrevealed hedonism.

As far as I am concerned, all I am asking in a man, is a VERY BIG HUG to find a safe haven within and a LITTLE TENDERNESS to begin with... and the rest is yet to come!


Michael Buble - Try a little tenderness

Marialena, 4/10//2008

Εισητήριο στην τσέπη σου...

Δεν είχαν περάσει ούτε 24 ώρες από τότε που άφησε ξωπίσω της το νησί για να κινήσει στη μεγάλη πόλη για μια ακόμη φορά...

Ούτε είχαν περάσει άλλες 24 ώρες από τότε που ανέλπιστα έζησε μοναδικές στιγμές που ακόμα κείτονταν ζωντανές μες το μυαλό της. Είχε περάσει όμως και το σοκ της αποκαθήλωσης όταν με μια κουβέντα μόνο διαλύθηκαν τα πάντά μέσα της.

Μέσα στον κύκλο της δεν ήταν όλοι οι γνωστοί και φίλοι της εν δυνάμει εραστές της. Είχε θέσει τα όριά της και διαφύλασσε την κοινωνική και προσωπική της ζωή όσο μπορούσε ξέχωρα και διακριτικά, ενώ οι προτεραιότητές της είχαν αλλάξει προσπαθώντας να προστατέψει τον εαυτό της από μια ακόμη ματαίωση των προσδοκιών της.

Φέρθηκε με κάθε ειλικρίνεια απέναντι στον άλλον άνθρωπο, ήθελε να είναι ο εαυτός της μαζί του με μια πασιφανή χαρά που θα μοιραζόταν κάποιες στιγμές μαζί στην παρέα τους, προσπαθώντας στην αρχή της γνωριμίας του να τον αποκωδικοποιήσει καλύτερα και να τον γνωρίσει περισσότερο.

Τα μάτια του έλαμπαν καθώς μιλούσε και το πρόσωπό του ακτινοβολούσε καθώς χαμογελούσε γεμάτος ζωντάνια και έκπληξη για το αντάμωμα των φίλων μεταξύ τους και εκείνη, η εικόνα της που τον είχε μαγέψει και ήθελε τόσο πολύ να την αντικρύσει. Εκείνη χαιρότανε με την σειρά της που ήταν ευγενής και χαριτωμένος άνθρωπος στη συμπεριφορά του μαζί της, αλλά και με τους άλλους.

Τον είχε σκιαγραφήσει πίστευε αρκετά και γι' αυτό δέχτηκε να περάσει εκείνο το σαββατοκύριακο μαζί του στο νησί, προσκεκλημένη του μαζί με τη παρέα της. Το λιμάνι έφεγγε στο βάθος και τα σπιτάκια τα παραδοσιακά στον οικισμό έδειναν ένα άλλο χρώμα στο τοπίο γύρω. Η θέα την απορρόφησε και αργά το βράδυ καθισμένοι στη βεράντα του σπιτιού του και αγναντεύοντας τη θέα προς τη θάλασσα, άνοιξαν την καρδιά τους και μιλούσαν ειλικρινά για τα μικρά και μεγάλα μυστικά τους, μέχρι να κοιμηθούν.

Η άλλη μέρα ξημέρωσε και η διάθεση της παρέας ήταν να περιηγηθούν τα αξιοθέατα του νησιού που ήθελαν να δουν και εκείνος προσφέρθηκε να τους ξεναγήσει. Η ώρα περνούσε ευχάριστα, ενώ εκείνος αδημονούσε να πάει να ψαρέψει στη θάλασσα για να πιάσει φρέσκο ψάρι για να φάει η παρέα το βράδυ. Η ψαριά ήταν επιτυχής και η συνάντηση μετά το ψάρεμα ήταν για να γευθούν τα φρέσκα ψάρια που μόλις είχαν ψαρέψει στα νερά του πελάγους. Εκείνος συναντιώντας την στην προκυμαία, την έδωσε ένα φιλί στο στόμα για πρώτη φορά, δείχνοντας πως την διεκδικούσε. Το φαγητό ήταν εξαίσιο, ενώ τα ψάρια μύριζαν ακόμα θάλασσα και φρεσκάδα, η παρέα χαλαρή και ευχάριστη και εκείνος σε κάθε ευκαιρία της έδειχνε πως την ήθελε γεμάτος ανυπομονεσία.

Εκείνη το κατάλαβε, μα δεν έδωσε δείγμα ότι το είχε αντιληφθεί στην υπόλοιπη παρέα, ενώ ο ενθουσιασμός εντείνετο ακόμη περισσότερο για εκείνην. Περασμένα μεσάνυχτα κατηφόρησαν προς το μέρος που θα έμεναν το βράδυ, στήνοντας σκηνές κάτω από τη δροσερή σκιά δέντρων κοντά στη θάλασσα. Οι φίλοι έπρεπε να φύγουν και έτσι έμειναν μόνοι τους να μοιράζονται τη σκηνή, ενώ για εκείνην ήταν η πρώτη φορά στη ζωή της που έκανε ελεύθερη κατασκήνωση και με χαρά δέχτηκε να κοιμηθεί στη σκηνή μέσα στη φύση.

Όταν ξάπλωσαν στους υπνόσακούς τους, η πρώτη προσέγγιση δεν άργησε να έλθει για το ζευγάρι, καθώς τα τρυφερά φιλιά έδειναν τη σκυτάλη στα χάδια μεταξύ τους και την ανακάλυψη των σωμάτων στο άγγιγμά τους. Εκείνη δοκίμασε μια πρωτόγνωρη αίσθηση αφύπνισης καθώς ο εραστής της ήταν ικανός να της προκαλέσει ρίγη συγκίνησης με τον τρόπο του καθώς το ερωτικό παιχνίδι μεταξύ τους εξελισσόταν σε ερωτική συνεύρεση που προσέφερε κύματα ηδονής στο διψασμένο για έρωτα και χάδι σώμα της.

Μετά το καταλάγιασμά τους βαθιά μέσα στη νύχτα, εκείνος την πήρε αγκαλιά και αποκοιμήθηκαν έχοντας τα σώματά τους σε επαφή. Το πρωί το ξύπνημα ήταν εξίσου γλυκό και χαρούμενο μετά τη νύχτα που είχαν μαζί περάσει στη σκηνή. Έβαλαν τα μαγιό τους και κίνησαν στην κοντινή παραλία για να δροσιστούν στη θάλασσα, ενώ άφηναν τα ενδύματά τους στην άμμο και κολυμπούσαν οσάν πρωτόπλαστοι, χωρίς ίχνος ενοχής ή εντροπής για την απελευθέρωση από τα ρούχα σώματά τους. Πρώτη φορά έκανε απροκάλυπτα γυμνισμό καθώς η όποια σεμνοτυφία και ηθικολογία είχαν πάει περίπατο, μπροστά στην εμπειρία που βιώνε ανάμεσα σε άλλους εξίσου χαλαρούς ανθρώπους που έκαναν και εκείνοι γυμνισμό στην ίδια παραλία.

Εκείνη χαιρόταν αυτό που ζούσε και εκείνος έδειχνε με κάθε τρόπο την λαχτάρα του να την αγγίζει και να την φιλάει. Η ίδια διάθεση διήρκεσε και μέχρι το απόγευμα καθώς επέστρεφαν και μέσα στο αυτοκίνητο συζητούσαν για τις ζωές τους και τα θέλω τους. Τον άκουγε προσεκτικά καθώς της εξιστορούσε παλιότερες καταστάσεις στη ζωή του και εκείνη στη συνέχεια πήρε τον λόγο κάπως διστακτικά, προσπαθώντας να είναι όσο πιο ξεκάθαρη γίνεται στα μηνύματα που εξέπεμπε στον συνομιλητή της.

"Και τι θα γίνει με εμάς", τον ρώτησε κάποια στιγμή ενώ ακολούθησε μια παύση και για τους δύο. "Ξέρεις..." της απάντησε, "δεν θέλω μια ακόμα σχέση εξ αποστάσεως, κουράστηκα, θέλω να ριζώσω στον τόπο μου επιτέλους", ενώ εκείνη αποσβωλομένη προσπαθούσε να μιλήσει όσο το δυνατόν λιγότερο γιατί μέσα της είχε ήδη αρχίσει να τα χάνει.
"Και βέβαια" του απάντησε "οι σχέσεις εξ αποστάσεως δεν είναι το ευκολότερο πράγμα" πρόσθεσε, "αλλά αν θέλει κανείς κάτι πολύ βρίσκει τρόπο να το κάνει πραγματικότητα". "Μου αρέσεις" της είπε μετά από λίγο "αλλά δεν θέλω να κάνω σχέση, θέλω να είμαι ελεύθερος να κάνω αυτά που μου αρέσουν". "Θέλω να σε βλέπω να περνάμε καλά μαζί και όλα καλά" σκέφθηκε φωναχτά ενώ εκείνη ψέλισσε πως είχε ανάγκη να πιστέψει σε ένα όνειρο για να μπορεί να προχωρήσει. Το σεξ μόνο δεν ήταν καθοριστικός παράγοντας για να την κάνει να παραβλέψει την συναισθηματική εγγύτητα, που είχε ανάγκη για να αισθάνεται καλά με τον σύντροφό της.

"Δεν σε απορρίπτω, πρόσεξε, μην το βλέπεις έτσι σε παρακαλώ" γύρισε και της είπε στη συνέχεια, ενώ εκείνη δεν μπόρεσε να αρθρώσει λέξη για την ανατροπή που βίωνε λίγες ώρες μετά την πανδαισία του έρωτά τους το βράδυ. "Ναι ήμουν προετοιμασμένη για κάτι τέτοιο" του απάντησε "ακόμα και πριν έλθω ήταν στο μυαλό μου, αλλά δεν περίμενα ότι θα μου συνέβαινε κιόλας" έκλεισε την κουβέντα της.

Έφτασαν λίγο πριν το δειλινό σε ένα μοναστήρι που ήθελε εκείνη να προσκυνήσει και εκείνος να παραστεί σε μια τελετή στο εκκλησάκι μέσα στη μονή. Εκείνη κατευθύνθηκε προς το σκήνωμα του τοπικού αγίου που φιλοξενούνταν εκεί για να προσκυνήσει, ενώ τα μάτια της γέμιζαν δάκρυα συγκίνησης μα και απόγνωσης για το τι είχε προηγηθεί μεταξύ τους καθώς ερχόταν με το αυτοκίνητο. Ξέσπασε μπροστά στην εικόνα του αγίου ζητώντας του να την λυπηθεί και να μην της έρχονται τέτοιες πίκρες στη ζωή της. Δεν ήξερε προς ποιόν έκανε την ικεσία τελικά μέσα σε λυγμούς, στον Θεό ή σε εκείνον που μόλις της είχε κάνει φανερή τη περαιτέρω στάστη του? Ή καλύτερα στον ίδιο τον εαυτό της?

Η επιστροφή για την αναχώρηση με το πλοίο της γραμμής εσήμανε και την αντίστρφη μέτρηση για την αναχώρησή της από το νησί. Εκείνος την συντρόφευε καθώς εκείνη τακτοποιούσε με τάξη τα πράγματά της μέσα στον σάκο της, ενώ φρόντιζε να μην ξεχάσει κάτι στον χώρο που έμενε. Την φίλησε τρυφερά κάποιες στιγμές και ενώ το ρολόι έδειχνε ότι δεν υπήρχαν άλλα περιθώρια για να είναι χαλαροί, αναχώρησαν για το λιμάνι. Σε λίγα λεπτά, στέκονταν μπροστά στο πλοίο και πέρνοντας σειρά στην ουρά για την επιβίβαση, εκείνος της κρατούσε το χέρι. "Θέλω να σε ξαναδώ, πολύ" της είπε "θα μπορέσεις να ξανάλθεις?". Εκείνη ένιωσε να γίνεται μια μάχη μέσα της ανάμεσα στην άρνηση και στην κατάφαση. "θα προσπαθήσω" του απάντησε, "δεν ξέρω ακόμα..." πρόσθεσε ενώ του ψιθύρισε ότι θα ήθελε να ήταν εισητήριο στην τσέπη της, για να τον πάρει μαζί της στο ταξίδι της επιστροφής, όπως λέει και το τραγούδι του Παντελή Θαλασσινού.

Ενιωθε μέσα της επιθυμία να τον ξαναδεί μα και απογοήτευση, μιας και εκείνος δεν είχε αφήσει περιθώρια με την δήλωσή του για μια επαφή πέραν από το επιφανειακό και το εγωϊστικό, αν θέλεις, "εγώ τη ζωή μου και εσύ δεν θέλω να σταθείς εμπόδιο στις ενασχολήσεις μου". Αυτό εισέπραττε εκείνη, ότι δεν της έδινε το έναυσμα για να θέλει να προσπαθήσει και η ίδια παρά την απόσταση και τις διαφορετικές ζωές τους, να του δώσει μια ευκαιρία. Άλλωστε αυτό που εκείνος ίσως δεν είχε ακόμα αντιληφθεί, ήταν ότι εκείνη δεν άνοιγε την καρδιά της στον καθένα και εκείνος ήταν από τους λίγους και εκλεκτούς άνδρες που του είχε εξομολογηθεί τις μύχιες και τις απόκρυφες, σχεδόν ανομολόγητες σκέψεις της γύρω από τον Έρωτα, την Αγάπη και τη Ζωή.


Για μια ακόμη φορά, η Μοίρα της έπαιζε παράξενα παιχνίδια...

Μαριαλένα, 9/9/2008

Ανηδονία

Ευλογημένη είναι ετούτη η ώρα περασμένα μεσάνυχτα Παρασκευής, ξημέρωμα Σαββάτου. Η κούραση από τη δουλειά μοιάζει να έχει καταλαγιάσει, ίσως γιατί την επομένη δεν χρειάζεται να σηκωθώ να κάνω πάλι την ίδια ρουτίνα όπως τις καθημερινές. Εκτός από σωματική, είναι κυρίως αυτή η κούραση ψυχολογική, καθώς η ρουτίνα της καθημερινότητας επαναλαμβάνεται, από Δευτέρα ως και Παρασκευή, κάθε εβδομάδα.

Ανηδονία, ήταν η λέξη που μου καρφώθηκε στο νου διαβάζοντάς την πριν από καιρό σε ένα έντυπο σε ένα άρθρο σχετικά με συμπεριφορές. Μου καρφώθηκε στο μυαλό αυτή η λέξη που σημαίνει "άνευ ηδονής" αν την αναλύσουμε.

Κάθησα και σκέφτηκα κάποια πράγματα για τη ζωή μου. Για το πριν, για το τώρα σε σχέση με αυτήν την έννοια. Είναι βολικό να ζεις σε μια καθημερινότητα γεμάτη από συγκεκριμένες ρουτίνες επαναλαμβανόμενες με μικρές αποκλήσεις, σου δίνουν την αίσθηση της "ασφάλειας", μέχρις ότου να διαπιστώσεις πως δεν είναι καθόλου έτσι στη πραγματικότητα.

Καλοί οι τέσσεροις τοίχοι ενός οικήματος, καλές οι δουλειές για να κρατήσεις το σπιτικό σε τάξη, καλά τα τηλεφωνήματα για να δεις τι κάνουν οι δικοί σου στην εξοχή, όμως όταν μένεις μόνη ποιός είναι δίπλα σου, ποιόν έχεις να περιμένεις να γυρίσει?

Σε ποιόν εκθέτεις το κορμί σου στο άγγιγμά του, στον έρωτά του, στην κατάκτησή του? Σε ποιόν ανοίγεις τη ψυχή σου για να τον δεχθείς? Στον Κανένα, όπως ο ομηρικός ήρωας Οδυσσέας αυτοαποκαλούνταν εμπρός στον μονόφθαλμο Κύκλωπα. Μήπως έχω γίνει και εγώ Κυκλώπειος κλώνος, χαύοντας τα τερτίπια του Κανένα?



Ανηδονία είναι να μην δέχεσαι σχεδόν κανένα ερέθισμα που να έχει να κάνει με την ανθρώπινη επαφή. Λυπάμαι που το λέω, αλλά δεν είναι λειτουργική η ζωή που δεν περιέχει μέσα της την αλληλεπίδραση με τους άλλους ανθρώπους, με σκοπό την ανταλλαγή των ερεθισμάτων μεταξύ τους. Και πνευματικά και ψυχικά και σωματικά, σε όλα τα επίπεδα.

Δεν ποτίζεται η γλάστρα της ύπαρξής μας, με σταγόνες που πέφτουν από τον ουρανό σποραδικά. Δεν μπορείς να λες πως είσαι ολοκληρωμένος άνθρωπος αν πάσχει κάποιο ή περισσότερα από τα προαναφερόμενα μέρη της ολότητάς μας. Εκτός αν κάποιος συνάνθρωπός μας είναι αναχωρητής, οπότε πλέον δεν ανήκει στο κοινωνικό σύνολο ως ενεργό μέλος του. Αλλά δεν μιλάμε για τέτοιες περιπτώσεις που ξεχωρίζουν ανάμεσά μας.

Ομολογώ πως ως ελεύθερη και αδέσμευτη γυναίκα των 30+ χρόνων μου, μου αρέσει το φλερτ. Όχι το ό,τι να ναι, αλλά το έξυπνο, το διακριτικό, το υποσχόμενο, το αντρίκιο να το πω. Πολλές επαφές με γνωστούς και φίλους γίνονται μέσα από τα ηλεκτρονικά μέσα επικοινωνίας. Αλλά, παρόλο που η χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή και ίντερνετ, καταλαμβάνει ένα σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητάς μου, τώρα πια βλέπω πως η εκ του μακρόθεν επαφή δεν είναι η λύση για υγιείς ανθρώπινες σχέσεις, κατ΄εμέ τουλάχιστον. Βοήθημα είναι αναμφισβήτητα, αλλά όχι η μοναδική οδός αλληλεπίδρασης με τους άλλους.

Συναντώ σχεδόν καθημερινά, ανθρώπους που μένουν εκεί, μήνυμα στο μήνυμα, παράθυρα που ανοίγουν για συζήτηση, εφαρμογές ή σύνδεσμοι στα κοινωνικά δίκτυα, για να σου πουν καλημέρα ή κάτι άλλο σημαντικό ή ασήμαντο. Διάβαζα πρόσφατα σε ένα άρθρο από το msn ότι σε τέτοιες περιπτώσεις καλόν είναι, μετά την ανταλλαγή κάποιων μηνυμάτων, να ανταλλάσονται τηλέφωνα και να ορίζεται μια συνάντηση για να γνωριστούν τα δύο μέρη.

Ναι, πρέπει να ομολογήσουμε πως κάποιες ή οι περισσότερες επαφές μας ανάλογα, στην εποχή που ζούμε γίνονται μέσα από τα ασύρματα δίκτυα και σελίδες ιστολογίων, φόρουμ, ή δικτύων. Δέχομαι πως λόγω απόστασης, κάποιους φίλους δεν γίνεται να τους συναντάμε τακτικά, ή σχεδόν ποτέ αν είναι σε άλλη ήπειρο ή άλλη χώρα μακριά μας, όμως τι γίνεται με όσους μένουμε στην ίδια πόλη και το μόνο που κάνουμε είναι να επικοινωνούμε μέσω άψυχων μέσων και μόνο. Που βρίσκεται η χαρά της αλληλεπίδρασης και της επαφής μεταξύ μας?

Που είναι η ευχαρίστηση της συνύπαρξης γύρω από ένα τραπέζι, ένα θέατρο, η έναν κινηματογράφο? Η ανακάλυψη κι άλλων ποιοτήτων στον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου? Το φλερτ που εκδηλώνεται με το χάδι ή το βλέμμα, ή μια κουβέντα στα ξαφνικά? Δεν ξέρω πόσοι από εμάς τους ανθρώπους που ζούμε μια παρόμοια ζωή, έχουμε εγκαθιδρύσει την ανηδονία στην ζωή μας... Ή μάλλον μπορώ να καταλάβω από τη στιγμή που μένουμε στα λόγια και τις αοριστίες και δεν προχωρούμε να εκθέσουμε εαυτόν μέσα από πράξεις και συμπεριφορές, ό,τι και αν σημαίνει για τον καθένα μας αυτό.

Είπα πως αυτό το καλοκαίρι δεν θα αφήσω αυτή τη κατάσταση να με καθορίσει ως άνθρωπο και ως γυναίκα. Αποτέλεσμα είναι να έχω γίνει αυστηρότερη αλλά και περισσότερο "διαθέσιμη" σε κάποιους ανθρώπους που επιλέγω να επικοινωνώ μαζί τους. Η ανηδονία είναι σαν τη κατάθλιψη, περνάει πολύς καιρός μέχρι να ανακαλύψεις ότι όντως συμβαίνει στη ζωή σου και αυτό δεν είναι πάντοτε για καλό.

Είναι πράγματι ευλογημένη μια νύχτα σαν κι αυτή με το φεγγάρι να λάμπει στον ορίζοντα, όταν μπορούμε και λέμε τέτοια πράγματα μεταξύ μας, είτε είμαστε πολλοί ή έχει απομείνει μόνο ένας ανάμεσά μας που μπορεί να σκέφτεται έτσι...

Marialena, 19/7/2008

America, america!

Δεκατεσσάρων χρονών παιδί ήταν όταν πάτησε το πόδι της για πρώτη φορά στην Αμερική. Την πήρε ο πατέρας της μαζί σε ένα από τα ταξίδια του και εκείνη τον ακολούθησε με χαρά σε εκείνη την πρωτόγνωρη εμπερία. Θα συμμετείχαν από κοινού ως εκπρόσωποι της Ελλάδας στο παγκόσμιο συνέδριο για τον Νεανικό Διαβήτη και ούτε καν φανταζόνταν τη συνέχεια.

Πρώτος σταθμός Νέα Υόρκη, έμειναν κάπου στην 11η Λεωφόρο μαζί με τα πληρώματα της Ολυμπιακής. Στο βάθος έβλεπαν το Central Park. Της έκανε εντύπωση πως ο κόσμος στο δρόμο φορούσε αθλητικά παπούτσια ενώ ήταν ντυμένος με κουστούμια εργασίας και κρατούσε χαρτοφύλακες! Περπατώντας έφτασε μέχρι την 5η Λεωφόρο, είδε το Tiffany's, το Olympic Tower του Ωνάση, τα τεράστια πεζοδρόμια, τα κίτρινα ταξί που πλημμύριζαν τους δρόμους... Πήρε σαν αναμνηστικά ένα μπρελόκ "I love NY" και μια κουπίτσα εσπρέσσο με το Μανχάτταν και τους Δίδυμους Πύργους και αρκετές καρτποστάλ. Τα έχει ακόμα τα ενθυμήματα, τα κρατάει σαν κομμάτια της προσωπικής της ιστορίας.


New York, image by www.atp.com

Επόμενος σταθμός η πρωτεύουσα Ουάσινγκτον. Από το αεροδρόμιο Dulles, η διαδρομή προς στο ξενοδοχείο Mayflower απέναντι από το υπουργείο εξωτερικών. Ο ποταμός Ποτόμακ, το μνημείο του Washington, ένας θαυμάσιος υπέροχος κόσμος. Στο βάθος η λεωφόρος Pennsylvania και το Καπιτώλιο. Το βράδυ πριν το συνέδριο που είχαν έλθει να παρακολουθήσουν, μια βόλτα στο φουαγιέ του ξενοδοχείου και το δείπνο με εγκάρδιους αγνώστους που στο άκουσμα της λέξης "Ελλάδα" έκαναν σαν να γνωριζόντουσαν από παλιά. Η εικόνα του να τραγουδά όλη η αίθουσα στο τέλος του δείπνου το "The Greatest Love of All" της Whitney Houston, όρθιοι της έχει μείνει χαραγμένη βαθιά μέσα στη μνήμη.


Washington momuments, image by www.destinationhero.com

Το συνέδριο ξεκίνησε, η μικρή δίπλα στον πατέρα της να ακούει και να μιλάει τα λατρεμένα της αγγλικά, μόλις είχε πάρει και το Lower και διάβαζε για το Proficiency. Η γνωριμία με σημαντικούς ανθρώπους, η συνάντηση με εκπροσώπους από όλον τον κόσμο, κάποια άλλα παιδιά που βρίσκονταν εκεί με τους γονείς τους. Ένας φίλος Ελληνοαμερικανός γιατρός, τους πήρε να τους δείξει τη πόλη με το τεράστιο τζιπ του! Η επίσκεψη στο Lincoln Memorial, η θέα ως απέναντι στο Washington Momument στο βάθος, ο σιωπηλός φόρος τιμής σε όσους χάθηκαν στο Βιετνάμ λίγο πιο κάτω, στον τοίχο του μνημείου, το άγγιγμα των δακτύλων της πάνω στα χαραγμένα ονόματα, το δέος!


The Capitol Building, image by www.sitebelt.com

Η πόλη τη νύχτα, οι φτωχοί έγχρωμοι Αφροαμερικανοί που περιπλανίοταν στους δρόμους, ο Λευκός Οίκος φωτισμένος πίσω από τα ψηλά κάγκελα της μάντρας, πολύ πριν η τρομοκρατία τα κάνει όλα απάνθρωπα. Ψώνια στην αγορά της πόλης, το πρώτο τζιν από την Αμερική, αγορασμένο από ένα μαγαζάκι που ο υπάλληλος ήταν μαύρος με πράσινα μάτια (της φάνηκε θεϊκός μέσα στην εφηβική της φαντασία!), ένα ζευγάρι αθλητικά, ένα μπλουζάκι που το έχει φυλάξει ακόμα με την στάμπα της πόλης, βιβλία, ήταν ό,τι έφερνε πίσω.

Η μετάβαση στο στρατιωτικό νεκροταφείο Arlington στη Βιρτζίνια, οι συμμετρικοί λευκοί σταυροί των αποθανόντων να φτάνουν μέχρι εκεί που τελείωνε ο ορίζοντας, ο τάφος της οικογένειας Kennedy, η αλλαγή φρουράς πάνω από τη φλόγα που καίει άσβεστη στη μνήμη τους, η απόλυτη σιγαλιά μέσα στο καταπράσινο τοπίο.


The eternal flame marks the grave of President John Fitzgerald Kennedy, image by www.arlingtoncemetery.org

Ο περίπατος μπροστά από το Καπιτώλιο και τα σκιουράκια που ανέβαιναν πάνω στις μανόλιες, ολόκληρα δέντρα ευδοκιμούσαν στα πάρκα, το παιχνίδι με τα ζωάκια αυτά που ξεφύτρωναν από παντού, οι φωτογραφίες που ερεθίζουν τη μνήμη να θυμάται κάτι παραπάνω. Η επίσκεψη στο Smithsonian Institute Φυσικής Ιστορίας και στο Αεροναυτικό Μουσείο, τα εκθέματα, μουσεία που στη χώρα της έμοιαζαν σαν κάτι το πελώριο!

Το συνέδριο προχωρούσε και το κορίτσι παρατηρούσε για τρεις μέρες μια νεαρή κοπέλα να την κοιτά επίμονα. Λίγο πριν φύγουν, εκείνη την πλησίασε και της μίλησε. Ήταν Αμερικανίδα από την πολιτεία του Ουισκόνσιν κι εκείνη με διαβήτη. "Γειά χαρά" της είπε, "θες να γίνουμε φίλες?" "Μα εγώ μένω μακριά, σε άλλη χώρα" της απάντησε σαστισμένη η πιτσιρίκα, "δεν πειράζει, θα αλληλογραφούμε" της απάντησε η μεγαλύτερη κοπέλα και από τότε η φιλία τους κρατάει 22 ολόκληρα χρόνια!

Η δοκιμή για πρώτη φορά φυστικιών Casius από την Ινδία, το τρέξιμο στο αεροδρόμιο στην επιστροφή γιατί ξεχάστηκαν να ψωνίζουν αναμνηστικά μπαμπάς και κόρη, η αγωνία να προλάβουν το αεροπλάνο, η απογείωση, η ακτή του Ατλαντικού από ψηλά, τα Hamptons, η Φιλαδέλφεια, ξανά η Νέα Υόρκη και η Νέα Υερσέη και μετά ο Ατλαντικός, βαθύ μπλε του ωκεανού μέχρι που η αλλαγή της ζώνης ώρας να αφήνει πίσω της την Αμερικανική Ήπειρο.

Η επιστροφή στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, τα καλούδια που κουβάλησε μαζί της, η καινούρια φίλη που έκανε, το πρώτο γράμμα της γνωριμίας, το καλοκαίρι που ξεκινούσε! Τα δώδεκα χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι να ξαναπάει στην Αμερική, η συνέχεια...

Marialena, 25/07/2007

A Moment Like This

Leona Lewis "A moment like this"

Ξημέρωμα Πρωτομαγιάς του σωτηρίου έτους 2008...

αγαπητό μου ημερολόγιο,

δυσκολεύομαι πολύ σήμερα να κάτσω να σου γράψω. Σε έχω ανοιχτό εδώ και δυο ώρες και σε αποφεύγω ενώ το μυαλό μου διασχίζουν χιλιάδες σκέψεις σαν ριπές ενός ψυχρού ανέμου που περνούν μέσα από τις φυλλωσιές με μανία.

Με αφορμή κάποια ερεθίσματά μου πρόσφατα, συνειδητοποίησα πως σιγά σιγά ολίσθησα πάλι στο να κλειστώ στον εαυτό μου ηθελημένα και αθέλητα, κι όντως αυτό συμβαίνει. Ναι, τα έχουμε πει αυτά χιλιάδες φορές στους μονολόγους μας τους εσωτερικούς, αλλά αυτή τη φορά βλέπω πως το κλείσιμο αυτό δεν είναι μόνο άμυνα κατά των εξωτερικών "επιθέσεων" ή μάλλον προσεγγίσεων να το πω από το άλλο φύλο, αλλά μοίαζει και σαν έναν σκοτεινό διάδρομο που δεν βλέπεις φως στο τέλος του για να ξεφύγεις.

Αγχώνομαι πάλι, χάνω ύπνο και όρεξη, είμαι ευαίσθητη στο παραμικρό, άκρη δεν βρίσκω με μένα. Η χαρά μέσα μου μοιάζει με τις ψιχάλες μιας αραιής βροχής και πότε ήταν διαφορετικά να μου πεις εσύ, αλλά το ένα μετά το άλλο με απομυζούν συναισθηματικά αυτήν την εποχή.

Προσπαθώ από κάπου να πιαστώ, κάπου να βρω ένα αγκίστρι να πάω κόντρα στην καταιγίδα, αλλά η θάλασσα της ψυχής μου είναι φουρτουνιασμένη και η ακτή μια πλησιάζει μια απομακρύνεται ενώ βολοδέρνω κρατώντας τη σανίδα σωτηρίας μου. Με παρατηρώ πως το σώμα μου έχει να νιώσει ένα άγγιγμα αγάπης να το διαπερνά, ούτε και εγώ θυμάμαι καλά από πότε ή μάλλον θυμάμαι με την μνήμη που δεν έχει αφή, αλλά έχει τη δύναμη να σου δίνει μπουνιά στο στομάχι.

Μεγάλο Σάββατο και εγώ με μυαλγίες λόγω ίωσης, λαιμό κλεισμένο και μύτη ταλαιπωρημένη από το μπούκωμα, βρίσκομαι στον καναπέ του σπιτιού μου, με πυτζάμες και ζακέτα και ένα πάπλωμα για να μην κρυώνω να βλέπω στη τηλεόραση τα τεκταινόμενα ξαπλωμένη. Οι κροτίδες στο βάθος έσπαγαν την ησυχία της νύχτας και εγώ εκεί μπουμπουλωμένη με το σκέπασμα, κοίταζα από το παράθυρο να χρωματίζεται ο ουρανός και με ένα ξέπνοο βλέμμα κοίταξα προς την πόρτα και ευχήθηκα να άνοιγε και να ερχόταν Εκείνος όπως κάποτε. Και έκλεισα τα μάτια και χαμήλωσα το κεφάλι και η εικόνα σχηματίστηκε στο μυαλό μου ολοζώντανη. Του είχα θυμώσει που όταν λαχταρούσα να νιώσω ασφάλεια μέσα στην αγκαλιά του εκείνος μου έφερνε προσκώμματα, αλλά τώρα μετά τα χρόνια που πέρασαν, απλά ευχόμουν να ήταν εκεί να ένιωθα τη παρουσία του και αυτό υποτίθεται θα μου έφτανε...

Μου είπε η Π. στη κουβέντα μας να κοιτάω το σήμερα και να μην αγχώνομαι για το αύριο, να ζω το σήμερα και ενώ διανοητικά συμφωνώ και επαυξάνω, μέσα μου κυριαρχεί ο πανικός του "δεν ξέρω πως να αφεθώ να με πλησιάσει ένας άνδρας", ενώ στο πίσω μέρος του μυαλού ξεπηδούν οι βδελυρές αναμνήσεις της απειλής της εγκατάλειψης από τους ανθρώπους που είναι σημαντικοί για μένα. Όταν ακούς το τροπάριο "θα φύγω και θα σ' εγκαταλείψω" και είσαι μόνο ένα παιδάκι πέντε, έξι, εφτά ή οχτώ-δέκα χρονών, τι εντύπωση θα σχηματίσεις? Θα ζεις με τον τρόμο πως αν θα φύγει ο γονιός σου εσύ θα χαθείς απροστάτευτη... Και επειδή δεν πραγματοποιούν τις απειλές τους οι μεγάλοι, έπειτα κάνεις προβολές όταν κάποιος άνθρωπος σε προσεγγίζει και το ίδιο που ένιωθες όταν άκουγες τις μεγαλοστομίες χωρίς να ξέρεις αν είναι αλήθεια ή ψέμματα, τώρα τα ανάγεις στη πραγματικότητα και λες στον εαυτό σου "δεν θέλω να πονέσω άλλο, δεν αντέχω την εγκατάλειψη".

Κρίνεις όποιους τολμήσουν να σε πλησιάσουν με αυστηρά κριτήρια και όταν κάποιος σε ενδιαφέρει, ω! του θαύματος στραβώνει η δουλειά από τον άλλον και μένεις πάλι παξιμάδι απορώντας αν έκανε η κότα το αυγό ή το αυγό την κότα! Κι ύστερα πάλι οχυρώνεσαι μέσα στον πύργο σου και ψάχνεις να βρεις την άκρη στον Μίτο της Αριάδνης.

Δευτέρα του Πάσχα ξημερώματα, του έστειλα ένα μήνυμα στο κινητό που είχα από παλιά. "Αγάπη μου χρόνια πολλά" του έγραψα. Ό,τι δεν μπόρεσα να του πω ζωντανά, το είπα τώρα μέσα από το κινητό. Σιωπή. Καμμιά απάντηση από μέρους του μέχρι σήμερα. "Σ'ευχαριστώ. Εύχομαι να είσαι καλά" μου έγραψε απατώντας μου αργά το βράδυ. Αγάπη που γινες δίκοπο μαχαίρι... και έκανα μια σκέψη πως αν είχα τα μυαλά που έχω τώρα τέσσερα χρόνια πριν, θα φερόμουν αλλιώτικα στις στιγμές της ανάγκης. Δάσκαλε που δίδασκες, οποία αποτελεσματικότης!

Τους καμαρώνω και θαυμάζω τους συνανθρώπους μας που δείχνουν να έχουν ισορροπία στη προσωπική τους ζωή. Είναι άξιοι συγχαρητηρίων, γιατί εγώ που βρίσκομαι στο άλλο άκρο ξέρω καλά τι τίμημα πληρώνω με το να μην έχω κάνει αυτές τις συνάψεις που επιτρέπουν να προσεγγίζεσαι και να αφήνεσαι στο να βιώνεις το σήμερα, το τώρα, τη στιγμή χωρίς άλλα παρελκόμενα. Βλέπω και τους άνδρες γύρω στην ηλικία μου ή και μεγαλύτεροι που ζουν στη κοσμάρα τους. Νομίζουν πως με το να απορροφώνται από την καρριέρα τους ή να προσπαθούν άκομα να σε κατακτήσουν με το τίποτα, ότι είναι και οι πρώτοι εραστές ή τουλάχιστον οι Ωραίοι Μπρούμελ! Τι λέτε βρε παιδιά, μόνο με μηνυματάκια και έλλειψη χρόνου και κινήτρου δεν γίνεται δουλειά στις σχέσεις με το άλλο φύλο, μην γελιόμαστε!
Δε φτάνει που αφήνουν τον εαυτό τους οι περισσότεροι και το ρίχνουν στο φαί και στο καθησιό, παρέα με τσιγάρα και αλκοόλ, καταλήγουν να παχαίνουν και να κυκλοφορούν σαν έξι μηνών έγκυοι με την κοιλιά τους τούρλα και θέλουν τις γυναίκες να πέφτουν στα πόδια τους... Έλεος, υπάρχει και το "παν μέτρον άριστον" φίλοι μου, πως να σας προσέξουμε έτσι, για πείτε μου? Που είναι ο αυτοσεβασμός σας, που???

Αχχχ, το πρωί θα κρεμάσω στο μπαλκόνι το στεφάνι από το ανθοπωλείο με τα μικρά λουλουδάκια που ετοίμασαν για τη Πρωτομαγιά. Στο οικόπεδο απέναντι, ξεχυνόμασταν από την παραμονή τα πιτσιρίκια της γειτονιάς και μαζεύαμε άγριες μαργαρίτες και ύστερα κόβαμε και από τα τριαντάφυλλα του κήπου και κρεμούσαμε το στεφάνι μας στο κάγκελο για το καλό. Μπορεί να μην ήταν το πιο όμορφο, αλλά ήταν το στεφανάκι που είχαμε φτιάξει με τα χέρια μας, ενώ τα λουλούδια τριγύρω μοσχοβολούσαν...

Καλή Πρωτομαγιά να έχουμε, με λουλούδια στα χέρια και ήλιο να ζεσταίνει τις καρδιές μας! Σε λίγο ξημερώνει η καινούργια μέρα, A Moment Like This!

Μαριαλένα, 01/05/2008

37 Ανάσες...

Η ώρα έδειχνε 11.55', πέντε μόλις λεπτά πριν σημάνει το ρολόι για μεσάνυχτα. Σηκώθηκες από τη καρέκλα και πήγες προς το παράθυρο. Έξω ο ουρανός σκοτεινός και τα φώτα της πόλης στο βάθος να αχνοφέγγουν στον ορίζοντα. Κοίταξες λίγο προς τα πάνω ενώ τα λεπτά κυλούσαν. 12.01' και ξανακάθησες στη καρέκλα, έκλεισες τα μάτια και ονειρεύτηκες πως βρισκόταν δίπλα σου Εκείνος για να σε πάρει αγκαλιά και να σου πει "Χρόνια Πολλά μωρό μου!", να σου δώσει ένα φιλί και μέσα στη φαντασία σου να κάνετε τρυφερά Έρωτα ενώ θα νοιώθατε την αγάπη να ξεπηδάει από μέσα σας...

Ξαναέκλεισες τα μάτια και περίμενες πως ανοίγοντάς τα θα ήταν από πίσω σου να σε τυλίξει με τα χέρια του γύρω από την μέση σου όπως έκανε και να σου σκάσει ένα φιλί στον κρόταφο περιπαικτικά. Δεν ήθελες τίποτα άλλο για δώρο γενεθλίων, ειλικρινά, παρά μόνο αυτή την αίσθηση που λαχταρούσες να ξανανιώσεις αληθινά. Το κορμί σου σκίρτησε και το μυαλό συνέχισε να προβάλλει τις εικόνες που κάποτε αποθήκευσε καθώς γευόσουν τον έρωτα στην αγκαλιά του. Ναι, σου λείπει, το ξέρεις ότι σου λείπει, κάθε λεπτό, κάθε στιγμή που περνά, με κάθε αφορμή που τον φέρνεις στο νου σου ξανά και ξανά.

Μόνο αυτό ήθελες απόψε ξημερώνοντας τα γενέθλιά σου. Να είστε μαζί και να αποκοιμηθήτε μετά από το ξέσπασμα της έντασης στο σμίξιμο των σωμάτων και των ψυχών. Να αφεθείς ξανά στα χάδια του και να αισθάνεσαι γυναίκα στο άγγιγμά του... Πάει, τελείωσε, κατάλαβέ το, λες για να φύγει από την σκέψη σου η μορφή του. Μα δεν πάει πουθενά, φεύγει και έρχεται και επιστρέφει να σου θυμήσει αυτά που έζησες μαζί του. Και συ έχεις ένα βουβό τραύμα πια, την αίσθηση πως μπορεί να μην υπάρξει άλλος άνθρωπος στη ζωή σου που να σε κάνει να αγαπήσεις, όπως αγάπησες εκείνον, όπως τον πόθησες, όπως έγινες ένα με εκείνον κάποτε. Και ακροβατείς ανάμεσα στην πίστη και στη δυσπιστία, στο όνειρο και τη πραγματικότητα, πάντα χωρίς εκείνον, αλλά πάντα με εκείνον στα κατάβαθα του μυαλού σου.

Παίρνεις 37 ανάσες να σβήσεις τα κεράκια που προβάλλουν σαν εικόνα από ένα άλλο σενάριο. Ένα, δυο, τρία, 35, 36, 37, μικρές ανάσες όσα τα χρόνια που πέρασαν και προβάλλουν σαν φλας μπακ στην οθόνη της φαντασίας σου. Και όταν σβήσει το τελευταίο κεράκι για απόψε, εύχεσαι πως θα σε πάρει από το χέρι ξανά, θα σε κοιτάξει στα μάτια με εκείνο το παιχνιδιάρικο βλέμμα του, να σε πει εκείνο το "Αγάπη μου!" που ήταν μόνο δικό του καθώς θα σε οδηγήσει στο κρεββάτι κι έπειτα θα νιώσεις τη ζεστασιά του να σε τυλίγει μέχρι να αποκοιμηθείς...

Σβήστα τα κεράκια, μην κάθεσαι, σβήστα είναι τα γενέθλιά σου σήμερα και εσύ δεν έχεις ύπνο, έλα σβήστα να ησυχάσεις! Μα δεν τα σβήνεις, γιατί θυμάσαι τις φλογίτσες που αχνόφεγγαν στο περβάζι μέσα στο υπνοδωμάτιο, όταν κρατούσατε τα χέρια ο ένας του άλλου και λάμπατε και οι δυο σας από ευτυχία για αυτό που σας συνέβαινε τότε. Αυτά τα κεράκια δεν σβήνουν ποτέ, ούτε με 37 ανάσες δικές σου, ούτε και με αυτές ακόμα!


Aerosmith "Cryin'" (1994)

Μαριαλένα, 12/4/2008 (I was cryin' when I met you, now I'm trying to forget you...)

Επιλογές

Με τα γεγονότα της τελευταίας εβδομάδας, επιτρέφοντας στην Αθήνα αναρωτήθηκα τι κάνει μια γυναίκα σαν και εμένα που δεν βρίσκεται πια στη πρώτη της νιότη και δεν έχει κατασταλάξει ακόμα στη προσωπική της ζωή.

"Να πάει να πνιγεί?" θα ρωτήσει κάποιος άσχετος σαρκαστικά και καλά θα κάνει κατά την άποψή μου.

Όταν απογοητεύομαι, ομολογώ πως το μυαλό πλάθει διάφορα - συνήθως τραγικά - σενάρια, που κατά βάθος θα ήθελα πολύ να πραγματοποιηθούν, για να ησυχάσω από τις συνεχείς ανατροπές στο σενάριο της ζωής μου. Αυτό που λέγεται αυτοκτονικός ιδεασμός που ανακάλυψα πρόσφατα στα δελτία ειδήσεων, έρχεται και φεύγει στη ψυχολογία μου όταν ζορίζομαι, κυρίως σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης. "Αχ και να μην ξυπνούσα αύριο το πρωί" λέω μέσα μου πολλές φορές σαν άλλη Ιφιγένεια εν Αυλίδι.

Ένα μπακούρι λοιπόν σαν κι εμένα, σκέφτομαι πως έχει τις εξής επιλογές στη ζωή του:

1. Να κλειστεί σε μοναστήρι
(λίγο δύσκολο το βλέπω, γιατί ή μικρός μικρός παντρέψου ή μικρός καλογερέψου, τώρα πια δεν λέει)
2. Να αυτοκτονήσει
(και αυτό δύσκολο δεν είμαι φαν των μεθόδων αυτοεξόντωσης)
3. Να γίνει πουτάνα
(μπααα, στη πιάτσα κυκλοφορούν εκατό φορές ωραιότερες γυναίκες από τη πάρτη μου)
4. Να συμβιβαστεί με ημίμετρα
(για να μην είναι μόνος πέρνει ό,τι πετάει και ό,τι κολυμπάει)
5. Να είναι καλά με τον εαυτό του όπως είναι
(τώρα πως το καταφέρνει κανείς αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο)
6. Να μην το βάλει κάτω
(κι έρχονται στιγμές, δάκρυα γεμάτες, μόνη σου θα κλαις στης ζωής τις στράτες...Θα με θυμηθείς, Γ. Πάριος)

Προχθές μια αγαπητή μου συνάδελφος με ρώτησε πως πέρασα το τριήμερο της 25ης Μαρτίου και όταν σε συντομία της είπα τα νέα μου, μου είπε "δεν το βάζεις κάτω ε?" και εγώ της απάντησα "γιατί έχω άλλη επιλογή?". Εκείνη είναι ένα μπουμπούκι 25 ετών, δεν ξέρω πως της φαίνομαι που την περνάω μια δεκαετία και κάτι. Κι ένας φίλος μου σήμερα, με ρώτησε πως και δεν έχω παντρευτεί και του απάντησα πως δεν προέκυψε, πράγμα αληθινό. Δεν είναι το ζητούμενο να παντρευτείς, δεν μου αρέσει η σύμβαση του γάμου που προκύπτει από τα κοινωνικά πρέπει, αλλά αυτό που λέγεται συντροφικότητα και κατασταλλαγμός να είσαι με κάποιον άνθρωπο και να μοιράζεσαι τη ζωή σου στα πάνω και στα κάτω.

Χιλιάδες συνάνθρωποί μας ζουν χωρίς σύντροφο και άλλοι τόσοι είναι ζευγαρωμένοι. Καθένας μας κάνει τις επιλογές του και με αυτές πορεύεται. Θέλει θάρρος να ζεις χωρίς τη συναισθηματική στήριξη ενός συντρόφου, όπως και το να ζεις τις προκλήσεις της καθημερινότητας σε μια σχέση. Όπως και να χει, τουλάχιστον να έχουμε συνείδηση γιατί ζούμε με τον ένα ή τον άλλον τρόπο και να μην αφήνουμε τους φόβους μας να μας κατακλύζουν για το ανικανοποίητο που μας χαρακτηρίζει.

Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι ότι αυτών εστί η βασιλεία των Ουρανών, έλεγε ο Κύριος και σε αυτήν την περίπτωση ταιριάζει απόλυτα.



Και η ζωή συνεχίζεται και εμείς είμαστε οι μαριονέττες στο κουκλοθέατρο του Παραλόγου, σε ένα έργο που μόνο ο Δημιουργός ξέρει την εξέλιξη!


Μαριαλένα, 29/03/2008

When a man loves a woman

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

πέρασαν 24 ώρες από τότε που επέστρεψα σπίτι. Τετραήμερο στη λατρεμένη μου Θεσσαλονίκη, ο καιρός ανοιξιάτικος, η παρέα εκεί αγαπημένη και φύγαμε. Τέσσερις μέρες συντροφιά με έναν άνθρωπο που μαθαίναμε ο ένας τα χούγια του άλλου, υπήρχε μέχρι τότε καλή πρόθεση ανάμεσά μας. Μέρες και νύχτες χαλαρές, ξένοιαστες, με διάθεση να περάσουμε καλά ή έτσι τουλάχιστον το είχα εγώ αντιληφθεί.

Και έφτασε η τελευταία νύχτα, Άνω Πόλη σε ταβέρνα για φαγητό με παρέα. Ζωντανή μουσική, νοστιμιές, γέλια, ανέκδοτα, είχα καιρό να περάσω έτσι καλά με φίλους. Λίγο πριν φύγουμε ο λογαριασμός δια του πέντε και η αναμονή να πληρώσουμε. Ο άνθρωπος αυτός πλήρωσε για τους υπολοίπους τρεις, ενώ οι δυο άλλοι μείναμε να κοιτιόμαστε με απορία για την κίνηση του καβαλλιέρου. Επιστροφή στο μέρος που μέναμε, δυο κουβέντες μόνο "γιατί φέρθηκες έτσι απόψε?", μια δικαιολογία που δεν έστεκε, ύπνος σαν τα κούτσουρα χωρίς μια καληνύχτα, στεναχώρια.

Πρωϊνό ξύπνημα, εκείνος φεύγει για κάπου, σηκώθηκα, απελπισία. Δεν μου αρέσουν αυτά τα πράγματα αγαπητό μου ημερολόγιο, δεν μου αρέσει να μου φέρονται γαϊδουρινά, πως να το κάνουμε. Κάνω να ετοιμαστώ, αρχίζω να δακρύζω, η απελπισία μου μεγαλώνει. Το σάκχαρο τσιμπημένο από το στρες, πλένομαι, ντύνομαι και ετοιμάζω τα πράγματά μου. Μπαίνω και βγαίνω σαν να μην με χωράει ο τόπος, τρώω κάτι στα όρθια, γράφω ένα σημείωμα πρόχειρα σε ένα περιοδικό που άφησα στο τραπέζι και κρατώντας το σάκο στο χέρι, ανοίγω τη πόρτα και φεύγω. Δεν άντεχα να χαιρετήσω έτσι σε κακά χάλια τη φίλη μου που μας φιλοξένησε στο ζεστό σπιτικό της, έτσι και της μίλαγα θα κατέρρεα ένιωθα.

Περπατώ στον δρόμο και παραμιλώ "θα τα καταφέρεις Μαριαλένα" λέω στον εαυτό μου, "δεν είναι η πρώτη φορά, προχώρα, θα τα καταφέρεις, μη λυγίσεις, προχώρα..." και κατευθύνομαι στη στάση του λεωφορείου για να πάω στο Σιδηροδρομικό Σταθμό. Φοράω τα μαύρα μου γυαλιά ηλίου και θαυμάζοντας τα αρχοντικά στη Βασιλίσσης Όλγας, με πιάνω ξανά να μονολογώ για να μου δίνω κουράγιο. Φτάνω στο Σταθμό, τρένο πουθενά, κλείνω εισητήριο με το ΚΤΕΛ για Αθήνα. Το τηλέφωνο χτυπά, είναι εκείνος, δεν έχω το κουράγιο να το σηκώσω, του στέλνω ένα μήνυμα "φεύγω για Αθήνα, καλό ταξίδι και καλή τύχη στη ζωή σου" του γράφω ενώ το λεωφορείο ξεκινά. "Καλή τύχη και σε σένα" μου απαντά και καταβαραθρώνομαι λίγο αργότερα. Ο δρόμος μπροστά μας με γεμίζει με εικόνες θάλασσας, βουνού, φύσης, του Ολύμπου, του Κάστρου του Πλαταμώνα, των Τεμπών, εικόνες εξαίσιες που μέσα από τα δάκρυα μου δίνουν ένα αντίβαρο για να μην ουρλιάξω φωναχτά από την απότομη προσγείωση.

Φέρεσαι σε έναν άνθρωπο με τον καλύτερο δυνατό τρόπο συνειδητά και εκείνος στο ανταποδίδει με ταρζανιές και μαλακίτσες. Που καταντήσαμε λοχία σκέφτομαι, να κοντεύουμε τα 40 και μυαλό στο κεφάλι να μην έχουμε οι περισσότεροι. Μου τηλεφωνεί η φίλη μου στεναχωρεμένη και αυτή για το αναπάντεχο. "Δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά" της λέω ζητώντας της συγνώμη, "πως να συνταξιδέψω με κάποιον όταν υπάρχει ένταση", καλύτερα μόνη μου να βρω τρόπο να συγκροτηθώ όσο περνάει η ώρα.

Σκέφτομαι πως λειτουργούμε οι άνδρες και οι γυναίκες, οι μεν παρορμητικοί ή εσωστρεφείς, οι δε συναισθηματικές και ανασφαλείς. Η φίλη μου μου λέει πως επικοινώνησε μαζί της για να δει αν έφτασα καλά στην Αθήνα, κομμάτια έφτασα, αλλά αυτό που τον ένοιαζε ήταν να μάθει πως έφτασα πλαγίως, μέσω Θεσσαλονίκης, μη με ρωτήσει εμένα και του δαγκώσω προφανώς κανένα πόδι, ή λυσσάξω, καλύτερα τους τρίτους για να είμαστε πιο ασφαλείς, να λέμε και τα πράγματα όπως θέλουμε και να μην πούμε ένα συγνώμη βρε αδελφέ για το βράδυ εκείνο, δεν το ήθελα να σε μειώσω μπροστά στη παρέα, ή κάτι τέτοιο ανθρώπινο, όχι, η ενδεδειγμένη μέθοδος είναι το βλέμμα του μοσχαριού και μετά ύπνος άνευ εταίρας για να σκαρώσουμε τι δικαιολογία θα πούμε αύριο το πρωί, να είμαστε έτοιμοι να παραμυθιάσουμε τους θιγόμενους.΄Ετσι πρέπει!!!

Θέλω να αγαπήσω ξανά στη ζωή μου, με πάθος, με λαχτάρα, με συναίσθηση πια για το τι είναι σωστό και τι όχι, ώρες ώρες αναρωτιέμαι αν μπορώ όσο μαζεύομαι στον εαυτό μου.
Όχι μονόπλευρα, όχι παράταιρα, όχι συμφεροντολογικά, αλλά ουσιαστικά ψυχή τε και σώματι. Να νιώσω πάλι να ανεβαίνουν οι χτύποι της καρδιάς μου στο άρωμά του, να θέλω να τον φιλήσω και να κάνουμε έρωτα χαρτογραφώντας τα σώματά μας να ενώνονται στο άπειρο. Να με δει αμακιγιάριστη και να τον δω αξύριστο και πάλι να μας αρέσει το θέαμα. Να ανοίξεις τη καρδιά σου και να υπάρχει αλληλοκατανόηση, να πεις μέσα σου "πάει τα δύσκολα πέρασαν πια, πάμε παρακάτω..." και να πεις για μια φορά στη ζωή σου ότι ναι θέλω να είμαι με αυτόν τον άνθρωπο και να προσπαθήσεις να τα καταφέρεις.

Όχι όμως έτσι, με παρορμητισμούς και ανυπόληπτες κινήσεις που θίγουν την αξιοπρέπεια του άλλου. Πουτάνα δεν υπήρξα ποτέ, ούτε στη ψυχή ούτε στο σώμα και δεν δίνω σε κανέναν το δικαίωμα να με μεταχειρίζεται με απαξίωση. Εστω και αν το τίμημα είναι να φεύγω για να ξεφύγω, με τη ψυχή κομμάτια και τα μάτια κλαμμένα. Ωφείλω πια να προστατεύω τον εαυτό μου και αυτό κάνω πάση θυσία. Delete και η ζωή συνεχίζεται...

Τα αγρίμια καραδωκούν να ξεσκίσουν τη σάρκα σου Προμηθέα Δεσμώτη και εσύ για να ζήσεις ξαναγεννιέσαι κάθε φορά.


Michael Bolton "When a man loves a woman"

Αφιερωμένο σε όσους και όσες αυτό το βίντεο τους αγγίζει βαθιά μέσα στη καρδιά τους, γιατί ο Ερωτας, η Αγάπη και η συντροφικότητα σε ένα ζευγάρι κάπως έτσι μοιάζουν!

Μαριαλένα, 26/3/2008

Πάει καιρός...

Πάει καιρός αγαπητό μου ημερολόγιο, που συγκρότησα τις σκέψεις μου και βρήκα την όρεξη να σου τις καταθέσω. Ξέρω, ξέρω πως μέσα στο μυαλό μου επικρατεί ένας αέναος διάλογος μεταξύ των σκέψεών μου, αλλά για δεν ξέρω εγώ πόσο, άφηνα να κατοικοεδρεύουν μόνο στον κόσμο της σιωπής μου και πουθενά αλλού.

Δεν ξέρω τι έχω στο νου μου ακριβώς. Πολλά θα ήταν η σωστή απάντηση, αλλά όλα γύρω από έναν άξονα πάντα. Τον αγώνα για εξισορρόπηση, για καταξιώση, για επιδίωξη των προσωπικών στόχων, τη διατήρηση ψυχής και σώματος σε μια εύθραυστη ισορροπία που δεν καθορίζω, το κυνήγι της ευτυχίας, η διαπίστωση ότι όλα είναι ρευστά σε αυτήν τη ζωή.

Ενα παράξενο πράγμα, τα μάτια μου αναζητούν πάντα αυτό το κάτι που θα με κάνει να χαμογελάσω ή να οραματιστώ, ένα σύννεφο στον ουρανό που ταξιδεύει, το δειλινό που βάφει με χρώματα τον ορίζοντα, τα δέντρα που ανθίζουν, ένα παιδί που θα το κοιτάξω στα μάτια και θα του κάνω μια φατσούλα, ένα ζευγαράκι ερωτευμένων νέων ανθρώπων που περπατούν χέρι χέρι ή φιλιούνται στον δρόμο. Να ακούω μουσική και να τραγουδάω, να γράφω ποιήματα διαποτισμένα από τις σκέψεις μου, να διηγούμαι ιστορίες πραγματικές ή φανταστικές, να μοιράζομαι ένα γέλιο, ένα δάκρυ, μια αγκαλιά, ένα χάδι. Για μένα αυτά είνα τα όμορφα της ζωής.

Προχθές το βράδυ οδηγώντας τη μηχανή επιστρέφοντας σπίτι, απόγευμα που έδινε τη θέση του στο βράδυ, δεν έστριψα να πάω σπίτι, παρά συνέχισα το δρόμο μου μέχρι να φτάσω να αντικρύσω τη θάλασσα. Έπειτα πήρα το δρόμο της επιστροφής, ενώ έδινα γκάζι στη μηχανή για να ανεβάσει χιλιόμετρα και να νιώσω την αδρεναλίνη της ταχύτητας, έστω και για λίγο. 90+ χλμ, έδειχνε το κοντέρ ενώ ο δρόμος έμοιαζε να τελειώνει όσο έτρεχα.

Δεν έχω καταλήξει ακόμα τι θέλει ο άνθρωπος για να είναι ευτυχισμένος. Αυτό το θέμα είναι κάτι που με απασχολεί επί μακρόν, αλλά όσο και θέλω το ζήτημα της ευτυχίας δεν το έχω αποσαφηνίσει. Ξέρω όμως πως στο σπιτικό μου δεν είμαστε ευτυχισμένοι άνθρωποι δυστυχώς. Εχουμε κάνει την οικογενειακή μας ζωή έτσι που δεν έχουμε βρει τις ισορροπίες ανάμεσά μας. Θα ήθελα πολύ να μην είχε σοβαρά προβλήματα υγείας ο πατέρας μου στα 72 χρόνια του, θα ήθελα μαζί με τη μητέρα μου να απολάμβαναν πια με ηρεμία τους κόπους μιας ζωής που κόπιαζαν να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα και παραπάνω για όλους μας. Θα ήθελα ο αδελφός μου να ωρίμαζε μετά τον γάμο του και να μην κρυβόταν πίσω από τη γυναίκα του σε θέματα οικογενειακά και στεναχωρεί τους γονείς μας με τη συμπεριφορά τους.

Για μένα η ευτυχία μοιάζει με ένα όνειρο που μέχρι τώρα πιο πολύ σαν εφιάλτης μου εμφανίζεται. Δεν ζω στην ουτοπία, αλλά θα ήθελα να έχω μια οικογένεια που να εκδηλώνει την αγάπη της και να μην βασανίζεται από ανασφάλιες και άλυτα ζητήματα του παρελθόντος. Προσωπικά προτιμώ να αποστασιοποιούμαι, ενώ μέσα μου στοιβάζονται οι στεναχώριες. Ίσως αυτό το πράγμα έχει να μου δείξει ο διαβήτης μου σε αυτήν τη ζωή. Ότι η ευτυχία δεν χαρίζεται, αλλά κατακτάται, αυτό έχω καταλάβει μέχρι τώρα.

Νομίζω πως μια ζωή θα είμαι αγωνίστρια, ό,τι και αν σημαίνει αυτό. Ο αγώνας όμως για μια καλύτερη ζωή έχει το τίμημά του. Ίσως να είναι το ανικανοποίητο, η τελειοθηρία, η πρόσκαιρη ικανοποίηση. Όσο ζωή μου μένει ακόμα θα ήθελα να βλέπω τα αποτελέσματα των προσπαθειών μου να τελεσφορούν. Τουλάχιστον θέλω να καταφέρω να αγαπώ και να μ' αγαπούν οι άνθρωποι που έχουμε επιλέξει να συμβεί κάτι τέτοιο, όσο για τους υπολοίπους για κανέναν δε θέλω το κακό του, έστω και με έχον βλάψει. Δεν θέλω να ανταποδίδω "οφθαλμόν αντί οφθαλμού", έχω καρμικά κρίματα του λόγου μου, δεν θέλω κι άλλα.

Στις 3/3 έκλεισα 26 χρόνια με τον διαβήτη μου. Δεν έγραψα τίποτα, αυτές οι επέτειοι δεν είναι αφορμή για εορτασμούς, αλλά περισσότερο για ανασύνταξη και συμφιλίωση με τον εαυτό μου. Στα 26 του θα ήταν τώρα κοτζάμ άνδρας, ένας νέος άνδρας γεμάτος από ορμή για τη ζωή, όμως δεν είναι έτσι, είναι μόνο μια πάθηση, ένα σαράκι, που αργά ή γρήγορα θα καταφέρει να κάμψει την υγεία του σώματος και να δημιουργήσει προβλήματα που φτάνουν μέχρι τον θάνατο. Δε βαριέσαι, έτσι είναι η ζωή και πως να την αλλάξεις που έλεγε και ένα τραγούδι της δεκαετίας του '70.

Δεν έχω θανατολαγνεία ή κάποια άλλη εμμονή περί αυτού, αλλά όπως και οι περισσότεροι πάσχοντες από νεανικό διαβήτη, φλερτάρουμε μαζί του από πολλή νεαρή ηλικία. Με αφορμή την τραγική εξέλιξη της υγείας της Μαριέττας Γιαννάκου, παρακολουθούσα εναγωνίως τα νεότερα νέα για την ανάρρωσή της, καθώς ως διαβητική υπέστη ακρωτηριασμό του ενός άκρου από τον μηρό και έμφραγμα του μυοκαρδίου λόγω της αφαίρεσης του ποδιού της. Στεναχωρήθηκα πολύ, αφάνταστα πολύ, γιατί κανένας άνθρωπος δεν αξίζει τέτοια επιδείνωση της υγείας του, γαμώτο. Κι όμως, όταν υπάρχουν "έξυπνοι" που σου λένε ότι και καλά δεν είναι τίποτα ο διαβήτης και μην ανησυχείς και θα το ξεπεράσεις και άλλα τέτοια όμορφα, επιβεβαιώνουν για μια ακόμη φορά πως δεν έχουν ιδέα για το τι μιλάνε. Στου κασίδη το κεφάλι δηλαδή, να έχουμε να λέμε. Το αναφέρω συχνά αυτό το θέμα της κοινωνικής πλευράς του διαβήτη, γιατί με απασχολεί ως άνθρωπο.

Αραγε θα φτάσω στην ηλικία της κας Γιαννάκου αρτιμελής, ή θα με φάει η μαρμάγκα? Το ίδιο μου έλεγε και η καλή μου φίλη το Ονειράκι, όταν το συζητούσαμε και της έβαλα πάγο που ένα κορίτσι 24 ετών σκέφτεται πως θα πεθάνει, αλλά η σκέψη αυτή ήταν και δική μου, όσο και αν προσπαθούσα να την αποθαρρύνω από το να σκέπτεται έτσι. Γι' αυτό ίσως έχω αναπτύξει μια τέτοια οπτική που χαίρομαι στο μέγιστο τις μικροχαρές της ζωής, με έναν πολύ προσωπικό τρόπο τις περισσότερες φορές που μπορεί να εκδηλώνεται εξωτερικά ή όχι και μοιάζω να είμαι ερωτευμένη όταν αναφέρομαι με πάθος σε συναισθήματα. Δεν έχει σημασία αν υπάρχει κάποιος ή όχι στη ζωή μου για να με κάνει να νιώθω έτσι, αλλά εγώ βρίσκω τον τρόπο να ερωτεύομαι την κάθε στιγμή που περνά μέσα από τα φίλτρα μου, έστω και αν την επόμενη πέφτω ψυχολογικά και σκέφτομαι πάλι τη ματαιότητα του να είσαι ζωντανός. Ή του ύψους ή του βάθους σε μια εναλλαγή συναισθημάτων που μοιάζει με τρενάκι στο λούνα παρκ.

Ίσως αν υπήρχαν σχέσεις τέτοιες στη ζωή μου που να ένιωθα ότι είμαι απαραίτητη. Δεν το αισθάνομαι αυτό τώρα, λέω πως άμα τελείωνε η ζωή μου αύριο για παράδειγμα, θα θρηνούσαν οι γονείς και αδέλφια, θα στεναχωριόταν φίλοι και γνωστοί, μα εγώ λόγο ύπαρξης δεν θα είχα, κάνοντας τη διαφορά στη ζωή ενός συντρόφου ή πιθανών απογόνων.
Αυτή είναι η θαυματουργή δύναμη της αγάπης, το ότι σε κάνει να θες να ζήσεις μέχρι την τελευταία μέρα σου στη γη, κάνοντας τη διαφορά στη ζωή των αγαπημένων σου.

Σου είπα αρκετά απόψε αγαπητό μου ημερολόγιο, δεν θέλω να πω άλλα για την ώρα. Θα τα ξαναπούμε σύντομα, μιας και ο Απρίλης σηματοδοτεί πάντα σημαντικές αφετερίες στη ζωή μου.

Αγάπη για όλους εύχομαι, αγάπη...

Μαριαλένα, 14/3/2007

Δυο μέρες μόνο...

Δυο μέρες μόνο, το τραγούδι που ακούσαμε παρέα, αγκαλιά, το βράδυ εκείνο πριν φύγω για τα ξένα... Στο τραγουδούσα στο αυτί θυμάσαι? Εγώ ανατρίχιαζα έτσι αγκαλιασμένοι που βρισκόμασταν δίπλα δίπλα, με τα χέρια μας να θέλουν να αγγίζουν τον άλλον διαρκώς, ακούγοντας τη Δήμητρα Γαλάνη ζωντανά.

Δυο μέρες μόνο, τόσες όσες έφταναν για να ξαναβρεθούμε τη μια συνοδεύοντας εγώ εσένα και την άλλη συνοδεύοντας εσύ εμένα, βάζοντας τα καλά μας, φορώντας το πιο πλατύ χαμόγελο που ειδωθήκαμε μετά από τόσον καιρό και εκείνο το παθιασμένο ταγκό που τα χέρια σου με έσφιξαν γερά στην αγκαλιά σου, κολλώντας με στο στήθος σου και κόβοντάς μου την ανάσα.

Δυο μέρες μόνο και η παρέα ρωτάει αν θα πάμε μαζί σε μια εκδρομή και εγώ απαντώ χωρίς όμως να θίξω το παραμικρό, όχι τόσο για μένα αλλά για σένα που το τελευταίο βράδυ, μου έδωσες το φιλί της καληνύχτας και μου είπες πως φοβάσαι μην μου κάνεις κακό αν συνεχίσουμε να βλεπόμαστε έτσι. Και εγώ σε ρώτησα τι εννοείς και μου είπες ότι όταν δίνεσαι σε μια σχέση, δεν το αντέχεις και φεύγεις.

Δυο μέρες μόνο και με γύρισες πίσω στα δικά μου τρία χρόνια πριν που έκανα τα ίδια γιατί φοβόμουν να δωθώ σε μια σχέση και έφυγα πανικόβλητη... Τώρα πια όμως δεν φοβάμαι να σε πλησιάσω, εσένα τον άνδρα τον ντυμένο στα μαύρα που με είχε αγκαλιά του όλη νύχτα. Σου ζήτησα να σκεφθείς τι θες να κάνεις και να μου απαντήσεις ό,τι νομίζεις όταν γυρίσω πίσω.

Δυο μέρες μόνο και όσο περνούν οι μέρες και οι νύχτες σαν κι αυτή, τόσο σχηματίζω την εικόνα πως δεν θα θελήσεις να προχωρήσεις μαζί μου σε μια σχέση προσωπική. Θα βλεπόμαστε ξανά μέσα τη παρέα μας, θα χαμογελάμε μα τίποτε άλλο δεν θα συμβεί ανάμεσά μας πέραν από το ανεκπλήρωτο. Ίσως και να είναι το καλύτερο αυτό, κινούμαστε μάλλον σε άλλες παραλλήλους, μα τώρα που ένιωσα έτοιμη να σε προσεγγίσω τώρα εσύ δεν θέλεις. Ελπίζω να βγω ψεύτρα κατά βάθος, μόνον αυτό...

Δυο μέρες μόνο... στο αφιερώνω, ξέρεις εσύ γιατί!

Marialena, 06/02/2008

Η γιατρός μου

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα πρώτης τάξης κωλόπαιδο που το έλεγαν Μαριαλένα. Το κωλόπαιδο αυτό, σαν πεισματάρικο κριάρι που είναι, όταν χρειαζόταν σαν παιδί και αργότερα σαν έφηβη να πάει στο γιατρό να της ελέγξει το σάκχαρό της, περιττό να πω πως ήταν το χειρότερό της. Το τι μούτρα κατέβαζε, τι δεν μίλαγε στο γιατρό της που τον ντρεπότανε κιόλας, απορούσε με την υπομονή του ανθρώπου που δεν νευρίαζε μαζί της.

Όμως όταν μεγάλωσε και πέρασε η αυτοκαταστροφική της εφηβεία και άρχισε να βγαίνει προς τον κόσμο ως νεαρή ενήλικη, χρειάστηκε να ξαναπάει στον γιατρό για να πάρει μια βεβαίωση και για καλή της τύχη εκείνος, τη παρέπεμψε στη βοηθό του που την ανέλαβε. Από τότε το τρελλό κριάρι μπήκε σιγά σιγά, με πολύ επιμονή από τη μεριά της γιατρού στον σωστό το δρόμο και 13 χρόνια μετά ξέρει πως αν δεν ήταν εκείνη να την αναλάβει σε μια δύσκολη στιγμή στα 23 της, ίσως τώρα να μην είχε καταφέρει να φέρει την υγεία της σε ισορροπία και το σάκχαρό της σε έλεγχο.

Συζητάμε συχνά με φίλους "ασθενείς" της συγκεκριμένης γιατρού, για το τι μας λέει, ή πως μας αντιμετωπίζει. Η επιμονή της και το δέσιμο που έχει με κάθε έναν από εμάς, είναι πράγματι μοναδικά και όλοι μας την αποκαλούμε η γιατρός μας, η γιατρός ΜΟΥ.
Θυμάμαι πως όταν ξεκίνησε να με βάζει σε σειρά, πόσο με είχε από κοντά προσπαθώντας να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζα τα πράγματα. Μαζί με την διαιτολόγο και την Εκπαιδεύτρια - Νοσηλεύτρια, μου διόρθωναν τα κακώς κείμενα και όταν έκανα τις για μένα-απολύτως δικαιολογημένες- παρασπονδίες μου, εκείνες προσπαθούσαν να με βάλουν να ακολουθήσω έναν πιο υγιεινό τρόπο ζωής, πράγμα που συν τω χρόνω το κατάφεραν.

Όταν με εξήταζε στο Διαβητολογικό Κέντρο του Νοσ. Παίδων "Αγλαία Κυριακού", ασχολείτο μαζί μου με τις ώρες, όπως έκανε και σε κάθε ένα παιδί που είχε αναλάβει και μου εξηγούσε τις αλλαγές που έπρεπε να κάνω για να βελτιώσω τον γλυκαιμικό μου έλεγχο. Όταν δε εγώ έκανα το κορόιδο, η αυστηρότητα στο βλέμμα της και το αμετάπειστο του ύφους της, ήταν αρκετό για να με κάνει να ακολουθήσω τις οδηγίες της, ήθελα δεν ήθελα. Όμως την επιβράβευση για τους νέους με διαβήτη που πήγαιναν καλά, την είχε προ ημερησίας τάξεως και δεν δίσταζε να πει το μπράβο σε παιδιά και γονείς.

Όσο περνούσε ο καιρός και είχα πια αναλάβει τα ηνία του να διαφυλάττω την υγεία μου κατά κύριο λόγο μόνη μου, η γιατρός μου άρχισε να αλλάζει συμπεριφορά. Το ίδιο παθιασμένη με τη δουλειά της πάντα, με το ίδιο σπινθηροβόλο βλέμμα και την ίδια αγάπη για τα παιδία, άρχισε να μην μου φωνάζει πια. Έχοντας μάθει διαφορετικά στις συναντήσεις μας, απόρησα μήπως κάτι είχε αλλάξει στη συμπεριφορά της, μόνο για να διαπιστώσω πως άρχισε να εκδηλώνει τη τρυφερότητα και το νοιάξιμο απέναντί μας αλλιώς.

Στην τελευταία μας δε συνάντηση το καλοκαίρι, μου μίλησε όπως θα μιλούσε και μια μητέρα στην ενήλικη κόρη της, τονίζοντάς μου τη σημασία του γυναικολογικού ελέγχου και της προστασίας στον έρωτα. Εκεί κατάλαβα πως δεν με έβλεπε πια σαν το κοριτσάκι που κάποτε ήμουν, αλλά σαν μια νέα γυναίκα που ζει μια ανάλογη ζωή. Πόσο διαφορετικό και άμεσο ήταν αυτό το μήνυμα, όταν η μητέρα μου που είναι της παλαιάς σχολής, αποφεύγει λόγω σεμνοτυφίας και έλλειψης θάρρους να θίγει τέτοια θέματα στο παιδί της?

Χθες το πρωί πήγα για μια επαγγελματική συνάντηση στο Τέρμα Αμπελοκήπων και τελειώνοντας πετάχτηκα στην οδό Μεσογείων, στο Διαβητολογικό Κέντρο. Ήθελα να χαιρετήσω πριν τις γιορτές τη φίλη μου τη Νοσηλεύτρια στο Κέντρο και φυσικά την γιατρό μου. Αφού περίμενα αρκετή ώρα να τις δω, άκουσα στο διάδρομο μια γνώριμη ζεστή φωνή, ήταν της γιατρού μου. Σηκώθηκα από το κάθισμα και πήγα προς εκείνη. Με κοίταξε ευθεία στα μάτια όπως πάντα και με ρώτησε αν είμαι καλά, με εκείνο το ενδιαφέρον που μόνο εκείνη ξέρει να δείχνει, έτοιμη να βοηθήσει αν χρειαστεί να ξεπεράσεις το οποιοδήποτε πρόβλημα. Της απάντησα πως πέρασα απλά να τη δω και εκεί είδα την πανέμορφη γιατρό μου, με τα φυσικά κόκκινα μαλλιά της και ρίζες από την Ισπανία, να είναι κουρασμένη από το ιατρείο που βρισκόταν σε εξέλιξη και τις ευθύνες της στο νοσοκομείο.

Λίγο πριν φύγω, άνοιξα με τρόπο τη πόρτα του ιατρείου της για να την χαιρετήσω. Ήλθε κοντά μου και με ξαναρώτησε αν όλα πηγαίνουν καλά, της χαμογέλασα και της απάντησα πως με το σάκχαρο δεν έχω πρόβλημα και έκανα μια φιγούρα σαν μπαλαρίνα, σαν παιδί. Της είπα πως θα πάω να τη δω με τον καινούργιο χρόνο και ακούμπησα τα χέρια μου στο πρόσωπό της, έτσι όπως κάνω σε όσους αισθάνομαι οικεία. Με κοίταξε με το βλέμμα του μαλώματος όπως παλιά και την πείραξα λέγοντάς της πως "είμαι καλό παιδί". Παρόλο που πλέον απέχω ηλικιακά από το να πηγαίνω στο Παίδων, δεν την αλλάζω όμως με κανέναν άλλον!

Συγκινήθηκα το δίχως άλλο και γράφοντας αυτό το κείμενο, θέλω να της πω πόσο την ευχαριστώ για όλα όσα έχει κάνει για μένα τόσα χρόνια. Αν δεν ήταν εκείνη, ίσως τώρα να μην μπορούσα να ζω μια φυσιολογική ζωή και να είμαι κυρία του εαυτού μου όσον αφορά τον διαβήτη μου. Για κάθε φωνή, για κάθε χαμόγελο, για κάθε παραίνεση και κάθε ώθηση να βελτιωθώ, η καρδιά μου σας ευγνωμονεί πολυαγαπημένη μου κυρία Ντιάνα Βαζαίου!



Μαριαλένα και Ντιάνα το 2003, σε κοινή μας κοινωνική συναναστροφή.

Marialena, 11/12/2007

Θεσσαλονίκη μου!

Χθες βράδυ αργά, πήρα στα χέρια μου ένα βιβλίο που είχα παραγγείλει και περίμενα από καιρό για σένα, Αρχόντισσα του Βορρά. Μέσα στην ησυχία της νύχτας που προχωρούσε, ξεφύλιζα τις σελίδες του και ρουφούσα αχόρταγα τις πληροφορίες και τις εικόνες από τη Θεσσαλονίκη "μου". Καθώς προχωρούσα, με έπιασε ένα ρίγος και η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά φτάνοντας ο απόηχος μέχρι το στέρνο μου.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα, παιδί αυτής της πόλης είμαι και ακόμα και τώρα είναι η πόλη μου, οι αναμνήσεις μου, το παρόν μου. Μα εσύ Θεσσαλονίκη μου, είσαι βαθιά κρυμμένη στο υποσυνείδητό μου, είσαι κομμάτι μου αφανέρωτο, είσαι ο κρυφός μου πόθος!


Image by http://diadromes.pblogs.gr

Είσαι όμορφη μέσα στην ασχήμια σου, Θεσσαλονίκη μου. Από την είσοδό σου Δυτικά μέχρι το αεροδρόμιο, από το βιομηχανικό σου Βορρά μέχρι την απεραντοσύνη του θαλασσινού Νοτιά σου, είσαι ετερόκλητα γοητευτική. Έχω μια ξεθωριασμένη φωτογραφία που παριστάνω τον Ποπάυ, ήρωα των νηπιακών μου χρόνων, μπροστά από το Θέατρο Μακεδονικών Σπουδών, όταν ο αδελφός μου προωράκι 6 μηνών φιλοξενείτο στο ΑΧΕΠΑ στη θερμοκοιτίδα. Το ΑΧΕΠΑ το θυμάμαι, έστω και αν έχουν περάσει πάνω από 30 χρόνια...

Μετά επέστρεψα στην πενταήμερη του σχολειού μου και περπάτησα στην Αριστοτέλους, ήπια τον καφέ μου για πρώτη φορά με θέα την Πλατεία, πήρα ως ανάμνηση μια κόκκινη μπαντάνα που την έχω πάντα δεμένη στο λεβιέ του κιβωτίου στο αυτοκίνητό μου, ίσως για να σε θυμίζει, ίσως για να με φέρει ξανά κοντά σου κάποτε. Ανέβηκα στον Λευκό Πύργο και έμαθα την ιστορία του, επισκέφθηκα τις βυζαντινές εκκλησιές σου. Έφαγα τα ξακουστά σουτζουκάκια του Ρογκότη στο λιμάνι, πήρα το πρώτο μου γεμιστό τσουρέκι από τον Τερκενλή που η νοστιμιά του δεν μοιάζει με κανένα άλλο, πήγα μέχρι το Πανόραμα στην άκρη του Χορτιάτη για να θαυμάσω τη θέα της πόλης από ψηλά, δοκίμασα και τρίγωνα!


Image by www.focusmag.gr

Περπατώντας μιαν ακόμα φορά στη Καμάρα, ανακάλυψα τον Ναό του Αγίου Παντελεήμονος, ανήμερα της γιορτής του, όταν πηγαίνοντας για τον Αγιο Δημήτριο, πρόσεξα μια εκκλησία με στοιχεία ύστερα ρωμαϊκά στην κατασκευή της τοιχοποιίας του και στον γυρισμό, χωρίς να ξέρω δρόμους και αριθμούς, πήγα πάλι στο ίδιο μέρος και προσκύνησα την εικόνα από τον 13ο αιώνα που φυλάσσεται εκεί, σε αυτόν τον μικρό ναϊσκο που οι πιστοί φρόντιζαν με αγάπη περισσή. Ιασονίδου και Αρριανού γωνία.

Και ξαναγύρισα αργότερα για τον γάμο συναδέλφου, στον Ιερό Ναό Κυρίλλου και Μεθοδίου παντρευότανε και εμείς κλείσαμε ξενοδοχείο στην Βασιλίσσης Όλγας. Χριστούγεννα ήταν θυμάμαι, τέτοιος καιρός. Πήγα από τον Σιδηροδρομικό Σταθμό με το λεωφορείο μέχρις εκεί και «κάτι» με έπιασε όταν έφτασα στη γειτονιά της παραλίας. Πολύ αργότερα έμαθα πως εκεί ήταν τα σπίτια των εβραίων της Θεσσαλονίκης και συνέβησαν διάφορα πριν και μετά την κατεδάφισή τους. Ο γάμος εξελίχθηκε σε ένα τρικούβερτο ποντιακό γλέντι, όπου εμείς οι «Αθηναίοι» σαν χαζά κοιτούσαμε τα σόγια να εναλλάσσονται στη πίστα χορεύοντας ποντιακούς χορούς. Κι έπειτα περπάτησα ξανά στο κέντρο στην αγορά και ψωνίζαμε δωράκια για γκόμενους με τις συναδέλφους από μικρά μαγαζάκια στην Ερμού, παρέα με το παραδοσιακό Τερκενλή ανά χείρας για το σπίτι.


Image by http://fps.gr

Πέρασε ο καιρός και μιαν άνοιξη πήρα ξανά το τρένο και έφτασα κοντά σου Θεσσαλονίκη μου για να επισκεφθώ φίλους. Και είδα την Αρχαία Αγορά και μαγεύτηκα ειδικά όταν την αντίκρισα νύχτα να φωτίζονται τα αρχαία ερείπια με μεγαλοπρέπεια. Περπάτησα ξανά στη παραλία σου, πριν τα έργα, πήγα στο Μπιτ Παζάρ να χαζέψω αντίκες και εκεί που δεν το περίμενα, ήλθε ο έρωτας σαν τον Βαρδάρη, να με συνεπάρει Πλανεύτρα μου… Κι έφυγα πάλι μεθυσμένη από το απροσδόκητο και με έναν λόγο παραπάνω για να σε έχω στη καρδιά μου.

Ξαναγύρισα έναν χρόνο κοντά πριν, μόλις έγιανε το πονεμένο πόδι μου με λαχτάρα να έλθω ξανά να σε νιώσω. Έτσι γνώρισα την παραλία της Αρετσούς και το Ντεπώ, το Φάληρο και το Καραμπουρνάκι. Κι έλεγα από μέσα μου, πόσο θα μου άρεσε να έμενα σε αυτές τις γειτονιές, να αντικρίζω τον Θερμαϊκό στην ανατολή και τη δύση.
Πήγαμε και στην πλατεία Άθωνος, στα ταβερνάκια με τους νόστιμους μεζέδες και τη διακόσμηση από παλιά ελληνική ταινία, ήπιαμε και το ποτό μας χαζεύοντας την θέα από τον ανακαινισμένο πύργο του ΟΤΕ στην Έκθεση. Και εκεί είχα τους φίλους μου να μου εξηγούν τις γειτονιές και τα κατατόπια σου, πόλη μου μάγισσα και να τα βλέπω όλα μαγικά από ψηλά.


Image by www.rottweilers.gr-com

Αχ, Θεσσαλονίκη μου αν μπορούσες να με νιώσεις… Κάποιοι γνωστοί με κίνητρο τον έρωτα για παιδιά δικά σου, αφήνουν τη βολεμένη τους ζωή στην Αθήνα και ανηφορίζουν να αλλάξουν ζωή στην αγκαλιά σου. Χαίρομαι για την τόλμη, για την τρέλα της υπέρβασης, να αλλάξεις πανιά στα βόρεια, ίσως και ανομολόγητα να ζηλεύω κατά βάθος που εγώ είμαι ακόμα δειλή για κάτι τέτοιο και μέσα μου ονειρεύομαι σε ένα όνειρο όμοιο σχεδόν με επτασφράγιστο μυστικό που θα το πάρω μαζί μου, ότι θα έπαιρνα την μηχανούλα μου παρέα και θα διέσχιζα τους δρόμους σου ξανά, ανακαλύπτοντας την Άνω Πόλη, τη Περαία, το Σέιχ Σου ή με το αυτοκίνητο παρέα θα έφτανα ξανά μέχρι τον Όλυμπο και την πανέμορφη Πιερία, ή θα εξορμούσα για να γνωρίσω την Ανατολική Μακεδονία και Θράκη που είναι terra incognita για μένα ακόμα.

Λένε πως οι άνθρωποι που αναπνέουν τον αέρα σου Θεσσαλονίκη μου, είναι διαφορετικοί από εμάς τους Νοτίους. Πιο ανθρώπινοι ακόμα, πιο άμεσοι, λιγότερο απόμακροι από εμάς εδώ τους «πρωτευουσιάνους». Πες μου αγαπημένη μου, από πού και πότε εμείς οι δυο έχουμε ξανασυναντηθεί, ποια γονίδια κουβαλάω που έχουν το όνομά σου χαραγμένο ανεξίτηλα μέσα μου? Μέσα στο όνειρο, σε μια καινούργια ανατολή που θα ήταν όλη δικιά μου καθώς ο ήλιος θα ξεπροβάλλει από τον Θερμαϊκό και θα φωτίσει ξανά τα μνημεία της μυριόχρονης ιστορίας σου, έτσι ονειρεύομαι πως θα εξελιχθεί το όνειρο, αυτό το μύχιο, σιωπηλό νανούρισμα που με κoυλαντρίζει για να πείθω τον εαυτό μου ότι υπάρχει ένα καλύτερο αύριο.


Image by www.rottweilers.gr-com

Γι’ αυτό και μόνο σ’ ευχαριστώ Θεσσαλονίκη μου!

© Marialena, 02/12/2007

Υ.Γ. «Κι αν δεν ανέχεσαι τα βουρκωμένα μάτια
αν δεν μπορείς τις μακρινές διαδρομές,
στη Σαλονίκη να μην έρχεσαι ποτέ
τις Κυριακές, τις Κυριακές...»

Πέγκυ Ζήνα, «Στη Σαλονίκη»

Γεννημένος την 4η Ιουλίου!

Γεννημένος τη 4η Ιουλίου του 1972, ήσουν Δημήτρη μου, ένας μελαχροινός καρκινάκος μοναχοπαίδι, με αστική ανατροφή. Εγώ σε γνώρισα το 2001, ένα Σάββατο πρωί, όταν συναντηθήκαμε στο συνεργείο που κάναμε σέρβις στα αυτοκίνητά μας, ίδιο χρώμα, ίδιο μοντέλο και οι δυο μας. Στην αίθουσα αναμονής περίμενα τον Σταύρο τον μηχανικό μας να μου παραδώσει το αμάξι μου, όταν με πλησίασε και μου είπε στο αυτί: "Όχι βρε γαμώτο, κοίτα αυτό το παλληκάρι, κρίμα είναι, μια χαρά παιδί να πάει έτσι..." Τι συμβαίνει βρε Σταύρο, τι έγινε? τον ρώτησα ξαφνιασμένη. "Άστα να πάνε, ήξερα και τον πατέρα του, καλό παιδί ο Δημήτρης".

Επέστρεψα στη πολυθρόνα μου και κάθησα απέναντί σου. Ένα νέο παιδί αντίκρυσα και κατάλαβα πως ήσουν εσύ ο φίλος του Σταύρου. Κάποια στιγμή μου μίλησες θυμάμαι: "Γειά χαρά με λένε Δημήτρη και έχω καρκίνο" μου είπες. Στιγμιαία σου απήντησα πριν προλάβω να το συνειδητοποιήσω αυτό που είπες: "Είμαι η Μαριαλένα και έχω διαβήτη. Δεν ξέρω τι σημαίνει να έχεις καρκίνο, μα ξέρω τι είναι να ζεις με μια κατάσταση που κρατάει μια ζωή" σου απάντησα και το ένιωθα αυτό που σου είπα τότε. Μου έδειξες το αμάξι σου, μόλις βγήκες από το νοσοκομείο πήγες και άλλαξες το παλιό σου, παίρνοντας το ίδιο ακριβώς με το δικό μου και το καμάρωνες, έκανες τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε το πρώτο του σέρβις. Το είχες μονάχα λίγους μήνες στη κατοχή σου και λαχταρούσες να το οδηγείς και να το χαίρεσαι, έλεγες!

Η διαδικασία σύντομα ολοκληρώθηκε και ετοιμάστηκες να φύγεις. Πήγα να σε χαιρετήσω, μα μου είπες να μην σε αγγίξω γιατί μόλις είχες βγει από το νοσοκομείο και ήσουν επιρρεπής στα μικρόβια. Έφυγες και χάθηκες μπροστά μου. Βρήκα τον Σταύρο μου εξήγησε πως και ο πατέρας σου είχε πεθάνει από καρκίνο και τώρα εσύ ήσουν άρρωστος. Έφυγα και εγώ, μα ήσουν συνέχεια στον νου μου. Την Δευτέρα τηλεφώνησα στον Σταύρο και του ζήτησα το κινητό σου. Μου το έδωσε. Λίγες μέρες μετά τόλμησα να σε πάρω τηλέφωνο ένα βράδυ. "Δημήτρη, είμαι η Μαριαλένα που γνωριστήκαμε στο συνεργείο. Πήρα να δω τι κάνεις..." σου είπα και από εκεί τακτικά επικοινωνούσαμε για να πούμε τα νέα μας. Είχες χιούμορ, ήσουν και ομιλητικός και άφηνες το φλερτ να υπάρχει στην ατμόσφαιρα. Θυμάμαι ένα βράδυ που γύρισα από το γυμναστήριο, με πήρες τηλέφωνο και εγώ καθισμένη πάνω στο κρεβάτι με την πράσινη ριγέ κουβέρτα σου μιλούσα. Με ρώτησες κάποια στιγμή "τι φοβάσαι?" και εγώ πάγωσα. Ούτε και ήξερα τότε τι φοβόμουν, μα εσύ το είχες αντιληφθεί. Λέγαμε για σχέσεις και στη συνέχεια μου είπες πως δεν θα είχες πρόβλημα να παντρευτείς μια γυναίκα σαν κι εμένα. Κοκκάλωσα. Κανείς δεν μου το είχε πει αυτό ποτέ στη ζωή μου, πάντα κάτι τους έφταιγε σε μένα. Ο δυναμισμός, η ευαισθησία μου, ο διαβήτης μου, τα κέρατα στο κεφάλι μου, ξέρω εγώ, κάτι.

Μου είπες ότι κανόνιζες να φύγεις για Αμερική για να κάνεις θεραπεία για την μετάσταση που είχες πια στους λεμφαδένες σου. Τα χρήματα πολλά και σε βοηθούσαν γνωστοί και φίλοι να ανταπεξέλθεις στα έξοδα. Θα έφευγες το συντομότερο για Σιάτλ στην κλινική του πανεπιστημίου για την θεραπεία. Συναντηθήκαμε για τελευταία φορά στο Μικρολίμανο αρχές Δεκέμβρη. Με συνάντησες στη κολώνα απέναντι από το καφέ που θα πηγαίναμε. Ήταν ένα ηλιόλουστο μεσημέρι Σαββάτου θυμάμαι. Παρκάραμε και καθήσαμε κοντά στην θάλασσα, στη μαρίνα. Τα καστανά ζεστά μάτια σου ήταν τόσο μα τόσο ανθρώπινα, τότε, να ξερες! Σου είχα πάρει κάτι για το κατευώδιο, να το έχεις μαζί σου στο ταξίδι. Μου έλεγες για τις προετοιμασίες, είχες άγχος, το μυαλό σου πέταγε αλλού. Σου έδωσα το δωράκι σου, δυό ζωάκια αγκαλιασμένα λούτρινα. Με ρώτησες αν ήταν εικόνα, γιατί όλοι σου έφερναν εικόνες για να σε φυλάνε, αλλά εγώ προτίμησα να σου κάνω δώρο κάτι πιο προσωπικό. Ήθελα και στο είπα, αυτά τα δυο αρκουδάκια αγκαλιασμένα να σου κρατάνε συντροφιά στο πλάι σου, όπως θα ήθελα να σου κρατώ εγώ παρέα στις δύσκολες ώρες. Αν τα πράγματα πήγαιναν καλά, θα γύριζες μέχρι το καλοκαίρι μου έλεγες και τότε σου απάντησα ότι θα σε περιμένω να έλθεις να σε φιλοξενήσω και να σε φροντίσω στο εξοχικό μου.

Φύγαμε εκείνο το απόγευμα και σύντομα αναχώρησες για την Αμερική λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Μου έδωσες το e-mail σου να αλληλογραφούμε εκεί που θα έμενες. Μου έγραφες πως είχε κρύο και βροχή στο Σιάτλ και πως σε φιλοξενούσαν κάποιοι Έλληνες εκεί. Δεν ένιωθες και πολύ καλά, ήσουν εξασθενημένος. Μετά χάθηκες και ανησύχησα. Πήρα τηλέφωνο στο σπίτι σου, ήταν οι συγγενείς σου εκεί, μου είπαν πως μπήκες στο νοσοκομείο.

Σε σκεφτόμουν και έκανα την προσευχή μου για σένα Δημήτρη. Σε επόμενο τηλεφώνημα μέσα του Γενάρη πια του 2002, έμαθα πως η μητέρα σου ερχόταν να σε βρει γιατί η υγεία σου είχε επιδεινωθεί στο νοσοκομείο. Τέλος μου είπαν πως έπεσες σε κώμα, με τη μητέρα σου στο προσκεφάλι σου, καλέ μου.

Μπήκε Φλεβάρης και οι αλκυονίδες μέρες είχαν έρθει ξανά στην Αθήνα. Πρωί Τετάρτης και ανοίγω τα πατζούρια του δωματίου μου, για να με πλημμυρίσει ένας λαμπερός ήλιος που με έκανε να βγω στο μπαλκόνι να τον χαζέψω. Σηκώθηκα με καλή διάθεση. Γύρω στις 8 και κάτι το πρωί, χτυπάει το τηλέφωνο. Ήταν ο Σταύρος στη γραμμή. "Τι έγινε βρε Σταύρο, πως και με θυμήθηκες?" τον ρώτησα ενώ ετοιμαζόμουν να φύγω για τη δουλειά. "Πήρα να σου πω για τον Δημήτρη" μου είπε "δεν τα κατάφερε, πέθανε στις 8 του μηνός και η κηδεία του θα γίνει στην Αθήνα σε στενό οικογενειακό κύκλο" μου ανακοίνωσε και εκεί σκοτείνιασαν όλα.

Έφυγα για το γραφείο, ευτυχώς δεν ήταν μέρα υποδοχής κοινού η συγκεκριμένη. Έκλεισα την πόρτα και σαν χαμένη με πήραν τα κλάμματα. Με λυγμούς σου έγραψα ένα τελευταίο μήνυμα στον υπολογιστή και στο έστειλα στην ηλεκτρονική σου διεύθυνση, με την επιθυμία να σε φροντίζουν οι άγγελοι στον παράδεισο, τώρα που αναπαυόσουν στην αγκαλιά τους!

Ο καιρός πέρασε και εγώ έφυγα αρχές Ιουλίου για διακοπές στη Κέρκυρα με δυο ακόμα φίλες μου. Με τρελλό κέφι και οι δυό τους, με πυροδοτούσαν για να περάσουμε καλά. Όμως όταν ξημέρωσε 4 Ιουλίου κάτι έσπασε μέσα μου και ένιωσα πως ήθελα να σε θρηνήσω. Θα γινόσουν 30 χρονών αν ζούσες! Μου ήλθε στο μυαλό η επιστροφή σου από την Αμερική θεραπευμένος, η επιθυμία μου να περάσουμε μαζί τις διακοπές στο εξοχικό, ο θάνατός σου, όλα μαζεμένα, σε ένα συναίσθημα πένθους.

Δεν σε έχω ξεχάσει Δημήτρη μου, υπήρξες ένας ξεχωριστός άνθρωπος στη ζωή μου. Όποτε βρίσκομαι ξανά Μικρολίμανο και περνάω από το σημείο που συναντηθήκαμε τότε, σε φέρνω στο νου μου σαν εικόνα να με περιμένεις εκεί. Δεν ξέρω αν εκεί πάνω ψηλά που βρίσκεσαι και εσύ τώρα, θυμάσαι τη Μαριαλένα που γνωριστήκατε κάποτε... Ελπίζω να έλαβες τα χαιρετήσματα που σου έστειλα με την Αμαλία, όταν την αποχαιρετήσαμε ένα μήνα πριν. Να ναι η ψυχή σου αναπαυμένη εύχομαι και χαρούμενη απαλλαγμένη από τον καρκίνο, τίποτα άλλο!

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Αφιερωμένο: Παναγιώτης Ψάλτης - Άγγελε μου

Μαριαλένα, 04/07/2007

«…Αγάπη μου!»

Αυτή η λέξη της ερχόταν στο στόμα όποτε αυτός που της την είχε πρωτοπεί, πρόβαλε κάθε φορά στο μυαλό της. Ένας χρόνος είχε περάσει από το περασμένο φθινόπωρο, όταν εκείνη μετά την αποστασιοποίησή της το προηγούμενο καλοκαίρι, ένιωσε την ανάγκη να τον ξαναδεί, να του μιλήσει ενάμιση χρόνο μετά τον χωρισμό τους.

Τον πήρε τηλέφωνο και άκουσε ξανά τη φωνή του μετά από τόσον καιρό, όταν του ζήτησε να βγουν για καφέ και εκείνος αν και επιφυλακτικός, δέχτηκε τη πρότασή της.
Σάββατο απόγευμα και συναντήθηκαν ξανά εκεί που είχαν δώσει το πρώτο τους ραντεβού έναν κρύο και βροχερό Νοέμβρη, στην ίδια γωνιά που η μοίρα τους έφερε κοντά, όπως τότε.

Του άνοιξε την καρδιά της και του εξομολογήθηκε πράγματα για όλον εκείνο τον καιρό που ήταν χώρια, που από καιρό ένιωθε πως ήθελε να του τα πει και είχε φτάσει η ώρα. Εκείνος την άκουγε και είπε ξανά τη μαγική λέξη γεμάτη αναστεναγμό και παράπονο: «…αγάπη μου!», όπως τότε που την είχε στην αγκαλιά του στο κρεβάτι του και κοιτάζοντάς τη στα μάτια της είπε αυτή τη μοναδική εξομολόγηση. «…αγάπη μου!»

Εκείνη σηκώθηκε από τη θέση της, νιώθοντας ξανά την ανατριχίλα που διαπέρασε το κορμί της όταν το πρωτάκουσε και τον αγκάλιασε φιλώντας τον τρυφερά. «Δεν το άντεξα τότε που μου το είπες, το ξέρεις…» του είπε κατεβάζοντας τα μάτια σαν να ντρεπόταν. «Εγώ όμως σ’ αγάπησα» της απάντησε εκείνος. «Κι εγώ…» είπε εκείνη με φωνή να σβήνει από τις θύμησες. «Κι εγώ…»

Η ώρα περνούσε και ο καφές έδωσε τη θέση του, στη πρότασή του να πάνε σπίτι του να καθίσουν. Την οδήγησε ξανά στο διαμέρισμά του, που από εργένικο στέκι, είχε πια μεταμορφωθεί σε σπίτι με έπιπλα και ατμόσφαιρα. Εκείνη τώρα πια δεν είχε αμφιβολία ούτε για μια στιγμή, ότι τα ενδεχόμενα ήταν ανοιχτά ανάμεσά τους και ήταν έτοιμη για όλα μαζί του. Θυμήθηκε την πρώτη φορά που την κάλεσε σπίτι του και εκείνη ανήσυχη όσο περνούσε η ώρα, έπρεπε να επιστρέψει σπίτι της γιατί δεν γινόταν αλλιώς. Τώρα, όχι δεν θα επέστρεφε σπίτι της τρέχοντας, δεν θα επαναλάμβανε το λάθος εκείνης της βραδιάς μαζί του ξανά.

Τα χείλη τους ενώθηκαν τρυφερά στην αρχή και όσο περνούσε η ώρα ολοένα και πιο αχόρταγα, ενώ η γλύκα των φιλιών τους έσμιγε τους χυμούς του κορμιού τους και τη μυρωδιά του ιδρώτα που ξεπηδούσε από την ένωση των δυο αυτών ανθρώπων. Η ηρεμία και η χαρά που ζωγραφίζονταν στα πρόσωπά τους τον παλιό καλό καιρό, ήταν ακόμα εκεί. Κοιτάζονταν βαθιά μέσα στα μάτια και ψιθύριζαν λογάκια δικά τους, λόγια του έρωτα, λόγια που τους έφερναν ακόμα πιο κοντά καθώς έπεφταν σιγά σιγά οι αντιστάσεις και ο ένας ήταν στη διάθεση του άλλου. Σε αυτόν τον άνθρωπο αυτή η γυναίκα, το ήξερε καλά πως του είχε δοθεί ολοκληρωτικά στο παρελθόν, έστω και αν ήταν τόσο ανασφαλής να μην μπορέσει να του το εκφράσει ποτέ με λόγια, μα το σώμα της είχε μνήμη και θυμόταν καλά τι σήμαινε να αφήνεται στα χάδια του έρωτά του.

Δεν ήταν σεξ αυτό που έκαναν αυτοί οι δυο, έρωτας ήταν, σμίξιμο στο σώμα και τη ψυχή, λες και ήταν γραφτό να συναντηθούν οι εραστές για να συμβεί ακριβώς αυτό το πράγμα και να χαραχτεί στο μυαλό της ανεξίτηλα, η μοναδική αυτή αίσθηση. Κατάκοποι και γεμάτοι έπεσαν για ύπνο, με τα σώματα ακόμα γυμνά να εκπέμπουν τη ζεστασιά του κορμιού που ποθήθηκε, που αγγίχτηκε και εκφράστηκε στου έρωτα τη ζάλη πριν από λίγο. Άνοιξε τα μάτια της και είδε απέναντι μια μπλε αύρα να έχει λούσει τον άνθρωπό της. Χαμογέλασε, η ευαισθησία τους ήταν τόσο μεγάλη όσο ήταν μαζί που ήταν συνηθισμένο φαινόμενο να βλέπουν και με τα μάτια της ψυχής τους πράγματα που ίσως με άλλους ή αλλιώς δεν είχαν την ευκαιρία να ζήσουν. Τον ξύπνησε να του το πει ενώ τον φιλούσε και η αύρα τώρα είχε γίνει κομμάτι και των δυο τους. Ένα υπέροχο μπλε λουλακί φως τους είχε περιλούσει, λίγο πριν τα βλέφαρά της σφαλίσουν για τα καλά και την οδηγήσουν στα μονοπάτια του ύπνου στην αγκαλιά του.

Το διάστημα που ήταν χωριστά, εκείνη ένιωθε πως άλλαζε, πράγμα που το πρόσεξε κι εκείνος μαζί της. Τόλμησε να του ζητήσει όχι πια χωρίς λόγια, αλλά και με έργα να βγάζει την ανδρική του πλευρά στο ερωτικό παιχνίδι, άρχισε να του εκφράζεται λεκτικά για να τον ενθαρρύνει και η δίψα να αναπληρώσει τον χαμένο χρόνο την έκανε να μην θέλει να φύγει από κοντά του. Ήθελε να του πει ότι τον θέλει ξανά μες τη ζωή της, να κάνουν μια καινούργια αρχή, αλλά ακόμα δεν ένιωθε έτοιμη να το δηλώσει δημόσια, γι’ αυτό και όταν έγινε νύξη για το θέμα, εκείνη ξανακλείστηκε στο καβούκι της και θύμισε ξανά τον γνώριμο εαυτό της από το παρελθόν.

Μετά το σαββατοκύριακο μαζί την οδήγησε σπίτι της, όπου και της επεφύλασσε μια έκπληξη. Την επόμενη εβδομάδα, αν ήταν ελεύθερη, ήθελε να την «απαγάγει» για να της μαγειρέψει και να περάσει το σαββατοκύριακο, ως όμηρός του στο σπίτι του. Εκείνη λάτρευε τέτοιες μυθοπλασίες και δέχτηκε ευχαρίστως την πρόσκλησή του, ελπίζοντας πως όταν θα τελούσε σε αιχμαλωσία, ως άλλη ερωτική του σκλάβα, θα του έλεγε επιτέλους και την απόφασή της να ξανασμίξουν.

Περίμενε με τόση λαχτάρα το επόμενο σαββατοκύριακο να έρθει, αλλά η μοίρα της επεφύλασσε άλλα σενάρια, πολύ πιο πραγματικά από την πρόταση του αγαπημένου της. Μεσοβδόμαδα, λες και εκείνη η σιωπή και η πάλαι ποτέ ανασφάλειά της για δέσμευση, έφτιαξαν στο κεφάλι του μια πολύ διαφορετική εικόνα, που βάλθηκε να δρομολογήσει, χωρίς όμως εκείνη να ξέρει το παραμικρό.

Ένα μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προς κοινό τους γνώριμο βρήκε τον δρόμο προς και το δικό της e-mail κι έτσι έφτανε για να γκρεμιστούν όλα μέσα της, όταν διαπίστωσε πως εκείνος αναφερόμενος στη σχέση τους παλιότερα, ακύρωνε κάθε ένα από τα συναίσθηματά της και τη θεωρούσε ψεύτρα απέναντί του. Μαχαίρι στη καρδιά τη βρήκε, καθώς το ανακάλυψε με τα μάτια της μέσα από την ειρωνεία της τύχης και τα δάκρυα δεν σταματούσαν να τρέχουν στο πρόσωπό της μέχρι τα μεσάνυχτα που κατάκοπη πια παρέδωσε το πνεύμα. Δεν είχε πιστέψει τις προθέσεις της αυτή τη φορά κι όταν του δόθηκε η ευκαιρία, την πλήγωσε με το πιο σκληρό νόμισμα, με το να την εκδικηθεί μέσα από τρίτους για να ξεπληρώσει τη δική του απελπισία, όταν εκείνη δυόμισι χρόνια πριν του ζήτησε να χωρίσουν, όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά μεταξύ τους. Της το φίλαγε τόσον καιρό και τώρα του παρουσιάστηκε η ευκαιρία να της δείξει πόσο είχε υποφέρει κι εκείνος, όταν εκείνη έφυγε από τη ζωή του χωρίς να καταλαβαίνει τι πραγματικά έφταιξε.

Ναι το είχε πάρει το μάθημά της και δεν είχε νόημα η περαιτέρω εξήγηση απέναντί του. Δεν θέλησε να τον ξαναδεί και του έδειξε καθαρά πως μια τέτοια σχέση δεν οδηγούσε πουθενά. Δεν άντεχε μια ακόμα φορά να πληγωθεί, ενώ οι προθέσεις της απέναντί του ήταν εκ διαμέτρου αντίθετες. Του έγραψε μόνο ένα μήνυμα που του είπε ότι κατάλαβε γιατί το έκανε αυτό και εύχεται να είναι καλά, ό,τι και αν κάνει στη ζωή του και το πήρε απόφαση ότι αυτό ήταν, ο κύβος ερρίφθη.

Πέρασε ο δύσκολος χειμώνας μοναχικά και καθώς ξημέρωνε 14 Φεβρουαρίου, βρήκε στο ηλεκτρονικό της ταχυδρομείο ένα μήνυμά του. Δεν το περίμενε, αλλά με έκπληξη και αγωνία για το περιεχόμενο, το άνοιξε για να το διαβάσει. Κατάθεση ψυχής της έκανε, ανήμερα της Γιορτής των Ερωτευμένων, λέγοντάς της ότι είναι η αγάπη της ζωής του και αν μπορεί να κάνει κάτι για να είναι ευτυχισμένη, αρκεί μόνο να το ζητήσει. Εκείνη, διάβασε το μήνυμα αρκετές φορές μέχρι να αποφασίσει να απαντήσει σε αυτά που της έλεγε. Δεν ρίσκαρε τρίτη φορά να τον προσεγγίσει, το γεγονός ότι η αγάπη μεταξύ τους πλήγωνε, δεν της άφηνε περιθώρια για επανάληψη του ίδιου έργου ξανά. Του απάντησε με μεγαλοψυχία, με την ευχή να τον έχει ο Θεός καλά και να δίνει αγάπη στους συνανθρώπους του. Δεν του κρατούσε κακία, ούτε γύριζε το μυαλό της στα γεγονότα του φθινοπώρου, είχε πει ότι θα τα άφηνε πίσω της και αυτό έκανε πράξη.

Κι έφτασε πάλι το επόμενο φθινόπωρο και έκλεινε χρόνος από την τελευταία τους συνάντηση έναν χρόνο πριν. Τώρα πια εκείνος ήταν αλλού και εκείνη το ίδιο, μα η ανάμνηση του ανεκπλήρωτου υπήρχε μέσα στο μυαλό της, έστω και αν ήταν πια μόνο ένα ερωτηματικό, ίσως και ένα απωθημένο χωρίς διέξοδο. Εκεί που ο καιρός πια είχε αρχίσει να κρυώνει, που η μέρα μίκραινε κάθε απόγευμα που περνούσε, εκείνη επέστρεψε στο σπίτι της το εργένικο, μετά από μια γεμάτη εργασιακή μέρα που τελείωσε αργά το απόγευμα και έκατσε να φάει και να ξεκουραστεί. Με το μυαλό της γεμάτο από έγνοιες και σκέψεις διάφορες, αποκοιμήθηκε στον καναπέ και κίνησε να ξαπλώσει κανονικά στο κρεβάτι περασμένα μεσάνυχτα.

Μα ο ύπνος δεν την έπαιρνε και ανήσυχη γυρνούσε αλλάζοντας πλευρά, μα δεν κατάφερε να την πάρει ο ύπνος, αν και η ώρα είχε πάει τέσσερις το πρωί, ίσως και παραπάνω. Πήρε ένα αγγειοδιασταλτικό χάπι για τον πονοκέφαλο και αφού λίγη ώρα αργότερα το χάπι έδρασε, ένιωσε να βουλιάζει το κεφάλι της στο μαξιλάρι και να κλείνει επιτέλους τα μάτια αποκαμωμένη. Εκείνος ήλθε στο όνειρό της, με τη ζεστασιά του να τυλίγει ξανά το κορμί της, ενώ στο υποσυνείδητό της εκτυλισσόταν ξανά μια ακόμα σκηνή από τις αναμνήσεις που είχε κρατήσει από τον καιρό που ήταν μαζί. Ένιωσε σαν να είχε αφεθεί πάλι στα χέρια του και ξαπλωμένη στο κρεβάτι του, να απολαμβάνει τα χάδια και τα φιλιά του, ενώ κοιτάζονταν όπως πάντα στα μάτια. Ίσως το όνειρο αυτό να κράτησε πολύ, ίσως ελάχιστα, μα νωρίς το πρωί ξύπνησε με την αίσθηση πως το σώμα της είχε κινητοποιηθεί ερωτικά από τον κρυφό της πόθο.

Πήρε τηλέφωνο στη δουλειά, η ταλαιπωρία της προηγούμενης νύχτας δεν της είχε αφήσει δυνάμεις για να ετοιμαστεί για μια ακόμα πολυάσχολη μέρα στο γραφείο κι έτσι ειδοποίησε πως δεν θα πήγαινε. Ξαναξάπλωσε ταλαιπωρημένη ανάμεσα στα σκεπάσματα και ασυναίσθητα ένιωσε το κορμί της να αποζητά την αίσθηση που είχε προβάλει πριν από λίγο στο όνειρό της. Έκλεισε τα μάτια και ενώ τυλίχθηκε με την κουβέρτα για να αποφύγει την πρωινή ψύχρα, ευχήθηκε πως η αγάπη της ζωής της, θα ερχόταν ξανά να ολοκληρώσει το όνειρο και να της χαρίσει εκείνες τις μοναδικές στιγμές της ένωσης ψυχή τε και σώματι, που μόνον οι δυο τους με τη χημεία ανάμεσά τους, είχαν καταφέρει να κάνουν πραγματικότητα.

"Μια μέρα που θα με ρωτήσεις ποιόν αγαπώ περισσότερο, Εσένα ή τη Ζωή μου και θα σου απαντήσω τη Ζωή μου, θα φύγεις μακριά μου χωρίς να ξέρεις ότι Εσύ είσαι η Ζωή μου..."
Love of my life, image by http://mindmomentum.com

Marialena, 25/09/2007