10+2 τραγούδια γι' αυτό το καλοκαίρι...

Λίγο πριν "κλείσουμε το μαγαζί" για τις καλοκαιρινές διακοπές, διαλέγω τραγούδια που χρωματίζουν τις ημέρες και τις νύχτες μου αυτό το καλοκαίρι και τα αφιερώνω σε όλους τους φίλους και φίλες που περνούν από το κονάκι μου, για να διαβάσουν τις σκέψεις, τις ιστορίες, τα όνειρα και τους ψιθύρους μου.

Δέκα και δύο ακόμα ελληνικά και ξένα, ρυθμικά και χορευτικά τραγούδια για να γίνει αυτό το καλοκαίρι λίγο πιο χαρωπό, λίγο πιο ανέμελο, και γιατί όχι, ίσως και λίγο πιο ερωτικό!

1. Mariah Carey - Touch My Body

2. David Guetta - Baby When The Lights Go Out

3. Dj Lex feat Despoina Vandi - H Gh kai H Selini Feel Da Rythm Loyalty Remix

4. Doce_Encontro & Chris_Brown - With You

5. Frankie Valli & The Four Seasons - Beggin

6. Γιάννης Κότσιρας - Κάνε Το Χειμώνα Καλοκαίρι

7. Kwan - Tainted Love

8. Μαρία Ιακώβου feat Θηρίο - Μαύρα Μεσάνυχτα

9. Natasha Bedingfield - Pocketful Of Sunshine

10. Κωνσταντίνος Χριστοφόρου & Κωνσταντίνα - Κι Αυτό Το Βράδυ

11. Helena Paparizou feat Chambao - Papeles Mojados

12. Stavento - Μέσα Σου


Image by www.amaprohidays.com

Καλή ακρόαση και όπως πάντα εύχομαι ΚΑΛΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ και να γυρίσουμε ΌΛΟΙ πίσω, σώοι και αβλαβείς στα σπίτια μας!

Μαριαλένα, 25/07/2008

Δως μου λόγο να σωθώ - Η επιστροφή της Μαντώς

Τη Μαντώ τη γνωρίσαμε τα τέλη της δεκαετίας του '80, όταν η νεαρή τραγουδίστρια με σπουδές στο κλασσικό τραγούδι και οικογενειακή παράδοση στην μουσική, εμφανίστηκε στη δισκογραφία. Πέρασε από το μοντέρνο τραγούδι, άγγιξε και το λαϊκό, έφτασε μέχρι και να εκπροσωπήσει τη χώρα μας στον διαγωνισμό της Eurovision το 2003, με μια όμορφη μπαλάντα με αγγλικό στίχο το Never Let You Go και ύστερα σιωπή.


Μαντώ - Never Let you go (2003)

Η Μαντώ Σταματοπούλου όπως είναι το επώνυμό της, έκανε οικογένεια και παιδί και άφησε τις πίστες και την ενεργή δισκογραφία στην άκρη, μέχρι που κυκλοφόρησε φέτος ένα νέο άλμπουμ με τίτλο "Μαντώ ΙΙ" με ροκ διαθέσεις. Πέντε χρόνια μετά, η φωνή της παραμένει το ίδιο κρυστάλλινη και διαυγής, μόνο που τώρα ακούγοντας την πρόσφατη δισκογραφική δουλειά της, διέκρινα πως δεν χρειάζεται πια να ανεβαίνει τις οκτάβες τόσο δραματικά στις ερμηνείες της, καθώς έχει "γλυκάνει" και "μεστώσει" ερμηνευτικά.


Μαντώ - Δως μου λόγο να σωθώ (2008)

Στο μεσοδιάστημα της απουσίας της από τα κοινά, ξεφύτρωσαν δυστυχώς διάφοροι τραγουδιστές από τα προγράμματα της τηλεόρασης, που όμως ούτε η μουσική τους παιδεία, ούτε και το ταλέντο τους μπορούν να συγκριθούν με τη Μαντώ ή τη Νίνα Λοτσάρη για παράδειγμα που έχουν άλλη μουσική κουλτούρα από τα αστέρια της μιας επιτυχίας. Ακούγοντας το Μαντώ ΙΙ, ομολογώ πως χάρηκα που μια τέτοια ερμηνεύτρια κυκλοφόρησε έναν καινούργιο δίσκο με τραγούδια που δεν προσβάλλουν την αισθητική μας.

Το πρώτο της single με τίτλο "Δως μου λόγο να σωθώ" είναι μια πανέμορφη ροκ μπαλάντα που τόσο οι στίχοι όσο και η μουσική σε συνδιασμό με τη δυναμική ερμηνεία της Μαντώς, σε κάνουν να το προσέξεις! Εγώ το αγάπησα από την πρώτη στιγμή εξαιτίας των στίχων του...

Από εμένα ένα μουσικό δωράκι σε όλους τους φίλους και φίλες της Μαντώς, αλλά και της καλής σύγχρονης ελληνικής μουσικής. Κατεβάστε το νέο της δίσκο από ΕΔΩ και καλή ακρόαση!

Μαριαλένα, 6/7/2008

Randy Crawford - The lady with the velvet voice

Randy Crawford - "Wishing on a star"


Randy Crawford - "Gimme the night" (Chill night mix)


Randy Crawford - "One day I'll fly away"

Info: Randy Crawford on Wikipedia

Υπάρχουν τραγούδια που μπορεί να τα ακούς χρόνια τώρα, να έχουν εντυπωθεί μέσα σου αλλά η φωνή που τα ντύνει να παραμένει άγνωστη μέχρι να σου φανερωθεί μεγαλόπρεπα!

Αυτό μου συνέβη με αυτήν την κυρία της μαύρης μουσικής, την Randy Crawford. Το τραγούδι της "Wishing on a star" με έκανε να συνδέσω πια την αισθαντική φωνή της με κάποια από τα τραγούδια που είτε χορέψαμε, είτε ακούσαμε τη δεκαετία του 80 και του 90. Ακόμα και τώρα, οι ερμηνείες της δεν έχουν ξεθωριάσει και ακούγονται όπως όταν ήταν μεγάλες επιτυχίες στα διεθνή τσαρτς. Τι πιο όμορφο να αφήνεσαι να ακούς τον παφλασμό των κυμάτων σε μια γαλήνια παραλία με την συνοδεία της κυρίας Crawford να σου τραγουδά "Gimme the night"! Ή εκείνες τις ώρες που κλείνεις τα μάτια και λες στον εαυτό σου "One day I'll fly away", όταν αλλάζεις σελίδα στη ζωή σου και θες να πετάξεις μακριά από το παρελθόν?

Εύχομαι καλή ακρόαση σε αυτές τις αγαπημένες μελωδίες!

Marialena, Παρασκευή και 13/6/2008

Ρόδο της Ερήμου

Desert Rose, image by www.interartonline.com

Έδεσε τη μαντίλα στο κεφάλι του, έζωσε τον πιστό του σύντροφο, ένα μαχαίρι με κοκάλινη λαβή στο ζωνάρι του, πήρε το δισάκι του με τα λιγοστά του υπάρχοντα στον ώμο και κατευθύνθηκε στο παζάρι στην Αλεξάνδρειας. Έφτασε μέχρι τους περιπλανώμενους που πουλούσαν ζώα στο τέρμα του παζαριού. Έψαχνε να αγοράσει μια καμήλα για να διασχίσει την έρημο. Με τα μάτια του να παίζουν διερευνητικά, πήγε σε έναν γέρο που είχε μαντρώσει τα ζωντανά του και κάπνιζε τον ναργιλέ του ανακούρκουδα. «Πόσο θες για αυτήν την καμήλα?» τον ρώτησε, δείχνοντας του το ζώο που διάλεξε. «Αφέντη μου, είναι από καλή γενιά, δεν θα το μετανιώσεις αν τη πάρεις, είναι γερό το ζώο μου». «Πόσα ζητάς?» «Εσύ πόσα δίνεις» ανταπάντησε ο γέροντας θέλοντας να παζαρέψει με τον πελάτη του, όπως συνηθίζεται στην ανατολή.

Πήρε τη καμήλα από τα γκέμια, αγόρασε τροφή για το ζωντανό, γέμισε με νερό τα φλασκιά του και ανέβηκε στη καμπούρα της. Ο ήλιος είχε ανέβει στον ουρανό και η ζέστη παρά τον θαλασσινό αέρα της Μεσογείου, ήταν αρκετή για τον μαυροφορεμένο ταξιδιώτη. Βγήκε έξω από τα τείχη της Αλεξάνδρειας και κατευθύνθηκε ανατολικά προς την έρημο του Σινά.

Άφηνε για τα καλά πίσω του τον πολιτισμό και προχωρούσε βαθιά μέσα στο αφιλόξενο τοπίο που τον περίμενε για να το διασχίσει. Με τα άστρα και τον ορίζοντα οδηγό του διάβαινε τη πορεία του, μέχρι να φτάσει στον προορισμό του. Υπολόγιζε πως δεν θα έκανε πολύ, ίσως τρεις με τέσσερις μέρες για να δει ξανά μπροστά του την όαση. Μα η έρημος δεν αστειευόταν, ούτε έκανε χάρες στον μοναχικό περιπλανητή. Αν ο ίδιος δεν επαγρυπνούσε για την σωστή χάραξη της πορείας του, μόνο ο Αλλάχ μπορούσε να τον σώσει από τα χειρότερα και το ήξερε καλά αυτό.

Τις νύχτες που πια σταματούσε να ξαποστάσει, ξάπλωνε δίπλα στη καμήλα και έχωνε το χέρι του μέσα στο δισάκι του για να φάει λίγο από το παστό κρέας που φύλαγε και ένα ξεροκόμματο για να χορτάσει την πείνα του από το μακρύ καθημερινό ταξίδι. Η σιγαλιά της νύχτας ήταν εκκωφαντική, ο αέρας του κρύωνε το κορμί που μάταια προσπαθούσε με μια μάλλινη βελέντζα να ζεστάνει για να κοιμηθεί. Μα ένα πράγμα του κράταγε συντροφιά, ένα δώρο τυλιγμένο σε άλικο βελούδο για την αγαπημένη του Αϊσέ. Το έπαιρνε στα χέρια του, το περιεργαζόταν και η σκέψη της τον γέμιζε με συναισθήματα προσμονής και επιθυμίας να την ξαναδεί σαν θα έφτανε στον προορισμό του. «Τι θες να σου φέρω από το ταξίδι μου?» τη ρώτησε όταν έφευγε καιρό πριν να διασχίσει την έρημο. «Εσένα, εσένα πίσω θέλω να μου φέρεις, αλλιώς φέρε μου το ρόδο της ερήμου για να σε θυμίζει όπου κι αν είσαι» του απάντησε η Αϊσέ την τελευταία νύχτα που αντάμωσαν πριν εκείνος πάρει το δρόμο του στην εσχατιά. Ένα μενταγιόν με χαραγμένο πάνω του το ρόδο της ερήμου της πήρε και λαχταρούσε να της το φορέσει στο λατρεμένο της λαιμό, ικανοποιώντας την επιθυμία της!

Με αυτό το κόσμημα στο χέρι τον έπαιρνε ο ύπνος και μ’ αυτό ξυπνούσε σαν χάραζε το ξημέρωμα και ετοιμαζόταν για να διασχίσει ακόμα μια μέρα την μεγάλη έρημο. Δόξαζε πριν ξεκινήσει το όνομα του πολυχρονεμένου Αλλάχ και με την προστασία του κινούσε τον δρόμο προς τον προορισμό του. Μα όσο κι αν προχωρούσε η έρημος δεν τελείωνε, αλλά αυτός δεν έχανε το κουράγιο του ότι θα επέστρεφε στην όαση στην αγαπημένη του σύντομα. Ξημέρωσαν κι έδυσαν ακόμα τρεις μέρες και ήλπιζε πως την επομένη θα έφτανε επιτέλους στη φυλή του. Τα τρόφιμα είχαν πια εξαντληθεί και έκανε κουράγιο για να φτάσει με όσες δυνάμεις του είχαν απομείνει σώος στην όαση. Κρατώντας το ρόδο της ερήμου στη παλάμη του, σκεφτόταν μονάχα πότε θα αντικρίσει τους φοίνικες στο βάθος και τις σκηνές των νομάδων της ερήμου να προβάλλουν ανάμεσά τους.

Και ω του θαύματος αυτή η υπέροχη θέα φανερώθηκε μπροστά στα μάτια του και όσο προχωρούσε πλησίαζε βήμα βήμα προς την Αϊσέ. Με το σώμα του εξαντλημένο, με το πνεύμα ταλαιπωρημένο, με την ψυχή του να λαχταρά να ξαναδεί την ομορφιά της αγαπημένης του να φανερώνεται μπροστά του, φορώντας τις πολύχρωμες κελεμπίες, με τα μαλλιά της λυτά να πέφτουν στους ώμους και τα μάτια της τα αμυγδαλωτά να αστράφτουν από ευτυχία, αυτό το θέαμα ήθελε να δει περισσότερο από όλα τα άλλα.

Έτσι προχωρούσε με την καρδιά του να χτυπάει δυνατά καθώς πλησίαζε και χωρίς να το καταλάβει έφτασε στην όαση. Ήπιε λίγο νερό από το πηγάδι, έδεσε τη καμήλα και πήγε στην σκηνή της Αϊσέ για να την βρει. Με φωνή ξεψυχισμένη την φώναξε να φανερωθεί μπροστά του κι εκείνη με την δροσιά της ηλικίας της και το πανέμορφο παρουσιαστικό της παρουσιάστηκε μπροστά του, όμοια με το ρόδο της ερήμου!

Σάστισε με το θέαμα, ήταν ακόμα πιο όμορφη από ότι περίμενε να δει. Χαμογέλασε και την προσκάλεσε κοντά του να καθίσει. Με τα χέρια τραχιά από την έρημο, την χάιδεψε στο πρόσωπο και στα στιλπνά μαλλιά που έπεφταν βαριά στους ώμους της. Εκείνη του έφερε τσάι να ξεδιψάσει και κρέας για να χορτάσει την πείνα του. Πήρε τα ρούχα του τα βρώμικα, τον καθάρισε με φροντίδα περισσή και αφού τον έβαλε να ξαπλώσει στα σκεπάσματα με καθάρια φορεσιά ντυμένος, τον πήρε στην αγκαλιά της μέχρι να αποκοιμηθεί με ένα χαμόγελο ευτυχίας ζωγραφισμένο στο πρόσωπό του. Πριν κλείσει τα μάτια του, έγειρε και άνοιξε το δισάκι του. Πρόβαλε η αλυσίδα με το μενταγιόν που κουβαλούσε για κείνη. Της πέρασε το ρόδο της ερήμου στο στέρνο και με το χέρι του, άγγιξε στο μέρος της καρδιάς της. «Σου έφερα αυτό που μου ζήτησες Αϊσέ» της αποκρίθηκε, «αυτό που μου ζήτησες και την αγάπη μου για σένα…». Του έκλεισε τρυφερά το στόμα με το χέρι της καθώς τον φιλούσε στο μέτωπο. «Αφέντη μου, το ξέρα πως θα ερχόσουν ξανά, κάθε μέρα προσευχόμουν στον Αλλάχ να σε φέρει πίσω στην αγκαλιά μου. Σ’ ευχαριστώ!»

Έπειτα εκείνος σφάλισε τα κουρασμένα μάτια του και βυθίστηκε σε έναν ύπνο βαθύ που όμοιο δεν είχε ξανακάνει. Δεν θυμόταν τίποτα άλλο, εκτός από ένα παράξενο όνειρο ότι τάχα από τη σκηνή της αγαπημένης του έφυγε και κατευθυνόταν σε ένα πρωτόγνωρο μέρος με φως στην άλλη άκρη του σκοτεινού μονοπατιού. Στο βάθος τον περίμενε ένα παράξενο τοπίο γεμάτο από γαλήνη, ηρεμία και φως, πολύ φως να λούζει την Πλάση! «Αϊσέ, Αϊσέ που είσαι?» φώναξε καθώς περπατούσε τώρα πια στο κατάφωτο μέρος. «Που βρίσκομαι, που είναι η σκηνή, που είσαι Αϊσέ?» ξαναφώναξε, μα απάντηση δεν πήρε καμία. Γύρισε πίσω του μα το σκοτεινό μονοπάτι που τον οδήγησε εδώ είχε πια εξαφανιστεί από τα μάτια του. Το μόνο που του έμενε ήταν να αναζητεί αδιάκοπα την γνώριμη εικόνα της γυναίκας που αγαπούσε, του δικού του ρόδου της ερήμου!

Το επόμενο πρωινό βρέθηκε καλυμμένο από άμμο, ένα άψυχο σώμα λίγο πιο μακριά από την όαση. Μια φοβερή ανεμοθύελλα είχε ξεσπάσει άξαφνα στον ορίζοντα κι έκανε τους κατοίκους της όασης να τρέχουν πανικόβλητοι να μαζέψουν τα ζώα και τα υπάρχοντά τους για να μην πάθουν κακό και πεθάνουν από τη μανία του ανέμου. Καβάλα στ’ άλογό του, βρήκε τον νεκρό ένας ταξιδευτής που μετά την ανεμοθύελλα κίνησε να πάρει το δρόμο του ξανά προς την έρημο. Μέσα από τη μαύρη σκονισμένη φορεσιά, πρόβαλε ένα χέρι που κάτι κρατούσε σφιχτά. Ήταν το ρόδο της ερήμου και μαζί του η σκέψη της Αϊσέ, που τον συντρόφευε ακόμα και μέχρι τους κήπους του Αλλάχ!

© Marialena, 27/09/2007

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Sting - Desert Rose Καλή ακρόαση!

Χριστουγεννιάτικη Αθήνα

Λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα, πήρα μαζί μου τη φωτογραφική μηχανή στην Αθήνα και τελειώνοντας ένα απόγευμα από τη δουλειά, περπάτησα στο κέντρο έχοντας τα μάτια μου στραμμένα πάνω στις διακοσμήσεις στους δρόμους και στις πλατείες.


Η Πανεπιστημίου στο ύψος της Ομόνοιας


Η Πλατεία Ομονοίας από την οδό Αθηνάς

Με σακούλες από ψώνια λόγω των εορτών στα χέρια, με σκούφο και γάντια λόγω του καιρού και μπουφάν χοντρό και με το ipod στα αυτιά η αθεόφοβη, περπατούσα και έστηνα την ψηφιακή σαν άλλη γιαπωνέζα τουρίστρια, αιχμαλωτίζοντας στον φακό στιγμές από την πόλη μας, που τέτοιες μέρες ειδικά σαν πέσει η νύχτα τα πολύχρωμα λαμπιόνια της δίνουν μιαν άλλη αίσθηση.


Η θέα από το μπαλκόνι μου ένθεν...


... κι ένθεν!

Γυρίζοντας στο σπίτι ενώ είχε ήδη βραδυάσει για τα καλά, έστησα τη μηχανή ξανά στο μπαλκόνι του σπιτιού και απαθανάτισα τη θέα που αντικρύζω σαν βραδυάσει, στη δική μου γειτονιά, έτσι για να θυμόμαστε πως αλλάζει το τοπίο όταν ντύνεται στα γιορτινά.


Αφιερωμένο: Celine Dion - Ave Maria
(υπέροχο τραγούδι-υπέροχη ερμηνεία)

Μαριαλένα, 26/12/2007

Φθινοπωρινή σονάτα

28η Οκτωβρίου βόλτα στη Χαλκίδα. Με μερικούς φίλους από τη σκουτεροπαρέα ήπιαμε τον καφέ μας στο Κάστρο και φάγαμε νόστιμους ψαρομεζέδες στη Νέα Λάμψακο. Επιστροφή στην Αθήνα το απόγευμα, το σκοτάδι έπεσε νωρίτερα σήμερα λόγω αλλαγής της ώρας. Μια γλυκιά κούραση ζωγραφισμένη στο σώμα και στο πρόσωπο από την οδήγηση στην Εθνική, αλλά όλα πήγαν καλά και γυρίσαμε πίσω σώοι και αβλαβείς. Μια εικόνα μου εντυπώθηκε από τη σημερινή μας εκδρομή, αυτή της βάρκας μέσα στη θάλασσα, καθώς έπεφτε σιγά σιγά ο ήλιος στα γαλήνια νερά του Ευβοϊκού κόλπου.



Tranquility, photo by Marialena, 2007
Η γλυκιά ηρεμία του φθινοπώρου ζωγραφισμένη στην ατμόσφαιρα...

Από το καινούργιο άλμπουμ της αγαπημένης Άλκηστις Πρωτοψάλτη που μόλις κυκλοφόρησε, με τίτλο "Στο Ωραιότερο Σημείο", επιλέγω το πρώτο κομμάτι του cd, με τίτλο "Υπάρχει Ένα Φως Μακρυά" που μου άρεσε από τότε που το πρωτοάκουσα! Μας το αφιερώνω, με την ευχή να τελειώσει ο Οκτώβρης ανεπαίσθητα και ειρηνικά για όλους...

Υπάρχει Ένα Φως Μακρυά <---(κατεβάστε το από εδώ)

Καλή ακρόαση, Μαριαλένα

Γεννημένος την 4η Ιουλίου!

Γεννημένος τη 4η Ιουλίου του 1972, ήσουν Δημήτρη μου, ένας μελαχροινός καρκινάκος μοναχοπαίδι, με αστική ανατροφή. Εγώ σε γνώρισα το 2001, ένα Σάββατο πρωί, όταν συναντηθήκαμε στο συνεργείο που κάναμε σέρβις στα αυτοκίνητά μας, ίδιο χρώμα, ίδιο μοντέλο και οι δυο μας. Στην αίθουσα αναμονής περίμενα τον Σταύρο τον μηχανικό μας να μου παραδώσει το αμάξι μου, όταν με πλησίασε και μου είπε στο αυτί: "Όχι βρε γαμώτο, κοίτα αυτό το παλληκάρι, κρίμα είναι, μια χαρά παιδί να πάει έτσι..." Τι συμβαίνει βρε Σταύρο, τι έγινε? τον ρώτησα ξαφνιασμένη. "Άστα να πάνε, ήξερα και τον πατέρα του, καλό παιδί ο Δημήτρης".

Επέστρεψα στη πολυθρόνα μου και κάθησα απέναντί σου. Ένα νέο παιδί αντίκρυσα και κατάλαβα πως ήσουν εσύ ο φίλος του Σταύρου. Κάποια στιγμή μου μίλησες θυμάμαι: "Γειά χαρά με λένε Δημήτρη και έχω καρκίνο" μου είπες. Στιγμιαία σου απήντησα πριν προλάβω να το συνειδητοποιήσω αυτό που είπες: "Είμαι η Μαριαλένα και έχω διαβήτη. Δεν ξέρω τι σημαίνει να έχεις καρκίνο, μα ξέρω τι είναι να ζεις με μια κατάσταση που κρατάει μια ζωή" σου απάντησα και το ένιωθα αυτό που σου είπα τότε. Μου έδειξες το αμάξι σου, μόλις βγήκες από το νοσοκομείο πήγες και άλλαξες το παλιό σου, παίρνοντας το ίδιο ακριβώς με το δικό μου και το καμάρωνες, έκανες τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε το πρώτο του σέρβις. Το είχες μονάχα λίγους μήνες στη κατοχή σου και λαχταρούσες να το οδηγείς και να το χαίρεσαι, έλεγες!

Η διαδικασία σύντομα ολοκληρώθηκε και ετοιμάστηκες να φύγεις. Πήγα να σε χαιρετήσω, μα μου είπες να μην σε αγγίξω γιατί μόλις είχες βγει από το νοσοκομείο και ήσουν επιρρεπής στα μικρόβια. Έφυγες και χάθηκες μπροστά μου. Βρήκα τον Σταύρο μου εξήγησε πως και ο πατέρας σου είχε πεθάνει από καρκίνο και τώρα εσύ ήσουν άρρωστος. Έφυγα και εγώ, μα ήσουν συνέχεια στον νου μου. Την Δευτέρα τηλεφώνησα στον Σταύρο και του ζήτησα το κινητό σου. Μου το έδωσε. Λίγες μέρες μετά τόλμησα να σε πάρω τηλέφωνο ένα βράδυ. "Δημήτρη, είμαι η Μαριαλένα που γνωριστήκαμε στο συνεργείο. Πήρα να δω τι κάνεις..." σου είπα και από εκεί τακτικά επικοινωνούσαμε για να πούμε τα νέα μας. Είχες χιούμορ, ήσουν και ομιλητικός και άφηνες το φλερτ να υπάρχει στην ατμόσφαιρα. Θυμάμαι ένα βράδυ που γύρισα από το γυμναστήριο, με πήρες τηλέφωνο και εγώ καθισμένη πάνω στο κρεβάτι με την πράσινη ριγέ κουβέρτα σου μιλούσα. Με ρώτησες κάποια στιγμή "τι φοβάσαι?" και εγώ πάγωσα. Ούτε και ήξερα τότε τι φοβόμουν, μα εσύ το είχες αντιληφθεί. Λέγαμε για σχέσεις και στη συνέχεια μου είπες πως δεν θα είχες πρόβλημα να παντρευτείς μια γυναίκα σαν κι εμένα. Κοκκάλωσα. Κανείς δεν μου το είχε πει αυτό ποτέ στη ζωή μου, πάντα κάτι τους έφταιγε σε μένα. Ο δυναμισμός, η ευαισθησία μου, ο διαβήτης μου, τα κέρατα στο κεφάλι μου, ξέρω εγώ, κάτι.

Μου είπες ότι κανόνιζες να φύγεις για Αμερική για να κάνεις θεραπεία για την μετάσταση που είχες πια στους λεμφαδένες σου. Τα χρήματα πολλά και σε βοηθούσαν γνωστοί και φίλοι να ανταπεξέλθεις στα έξοδα. Θα έφευγες το συντομότερο για Σιάτλ στην κλινική του πανεπιστημίου για την θεραπεία. Συναντηθήκαμε για τελευταία φορά στο Μικρολίμανο αρχές Δεκέμβρη. Με συνάντησες στη κολώνα απέναντι από το καφέ που θα πηγαίναμε. Ήταν ένα ηλιόλουστο μεσημέρι Σαββάτου θυμάμαι. Παρκάραμε και καθήσαμε κοντά στην θάλασσα, στη μαρίνα. Τα καστανά ζεστά μάτια σου ήταν τόσο μα τόσο ανθρώπινα, τότε, να ξερες! Σου είχα πάρει κάτι για το κατευώδιο, να το έχεις μαζί σου στο ταξίδι. Μου έλεγες για τις προετοιμασίες, είχες άγχος, το μυαλό σου πέταγε αλλού. Σου έδωσα το δωράκι σου, δυό ζωάκια αγκαλιασμένα λούτρινα. Με ρώτησες αν ήταν εικόνα, γιατί όλοι σου έφερναν εικόνες για να σε φυλάνε, αλλά εγώ προτίμησα να σου κάνω δώρο κάτι πιο προσωπικό. Ήθελα και στο είπα, αυτά τα δυο αρκουδάκια αγκαλιασμένα να σου κρατάνε συντροφιά στο πλάι σου, όπως θα ήθελα να σου κρατώ εγώ παρέα στις δύσκολες ώρες. Αν τα πράγματα πήγαιναν καλά, θα γύριζες μέχρι το καλοκαίρι μου έλεγες και τότε σου απάντησα ότι θα σε περιμένω να έλθεις να σε φιλοξενήσω και να σε φροντίσω στο εξοχικό μου.

Φύγαμε εκείνο το απόγευμα και σύντομα αναχώρησες για την Αμερική λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Μου έδωσες το e-mail σου να αλληλογραφούμε εκεί που θα έμενες. Μου έγραφες πως είχε κρύο και βροχή στο Σιάτλ και πως σε φιλοξενούσαν κάποιοι Έλληνες εκεί. Δεν ένιωθες και πολύ καλά, ήσουν εξασθενημένος. Μετά χάθηκες και ανησύχησα. Πήρα τηλέφωνο στο σπίτι σου, ήταν οι συγγενείς σου εκεί, μου είπαν πως μπήκες στο νοσοκομείο.

Σε σκεφτόμουν και έκανα την προσευχή μου για σένα Δημήτρη. Σε επόμενο τηλεφώνημα μέσα του Γενάρη πια του 2002, έμαθα πως η μητέρα σου ερχόταν να σε βρει γιατί η υγεία σου είχε επιδεινωθεί στο νοσοκομείο. Τέλος μου είπαν πως έπεσες σε κώμα, με τη μητέρα σου στο προσκεφάλι σου, καλέ μου.

Μπήκε Φλεβάρης και οι αλκυονίδες μέρες είχαν έρθει ξανά στην Αθήνα. Πρωί Τετάρτης και ανοίγω τα πατζούρια του δωματίου μου, για να με πλημμυρίσει ένας λαμπερός ήλιος που με έκανε να βγω στο μπαλκόνι να τον χαζέψω. Σηκώθηκα με καλή διάθεση. Γύρω στις 8 και κάτι το πρωί, χτυπάει το τηλέφωνο. Ήταν ο Σταύρος στη γραμμή. "Τι έγινε βρε Σταύρο, πως και με θυμήθηκες?" τον ρώτησα ενώ ετοιμαζόμουν να φύγω για τη δουλειά. "Πήρα να σου πω για τον Δημήτρη" μου είπε "δεν τα κατάφερε, πέθανε στις 8 του μηνός και η κηδεία του θα γίνει στην Αθήνα σε στενό οικογενειακό κύκλο" μου ανακοίνωσε και εκεί σκοτείνιασαν όλα.

Έφυγα για το γραφείο, ευτυχώς δεν ήταν μέρα υποδοχής κοινού η συγκεκριμένη. Έκλεισα την πόρτα και σαν χαμένη με πήραν τα κλάμματα. Με λυγμούς σου έγραψα ένα τελευταίο μήνυμα στον υπολογιστή και στο έστειλα στην ηλεκτρονική σου διεύθυνση, με την επιθυμία να σε φροντίζουν οι άγγελοι στον παράδεισο, τώρα που αναπαυόσουν στην αγκαλιά τους!

Ο καιρός πέρασε και εγώ έφυγα αρχές Ιουλίου για διακοπές στη Κέρκυρα με δυο ακόμα φίλες μου. Με τρελλό κέφι και οι δυό τους, με πυροδοτούσαν για να περάσουμε καλά. Όμως όταν ξημέρωσε 4 Ιουλίου κάτι έσπασε μέσα μου και ένιωσα πως ήθελα να σε θρηνήσω. Θα γινόσουν 30 χρονών αν ζούσες! Μου ήλθε στο μυαλό η επιστροφή σου από την Αμερική θεραπευμένος, η επιθυμία μου να περάσουμε μαζί τις διακοπές στο εξοχικό, ο θάνατός σου, όλα μαζεμένα, σε ένα συναίσθημα πένθους.

Δεν σε έχω ξεχάσει Δημήτρη μου, υπήρξες ένας ξεχωριστός άνθρωπος στη ζωή μου. Όποτε βρίσκομαι ξανά Μικρολίμανο και περνάω από το σημείο που συναντηθήκαμε τότε, σε φέρνω στο νου μου σαν εικόνα να με περιμένεις εκεί. Δεν ξέρω αν εκεί πάνω ψηλά που βρίσκεσαι και εσύ τώρα, θυμάσαι τη Μαριαλένα που γνωριστήκατε κάποτε... Ελπίζω να έλαβες τα χαιρετήσματα που σου έστειλα με την Αμαλία, όταν την αποχαιρετήσαμε ένα μήνα πριν. Να ναι η ψυχή σου αναπαυμένη εύχομαι και χαρούμενη απαλλαγμένη από τον καρκίνο, τίποτα άλλο!

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

Αφιερωμένο: Παναγιώτης Ψάλτης - Άγγελε μου

Μαριαλένα, 04/07/2007

3 του Σεπτέμβρη...

Επιστροφή στα καθ' ημάς, 3 του Σεπτέμβρη! Μέχρι χθες είχα συντροφιά μου την ησυχία της εξοχής, αλλά η χθεσινή βροχούλα με έφερε ξανά στην Αθήνα. Οι καλοκαιρινές διακοπές για φέτος τελείωσαν...

Με λίγο πιο σταρένια από ότι συνήθως την επιδερμίδα μου, με τις υπογλυκαιμίες να βρίσκονται σε πρώτο πλάνο σε καθημερινή βάση (ας όψεται η καλή ρύθμιση του σακχάρου με τα παρελκόμενά της), με τα μαλλιά μου να έχουν ξανθίνει και μακρύνει με τον ήλιο,
με τα μπαγκάζια να θέλουν ξανά τακτοποίηση στο σπίτι, επέστρεψα.

Πλύσιμο ο Χοντούκιος να φύγει η στάχτη για να τον οδηγήσω σήμερα, τα μπαλκόνια που έβγαζαν τον μέλανα ζωμό ενώ τα καθαρίζαμε, τα φυτά μου διψασμένα από τη ζέστη, εδώ είμαστε!

Ο υπολογιστής δεν μου έλειψε, είχα συντροφιά μου ένα μπλοκ όπου χειρόγραφα έγραφα σκέψεις, τις μικρές μου ιστορίες και κάποια ποιήματα, όταν η έμπνευση με ωθούσε να καταγράψω με λόγια αυτά που πλάθονταν μέσα στο μυαλό μου και άγγιζαν τη ψυχή μου! Αν είχα άλλο ένα στη διάθεσή μου, σίγουρα θα έμπαινα στον πειρασμό να το γεμίσω κι αυτό.

Με λαχτάρα έπιασα ξανά αγαπημένα βιβλία στα χέρια μου και διείσδυσα σε καινούργια μονοπάτια. Τελείωσα το "Σαββατογεννημένη" της Μαλβίνας Κάραλη, εκδ. Τσαγκαρουσιάνου, με τα τελευταία κείμενα της λατρεμένης μου πριν πεθάνει, το "Αγάπη, έρωτας και εξάρτηση" του ψυχολόγου Γιώργου Πιντέρη, PhD, εκδ. Θυμάρι, τον "Αλχημιστή" του Πάουλο Κοέλιο, εκδ. Λιβάνη (σαν παλιό χρέος σε κάποιον που χρόνια πριν με προέτρεπε να το διαβάσω) και "Το Σημάδι" του Θεόφιλου Ελευθεριάδη, εκδ. της Εστίας, συναρπαστικό ιστορικό μυθιστόρημα που εκτυλίσσεται στο διαμελισμένο πια Βυζάντιο, μετά την άλωση το 1204 μΧ από τους Φράγκους της Βασιλεύουσας.

Γεύτηκα για μια ακόμη φορά την αίσθηση που αναδύουν οι λέξεις και τα νοήματα μέσα από ένα βιβλίο και με ερωτική -σχεδόν- διάθεση, διάβαζα κάθε λέξη και κάθε σελίδα από τα αναγνώσματα που με συντρόφευσαν αυτό το διάστημα. Είχα ξεχάσει τι απόλαυση είναι να εντρυφεί κανείς στον υπέροχο κόσμο των βιβλίων, έτσι όπως τα ξέρουμε...

Ξενύχτησα (έτσι όπως ζηλεύει ο καλός μου N. Ago), γράφοντας ή κουβεντιάζοντας ενώ η νύχτα προχωρούσε με την Παναγιώτα (Giotavita) στο μπαλκόνι που έβλεπε τον Ακροκόρινθο, όταν για μια εβδομάδα ήλθε στο κονάκι μου, κατηφορίζοντας στα νότια.

Είδα μια υπέροχη ανατολή, εντελώς απρόσμενα, ένα ξημέρωμα εξήμιση το πρωί και αρπάζοντας τη φωτογραφική μηχανή έτρεξα να το απαθανατίσω, μαγεμένη από τα χρώματα που έπερνε η πλάση στα Γεράνια Όρη με το Λουτράκι και την Περαχώρα στο βάθος.




Για σήμερα, αφιερώνω σε όλους τους φίλους και γνωστούς, επώνυμους και ανώνυμους περιπατητές της blogoσφαιρας, το "Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες" από τα παλιά, με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη στα πρώτα της βήματα.

Get this widget | Share | Track details

...Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες, 3 του Σεπτέμβρη να περνάς και τσικουδιά στους καφενέδες, τα παλικάρια, τα παλικάρια να κερνάς...

Καλώς σας βρήκα και καλό μας φθινόπωρο! Μαριαλένα

La luna di Agosto

Το φεγγάρι του Αυγούστου το συνάντησα παρέα με τους φίλους μου από το Sugarfree, χθες το βράδυ να ανατέλει πάνω από τον Σαρωνικό και να αντικατοπτρίζεται στα νερά του κόλπου της αρχαίας Μουνιχίας (Μικρολίμανο), πανέμορφο, εκστατικό και μεγαλόπρεπο, σαν το πιο όμορφο φεγγάρι της χρονιάς.

Καθισμένοι στο "Έξη", ο Πέτρος, η Χαρά, ο Μάριος, η Λίτσα, ο Δήμητρης, ο Γιάννης και εγώ, πίναμε το απεριτίφ μας ενώ αντικρύζαμε την πανσέληνο καθισμένοι στον μώλο καθώς άλλαζε σχήματα και χρώματα και έπαιζε κρυφτό στην μαρίνα, ανάμεσα από τα ιστιοπλοϊκά που ήταν αγκυροβολημένα στην μαρίνα. Αυτές οι φωτό τραβήχτηκαν από το κινητό μου, για να απαθανατίσω τη στιγμή και ο Πέτρος είχε για μια ακόμη φορά δίκιο, όταν μου έλεγε πως θα τις ανέβαζα την επόμενη μέρα στα Στιγμιότυπα! Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι εύχομαι σε όλους και στον καθένα σας φίλοι Sugarfeeτες!

Get this widget | Share | Track details

Από μένα αφιερωμένο το τραγούδι La Luna της Belinda Carlisle από τη δεκαετία του 90!

Καλή ακρόαση και καλή εβδομάδα που μας φέρνει στον Αύγουστο με ευοίωνες προοπτικές, Μαριαλένα

Υ.Γ. πόσο θα ήθελα να ήμουν αυτήν την πανέμορφη βραδυά η Ηλιογέννητη που θα έβρισκε τον τρόπο να σμίξει με τον Φεγγαρόφωτο για μια ακόμα φορά, κάτω από το πιο όμορφο φεγγάρι της χρονιάς...!

Like the way I do

Melissa Etheridge - Like the way I do

Is it so hard to satisfy your senses
Είναι τόσο δύσκολο να ικανοποιήσω τις αισθήσεις σου
You found out to love me you have to climb some fences
Ανακάλυψες ότι για να μ' αγαπήσεις, πρέπει να πηδήσεις μερικούς φράχτες
Scratching and crawling along the floor to touch you
Γρατσουνίζοντας και έρποντας στο πάτωμα για να σ' αγγίξω
And just when it feels right you say you found someone else to hold you
Και όταν έλθει η κατάλληλη στιγμή λες πως βρήκες κάποιαν άλλη να σε κρατά
Does she like I do
Το κάνει όπως εγώ

Tell me does she love you like the way I love you
Πες μου σ' αγαπάει με τον τρόπο που σ' αγαπώ
Does she stimulate you attract and captivate you
Σε ερεθίζει, σε έλκει και σε αιχμαλωτίζει
Tell me does she miss you existing just to kiss you
Πες μου της λείπεις και ζει μονάχα για να σε φιλήσει
Like the way I do
Όπως εγώ

Tell me does she want you infatuate and haunt you
Πες μου σε θέλει, σε φαντασιώνει και σε στοιχειώνει
Does she know just how to shock and electrify and rock you
Ξέρει πως να σε σοκάρει, να σου προκαλέσει ρίγη και να σε ταρακουνήσει
Does she inject you seduce you and affect you
Σε διαπερνά σε αποπλανεί και σε επηρρεάζει
Like the way I do
Όπως εγώ

Can I survive all the implications
Μπορώ να επιζήσω από όλες τις ενοχοποιήσεις
Even if I tried could you be less than an addiction
Ακόμα και αν προσπαθούσα θα ήσουν κάτι λιγότερο από εθισμός
Dont you think I know theres so many others
Νομίζεις ότι δεν ξέρω ότι υπάρχουν τόσες άλλες
Who would beg steal and lie fight kill and die
Που θα επαιτούσαν, έκλεβαν και θα λεγαν ψέμματα, μάλωναν, σκότωναν και θα πέθαιναν
Just to hold you hold you like I do
Για να σε κρατούν, να σε κρατούν όπως εγώ

Tell me does she love you like the way I love you
Πες μου σ' αγαπάει όπως σ' αγαπώ εγώ
Does she stimulate you attract and captivate you
Σε ερεθίζει, σε έλκει και σ' αιχμαλωτίζει
Tell me does she miss you existing just to kiss you
Πες μου της λείπεις και ζει μονάχα για να σε φιλήσει
Like the way I do
Όπως εγώ

Tell me does she want you infatuate and haunt you
Πες μου σε θέλει, σε φαντασιώνει και σε στοιχειώνει
Does she know just how to shock and electrify and rock you
Ξέρει πως να σε σοκάρει, να σου προκαλέσει ρίγη και να σε ταρακουνήσει
Does she inject you seduce you and affect you
Σε διαπερνά, σε αποπλανεί και σε επηρρεάζει
Like the way I do
Όπως εγώ

Nobody loves you like the way I do
Κανείς δεν σ' αγαπά όπως εγώ
Nobody wants you like the way I do
Κανείς δεν σε θέλει όπως εγώ
Nobody needs you like the way I do
Κανείς δεν σε χρειάζεται όπως εγώ
Nobody aches nobody aches just to hold you
Κανείς δεν πονά κανείς δεν πονά απλά και μόνο για να σε αγκαλιάσει
Like the way I do
Όπως εγώ

Tell me does she love you like the way I love you
Πες μου σε αγαπά όπως σε αγαπώ
Does she stimulate you attract and captivate you
Σε ερεθίζει, σε έλκει και σε αιχμαλωτίζει
Tell me does she miss you existing just to kiss you
Πες μου της λείπεις και ζει μονάχα για να σε φιλήσει
Like the way I do
Όπως εγώ
Tell me does she want you infatuate and haunt you
Πες μου σε θέλει, σε φαντασιώνει και σε στοιχειώνει
Does she know just how to shock and electrify and rock you
Ξέρει πως να σε σοκάρει, να σου προκαλέσει ρίγη και να σε ταρακουνήσει
Does she inject you seduce you and affect you
Σε διαπερνά, σε αποπλανεί και σε επηρρεάζει
Like the way I do
Όπως εγώ

Μετάφραση: Μαριαλένα, 28/07/2007

σ.σ. Αυτό είναι από τα λατρεμένα μου "γυναικεία" τραγούδια. Γιατί το τραγουδάει μια σπουδαία τραγουδίστρια της σύγχρονης ροκ σκηνής, όπως η Melissa Etheridge, γιατί ξυπνάει μέσα μου το ασίγαστο πάθος της γυναικείας φύσης, γιατί όποτε το ακούω κλείνω τα μάτια και ταυτίζομαι με τους στίχους του, γιατί το έχω χορέψει με ένα ποτό στο χέρι σε ζωντανή εκτέλεση στο Σταυρό του Νότου φοιτήτρια, γιατί όσα χρόνια και αν περάσουν, για μένα θα σημαίνει αυτό που νιώθω ότι είμαι μέσα βαθιά μου ως γυναίκα.

Γιατί θέλω αυτή την νύχτα τη καλοκαιριάτικη, που τα ρούχα είναι λιγοστά και τα κορμιά πιο ελεύθερα να εκφραστούν, να πλημμυρίσει ήχους η ατμόσφαιρα και να νιώσεις ή να φανταστείς μια γυναίκα να σε πλησιάζει και γεμάτη αποφασιστικότητα να ρίξει τις άμυνές σου, σαν να μην υπάρχει αύριο, σαν να υπάρχει μονάχα αυτή η στιγμή... Ζήστην!

Καλή ακρόαση, Μαριαλένα 28/07/2007 (ξημέρωμα Σαββάτου και πάλι, που είσαι???)

Αυτή η νύχτα μένει...

Κοίταξε το ημερολόγιο στον τοίχο της κουζίνας, το καλοκαίρι είχε ήδη περάσει το μισό και εκείνη κάθε μέρα που περνούσε την έσβηνε με μια μηχανική κίνηση σαν να μετρούσε αντίστροφα το χρόνο. "Για κοίτα πως περνάει ο καιρός" μονολογούσε, "σε λίγο πάει κι αυτό το καλοκαίρι!"

Η δουλειά δεν έλεγε να κοπάσει όπως συνέβαινε άλλες χρονιές παλιότερα, σαν ένας μαγνήτης να την κράταγε κολλημένη προς το κέντρο της γης κάθε μέρα που πήγαινε στο γραφείο. Μόνο η αύξηση της θερμοκρασίας εξωτερικά, την έκανε να σκέφτεται ότι δεν έχει πάρει ακόμα την άδειά της για διακοπές, ούτε καν είχε δηλώσει πότε ήθελε να φύγει.

Ήταν όμως και οι υπόλοιπες δουλειές της που δεν την άφηναν σε ησυχία ακόμα, έτσι έλεγε στον εαυτό της. Είχε εκρεμμότητες που δεν μπορούσε να αφήσει πίσω της πριν τις διακοπές και ήθελε να τις διευθετήσει οπωσδήποτε. Άλλη δικαιολογία και αυτή, πάλι έβαζε το καθήκον umber alles!

Μια φίλη την ξεσήκωνε να πάνε σε κανένα νησάκι για λίγες μέρες να ξεσκάσουν. Στην αρχή φάνηκε σαν καλή ιδέα και με χαρά κατέστρωνε το πρόγραμμά της. Δεν είχε πρόβλημα, μια βδομάδα με φίλους στο Αιγαίο, φαινόταν καλή ιδέα, μα για κάποιον λόγο ναυάγησε σαν σχέδιο. Μετά μια άλλη πρόταση που δεν προχώρησε και μετά ακόμα μια από μέρους της που δεν φαινόταν να ενθουσιάζει τη παρέα, έμεινε μετέωρη. Προσπαθούσε να δικαιολογήσει την απραξία της λέγοντας ότι δεν πειράζει, μα κατά βάθος εκείνη την μια βδομάδα που αναζητούσε για να κάνει πράγματα με τον εαυτό της, δεν φαινόταν πραγματοποιήσιμη φέτος. Έλεγε να μην στεναχωριέται και πως δεν πειράζει και κάποια άλλη φορά ίσως να επισκεπτόταν τους προορισμούς που είχε υπόψη της, και, και, και...

Summertime - Η ευτυχία μοιάζει με ένα άρωμα που δεν μπορείς να απλώσεις στους άλλους, χωρίς να πιτσιλιθείς και συ. Ralph Emerson

Πάντα είχε ένα όριο στο καλοκαίρι, τον Δεκαπενταύγουστο. Έτσι και περνούσε η γιορτή της Παναγιάς, σήμαινε για κείνη η αντίστροφη μέτρηση για το επικείμενο φθινόπωρο, η επιστροφή στην πραγματικότητα της πόλης, ο προγραμματισμός νέων δραστηριοτήτων και η μέρα που σιγά σιγά μίκραινε και δροσεύρευε καθώς ο καιρός σιγά σιγά άλλαζε, αφήνοντας την κάψα του καλοκαιριού πίσω του. Φέτος έλεγε πως κάπου εκεί θα ξεκινούσε η άδειά της, σαν τρύπα στον χωροχρόνο, σαν να ήθελε να μπει στο διάκενο των διαστάσεων και να μείνει εκεί εγκλωβισμένη σε μια άγνωστη παράμετρο.

Η αλήθεια ήταν ότι φέτος ειδικά αυτή η πλασματική ανάγκη των ανθρώπων για "διακοπές" την άφηνε κατά πολύ ασυγκίνητη, ίσως κατά βάθος της δημιουργούσε και αρνητικά συναισθήματα, άγχος το μόνο σίγουρο. Όχι ότι δεν της άρεσε να ταξιδεύει όταν μπορούσε να φύγει για άλλες πολιτείες, όχι ότι δεν λάτρευε τις μικρές αποδράσεις στη φύση στον ελεύθερο χρόνο της, μα φέτος κάτι την είχε πιάσει και φερόταν περίεργα.

Οι προοπτικές βέβαια δεν ήταν εξαρχής στο μυαλό της, αρκούντως διεγερτικές. Θα έπαιρνε την άδειά της, θα πήγαινε λίγες μέρες στα πατρογονικά, σε ένα σπιτάκι που είχε από τους γονείς της για κανένα μπάνιο και ξεκούραση μέσα στην ηρεμία, θα έβλεπε και λίγο τους γέρους της, αλλά μέχρι εκεί ήταν το σενάριο. Μπάνιο, ύπνος, διάβασμα, μουσική, άδειες ώρες συντροφιά με τον εαυτό της, οι μέρες και οι νύχτες που δεν ξέρεις πως να τις γεμίσεις μακριά από όλους και απ' όλα, οι σκέψεις που ξεπηδούν από το κεφάλι σου όταν δεν τις χρειάζεσαι, τα όνειρα που δίνουν τη θέση τους στους εφιάλτες και τα φαντάσματα, το ξύπνημα για μια ακόμα μέρα κάπως έτσι, ιδού η μεγάλη ανατριχίλα των διακοπών.

"Διακοπές από τι?" αναρωτιόταν. "Λες και δεν είσαι εσύ ο ίδιος αυτός που είναι και εδώ και εκεί και παντού. Από τι διακόπτεις, από το γραφείο και τη βαβούρα, σίγουρα, όλα τα άλλα όμως πάνε πακέτο και στις διακοπές..." σκεφτόταν καθώς έπαιρνε το μετρό ιδρωμένη για να γυρίσει σπίτι κάθε απόγευμα. Μέτραγε τον κόσμο στα βαγόνια που λιγόστευε όσο περνούσε ο καιρός, διακοπές βλέπεις.

Το έλεγαν και οι διαφημίσεις στην τηλεόραση για τα διάφορα καταναλωτικά δάνεια των τραπεζών: "...εσείς διακοπές πήγατε?" Όχι ρε φίλε, δεν πήγαμε διακοπές, δεν φοράμε χαβανέζικο πουκάμισο και πίνουμε πίνα κολάδα στην ακροθαλασσιά, δεν είναι έτσι τα καλοκαίρια μας, λυπήσουμας με τα κλισέ σου!

Μάλλον είχε συγγένεια με τα καβούρια η συγκεκριμένη, ειδικά όταν είχε λόγους να κλείνεται στον εαυτό της. Ένας φιλαράκος που μάλλον τη φλέρταρε, αλλά εκείνη δεν ήθελε να το παραδεχτεί, της είπε σε ένα μήνυμα, "άσε μου λίγο χώρο και θα δεις" και τότε συνειδητοποίησε πως δεν άφηνε ούτε ένα τόσο δα εκατοστό περιθωρίου για κάτι τέτοιο αυτή την εποχή στη ζωή της, σαν τον Λεωνίδα στις Θερμοπύλες με τους 300 του έλεγε από μακριά "μολών λαβέ" και είχε για καλό και για κακό την ασπίδα και το δόρυ έτοιμο για αντιπερισπασμό στη προσέγγιση.

Ήταν και οι διακοπές βλέπεις στη μέση, δεν ήθελε να αφήσει εκκρεμότητες πριν φύγει...

Get this widget Share Track details

Αφιερωμένο: Δήμητρα Παπίου - Σταμάτης Κραουνάκης: Αυτή η νύχτα μένει
(για όλες εκείνες τις πανσελήνους του Αυγούστου που καθρεφτίζονται στα νερά του Κορινθιακού και η φωνή της Παπίου αντηχεί σε κάθε ανάσα που παίρνεις στα βράχια, κοιτώντας το φεγγάρι...)

Marialena, 21/07/2007

Αυτό το καλοκαίρι...

Θυμάμαι πέρσι το καλοκαίρι που ήταν από τα δυσκολότερα που είχα περάσει ψυχολογικά. Η δουλειά είχε αυξηθεί απελπιστικά πολύ και ήμουν ράκος. Δε φτάνει που είχε χαλάσει μια φιλία που είχα επενδύσει πάνω της, από το τίποτα, όπως νόμιζα τότε, είχα και τα ανακούρκουδα ψυχολογικά μου να με στριμώχνουν στη γωνία μαζί με το γεγονός ότι το αγόρι που ήθελα με έφτυνε κανονικά και ας πίστευα εγώ το αντίθετο. Πήγα για λίγες μέρες στο εξοχικό και μετά στη Μάλτα που μου άφησε καλές εντυπώσεις σαν προορισμός.





Επιστροφή, Σεπτέμβρης, ξαναβρίσκομαι με έναν σημαντικό άνθρωπο στη ζωή μου, χλαπάτσα άγρια. Χαλάει και άλλη μια φιλία λόγω μαλακίας του άλλου μέρους, ξεκινάω ενεργειακή θεραπεία και ομοιοπαθητική και νομίζω πως ισορροπώ. Νοέμβρης και γελιέμαι αγάπη μου, πολύ άγρια. Σπάω το πόδι, δυο μήνες στο κρεββάτι, η ζωή αλλάζει στο δευτερόλεπτο. Γενάρης και αρχίζω να κυκλοφορώ ξανά, ταξιδάκι στη Θεσσαλονίκη σε φίλους, χτυπάει και η καρδιά πάλι δυνατά με το αγόρι που με έφτυνε. Φλεβάρης, απόκριες ξανά Θεσσαλονίκη, η ώρα της γαϊδουρινής συμπεριφοράς είχε σημάνει. Πάρε να χεις, το φτύσιμο ήλθε τότε. Σ' ερωτεύθηκα τρελλά βρε μπαγάσα, το κατάλαβες ποτέ σου αυτό? Του Αγίου Αγαπούλιου, με θυμάμαι και ο "χλαπάτσας" να μου πει πως είμαι η αγάπη της ζωής του, άφερημ, τι να του πεις του χριστιανού μετά, θέλω κι άλλο? Και γω σε αγάπησα και το ξέρεις τι σήμαινες για μένα βρε ξωτικό του δάσους, το ξέρεις κι ας μαζί δεν κάναμε και χώρια δεν μπορούσαμε. Όσο θυμάμαι τη μπλε μας αύρα μαζί ένα βράδυ... Μαθήματα σιάτσου, εξισορρόπιση ενέργειας και θεραπευτικό χάδι, να ανακουφιζόμαστε. Μοναξιά. Πάσχα στο εξοχικό, λίγα και καλά, νταβαντούρια, άστα για άλλους. Μάης, η δασκάλα μου αμφιβάλει αν θα τα καταφέρω λέει, λόγω πάθησης να συνεχίσω σπουδές στο σιάτσου. Κλονίζομαι και συ τέκνον βρούτε? Στο μυαλό είναι όλα μα... Πάρτυ στο Μερσέντες, περνάμε καλά, γνωρίζω νέους φίλους βλέπω παλιούς, στιγμές χαράς και κεφιού με την μπλογκοπαρέα. Χανόμαστε ξανά, δουλειές, υποχρεώσεις, περιμένω τι άραγε? Με θυμήθηκε και ο "γάιδαρος" και η φίλη με τη "μαλακία". Να πούμε τί βρε παιδιά, αν κουνιούνται οι βάρκες στο λιμάνι? Κάτι με τρώει, αλλά δεν ξέρω τι μέχρι που καταλαβαίνω ότι λέγεται "έλλειψη αγάπης" από το περιβάλλον. Σβουριχτή μου ρθε, άλλο να το λες και άλλο να το καταλαβαίνεις! Μοναχικότητα, διαισθητικότητα, έμπνευση, γραφή συστηματικά. Εκδρομές με τη μηχανή-- απόλαυση σε δύο τροχούς! Ιούνιος, ψάχνω να βρω τη χαμένη μου εσωτερική ηρεμία, ακούω αγαπημένες μουσικές και βλέπω ταινίες που έχω κατεβάσει και σχετίζομαι με τους πρωταγωνιστές. Μήπως θα μπορούσα να είμαι η Beatrice Potter, ή η λατρεμένη μου Constance Chatterley? Ξέρω εγώ... στη φαντασία όλα επιτρέπονται! Η εισπνεόμενη λέει ο γιατρός πως δεν είναι ακόμα ασφαλής. Πρέπει να περιμένουμε να δούμε τα προβλήματα από τη μακροχρόνια χρήση και μετά μπορεί να την πάρω. Μα φάρμακο είναι αυτή ή φαρμάκι? Βραδάκι Τρίτης τηλέφωνο ο αδελφός μου στους γονείς μας, "Παντρεύομαι στις 21 Ιουλίου θα έλθετε στο γάμο?" Σοκ!!! Η σφαλιάρα μου ήλθε ουρανοκατέβατη. Εκείνο το βράδυ, μεγάλωσα για άλλη μια φορά μέσα σε μια νύχτα. Πρώτα στα 11 και τώρα στα 36, χώρια όλα τα άλλα. Σαν ένα χέρι από το πουθενά να με άρπαξε και να με πέταξε σε άλλο μέρος, άλλη ζωή από εδώ και μπρος. Τέρμα τα ψέματα, πάπαλα. Ο μικρός παντρεύεται, Θεέ μου! Θα μείνει στο κάτω σπίτι, εγώ από πάνω. Η μέλλουσα σύζυγος δύσκολος άνθρωπος, είμαστε αντίθετοι χαρακτήρες, προβληματίζομαι για την συγκατοίκηση. Σκάσε και κολύμπα! Παίρνω τις αποφάσεις μου. Ποτίζω τον κήπο και κλαίω, δεν θα έχω δικαιοδοσία πια σε αυτόν πολύ σύντομα, μιας και ανήκει στο ισόγειο. Κοιτάω τη πασχαλιά μου, τον κρυφό έρωτα, τη λεμονιά, το πεύκο μου και όλα τα άλλα φυτά που ποτίζω και ελπίζω να μην ξεραθούν αν παραμεληθούν στη φροντίδα τους από το ζευγάρι. Ο αδελφός μου μετακόμισε ήδη κάτω, τον βλέπω σπάνια πια, άδειασε το σπίτι, έστω και αν όταν μέναμε μαζί δεν λέγαμε και πολλά, αλλά τουλάχιστον βλεπόμασταν. Το ύπουλο συναίσθημα της άδειας φωλιάς με διακατέχει. Σαν να λείπουν όλοι σε διακοπές διαρκείας και εγώ να έχω μείνει πίσω... Με πιάνω να θέλω να το βγάλω από πάνω μου μα δεν μπορώ να το αφήσω να με κατακλύσει. Μαζεύω τα κουράγια μου για να αντέξω τις αναταράξεις σε αυτήν τη μεταβατική περίοδο.




Painting by Mary Cassatt, "Summertime", 1894





Καύσωνας και ασκήσεις υπομονής στην αντράλα, η φονική πυρκαγιά ξεσπά στην Αττική, καταστέφεται η Πάρνηθα. Θρήνος. Ματώνει η καρδιά μου για την γενέθλια πόλη που αισθάνομαι πως μας αποδιώχνει από κοντά της με όλα αυτά. Πανσέληνος και στρέφομαι στο φεγγάρι. Ιούλιος και γυρεύω παρηγοριά στη δασκάλα μου, που με συνοπτικές διαδικασίες μου δείχνει πως δεν είναι διαθέσιμη. Άντε πάλι με τις εξιδανικεύσεις σου, ξύπνα! Αγάπα τον φίλο σου με τα ελαττώματά του. Τελειώνουν τα μαθήματα σε λίγο, έχω να πάρω και το δίπλωμα για μηχανή, καιρός να στρωθώ να διαβάσω τα τεχνικά, γιατί κάνω οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό. Στη δουλειά αρχίζω και το διασκεδάζω παρά τον φόρτο και ξεφεύγω λιγάκι με καλή διάθεση προς αυτούς που εξυπηρετώ. Πάλι καλά! Διακοπές πλησιάζουν και εγώ είμαι ακόμα σε νιρβάνα. Ούτε ένα μπάνιο φέτος, δεν βόλεψε και άλλες τέτοιες δικαιολογίες. Φλερτ, φιλί και χάδι, αρχή και τέλος μοιάζουν να είναι ένα και το αυτό. Η επιθυμία μου για άλλες πολιτείες δείχνει να μην είναι πραγματοποιήσιμη, λόγω τρίτων παραγόντων. Μπορεί να περνούσαμε καλά αν..., δεν πειράζει, αφού δεν...! Επαφές με φίλους και γνωριμίες με αξιόλογα άτομα, ξαναβρίσκομαι με παλιούς γνώριμους και χαίρομαι. Περνάει γρήγορα ο καιρός, αυτό το καλοκαίρι μου μοιάζει πως εξελίσσεται ραγδαία. Ούτε κάτω από το πεύκο μου, δεν έχω αξιωθεί να κάτσω ακόμα, στα μισά ήδη του καλοκαιριού. Τι περιμένω άραγε?


Marialena, 03/07/2007


σ.σ. Προσωπικά όμως πιστεύω ότι ένα φιλαράκι είναι ό,τι καλύτερο για δαύτες τις νύχτες μοναξιάς που δεν ξημερώνουν... (αφιερωμένα με αγάπη στη giotavita, που έχει υπομονή και ακούει ώρες ώρες τις εξομολογήσεις του τρελλού κριαριού και με τσιγκλάει να παίρνω μπρος εκεί που κολλάω!)

Καλή ακρόαση από τον Αντώνη Ρέμο και τους Onirama live στο νέο τους άλμπουμ από το Mad Secret Concerts! Γιατί η ζωή είναι τραγούδι που λέει και ο Domingo, M.

Υ.Γ. Μου έρχονται στο μυαλό κάποιοι στίχοι από άλλο ένα αγαπημένο τραγούδι, αυτή τη φορά του Μιχάλη Χατζηγιάννη: "Που ναι η αγάπη" λοιπόν σε όσους την αναζητούν αφιερωμένο!

Πού είναι η αγάπη που μ' ανέβασε στα σύννεφα
Δώσε μου κάτι τώρα που πέφτω, να σωθώ
πού είναι η αγάπη να μου αποδείξει πριν το τέλος
αν είναι απάτη ή αν είναι κάτι μαγικό

(...)

Σε θέλω εδώ

Image by http://digilander.libero.it

Δήμητρα Γαλάνη - Σε θέλω εδώ

Στίχοι: Νίκος Μωραΐτης
Μουσική: Mauro Mengali
Πρώτη εκτέλεση: Δήμητρα Γαλάνη & Γιώργος Καραδήμος ( Ντουέτο )

Σε θέλω εδώ για να μπορώ
όλα όσα ζω να΄ναι δικά μου
να΄σαι πληγή απ΄την πληγή
να΄σαι χαρά απ΄τη χαρά μου
να΄σαι εδώ γιατί η ζωή
με ένα σώμα δεν αρκεί
σε θέλω εδώ για να υπάρχω

Σε θέλω εδώ για να μπορώ
να΄χω έναν άνθρωπο δικό μου
με τη σιωπή να του μιλώ
όπως μιλάω στον εαυτό μου
και να μοιράζομαι στα δυο
τ΄άστρα το χρώμα το λεπτό
ότι κι αν γίνει καρδιά μου
εσύ να΄σαι εδώ

Να μπορώ να σ΄αγαπήσω
να μπορώ να σε μισήσω
με το βλέμμα να σου δείξω
χωρίς να μιλήσω
τι θέλω να πω

Σε θέλω εδώ να σε κοιτώ
να σε ξυπνώ να σε κοιμίζω
σε θέλω εδώ για να μπορώ
κάτι από αγάπη να θυμίζω
να΄σαι εδώ γιατί η ζωή
με ένα σώμα δεν αρκεί
ότι κι αν γίνει καρδιά μου
εσύ να΄σαι εδώ

Να μπορώ να σ΄αγαπήσω
να μπορώ να σε μισήσω
με το βλέμμα να σου δείξω
χωρίς να μιλήσω
τι νιώθω

Σε θέλω εδώ γιατί η ζωή
με ένα σώμα δεν αρκεί
ό,τι κι αν γίνει σε θέλω
σε θέλω εδώ
σε θέλω εδώ

σ.σ. Απλά, ακόμα ένα υπέροχο τραγούδι, ντυμένο με την αισθαντική ερμηνεία της Δήμητρας Γαλάνη και του Γιώργου Καραδήμου. Σε θέλω εδώ -- ό,τι και αν σημαίνει για τον καθένα μας αυτό!

Καλή ακρόαση, Μαριαλένα (ειδικά αυτή τη νύχτα που λένε πως είναι αφιερωμένη στην αγάπη με τα τρία της επτάρια, να φέρνουν τύχη και ευτυχία στους ανθρώπους, μακάρι!)

Το ολόγιομο φεγγάρι του Ιούλη

Ω! Σελήνη εσύ δοξαστική, πόσο απόμακρα μεγαλόπρεπη είσαι!

Σάββατο βράδυ και το φεγγάρι έχει πάρει ένα παράξενο πορφυρό χρώμα, ο δίσκος του δε ολοστρόγγυλος με προκαλεί να τον κοιτάζω μόλις έχει νυχτώσει. Η διάθεσή μου επηρρεάζεται από την Πανσέληνο! Τα μάτια μου νοτίζουν μόλις αγγίξω το συναίσθημα έστω και φευγαλέα μέσα από κάποια ερεθίσματα. Είναι ήδη 10 το βράδυ και τραβώ τις πρώτες μου φωτογραφίες. H μεγαλοπρέπειά της εμφανίζεται αργά στον ουρανό, ανησυχώ ότι δεν θα βγει απόψε. Να την όμως πρόβαλε σε πείσμα των συννέφων που την κρύβουν πρόσκαιρα. Η ώρα περνά και στις 3 το πρωί το ξανασυναντώ στην άλλη μεριά του ουρανού να φέγγει λαμπερό πάνω από τον αττικό ουρανό. Το απαθανατίζω μαγεμένη από την όψη του. Σε λίγες ώρες θα είναι παρελθόν και αυτή η νύχτα της Πανσέληνου του Ιουλίου του 2007. Λέτε ο Φεγγαρόφωτος με την Ηλιογέννητη να έσμιξαν ξανά και αυτή τη νύχτα?





photos by Marialena, 2007

Bonus Track: Ελευθερία Αρβανιτάκη live-Θα πιώ απόψε το φεγγάρι

Tha Pio Apopse To ...

Καλή ακρόαση! (σ.σ. αφού πατήσετε το pause στο player που βλέπετε στα δεξιά σας πρώτα ;-D)

Marialena, 30/06 - 01/07/2007

Wishing on a star...

image by wishingstarmovie.com

Beyonce - Wishing On A Star (ακούστε το από εδώ)

--------------------------------------------------------------------------------

Ooh
Ooooooh.
Star.
Star.
I'm wishing.
I'm wishing.
On a star.

Chorus:
I'm wishing on a star.
To follow where you are.
I'm wishing on a dream.
To follow what it mean.
And I'm wishing on the rainbows that I see.
I'm wishing on the people who really dream.
And I'm wishing on tomorrow rains never comes.
And I'm wishing on the other things we never done.

Verse:
I never thought I'd see the time when you would be.
So far away from home.
So far away from me.
Just think of all the moments that we spent.
I just can't let you go from me, we were meant.
I didn't mean to hurt you, but I know.
In the game of love, you reap what you sow.
( So-o-o-o-w)

Breakdown:
I feel it's time we should make up baby.
I feel it's time for us to get back together.
And make the best of things, oh baby.
When we're together.
Whether or never.
I feel it's time we should make up baby.
I feel it's time for us to get back together.
And make the best of things, oh baby.
When we're together.
(Let's get together, baby.
Whether or never.

Chorus 2:
I'm wishing on a star.
To follow where you are.
I'm wishing on a dream.
To follow what it means.
And I'm wishing on the rainbows that I see.
I'm wishing on the people who really dream.
Hoping all the days to come and days to go.
Hoping on the days of loving, loving you so.

Bridge:
Baby, forgive me.
Lets make up, I'm sorry.
Lets be together, breakup?
Never.
The love we have seems special so far
Til we get back from wishing on a star.


image by www.lifeofmimi.com

σ.σ. Πόσες φορές έχω κοιτάξει τον ουρανό τα βράδυα, κολλώντας τη ματιά μου σε μια μικρή στραφταλιστή κουκίδα στην άλλην άκρη του σύμπαντος, ένα από τα αμέτρητα αστέρια στον Γαλαξία? Πόσες φορές κατέβασα ξανά τα μάτια και χάθηκα μέσα στις σκέψεις μου, κλείνοντας τα παραθυρόφυλλα πίσω μου. Πόσες φορές ακόμα, ξάπλωσα στο κρεββάτι με σκέψεις και επιθυμίες ανομολόγητες και σε μένα την ίδια ακόμα, που προκαλούσαν ρίγη στο κορμί και μεγιστοποιούσαν την έλλειψη στη ψυχή...

Για όλες αυτές τις στιγμές που με τραγούδια σαν κι αυτό, θέλεις με όλες σου τις δυνάμεις να γινόταν πραγματικότητα οι επιθυμίες σου, η "ευχή σ' ένα αστέρι" είναι αφιερωμένη και που ξέρεις, κάπου σε ολάκερο τον Γαλαξία, οι ευχές μπορεί και να γίνονται πραγματικότητα!

Έρχεται καλοκαίρι ξανά, έχουμε να αντικρύσουμε τον έναστρο ουρανό για πολλές ακόμα νύχτες... γιατί αυτό που επιθυμώ να γεμίσει τη ζωή μου συνεχίζει να μου λείπει, αστεράκι μου!

Links: A Wishing Star

Μαριαλένα, 8/6/2007

In the arms of an angel

image by www.stinalisa.com

Περνάς όλη τη ζωή σου περιμένοντας για εκείνη τη δεύτερη ευκαιρία
για αυτήν την αλλαγή που θα τα κάνει όλα εντάξει
Πάντα υπάρχει κάποιος λόγος για να μην νιώθεις αρκετά καλά
και είναι σκληρό στο τέλος της ημέρας
Χρειάζομαι κάποια απόσπαση, ω πανέμορφη απελευθέρωση
οι αναμνήσεις κυλούν μέσα από τις φλέβες μου
ίσως να είναι άδειες και χωρίς βάρος και ίσως
να μπορέσω να ησυχάσω απόψε

Στα χέρια ενός Αγγέλου πέταξε μακριά από εδώ
από το σκοτεινό, κρύο δωμάτιο ξενοδοχείου και την ερημιά που φοβάσαι
σώζεσαι από το ναυάγιο του σιωπηλού οράματός σου,
είσαι στα χέρια ενός Αγγέλου, μπορείς να βρεις λίγη ανακούφιση εδώ

Τόσο κουρασμένος από την ευθεία γραμμή και παντού όπου γυρίζεις
υπάρχουν αρπακτικά και κλέφτες στη πλάτη σου
Η καταιγίδα μαίνεται κι εσύ συνεχίζεις να σωρεύεις ψέμματα
που δημιούργησες για όλα όσα σου λείπουν
Δεν έχει σημασία, να αποδράς για μια τελευταία φορά
είναι πιο εύκολο
σ' αυτήν τη γλυκειά τρέλλα, ω αυτή η ένδοξη μελαγχολία
που με γονατίζει

Στα χέρια ενός Αγγέλου πέταξε μακριά από εδώ
από το σκοτεινό, κρύο δωμάτιο ξενοδοχείου και την ερημιά που φοβάσαι
σώζεσαι από το ναυάγιο του σιωπηλού οράματός σου,
είσαι στα χέρια ενός Αγγέλου, μπορείς να βρεις λίγη ανακούφιση εδώ

Είσαι στα χέρια του Αγγέλου, μακάρι να βρεις λίγη ανακούφιση εδώ

Μετάφραση: Μαριαλένα, 2007

Sarah Mc Lachlan - In the arms of an angel

σ.σ. Μήπως στα χέρια ενός Αγγέλου, τα πράγματα είναι καλύτερα? Υπάρχει άραγε αγάπη εκεί?

Πανσέληνος του Ιούνη

photo by Marialena, 2007

Η χθεσινή νύχτα ήταν ανέλπιστα μεγάλη για μένα. Γυρίζοντας κατάκοπη από τη δουλειά και έχοντας τελειώσει μια απαιτητική εργασιακή εβδομάδα, με το ζόρι μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου το βράδυ. Θέλησα πριν πάω για ύπνο να περάσω κάποια τραγούδια στο ipod μου για να το έχω έτοιμο για τις επόμενες εξορμήσεις μου, μα αυτό το διαβολεμένο πραγματάκι μου έκανε τη ζωή δύσκολη, καθώς έχει τις δικές του ιδιοτροπίες στο να φορτώσει τραγούδια από τον υπολογιστή. Έτσι λοιπόν, χωρίς να το καταλάβω η ώρα περνούσε και έφτασε σχεδόν να ξημερώνει όταν πια ολοκλήρωσα την ενημέρωση. Το ρολόι έδειχνε ήδη 6.30 πμ, όταν αποφάσισα να κλείσω υπολογιστή και λοιπές εφαρμογές και να πάω στο κρεββάτι μου. Η κούραση είχε δώσει στη θέση της στην υπερένταση και κλείνοντας τα πατζούρια γιατί ήδη χάραζε, βγήκα για λίγο στο μπαλκόνι.

Εκεί αντίκρυσα ένα θέαμα μοναδικό, από ανατολικά η Πεντέλη να βάφεται πορτοκαλιά καθώς ανέττειλε ο ήλιος και από την άλλη, η σελήνη να πηγαίνει να κρυφτεί πίσω από το όρος Αιγάλεω καθώς έδυε. Έτρεξα στο δωμάτιό μου και πήρα την φωτογραφική μηχανή. Η φωτογραφία αυτή αποθανάτησε ακριβώς τη στιγμή που το φεγγάρι όδευε να χαθεί πίσω από το κοντινό βουνό και ολοστρόγγυλη ακόμα έφεγγε στο διάβα της.

Αυτή η ώρα του λυκαυγούς, είναι από τις πιο ωραίες και σημαντικές ώρες της ημέρας, αν και δεν ξυπνάω τόσο νωρίς συνήθως για να παρατηρήσω τη φύση πως είναι εκείνη την στιγμή. Ασυναίσθητα, έκανα μια προσευχή χωρίς λόγια προς την μεριά του ήλιου και ένιωθα το κιτρινοπορτοκαλί του χρώμα να πλημμυρίζει τα μύχια της ψυχής μου. Αυτό το φως το ιλαρό, σαν του κεριού.

Μου ήλθε στο νου το παραμύθι που εμνεύστηκα από τους δύο πόλους ζωής για μένα, τον ήλιο και το φεγγάρι, στην προηγούμενη έκλειψη, με την Ηλιογέννητη και τον Φεγγαρόφωτο και σκέφτηκα πως εκείνη ακριβώς τη στιγμή της συνύπαρξης των δύο ουρανίων σωμάτων στην ατμόσφαιρα, τότε θα πρέπει να αποχαιρετιούνται και οι δύο εραστές!

Μετά από αυτήν την εβδομάδα πένθους και περισυλλογής για τον χαμό της Αμαλίας, σήμερα θέλησα να ανατρέξω λίγο στις μουσικές μου, ετοιμάζοντας μια συλλογή για μια φίλη. Το τραγούδι "A Whole New World" από την ταινία της Disney, Aladdin, είναι πανέμορφο και μου αρέσε πάντοτε πολύ. Αυτό το τραγούδι θα συνοδεύσει τις σκέψεις μου απόψε, με την ελπίδα και την υπόσχεση για έναν καινούργιο, καλύτερο κόσμο, μια καινούργια αρχή, γιατί καμμία μέρα δεν είναι ίδια με την προηγούμενη...

Reggina Belle and Peabo Bryson: A Whole New World

Καλή ακρόαση, Μαριαλένα

Της ζωής μου τα τραγούδια

Συχνά ακούγοντας κάποιο από τα αγαπημένα μου τραγούδια, γυρίζει το μυαλό μου σε εκείνα τα κομμάτια που έχουν σηματοδοτήσει για κάποιον λόγο τη ζωή μου μέχρι και σήμερα. Πρόσφατα έλαβα μια πρόσκληση από την αγαπητή μου φίλη συν-ιστολόγο Αναστασία, η οποία με προσκαλούσε να καταγράψω αυτά ακριβώς τα τραγούδια. Τι χαρά!

Χθες το βράδυ, λίγο πριν πέσω για ύπνο, με χαρτί και μολύβι στο χέρι και μουσική να παίζει στο cd, έκανα την αναδρομή μου και ιδού τα 20 πιο αγαπημένα μου τραγούδια:

1. The Greatest Love of All - Whitney Houston
από 15 χρονών παιδί με έχει καθορίσει αυτό το τραγούδι, γιατί κατά πως λέει "μαθαίνοντας να αγαπάς τον εαυτό σου, είναι η μεγαλύτερη αγάπη απ' όλες!"

2. Like the way I do - Melissa Etheridge
Θυμάμαι ότι αυτόν τον ύμνο, από την τραχιά φωνή της Melissa Etheridge, τον πρωτοάκουσα ίσως έφηβη στο ραδιόφωνο και μετά στον Σταυρό του Νότου live, φοιτήτρια, παρέα με φίλους και να σηκώνομαι να χορεύω, αυτόν τον χορό που μιλάει όλο το Είναι...

3. Still got the blues - Gary Moore
1990 και γω ανατριχιάζω με αυτό το τραγούδι, με το πάθος που αναβλύζει και τη μελαγχολία του. Το αγαπώ ακόμα, γιατί μου θυμίζει το τέλος της εφηβείας μου και όλα αυτά που τότε δεν ήξερα για μένα.

4. Close to you - Maxi Priest
Και πάλι 1990, στην Αγγλία, το ακούω στο ραδιόφωνο και μου κάνει το κλικ μαζί με το Νο3. Απλά αγαπημένο, στα πρώτα μου σκιρτήματα...

5. Η Μαριάνθη των Ανέμων - Μάνος Χατζηδάκις
Πριν 2 καλοκαίρια το άκουσα να ερμηνεύεται από την δωρική φωνή της Άλκηστις Πρωτοψάλτη στο Ωδείου του Ηρώδου του Αττικού. Με διαπέρασε κάθε στίχος, κάθε νότα από τότε, το ξαναβρήκα στο άλμπουμ της "Τα παραμύθια μιας φωνής" και ταυτίστηκα μαζί του. (...Με λεν Μαριάνθη και είμαι από τρελλή γενιά..., κάπως έτσι!)

6. Don't cry for me Argentina - Joan Baez
Από το μιούζικαλ "Evita" το τραγούδι αυτό του Andrew Lloyd Webber, είναι από τα έργα που όσο και να το ακούω δεν το βαριέμαι. Καμμιά φορά μόνη μου, όταν το ακούω προσπαθώ να τραγουδήσω μαζί με την ερμηνεύτρια και στην ερμηνεία της Madonna πλησιάζω αρκετά σαν mezzo soprano (λέμε τώρα!). Αριστούργημα, όπως και να χει!

7. Ο Προσκυνητής - Αλκίνοος Ιωαννίδης
Από τα τραγούδια που όταν το πρωτοάκουσα κάτι μου έκανε, μα ήλθε αργότερα και έγινε αγαπημένο, ιδιαίτερα πέρσι που βραδιά καλοκαιριού ήλθε απρόσμενα να καθορίσει μια στιγμή που ζητούσε έκφραση. Λατρεμένο...

8. Is this love - Whitesnake
Η φωνή του Coverdale διαπεραστική σε αυτήν την hard rock μπαλάντα. Μέρος του ψαξίματός μου έχει χρωματιστεί από τους στίχους και την μουσική αυτού του τραγουδιού. Πέρσι ήταν κομμάτι της ευχής μου για τα γενέθλιά μου για αναζήτηση της αγάπης... Για μεταμεσονύκτιες και όχι μόνο ακροάσεις! "Είναι αγάπη αυτό που νιώθω?"

9. Ride like the wind - Christopher Cross
Με έχει καθορίσει αυτό το τραγούδι από την πρώτη μέχρι την τελευταία νότα και την ερμηνεία του Christopher Cross. Με ξεσηκώνει, είναι το δικό μου κομμάτι της μεγάλης φυγής που γίνεται τουλάχιστον σε ψυχικό επίπεδο, όποτε το ακούω. "Έχω μακρύ δρόμο να κάνω, γι' αυτό τρέχω σαν τον άνεμο, τρέχω σαν τον άνεμο..."

10. Μέχρι να βρούμε Ουρανό - Γλυκερία
Τι να πει κανείς γι' αυτό το ονειρεμένο ζεϊμπέκικο? Από τα πιο αισθαντικά τραγούδια της αγαπημένης μου ερμηνεύτριας, μα και τι στίχοι, τι νόημα! "Μέχρι να γίνουμε άγγελοι, να βγάλουμε φτερά, άσε με να σ' αναζητώ στου ονείρου μου την άκρη..."


"Music is My Life", Painting by Alfred Alexander Gockel

11. Το τανγκό της Νεφέλης - Χάρις Αλεξίου
Μαζί με πολλά άλλα λατρεμένα της Χαρούλας, αυτό το κομμάτι μου βγάζει έναν ρομαντισμό άλλης εποχής, από τα πιο γλυκά και τρυφερά τραγούδια που με εκφράζουν.

12. Μοναξιά μου όλα - Πυξ Λαξ
Με έχει συντροφεύσει βράδυα αξημέρωτα αυτό το τραγούδι εκεί γύρω στα 20 κα κάτι μου. Πολλή μοναξιά, πολύ κλείσιμο στον εαυτό μου, έβρισκε διέξοδο με αυτό το συγκλονιστικό τραγούδι. "... μην μ' αφήνεις τώρα που ναι όλα πιο δύσκολα!"

13. Μείνε - Αντώνης Ρέμος
Από το 1999, το άλμπουμ Πάλι από την Αρχή, ανακαλύπτω τον Αντώνη Ρέμο μέσα από το Μείνε και άλλα σημαντικά για μένα κομμάτια. Πέραν από την ομορφιά που έχει σαν τραγούδι, μου θυμίζει και μια μικρή πικρή μου αγάπη, που μύριζα τότε το άρωμά της ακούγοντας αυτό το τραγούδι. Για μένα σημαίνει την ανάγκη για να μείνει κάποιος μαζί μου από τότε. "μείνε μες στα όνειρά μου, γίνε φόβος και χαρά μου, μείνε μέσα στη ζωή μου, μείνε..."

14. That's the way love goes - Janet Jackson
1993 και φέρνω το νέο τότε άλμπουμ της Janet από τη Γερμανία. Το πρώτο κομμάτι είναι αυτό και τι κομμάτι είναι για μένα! Γεμάτο ρυθμό, πάθος, αισθισιασμό, ερωτισμό, όλα τα έχει ακόμα και τώρα. "Σαν το μυγάκι που καίγεται στη φλόγα μιας φωτιάς, η αγάπη μου είναι τυφλή, μπορείς να δεις τον πόθο μου?" Έλα ντε, ακόμα αναρωτιέμαι...!

15. Frozen - Madonna
Το πιο αγαπημένο μου άλμπουμ της Madonna είναι το Ray of Light και με αντιπροσωπεύει περισσότερο από κάθε άλλο της έργο μέχρι και σήμερα. Ο εσωτερισμός και οι μεταφυσικές της αναζητήσεις εκφράζονται με ήχους ηλεκτρονικής μουσικής σε αυτήν εδώ τη δουλειά της και για μένα είναι από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια το Frozen. "Είσαι παγωμένος όταν η καρδιά σου είναι κλειστή..." (έτσι δεν είναι?)

16. Η πρώτη μας φορά - Γιάννης Κότσιρας
Τι τρυφερό και πανέμορφο τραγούδι είναι τούτο? Το αγάπησα όταν το πρωτάκουσα, το λάτρεψα όταν το συνέδεσα με ένα πανέμορφο ερωτικό σμίξιμο κάποια χρόνια πριν σε μια σχέση που με σημάδεψε. Του το αφιέρωσα για εκείνη τη μοναδική πρώτη μας φορά...

17. Φεύγω - Χάρις Αλεξίου
Το τραγούδι του Αντώνη Βαρδή το ακούω από μικρή, στην γεμάτη πάθος εκφραστική ερμηνεία της Χαρούλας. Αν το πιάσει κανείς είναι ένα από τα τραγούδια του "περνάω απέναντι". Ακούς να λέει "φεύγω, τώρα φεύγω..." και είναι σαν να το εννοεί και συ μαζί ελπίζεις να κάνεις το ίδιο, κάπως κάπου κάποτε για τα κακώς κείμενα της ζωής σου.

18. Πιάσε με - Ελένη Τσαλιγοπούλου
Δυνατό κομμάτι και αυτό, με την χαρακτηριστική φωνή της Τσαλιγοπούλου να μπλέκεται γλυκά με την ηλεκτρονική μουσική στο μοτίβο του τραγουδιού. Κάτι μου λέει και τούτο, κυρίως ερωτικά, σαν ένα κάλεσμα της γυναίκας στον άνδρα "πιάσε με, αν μπορείς έλα και πιάσε με, να σε δω για λίγο άσε με, μια φορά για μένα..."

19. Αλεξάνδρεια - Γιάννης Κότσιρας
Υπέροχη σύνθεση της Ευανθίας Ρεμπούτσικα σε στίχους του Άρη Δαβαράκη, με την ερμηνεία του Γιάννη Κότσιρα. Ταξίδια σε άλλες πατρίδες, σε άλλες εποχές, σε άλλα μέρη, με τη βοήθεια κάθε νότας και κάθε λέξης. Το χει αυτό το τραγούδι, αυτό το κάτι το φευγάτο επενδεδυμένο με την αντρίκια φωνή του Κότσιρα. "Ο αλεξάνδρινός, ο καθαρός ο ουρανός, που είναι τόσο αυθεντικός..."

20. Διθέσιο - Άλκηστις Πρωτοψάλτη
Πως αλλιώς θα μπορούσε η μουσική του Νίκου Αντύπα να συνδιαστούν με τους στίχους της Λίνας Νικολακοπούλου, ντυμένα με την Φωνή της Πρωτοψάλτη? Πόσες φορές έχουμε μπει στο αμάξι ή καβαλήσει τη μηχανή, για να φύγουμε από τον ίδιο μας τον εαυτό? Πόσες φορές ένα τέτοιο τραγούδι εκφράζει τη σχέση με τα αντικείμενα του πόθου μας? Πόσες...

Παραδίδω τώρα τη σκυτάλη της μουσικής αυτοπροσωπογραφίας, στους φίλους:
Domingo,
Adaeus,
Net Kerveros,
Lucy of the wild flowers,
Museologist
Giotavita

Marialena, 09/05/2007 (μια αυτοπροσωπογραφία μέσα από 20 τραγούδια, τίποτα καλύτερο!)

Να μ' αγαπάς...

Please love me, image by http://i.blog.empas.com/deoinga/

Αύγουστος του 1998, το βράδυ είχε σημώσει για τα καλά στα ριζά του βουνού στον Διόνυσο. Κάτω από τα πεύκα στη κατασκήνωση του ΤΥΠΕΤ, μια συντροφιά νέων παιδιών κάθεται κατάχαμα και με μια κιθάρα για συνοδεία, τραγουδά τραγούδια της παρέας που κάνουν τη νύχτα ακόμα πιο όμορφη, μετά από μια ακόμα κοπιαστική μέρα που χε περάσει.

Αύγουστος του 1998 και όταν ένα παιδί αρχίζει να τραγουδά το "Να μ' αγαπάς" του Σιδηρόπουλου, μια κοπέλα στη παρέα ξεσπά σε λυγμούς σιωπηλά και πέφτει στον ώμο μιας άλλης κοπέλας που βρίσκονταν δίπλα της, όταν εκείνη την παίρνει στην αγκαλιά της. Τα λόγια της τρύπησαν τη καρδιά και την έκαναν να ξεσπάσει σε κλάμματα για τα 27 χρόνια που μέχρι τότε είχε ζήσει, χωρίς να έχει καταλάβει τι σημαίνει αγάπη, μα ένιωθε πως εκείνο το ξέσπασμα όσο προχωρούσε το τραγούδι, το είχε τόση, μα τόση ανάγκη μαζί με τα καυτά δάκρυα που πλημμύριζαν τα μάτια της και κυλούσαν από τα μάγουλά της...

Μάιος του 2007, Σάββατο βράδυ, ετοιμάζομαι να πάω σε μια κοινωνική υποχρέωση στην άλλη άκρη της Αττικής. Βρέχει έξω από το μεσημέρι και εγώ χωρίς ιδιαίτερο ενθουσιασμό, ετοιμάζομαι να ανταποκριθώ στο κάλεσμα για φαγητό από γνωστή μου οικογένεια. Ντύνομαι θηλυκά, παίζοντας με τον εαυτό μου και την εικόνα μου σαν γυναίκα. Μπαίνω στο αμάξι, βροχή δυνατή, ο δρόμος σκοτεινός και πολυσύχναστος την ώρα της αναχώρησης. Πλησιάζω στον προορισμό μου καθώς χτυπά το κινητό και απαντώ μέσω της ασύρματης επικοινωνίας. Σταματώ το αμάξι στην άκρη του δρόμου και μιλάω με τον συνομιλητή μου. "Μήπως τα μάτια είναι μελαγχολικά απόψε?" ρώτησε μαζί με την καλησπέρα της, η φωνή στην άλλη άκρη της γραμμής, λες και διάβαζε τη σκέψη μου. Χαμογέλασα, ίσως από αντίδραση, ίσως γιατί δεν ήθελα να πω πως ναι, αυτή η αδιόρατη μελαγχολία της λαχτάρας μου για ανθρώπινη επαφή όπως την έχω ανάγκη να προκύπτει, είχε κατορθώσει να με νοτίσει, όπως οι σταγόνες της βροχής που έπεφταν γύρω μου.

Το τραγούδι αυτό, ήλθε αυτόματα στη σκέψη μου κατά τη διάρκεια του τηλεφωνήματος αλλά και μετά. Η συγκλονιστική φωνή του Σιδηρόπουλου με την κιθάρα του ή της Σκιαδαρέση που το ερμήνευσε αργότερα, αντηχούσαν ξανά στα αυτιά μου. "Να μ' αγαπάς, όσο μπορείς να μ' αγαπάς..." και το καλοκαίρι εκείνο του 1998, ζωντάνεψε για μια ακόμη φορά μέσα μου, σαν να ήταν χθες... Δεν ζητάω πολλά, μόνο να μ' αγαπάς, μπορείς άραγε, θέλεις, όχι γιατί στο ζητάω εγώ, αλλά γιατί εσύ το διάλεξες!

Αφιερωμένο στο λυγμό που ξεπήδησε τότε, μέσα από αυτές τις νότες:
"Να μ' αγαπάς" - Μαρίνα Σκιαδαρέση Live (2000)

Marialena, 21/05/2007 (γιατί τα λόγια μόνο, δεν αρκούν για να ζεστάνουν τη καρδιά εκείνου του παραπονεμένου κοριτσιού...)

Comme ci, comme ça - Eurovision 2007

Image of Evridiki by clubs.pathfinder.gr

Comme ci, comme ça (κατεβάστε το από εδώ)

Tous les lundis
tu finis
Le travail trop tard et
puis la télé et sommeil
quand mon cœur se réveille
Tous les mardis
tu me dis
le matin et tu l’oublies
on ira au ciné
mais le soir désolé
Comme ci, comme ça
la vie passe
Et les bons moments nous dépassent
Comme ci, comme ça
L'amour casse
routine et paresse nous menacent

Comme ci, comme ça
Je n'en peux plus
Je suis déçue, tu m'as perdue
Je reste pas là
Comme ci, comme ça
La fin voilà
Comme ci, comme ça

Même les samedis
A minuit
Tu me dis déjà «bonne nuit»
Tu t'endors quand je sors
En te chantant très fort
Comme ci, comme ça
La vie passe
Et les bons moments nous dépassent
Comme ci, comme ça
L'amour casse
routine et paresse nous menacent
Comme ci, comme ça
Je n'en peux plus
Je suis déçue, tu m'as perdue
Je reste pas là
Comme ci, comme ça
La fin voilà
Comme ci, comme ça

Ερμηνεύτρια: Ευριδίκη
Συνθέτης: Δημήτρης Κοργιαλάς
για την Κύπρο, Eurovision 2007

Link: Το blog που δημιούργησε η γνωστή φαν της ελληνικής μουσικής Μαρία, (Ημερολόγιο Καταστρώματος), αφιερωμένο στην Ευριδίκη, ΕΔΩ!



Αυτή και αν είναι αδικία!!! Γιατί δεν προκρίθηκε το τραγούδι στον τελικό? Μάθετε εδώ.

σ.σ. ευχαριστώ πολύ πολύ την αγαπημένη μου φίλη Κατερινίδιον από την Κύπρο, που μου έστειλε το τραγούδι και τους στίχους που δημοσιεύω εδώ. Μαριαλένα