So messed up I want you here,
in my room I want you here
Oh! I wanna be your dog...
When things such as this pop up into my head, in the middle of a dark and cold January afternoon.
Tuesday, January 10, 2006
How come I remembered it?
Monday, January 09, 2006
Ο κύκλος με την κιμωλία-τελευταία παράσταση!
Πήγα λοιπόν να παρακολουθήσω την τελευταία παράσταση του Κύκλου με την Κιμωλία του Μπρεχτ από το Εθνικό, στο θέατρο Κάππα. Τελευταία παράσταση χθες, το θέατρο γεμάτο με ποικιλία κατηγοριών θεατών. Παράσταση σκηνοθετιμένη από τον Κώστα Τσιάνο με αναφορές στην αρχαία τραγωδία στα χορωδιακά μέρη, ακροβατούσε μεταξύ της μανιέρας και της υποκριτικής σε ορισμένες περιπτώσεις, αλλά με θετικό αποτέλεσμα στο σύνολο. Στα συν η ζωντανή ορχήστρα που συνόδευε το έργο, η ερμηνεία της Κονιόρδου που έπειθε για αφελή μα μεγαλόκαρδη υπηρέτρια και η πλαισίωση πλειάδας άλλων ηθοποιών του Εθνικού (ας με συγχωρέσουν για την μη αναλυτική αναφορά τους εδώ). Μια τίμια γι' αυτό και επί δύο θεατρικές περιόδους επιτυχημένη παράσταση.
Όμως, έχοντας βιώσει το "δράμα" της παράστασης των "Τριών Αδελφών" του Τσέχωφ πέρσι από τον θίασο της Κάτιας Δανδουλάκη (τι να κάνω που με τραβάει η ρωσική γραφή του 19ου?), μόλις υποψιάστηκα πως μπορεί να έχω και σ' αυτή εδώ την παράσταση μια απ' τα ίδια ανατρίχιασα! Ευτυχώς που ο Τσάνος δεν ενστερνίστηκε μοντερνισμούς και αφαιρετικότητες ανάλογες του Ρώσου συναδέλφου του στις Τρείς Αδελφές και έτσι γλύτωσα απ' τα χειρότερα!
Εδώ όμως θέλω να σας ρωτήσω μια απορία μου σχετική με το ρεπερτόριο των ελληνικών θιάσων: Που είναι τα έργα σύγχρονων Ελλήνων δραματουργών? (και δεν εννοώ του 20ου, μπήκαμε στον 21ο... έξι χρόνια τώρα σχεδόν!) Καλή και σίγουρη η λύση του κλασσικού ρεπερτορίου, αλλά τόσο προσκόληση στα ίδια και στα ίδια κάθε σεζόν? Που είναι οι ανησυχίες των θεατρανθρώπων, πως δημιουργούν θεατρικό πολιτισμό στο κοινό? Ή η έννοια τους εξαντλείται στη μαρκίζα και στο καθ' όλα απαραίτητο κέρδος ως επιχείρηση?
Δάσκαλοι της υποκριτικής, πλάστε και αφήστε τα νέα παιδιά που σας εμπιστεύονται το ταλέντο τους να αναζητήσουν νέους δρόμους και γιατί όχι τολμήστε να αναζητήσετε μαζί τους τα νέα μονοπάτια της έκφρασης. Ένα ξαναζεσταμένο φαγητό δεν έχει ποτέ την γεύση μιας πρωτόγνωρης συνταγής, μέχρι πότε θα μας ταίζετε απ' τα έτοιμα? (Σημείωση: δεν κάνω αφορισμούς εδώ, απλά προσπαθώ να τσιγλίσω λίγο τ' άλογα που μυρικάζουν βαριεστημένα το σανό τους στη στάνη, αντί να τρώνε φρέσκο χορταράκι στα λειβάδια...)Quo vadis domine?
Friday, January 06, 2006
Ulysses' Ports
A trip to the ports that the mythical hero Ulysses is said to have visited during his return from Troia. Come on board and enjoy the adventure!
http://www.ulysses-ports.gr/english/index.html
Thursday, January 05, 2006
Gabriel Garcia Markes saying goodbye
(The following passage is translated into Greek & Spanish)
“Ένα σπουδαίο πνεύμα μας αποχαιρετά”
Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έχει αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας: καρκίνος στους λεμφαδένες. Η κατάστασή του μοιάζει να επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα. Η αποχαιρετιστήρια επιστολή που ακολουθεί εστάλη από τον συγγραφέα στους φίλους του :
“Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.
Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’αυτό που αξίζουν, αλλά γι’αυτό που σημαίνουν.
Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!
Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.
Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ’αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...
Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.
Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.
Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.
Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’αγκάλιαζα και θα σού ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’έβλεπα, θα έλεγα “σ’αγαπώ” και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.
Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ’αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.
Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις “συγνώμη”, “συγχώρεσέ με”, “σε παρακαλώ”, “ευχαριστώ” κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.
Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.”
Ότι διαβάσατε μέχρι τώρα γράφτηκε στα ισπανικά και είναι η μετάφραση του πρωτότυπου κειμένου που ακολουθεί. Το έλαβα από μια ισπανίδα φίλη μου και επιστράτευσα αμέσως όλες τις γνώσεις μου στα ισπανικά για να το μεταφράσω και να το στείλω και σε έλληνες φίλους. Νομίζω ότι άξιζε τον κόπο.
(Ισπανόφωνοι και λοιποί γνώστες της ισπανικής συγχωρέστε με για τα ενδεχόμενα «λαθάκια» στην απόδοση)
Βασίλης Τερζής
“Se despide un genio”
Gabriel García Márquez se ha retirado de la vida pública por razones de salud: cáncer linfático. Ahora, parece, que es cada vez más grave. Ha enviado una carta de despedida a sus amigos, y gracias a Internet está siendo difundida.
Les recomiendo su lectura porque es verdaderamente conmovedor este corto texto escrito por uno de los Latinoamericanos más brillantes de los últimos tiempos.
“Si por un instante Dios se olvidara de que soy una marioneta de trapo y me regalara un trozo de vida, posiblemente no diría todo lo que pienso, pero en definitiva pensaría todo lo que digo.
Daría valor a las cosas, no por lo que valen, sino por lo que significan.
Dormiría poco, soñaría más, entiendo que por cada minuto que cerramos los ojos, perdemos sesenta segundos de luz. Andaría cuando los demás se detienen, despertaría cuando los demás duermen. Escucharía cuando los demás hablan y cómo disfrutaría de un buen helado de chocolate!
Si Dios me obsequiara un trozo de vida, vestiría sencillo, me tiraría de bruces al sol, dejando descubierto, no solamente mi cuerpo, sino mi alma.
Dios mío si yo tuviera un corazón, escribiría mi odio sobre el hielo, y esperaría a que saliera el sol. Pintaría con un sueño de Van Gogh sobre las estrellas un poema de Benedetti, y una canción de Serrat sería la serenata que les ofrecería a la luna. Regaría con mis lágrimas las rosas, para sentir el dolor de sus espinas, y el encarnado beso de sus pétalos...
Dios mío, si yo tuviera un trozo de vida... No dejaría pasar un sólo día sin decirle a la gente que quiero, que la quiero. Convencería a cada mujer u hombre que son mis favoritos y viviría enamorado del amor.
A los hombres les probaría cuán equivocados están al pensar que dejan de enamorarse cuando envejecen, sin saber que envejecen cuando dejan de enamorarse! A un niño le daría alas, pero le dejaría que él solo aprendiese a volar. A los viejos les enseñaría que la muerte no llega con la vejez, sino con el olvido. Tantas cosas he aprendido de ustedes, los hombres... He aprendido que todo el mundo quiere vivir en la cima de la montaña, sin saber que la verdadera felicidad está en la forma de subir la escarpada. He aprendido que cuando un recién nacido aprieta con su pequeño puño, por primera vez, el dedo de su padre, lo tiene atrapado por siempre.
He aprendido que un hombre sólo tiene derecho a mirar a otro hacia abajo, cuando ha de ayudarle a levantarse. Son tantas cosas las que he podido aprender de ustedes, pero realmente de mucho no habrán de servir, porque cuando me guarden dentro de esa maleta, infelizmente me estaré muriendo.
Siempre di lo que sientes y haz lo que piensas. Si supiera que hoy fuera la última vez que te voy a ver dormir, te abrazaría fuertemente y rezaría al Señor para poder ser el guardián de tu alma. Si supiera que esta fuera la última vez que te vea salir por la puerta, te daría un abrazo, un beso y te llamaría de nuevo para darte más. Si supiera que esta fuera la última vez que voy a oír tu voz, grabaría cada una de tus palabras para poder oírlas una y otra vez indefinidamente. Si supiera que estos son los últimos minutos que te veo diría “te quiero” y no asumiría, tontamente, que ya lo sabes.
Siempre hay un mañana y la vida nos da otra oportunidad para hacer las cosas bien, pero por si me equivoco y hoy es todo lo que nos queda, me gustaría decirte cuanto te quiero, que nunca te olvidaré.
El mañana no le está asegurado a nadie, joven o viejo. Hoy puede ser la última vez que veas a los que amas. Por eso no esperes más, hazlo hoy, ya que si el mañana nunca llega, seguramente lamentarás el día que no tomaste tiempo para una sonrisa, un abrazo, un beso y que estuviste muy ocupado para concederles un último deseo. Mantén a los que amas cerca de ti, diles al oído lo mucho que los necesitas, quiérelos y trátalos bien, toma tiempo para decirles “lo siento”, “perdóname”, “por favor”, “gracias” y todas las palabras de amor que conoces.
Nadie te recordará por tus pensamientos secretos. Pide al Señor la fuerza y sabiduría para expresarlos. Demuestra a tus amigos cuanto te importan.”
ENVIA ESTO A QUIENES QUIERAS
Si no lo haces hoy, mañana será igual que ayer. Y si no lo haces nunca tampoco importa.
Ponle acción a tus sueños. El momento es este.
Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έχει αποσυρθεί από τη δημόσια ζωή για λόγους υγείας: καρκίνος στους λεμφαδένες. Η κατάστασή του μοιάζει να επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα. Η αποχαιρετιστήρια επιστολή που ακολουθεί εστάλη από τον συγγραφέα στους φίλους του :
“Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.
Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’αυτό που αξίζουν, αλλά γι’αυτό που σημαίνουν.
Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!
Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.
Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ’αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...
Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.
Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.
Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.
Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’αγκάλιαζα και θα σού ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’έβλεπα, θα έλεγα “σ’αγαπώ” και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.
Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ’αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.
Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις “συγνώμη”, “συγχώρεσέ με”, “σε παρακαλώ”, “ευχαριστώ” κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.
Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.”
Ότι διαβάσατε μέχρι τώρα γράφτηκε στα ισπανικά και είναι η μετάφραση του πρωτότυπου κειμένου που ακολουθεί. Το έλαβα από μια ισπανίδα φίλη μου και επιστράτευσα αμέσως όλες τις γνώσεις μου στα ισπανικά για να το μεταφράσω και να το στείλω και σε έλληνες φίλους. Νομίζω ότι άξιζε τον κόπο.
(Ισπανόφωνοι και λοιποί γνώστες της ισπανικής συγχωρέστε με για τα ενδεχόμενα «λαθάκια» στην απόδοση)
Βασίλης Τερζής
“Se despide un genio”
Gabriel García Márquez se ha retirado de la vida pública por razones de salud: cáncer linfático. Ahora, parece, que es cada vez más grave. Ha enviado una carta de despedida a sus amigos, y gracias a Internet está siendo difundida.
Les recomiendo su lectura porque es verdaderamente conmovedor este corto texto escrito por uno de los Latinoamericanos más brillantes de los últimos tiempos.
“Si por un instante Dios se olvidara de que soy una marioneta de trapo y me regalara un trozo de vida, posiblemente no diría todo lo que pienso, pero en definitiva pensaría todo lo que digo.
Daría valor a las cosas, no por lo que valen, sino por lo que significan.
Dormiría poco, soñaría más, entiendo que por cada minuto que cerramos los ojos, perdemos sesenta segundos de luz. Andaría cuando los demás se detienen, despertaría cuando los demás duermen. Escucharía cuando los demás hablan y cómo disfrutaría de un buen helado de chocolate!
Si Dios me obsequiara un trozo de vida, vestiría sencillo, me tiraría de bruces al sol, dejando descubierto, no solamente mi cuerpo, sino mi alma.
Dios mío si yo tuviera un corazón, escribiría mi odio sobre el hielo, y esperaría a que saliera el sol. Pintaría con un sueño de Van Gogh sobre las estrellas un poema de Benedetti, y una canción de Serrat sería la serenata que les ofrecería a la luna. Regaría con mis lágrimas las rosas, para sentir el dolor de sus espinas, y el encarnado beso de sus pétalos...
Dios mío, si yo tuviera un trozo de vida... No dejaría pasar un sólo día sin decirle a la gente que quiero, que la quiero. Convencería a cada mujer u hombre que son mis favoritos y viviría enamorado del amor.
A los hombres les probaría cuán equivocados están al pensar que dejan de enamorarse cuando envejecen, sin saber que envejecen cuando dejan de enamorarse! A un niño le daría alas, pero le dejaría que él solo aprendiese a volar. A los viejos les enseñaría que la muerte no llega con la vejez, sino con el olvido. Tantas cosas he aprendido de ustedes, los hombres... He aprendido que todo el mundo quiere vivir en la cima de la montaña, sin saber que la verdadera felicidad está en la forma de subir la escarpada. He aprendido que cuando un recién nacido aprieta con su pequeño puño, por primera vez, el dedo de su padre, lo tiene atrapado por siempre.
He aprendido que un hombre sólo tiene derecho a mirar a otro hacia abajo, cuando ha de ayudarle a levantarse. Son tantas cosas las que he podido aprender de ustedes, pero realmente de mucho no habrán de servir, porque cuando me guarden dentro de esa maleta, infelizmente me estaré muriendo.
Siempre di lo que sientes y haz lo que piensas. Si supiera que hoy fuera la última vez que te voy a ver dormir, te abrazaría fuertemente y rezaría al Señor para poder ser el guardián de tu alma. Si supiera que esta fuera la última vez que te vea salir por la puerta, te daría un abrazo, un beso y te llamaría de nuevo para darte más. Si supiera que esta fuera la última vez que voy a oír tu voz, grabaría cada una de tus palabras para poder oírlas una y otra vez indefinidamente. Si supiera que estos son los últimos minutos que te veo diría “te quiero” y no asumiría, tontamente, que ya lo sabes.
Siempre hay un mañana y la vida nos da otra oportunidad para hacer las cosas bien, pero por si me equivoco y hoy es todo lo que nos queda, me gustaría decirte cuanto te quiero, que nunca te olvidaré.
El mañana no le está asegurado a nadie, joven o viejo. Hoy puede ser la última vez que veas a los que amas. Por eso no esperes más, hazlo hoy, ya que si el mañana nunca llega, seguramente lamentarás el día que no tomaste tiempo para una sonrisa, un abrazo, un beso y que estuviste muy ocupado para concederles un último deseo. Mantén a los que amas cerca de ti, diles al oído lo mucho que los necesitas, quiérelos y trátalos bien, toma tiempo para decirles “lo siento”, “perdóname”, “por favor”, “gracias” y todas las palabras de amor que conoces.
Nadie te recordará por tus pensamientos secretos. Pide al Señor la fuerza y sabiduría para expresarlos. Demuestra a tus amigos cuanto te importan.”
ENVIA ESTO A QUIENES QUIERAS
Si no lo haces hoy, mañana será igual que ayer. Y si no lo haces nunca tampoco importa.
Ponle acción a tus sueños. El momento es este.
Wednesday, January 04, 2006
Super hero cat calls 911 for help!
http://www.msnbc.msn.com/id/10663270/?GT1=7538
Well, after hearing such incredible news, should I reconsider training my doggy in doing my errands at work? ;-)
Η τέχνη πάει δυτικά!
Όσοι από εσάς μετακινήστε τακτικά με το Αττικό Μετρό, ίσως και να ακούσατε την ανακοίνωση πως η έκθεση έργων τέχνης στο σταθμό του Μετρό "Άγιος Αντώνιος" θα διαρκέσει μέχρι τις 8 Ιανουαρίου 2006. Καλή η προσπάθεια σ' έναν νέο σχετικά σταθμό και σε περιοχή (Περιστέρι) που ανήκει στις λεγόμενες "Δυτικές Συνοικίες" της Αθήνας. Χρειάζεται ο πολιτισμός να ανεβαίνει στα βαγόνια του Μετροπολιτικού Σιδηροδρόμου και να φτάνει όσο πιο μακρυά γίνεται!
Tuesday, January 03, 2006
Αρχίζω δίαιτα...
Τελικά σκέφτομαι τι είναι καλύτερο ώρες, ώρες: α. Το να δουλεύω ωσάν τους γιαπωνέζους και να ξεχνάω να φάω, ή β. να έχω μια εβδομάδα υπόλοιπο αδείας τις γιορτές και να ξεσκί- στο φαϊ μέρες που ναι?
Πάντως, ένα από τα αδιαπραγμάτευτα της νέας χρονιάς (έτσι το λέμε τώρα...), είναι να φύγουν τα δύο-τρία κιλάκια που ήρθαν και τσίτωσαν την παντελόνα που ήθελα να βάλω την παραμονή της Πρωτοχρονιάς και συνειδητοποίησα ότι το "γουρουνίζειν δεν εστί φιλοσοφείν", αφού όμως είχα κάνει test drive σ' ό,τι γλυκό κυκλοφορούσε στο σπίτι γιορτιάτικα! Ξεκινάω από σήμερα κιόλας την εφαρμογή του σχεδίου απίσχνανσης με συμβόλαιο στον εαυτό μου να ευωδοθεί η προσπάθεια!
Α! και κάτι άλλο άσχετο, χάρηκα ιδιαίτερα που μου δόθηκε η ευκαιρία να συμμετέχω στην ανερχόμενη κοινότητα του blogme.gr και ελπίζω να δώσουμε όλοι ένα χεράκι να εμπλουτιστεί και να μεγαλώσει και προπάντων να έχει ΠΟΙΟΤΗΤΑ και ΦΑΝΤΑΣΙΑ στα περιεχόμενα του.
Αυτά και μην μου αγχώνεστε με μαλακίες fellow bloggers! Εικόνα της ζωής είμαστε μόνο.
Sunday, January 01, 2006
Μια σκέψη για τον καινούργιο χρόνο!
"Ολόκληρη η ζωή του ανθρώπου, δεν είναι παρά μια στιγμή. Ας την απολαύσουμε!"
Πλούταρχος, βιογράφος και δοκιμιογράφος (46 - 120 μ.Χ)
http://www.123newyear.com
Friday, December 23, 2005
Happy Holidays to everybody!
Have a Holiday that you'll remember and may your wishes come true for the new Year!
Season Greetings and don't forget to be grateful even if you're blue sometimes, Marialena
Wednesday, December 21, 2005
This Xmas please "Save a Child's Heart"!
http://www.klmholidaywishes.com/en/
Open this christmas card until January 8th, 2006, forward it to your friends and each time you do so, you help donating miles for the charity of "Save a Child's Heart".
It's worth the cause and I wish happy Holidays to everyone, near or far!
Tuesday, December 13, 2005
Are you a fan of Greek cuisine? Here's some tips!
I just came accross an interesting site providing recipes and info about the famous dishes of the Greek cuisine in English plus many more useful features. So, if you feel like treating yourself with a Greek delicacy, here's the site for it: www.greek-recipe.com and enjoy cooking the Greek way!
Sunday, November 06, 2005
6th Athens International Motor Show
These and many more of the wonderful machines that provoke our dreams and desires can be seen from Nov. 5 to 13 2005, at Athens' Old East Airport, from 10 am to 10 pm, with the admition ticket costing 9 euros. You'll need around 3 hours to walk around the complete exhibition, but at the end no matter how exhausted you may be, you'll leave the premises with the sence that you've seen the best of the would's automobile manufacturers and you'll have the opportunity to test drive a variety of models on site as well!Enjoy the ride!
Tuesday, November 01, 2005
Thursday, October 06, 2005
ASPRILEXI.COM
Αγαπητοί περιδιαβάτες του blog αυτού και φίλοι της ελληνικής γλώσσας,
σας έχω μιλήσει από τον Αυγούστο 2004, για την προσπάθεια που κάνει ένας ελληνικός διαδυκτιακός τόπος σχετικά με την διάδοση των ελληνικών ανά τον κόσμο και την καθημερινή ενημέρωση και γνωριμία με τις έννοιες και τα νοήματα που κάνουν την γλώσσα μας μοναδική ανά την υφήλιο και όλα αυτά χωρίς καμμία οικονομική υποχρέωση από τα μέλη του.
Αυτό το site λοιπόν είναι Η Ασπρη Λέξη ή αλλιώς www.asprilexi.com Σήμερα που έλαβα το ενημερωτικό δελτίο του Οκτωβρίου, είδα με μεγάλη μου έκπληξη ότι έχουν δημοσιεύσει το τελευταίο μου ποίημα στη στήλη των Λεξιλάγνων, που γράφτηκε με αφορμή το πρόσφατο ταξίδι μου στην μαγευτική Κάτω Ιταλία. Μακάρι οι εντυπώσεις που εντυπώθηκαν στους στίχους του "Ταξιδιού στο Χρόνο" να σας ταξιδέψουν όπως και μένα όταν βρέθηκα στη Μεγάλη Ελλάδα! www.asprilexi.com/lexilagnoi_sub.asp
Tuesday, September 27, 2005
Monday, September 26, 2005
We Are The Champions!
Greece has done it again my friends! In 2004 except for hosting the Olympic Games in Athens, we became European Football Champions in Portugal, in May we won the European song contest Eurovision 2005 with Helena Paparizou performing "My Number One" mesmerising the audiences and on September the 25th, the National Basketball Team became Number One in Euro 2005 Basketball Championship in Belgrade, Serbia after 18 years of its previous victory in the same championship!
Outwinning Germany by 17 points in the finals and winning a breath-taking game against France in the semifinals, Greece has shown that it is a team with talent, tactics and a drive to excel in the game internationally. Note that the present coach Panaghiotis Giannakis, is the first and only person that has won two championships, the one in 1987 as a player of the Greek basketball team and now as the coach of the same team! The anthem of the Team is "The Final Countdown" sang by the rock band of Europe, that was a top hit back in 1986!
Afterall, Greece may be a small country in Europe, but has proven that it is lionhearted once more in terms of athletic achievements!
Subscribe to:
Posts (Atom)
